Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1990 жылғы француз заңы
1990 French law
1990 жылғы 13 шілдеде қабылданған Гейссот заңы немесе Гейссот заңы Францияда 1945 жылғы Лондон хартасында белгіленген адамзатқа қарсы қылмыстар санатының болуын немесе ауқымын жоққа шығаруды қылмыс деп қарастырады. Осы харта негізінде нацистік көшбасшылары 1945-1946 жылдары Нюрнбергтегі Халықаралық әскери трибуналда сотталды (9-бап).
The Gayssot Act or Gayssot Law , enacted on 13 July 1990, makes it an offence in France to question the existence or size of the category of crimes against humanity as defined in the London Charter of 1945, on the basis of which Nazi leaders were convicted by the International Military Tribunal at Nuremberg in 1945–1946 (article 9).
Қаулылар
Заң жобасын парламент мүшесі, коммунист Жан-Клод Гейссо ұсынды. Бұл Холокостты жоққа шығаруға тыйым салатын бірнеше еуропалық заңның бірі. Оның бірінші бабында "этностық топқа, ұлтқа, нәсілге немесе дінге жататындығына немесе жатпайтындығына негізделген кез келген кемсітушілікке тыйым салынады" делінген. Заң сонымен қатар, 1947 жылы құрылған Адам құқықтары жөніндегі ұлттық консультативтік комиссияға (Commission nationale consultative des droits de l'homme) Франциядағы этникалық қарым-қатынастар туралы жылдық есеп жариялауды міндеттейді.
Communist member of Parliament Jean Claude Gayssot proposed the law. It is one of several European laws prohibiting Holocaust denial. Its first article states that "any discrimination founded on membership or non membership of an ethnic group, a nation, a race or a religion is prohibited." The law also requires the Commission nationale consultative des droits de l'homme (National Consultative Commission on Human Rights), created in 1947, to publish an annual report on relations between ethnicities in France.
Марчандо жарлығы (1939)
Расизмге және антисемитизмге қарсы халықаралық лиганың өтініші бойынша, 1938-1939 жылдардағы үшінші және төртінші Даладье үкіметінде оңшыл-орталық бағытты ұстанған әділет министрі Пол Маршандо 1939 жылғы 21 сәуірдегі жарлықты шығарды. Бұл жарлық 1881 жылғы 29 шілдедегі Баспасөз бостандығы туралы заңға толықтыру енгізіп, «егер адамдар тобының шығу тегі, нәсілі немесе дініне қарсы жасалған қорлау немесе ұяттау азаматтар немесе тұрғындар арасында жеккөрушілік тудыруға бағытталған болса» қудалауға мүмкіндік берді (көшірме). Бұл жарлық Вишидің қолдаушы үкіметінің 1940 жылғы 16 тамыздағы заңымен күштен шығарылды. 1944 жылы Франция азат етілгеннен кейін, 1944 жылғы 9 тамыздағы жарлық Виши заңнамасының басым бөлігін жойғаннан кейін жарлық қайта күшіне енді.
At the request of the International League against Racism and Anti Semitism, Paul Marchandeau, center right Justice Minister in the 1938 1939 third and fourth Daladier governments, issued the decree of 21 April 1939 amending the Law on the Freedom of the Press of 29 July 1881 by providing prosecution "when defamation or insult committed against a group of persons, by their origin, race or religion, will have been designed to arouse hatred among citizens or residents" (translated). This decree was repealed by the law of the Vichy collaborationist government of 16 August 1940. The decree came again into force after the Liberation of France in 1944 by an ordinance of 9 August 1944 repealing most of the Vichy legislation.
Плевен заңы (1972)
Рене Плевен, 1969-1973 жылдары Шабан Делмас және Мессмер үкіметтерінде оңшыл орталық әділет министрі болған, 1972 жылы расизмге қарсы жаңа заңды ұсынды, ол Ұлттық Ассамблеяда бірауыздан қабылданды – 1 шілде 1972 жылғы 72 546 заң, расизммен күреске қатысты. Бұл заң Францияның 1971 жылы нәсілдік дискриминацияның барлық түрлерін жою жөніндегі халықаралық конвенцияны ратификациялауынан кейін қажет болды. Бұл заң 1939 жылғы қаулыдан едәуір өзгеше болды, ол тек прокуратураға іс қозғауға рұқсат берген, ал 1972 жылғы заң кез келген өкілдік ұйымға сот процесін бастауға мүмкіндік берді.
René Pleven, center right Justice Minister in the Chaban Delmas and Messmer governments in 1969–1973, proposed in 1972 a new law against racism, which was unanimously adopted by the National Assembly, the 72 546 1 July 1972 Law pertaining to the fight against racism. This law came as a requisite after France's ratification in 1971 of the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination. It differed considerably from the 1939 decree, which permitted only the prosecutor's office to initiate a procedure, whereas the 1972 law allowed any representative organization to initiate a legal procedure.
Құқықтық даулар
Роберт Форисон Гейссот заңы бойынша университеттегі лауазымынан алынғаннан кейін, ол оны Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық келісімге (ICCPR) сәйкес, өзінің сөз бостандығы құқығының бұзылуы ретінде қарастырды. Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комитеті Фориссонның ісін кінәлі деп тапты, бірақ Гейссот заңының тым кең болуы мүмкін екенін атап өтті.
After Robert Faurisson was removed from his university chair under the Gayssot Act, he challenged it as a violation of his right to freedom of expression under the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR). The United Nations Human Rights Committee upheld the condemnation of Faurisson, but mentioned that the Gayssot Act may be too broad.