Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
VII ғасырда язычник англосаксондықтар негізінен Римнен жіберілген миссионерлер арқылы христиан дініне көшті. Кельттік христиандықты қолдаушы Ионадан келген ирланд миссионерлері Нортумбрияның дінге өтуіне зор ықпал етті, бірақ 664 жылғы Уитби Синодынан кейін англосаксон шіркеуі Папаға бағынды.
In the seventh century the pagan Anglo Saxons were converted to Christianity mainly by missionaries sent from Rome. Irish missionaries from Iona, who were proponents of Celtic Christianity, were influential in the conversion of
Northumbria, but after the Synod of Whitby in 664, the Anglo Saxon church gave its allegiance to the Pope.
Өмірбаян
Римдық Британиядағы христиан діні кем дегенде 3 ғасырда пайда болды. Оны саудагерлер, көшпенділер және легионерлер әкелді. 314 жылы Арль соборында Британиядан үш епископ қатысты. Олар – Эборакум (Йорк) қаласынан Эбориус, Лондиниум (Лондон) қаласынан Реститут және Адельфиус (оның епископтығының орналасқан жері белгісіз). Осы үш епископтың қатысуы 4 ғасырдың басында британдық шіркеудің аймақтық принцип бойынша ұйымдасқандығын және ерекше епископтық иерархиясы болғандығын көрсетеді. Рим-британдықтардың қаншалықты кеңінен христиан дінін қабылдағаны белгісіз. Римдік виллалардан табылған археологиялық деректер кейбір аристократтардың христиан болғанын көрсетеді, бірақ қалалық шіркеулердің болуына аз дәлел бар. 5 ғасырда римдік билік аяқталып, рим-британдық қоғам құлдырады. Англияда англосаксон қоныстану осы кезеңде басталды. Англосаксондықтар – басып алушылар, көшпенділер және сіңірілген жергілікті халықтардың қосындысы еді. Римдіктердің шығуынша, германдық әскерлер Британияда foederati ретінде орналасқан. Рим әскері кеткеннен кейін, британдықтар Англияны қорғау үшін англосаксондықтарды жалдады, бірақ олар 442 жылы британдық билеушілеріне қарсы бүлік көтерді. Жаңа келгендер ақырында Англияны жаулап алды, ал олардың діні – англосаксондық мәсіхші емес діні үстемдік құрды. Дегенмен, Уэльс және Корнуолл британдықтары христиан дінін ұстануын жалғастырды.
Christianity in Roman Britain dates to at least the 3rd century. It was introduced by tradesmen, immigrants, and legionaries. In 314, three bishops from Britain attended the Council of Arles. They were Eborius from the city of Eboracum (York), Restitutus from the city of Londinium (London), and Adelfius (the location of his see is uncertain). The presence of these three bishops indicates that by the early 4th century, the British church was already organised on a regional basis and had a distinct episcopal hierarchy. It is unclear how widely the Romano British people adopted Christianity. Archaeological evidence from Roman villas indicates that some aristocrats were Christians, but there is little evidence for the existence of urban churches. Roman rule ended in the 5th century, and Romano British society collapsed. Anglo Saxon settlement of Britain began during the same period. The Anglo Saxons were a mix of invaders, migrants, and acculturated indigenous people. Before the withdrawal of the Romans, Germanic militia had been stationed in Britain as foederati. After the departure of the Roman army, the Britons recruited the Anglo Saxons to defend Britain, but they rebelled against their British hosts in 442. The newcomers eventually conquered England, and their religion, Anglo Saxon paganism, became dominant. The Britons of Wales and Cornwall, however, continued to practice Christianity.
Кент
VI ғасырдың соңында ағылшын-саксон патшалықтарының ең қуатты билеушісі Кенттік Этельберт болды, оның иеліктері солтүстікке қарай Хамбер өзеніне дейін жеткен. Ол франк ханшайымы Берта Париждікке үйленді, ол Шариберт I мен оның әйелі Ингоберганың қызы еді. Кент пен франктар арасында мықты сауда байланыстары болды. Оның дінін сақтауына рұқсат етілсе, ғана некеге келісілді. Ол өзімен бірге руханиятшысы Лиудхардты әкелді. Берта үшін Кентербери қаласының сыртында бұрынғы рим шіркеуі қайта жаңартылды. Турлық Әулие Мартинге арналған бұл шіркеу оның жеке ғибадатханасы болды.
At the end of the 6th century the most powerful ruler among the Anglo Saxon kingdoms was Æthelberht of Kent, whose lands extended north to the River Humber. He married a Frankish princess, Bertha of Paris, daughter of Charibert I and his wife Ingoberga. There were strong trade connections between Kent and the Franks. The marriage was agreed to on the condition that she be allowed to practice her religion. She brought her chaplain, Liudhard, with her. A former Roman church was restored for Bertha just outside the City of Canterbury. Dedicated to Saint Martin of Tours, it served as her private chapel.
