Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1990 жылы түсірілген Волкер Шлёндорфтың фильмі
1990 film by Volker Schlöndorff
"Қыздың ертегісі" – 1990 жылы түсірілген дистопиялық фильм, ол канадалық автор Маргарет Этвудтың 1985 жылы жарық көрген, осы аттас романы негізінде жасалған. Фильмді Волкер Шлёндорф режиссерлік еткен, басты рөлдерде Наташа Ричардсон (Офред), Фэй Дунауэй (Серена Джой), Роберт Дювалл (Командир), Айдан Куинн (Ник) және Элизабет МакГоверн (Мойра) сомдаған. Сценарийін драматург Харольд Пинтер жазды. Бұл романның алғашқы бейімделуі, ал 2017 жылы ілесе бастаған Hulu телесериалы одан кейін жарық көрді. "Қыздың ертегісі" фильмінің түсірілімі көптеген қиындықтарға тап болды, сценарист Харольд Пинтер түпнұсқа сценарийінен маңызды өзгерістер енгізілгендіктен, соңғы нәтижеге наразы екенін білдірді. Пинтер сценарийдің тек бір бөлігін ғана жазды және режиссер мен авторға өзгерістер жасауға толық еркіндік берді. Ол өзінің есімін титрлерден алып тастауға тырысты, бірақ бұл әрекеті сәтсіз аяқталды. Фильмге сыншылар аралас баға берді, Rotten Tomatoes сайтында 30% мақұлдау көрсетілді, ал сыншылар фильмнің мәні мен тақырыптарына қатысты күмән білдірді.
The Handmaid's Tale is a 1990 dystopian film adapted from Canadian author Margaret Atwood's 1985 novel of the same name. Directed by Volker Schlöndorff, the film stars Natasha Richardson (Offred), Faye Dunaway (Serena Joy), Robert Duvall (The Commander), Aidan Quinn (Nick), and Elizabeth McGovern (Moira). The screenplay was written by playwright Harold Pinter. It is the first filmed adaptation of the novel, succeeded by the Hulu television series which began streaming in 2017. The film adaptation of The Handmaid's Tale faced numerous challenges in its development, with screenwriter Harold Pinter expressing dissatisfaction with the final product due to significant alterations from his original script. Pinter had contributed only part of the screenplay and ultimately gave the director and author carte blanche to make changes. He tried to have his name removed from the credits but was unsuccessful. The film's reception was mixed, with an approval rating of 30% on Rotten Tomatoes, and critics expressing uncertainty about the movie's message and themes.
Сюжет
Жақын болашақта Ғилақад республикасында (бұрынғы Америка Құрама Штаттары) соғыс өршіп жатыр, ал ластану халықтың 99% -ын тұқымсыз етті. Кейт күйеуі Люк пен қызы Джиллмен бірге Канадаға көшіп кетуге тырысатын әйел. Олар шекарадан өтпек болып, топырақ жолмен жүргенде, Ғалақад шекара күзетшілері оларға кері бұрылуға бұйырады, әйтпесе олар оқ атып өлтіреді. Люк олардың отын тартып, Кейтке қашуды айтады, ол да атылады. Кейт тұтқындалады, ал Джилл елге адасып, ертіп жүрмейтін болып кетеді. Билік Кейтті басқа бірнеше әйелдермен бірге оқу орнына алып барады, онда әйелдер құл болып дайындалады, олар елдің діни фундаменталистік режимін басқаратын артықшылықты, бірақ құнарсыз жұптардың кәнизактары болып табылады. Ол Ескі Келісімдегі ортодоксалдылықпен скриптпен топтық ән айту және ырымдық зорлық-зомбылықпен араластыратын Қызметші қыздар культіне ілесуге қарсылық көрсеткенмен, Кейт көп ұзамай "Командирдің" (Фред) және оның суық, икемсіз әйелі Серена Джойдың үйіне тағайындалады. Ол жерде оған "Офред" ("Фредтің") деген ат қойылады. Командирдің соңғы кәнизагы ретінде оның рөлі эмоциясыз, ол Серенна Джойдың аяқтары арасында жатыр, ал Командир оны зорлайды, екеуі де ол бала туады деп үміттенеді. Кейт бұрынғы өмірін үнемі сағынады, бірақ күйеуінің өлімі мен қызының жоғалуы туралы түстер оны қинайды. Бір дәрігер Ғалақадтың көптеген жетекшілері әйелдері сияқты құрсақ көтермейтіндер екенін түсіндіреді. Балалы болуды қатты қалаған Серена Джой Кейтті неке адалдығын бұзу үшін жазалауды (аяулау арқылы өлім) тәуекелге салуға көндіреді. Кейт бұған келіскенде, Серена Джой Кейтке қызы Джиллдің тірі екенін айтады және басқа Командирдің үйінде тұрғанын көрсететін фотосуретті ұсынады, бірақ Кейтке қызын ешқашан көре алмайтынын айтады. Командир Кейтке жақындауға тырысады, егер ол өзін көбірек рахаттаса, ол жақсы қызметші болады деп сезінеді. Кейттің кітапханашы ретінде жұмыс істегенін пайдаланып, ол оған заттар алуды қиындатады және оған жеке кітапханасына кіруге мүмкіндік береді. Алайда, түнгі сапар кезінде командир Кейтпен рұқсатсыз жыныстық қатынасқа түседі. Серен Джой таңдаған екінші адам Ник болып шықты, Командирдің жанашыр шофері. Кейт Никке жақын болып, ақырында балаға толғады. Кейті ақырында командирді өлтіреді, содан кейін оны алып кетуге полиция бірлігі келеді. Полицейлерді үкіметтің құпия полициясы - "Көздер" тобының мүшелері деп ойлап, ол олардың Ник де қатысатын қарсылық қозғалысының (Mayday) сарбаздары екенін түсінеді. Кейін Кейт олармен бірге қашып кетеді, эмоционалды сахнада Никпен бөліседі. Енді тағы да еркін және киімсіз киім киіп, бірақ белгісіз болашаққа тап болған жүкті Кейт көліктік трейлерде жалғыз өмір сүреді, ал көтерілісшілерден барлау мәліметтерін алады. Ол өзінің және Никтің қайта қосылатынына үміттеніп, көтерілісшілердің көмегімен қызын табуға шешім қабылдайды.
In the near future, war rages across the Republic of Gilead (formerly the United States of America) and pollution has rendered 99% of the population sterile. Kate is a woman who attempts to emigrate to Canada with her husband Luke and daughter Jill. As they attempt to cross the border by foot on a dirt road, the Gilead Border Guard orders them to turn back or they will open fire. Luke draws their fire, telling Kate to run, and is shot. Kate is captured, while Jill wanders off into the back country, confused and unaccompanied. The authorities take Kate to a training facility with several other women, where the women are trained to become Handmaids, who are concubines for the privileged but barren couples who run the country's religious fundamentalist regime. Although she resists indoctrination into the cult of the Handmaids, which mixes Old Testament orthodoxy with scripted group chanting and ritualized violence, Kate is soon assigned to the home of "the Commander" (Fred) and his cold, inflexible wife, Serena Joy. There she is named "Offred" ("of Fred"). Her role as the Commander's latest concubine is emotionless, as she lies between Serena Joy's legs while the Commander rapes her, both of them hoping that she will bear them a child. Kate continually longs for her earlier life, but nightmares of her husband's death and her daughter's disappearance haunt her. A doctor explains that many of Gilead's male leaders are as sterile as their wives. Desperately wanting a baby, Serena Joy persuades Kate to risk the punishment for fornication (death by hanging) in order to be fertilized by another man who may impregnate her and consequently spare her life. When Kate agrees to this, Serena Joy informs Kate that her daughter Jill is alive, and provides a recent photograph of her living in another Commander's household, but tells Kate she can never see her daughter. The Commander also tries to get closer to Kate, sensing that if she enjoyed herself more she would become a better handmaid. Exploiting Kate's background as a librarian, he gets her hard to obtain items and allows her into his private library. However, during a night out, the Commander has sex with Kate in an unauthorized manner. The other man selected by Serena Joy turns out to be Nick, the Commander's sympathetic chauffeur. Kate grows attached to Nick and eventually becomes pregnant with his child. Kate ultimately kills the Commander, and a police unit then arrives to take her away. Believing the policemen are members of the Eyes, the government's secret police, she realizes that they are soldiers from the resistance movement (Mayday), of which Nick is also a part. Kate then flees with them, parting from Nick in an emotional scene. Now free once again and wearing non uniform clothes, but facing an uncertain future, a pregnant Kate is living by herself in a trailer while receiving intelligence reports from the rebels. Wondering if — and hoping that — she and Nick will be reunited, she resolves — with the rebels' help — to find her daughter.
Жазу
Стивен Гейлдің "Ақ кесу" атты кітабында жазылғандай, "Қызметші қыздың ертегісінің соңғы нұсқасы Пинтердің басқа фильмдеріне қарағанда оның сценарийінен туындаған нәтижеге жақын емес. Ол сценарийдің тек бір бөлігін жазды: хабарлама бойынша, ол "шаршаудан сценарий жазуды тоқтатты". Фильмге өте наразы болғандықтан, ол өзінің атын титрлерден алып тастауға тырысты (1994 жылы ол маған бұл фильмдегі оның сценарийінен болған үлкен ауытқуларға байланысты екенін айтты), бірақ оның аты сценарийші ретінде қалып қойды". Гейл былай деп жалғастырады: "Фильм түсіріліп жатқан кезде, түпнұсқа режиссер Карел Рейзді ауыстырған режиссер Волкер Шлёндорф Пинтерге қоңырау шалып, сценарийге өзгерістер енгізуді сұрады". Дегенмен, "Пинтер сол кезде өте шаршағанын еске түсіріп, Шлёндорфқа қайта жазулар үшін Атвудқа хабарласуын ұсынды. Ол режиссер мен авторға қалаған өзгерістерін қабылдауға толық еркіндік берді, себебі, оның пікірінше, "еңбекқор автор өз жұмысын бұрмалағысы келмейді". Соңында, Атвуд ғана емес, түсірілімге қатысқан көптеген адамдар да өзгерістер енгізді". Ол былай деп қосады: "Ең бастысы, ол сценарийін жариялаудан бас тартқан "Қызметші қыздың ертегісі" және сол себепті атын қоюдан бас тартқан "Күннің қалдықтары" (84н3)".
According to Steven H. Gale, in his book Sharp Cut, "the final cut of The Handmaid's Tale is less a result of Pinter's script than any of his other films. He contributed only part of the screenplay: reportedly he 'abandoned writing the screenplay from exhaustion.' Although he tried to have his name removed from the credits because he was so displeased with the movie (in 1994 he told me that this was due to the great divergences from his script that occur in the movie), his name remains as screenwriter". Gale observes further that "while the film was being shot, director Volker Schlöndorff", who had replaced the original director Karel Reisz, "called Pinter and asked for some changes in the script"; however, "Pinter recall[ed] being very tired at the time, and he suggested that Schlöndorff contact Atwood about the rewrites. He essentially gave the director and author carte blanche to accept whatever changes that she wanted to institute, for, as he reasoned, 'I didn't think an author would want to fuck up her own work.' As it turned out, not only did Atwood make changes, but so did many others who were involved in the shoot". he adds: "Most notably The Handmaid's Tale, which he considered so much altered that he has refused to allow the script to be published, and The Remains of the Day, which he refused to allow his name to be attached to for the same reason " (84n3).
Пинтердің сценарийі
Кристофер Хадгинс "Пинтер өзінің аяқталған үш киносценарийін – "Қыздың әңгімесі", "Күннің қалдықтары" және "Лолита" – жариялаудан бас тартқан себептерін" одан әрі талқылайды. Хадгинс олардың барлығын "фильмдерді түсіруге қолданылған сценарийлерге қарағанда айқын басымдығы бар" "шебер киносценарийлер" деп есептейді; әлдебір сәттілікке қарыздымыз ("әр түрлі бақытты жұлдыздарға шүкір"), ол "Бұл Пинтердің киносценарийлері енді жеке коллекцияларда ғана емес, сонымен қатар Ұлыбритания кітапханасындағы Пинтер мұрағатында да қолжетімді" дейді. Бұл эсседе, ол алғаш рет 2006 жылдың наурызында Италияның Турин қаласында өткен 10-шы Еуропа театр сыйлығының симпозиумында – "Пинтер: құмарлық, поэзия, саясат" тақырыбында – баяндама жасаған. Хадгинс "осы үш жарияланбаған киносценарийді бір-бірімен салыстырып зерттейді" және "Пинтердің бейімделу процесі туралы бірнеше қызықты ойлар ұсынады".
Christopher C. Hudgins discusses further details about why "Pinter elected not to publish three of his completed filmscripts, The Handmaid's Tale, The Remains of the Day and Lolita," all of which Hudgins considers "masterful filmscripts" of "demonstrable superiority to the shooting scripts that were eventually used to make the films"; fortunately ("We can thank our various lucky stars"), he says, "these Pinter filmscripts are now available not only in private collections but also in the Pinter Archive at the British Library." In this essay, which he first presented as a paper at the 10th Europe Theatre Prize symposium, Pinter: Passion, Poetry, Politics, held in Turin, Italy, in March 2006, Hudgins "examin[es] all three unpublished filmscripts in conjunction with one another" and "provides several interesting insights about Pinter's adaptation process".
Фильм түсіру орындары
Ағашқа ілу сахнасы Солтүстік Каролина штатының Дарем қаласындағы Дьюк университетінің кампусындағы Дьюк шіркеуінің алдында түсірілді. Бірнеше сахна Солтүстік Каролина штатының Рали қаласындағы Сент-Мэри мектебінде түсірілді. ("The Staircase" осы фильмге және Паттерсон үйіне орын ретінде қолданылды.)
The scene where the hanging occurred was filmed in front of Duke Chapel on the campus of Duke University in Durham, North Carolina. Several scenes were filmed at Saint Mary's School in Raleigh, North Carolina. ('The Staircase' was used for this film and the Patterson house as a location)
Қабылдау
Rotten Tomatoes 23 сыншының 7-сі фильмге оң пікір білдіргенін, орташа бағасы 4.9/10 және мақұлдау деңгейі 30% болғанын хабарлады. Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыздың екеуін беріп, "фильм не айтқысы келіп тұрғанына нақты көз жеткізбедім" деп жазды және "фильмнің соңында біз үлкен тақырыптар мен терең ойлардың, сондай-ақ жақсы ниеттердің бұлыңғырланып бара жатқанын сезінеміз" деді. Entertainment Weekly журналына жазған мақаласында Оуэн Глейберман фильмге "C-" бағасын беріп, "көру жағынан әсерлі" екенін, бірақ "кітаптағыдай параноидтық әуесқойлық" екенін айтты. National Review журналының Джон Саймон "Қыз құлының әңгімесін" "жетілмей және жалықтыратын" деп сипаттады.
Rotten Tomatoes reports that 7 of the 23 counted critics gave the film a positive review; the average rating was 4.9/10 and an approval rating of 30%. Roger Ebert gave the film two out of four stars and wrote that he was "not sure exactly what the movie is saying" and that by "the end of the movie we are conscious of large themes and deep thoughts, and of good intentions drifting out of focus." Owen Gleiberman, writing for Entertainment Weekly, gave the film a "C−" grade and commented that "visually, it's quite striking", but that it is "paranoid poppycock — just like the book". John Simon of the National Review called The Handmaid's Tale "inept and annoying".
Пайдаланылған әдебиеттер
Биллингтон, Майкл. Гарольд Пинтер. Лондон: Фабер және Фабер, 2007. (13). Жаңартылған 2-ші басылымы. Гарольд Пинтердің өмірі мен шығармашылығы. 1996. Лондон: Фабер және Фабер, 1997. (10). Басып шығарылды. Гейл, Стивен Х. Шарп Кот: Гарольд Пинтердің сценарийлері және көркемдік процесс. Лексингтон, Кентукки: Кентукки университетінің баспасы, 2003. (10). (13). Басып шығарылды. –––, ред. Гарольд Пинтер фильмдері. Албани: СУНИ П, 2001. Басып шығарылды. [Эсселер жинағы; «Қызметші қыздың ертегісі» туралы эссе жоқ; 1, 2, 84n3, 125 беттерде айтылған.] Хадгинс, Кристофер С. «Харольд Пинтердің жарық көрмеген үш сценарийі: Қызметші қыздың ертегісі, Күннің қалдықтары, Лолита». The Pinter Review: Нобель сыйлығы / Еуропа театр сыйлығы томы: 2005–2008. Ред. Фрэнсис Гиллен және Стивен Х. Гейл. Тампа: Тампа университетінің баспасы, 2008. 132–39. (қатаң мұқаба). (жұмсақ мұқаба). Басып шығарылды. Джонсон, Брайан Д. «Жоғары шайқас: Қызметші қыздың қиын уақыты». Maclean's, 26 ақпан 1990. Басып шығарылды. Портман, Джейми (CanWest News Service). «Қызметші қыздың ертегісі емес: Наташа Ричардсон ашық сөйлейтін мансапқа ие». Canada.com. CanWest News Service, 18 наурыз 2009. Желілік ресурс. 24 наурыз 2009.
Billington, Michael. Harold Pinter. London: Faber and Faber, 2007. (13). Updated 2nd ed. of The Life and Work of Harold Pinter. 1996. London: Faber and Faber, 1997. (10). Print. Gale, Steven H. Sharp Cut: Harold Pinter's Screenplays and the Artistic Process. Lexington, KY: The UP of Kentucky, 2003. (10). (13). Print. –––, ed. The Films of Harold Pinter. Albany: SUNY P, 2001. Print. [A collection of essays; does not include an essay on The Handmaid's Tale; mentions it on 1, 2, 84n3, 125.] Hudgins, Christopher C. "Three Unpublished Harold Pinter Filmscripts: The Handmaid's Tale, The Remains of the Day, Lolita." The Pinter Review: Nobel Prize / Europe Theatre Prize Volume: 2005–2008. Ed. Francis Gillen with Steven H. Gale. Tampa: U of Tampa P, 2008. 132–39. (hardcover). (softcover). Print. Johnson, Brian D. "Uphill Battle: Handmaid's Hard Times." Maclean's 26 Feb. 1990. Print. Portman, Jamie (CanWest News Service). "Not the Tale of a Handmaid: Natasha Richardson Has Led an Outspoken Career". Canada. com. CanWest News Service, 18 Mar. 2009. Web. 24 Mar. 2009.