Григориандық миссия
595 жылы папа Григорий I өзінің римдік қасиетті Андрей монастырының преоры Августинді Кентке миссия басқару үшін жіберді. 597 жылы Августин Танет аралына келді және өзінің базасын Кантербери қаласында орналастырды. Этельберт 601 жылға дейін христиан дінін қабылдады, содан кейін басқалары да дінге өтті. Келесі жылы ол Әулие Петір мен Пауыл монастырын құрды. 604 жылы Августин қайтыс болғаннан кейін монастырь оның атымен аталып, ақырында миссионерлік мектепке айналды. Этельберттің ықпалымен оның жүрегі туысқан Эссекстің Сэберхті де, Шығыс Англияның Рэдвалды да христиан дініне көшті, бірақ Рэдвалд ескі құдайларға арналған құрбандық ошағын сақтап қалды. 601 жылы папа Григорий Августинге көмек көрсету үшін қосымша миссионерлер жіберді. Олардың арасында монах Меллитус та болды. Григорий "Меллитусқа хат" (Epistola ad Mellitum) деген хатында жергілікті храмдарды христиандыққа бейімдеуді кеңес берді және Августиннен мүмкіндігінше, христиандыққа өтуді жеңілдету үшін, пұтқа табынушылық амалдарын шейіттердің құрметке арналған рәсімдерге немесе мерекелеуге айналдыруды сұрады. 604 жылы Августин Меллитусты Шығыс Саксондардың епископы етіп тағайындады. Ол өзінің резиденциясын Лондондағы шіркеуде орналастырды, бұл шіркеуді Этельберт, емес Сэберхт салған болатын. Августиннің тағы бір серігі Юстус болды, оған Этельберт Рочестердің жанында, Кентте шіркеу салдырды. 604 жылы Августин қайтыс болғаннан кейін, оның орнын алғашқы миссияның мүшесі Кентерберийлік Лоренс иеленді.
In 595, Pope Gregory I dispatched Augustine, prior of Gregory's own monastery of St Andrew in Rome, to head the mission to Kent. Augustine arrived on the Isle of Thanet in 597 and established his base at the main town of Canterbury. Æthelberht converted to Christianity sometime before 601; other conversions then followed. The following year, he established the Monastery of SS. Peter and Paul. After Augustine's death in 604, the monastery was named after him and eventually became a missionary school. Through the influence of Æthelberht, his nephew Sæberht of Essex also converted, as did Rædwald of East Anglia, although Rædwald also retained an altar to the old gods. In 601 Pope Gregory sent additional missioners to assist Augustine. Among them was the monk Mellitus. Gregory wrote the Epistola ad Mellitum advising him that local temples be Christianized and asked Augustine to Christianize pagan practices, so far as possible, into dedication ceremonies or feasts of martyrs in order to ease the transition to Christianity. In 604 Augustine consecrated Mellitus as Bishop of the East Saxons. He established his see at London at a church probably founded by Æthelberht, rather than Sæberht. Another of Augustine's associates was Justus for whom Æthelberht built a church near Rochester, Kent. Upon Augustine's death around 604, he was succeeded as archbishop by Laurence of Canterbury, a member of the original mission.
Солтүстік
Римдіктер кеткеннен кейін, Британиядағы шіркеу континенттегі шіркеуден оқшауланып, тәсілдерінде айырмашылықтар пайда болды. Олардың дәстүрі көбінесе «Келттік христиандығы» деп аталады. Ол Римдік шіркеуге қарағанда монастырьлық өмірге көбірек бағытталған, ал ол епархиялық басқаруды жақтады, сонымен қатар шашты қырқу стилі мен Пасха күнін белгілеуде де ерекшеліктер болды. Оңтүстік және шығыс жағалаулары отарлаушылардың алғашқы және ең көп санымен қоныстанған аймақтар болды, сондықтан римдік-британдық биліктен англосаксондық билікке ең ерте ауысты. Британ дін қызметкерлері солтүстік және батыста белсенділігін жалғастырды. 603 жыл шамасында Августинмен кездескеннен кейін британдық епископтар оны өз архиепископтары ретінде мойындаудан бас тартты. Оның ізбасары, Кентерберийлік Лаврентий, епископ Даганның римдік миссионерлермен бір шатырдың астында тұрудан және олармен бірге тамақтанудан бас тартқанын айтты. Британ дін қызметкерлері англосаксондықтарды дінге көшіруге ешқандай әрекет жасаған жоқ. Берникиялық Этельфрит көршілес Дейра патшалығын басып алғанда, Дейралық Элланың ұлы Эдвин елден қашып кетті. 616 жыл шамасында Честер шайқасында Этельфрит әскерлеріне Дидегі Бангор аббаттығының монахтарына шабуыл жасауға бұйрық берді: «Егер олар бізге қарсы құдайларына шақырып, шын мәнінде, қару ұстамаса да, дұғаларымен бізге қарсы күрессе, онда олар бізге қарсы соғысады». Одан кейін Эдвинге қарсы шайқаста Этельфрит қаза тапты, ал Эдвин Шығыс Англияның Редвальдтың қолдауымен таққа отырды. Эдвин Кент патшасы Этельберттің қызы, Кент патшасы Эадбальдтың қарындасы, христиан Этельбурға үйленді. Олардың неке шартында оған өзінің дінін сақтауға рұқсат берілді. Этельбур солтүстікке, Эдвиннің сарайына сапар шеккенде, Йорк миссионері Паулин оны сүйреп әкелді. Эдвин, содан кейін оның сарайындағылар да христиан дініне кірді. Эдвин 633 жылы Хэтфилд Чейз шайқасында қаза тапқаннан кейін Этельбур және оның балалары Паулинмен бірге Кенттегі ағасының сарайына оралды. Джеймс Диакон Линдсей патшалығында миссионер болып қызмет ету үшін қалды, бірақ Берникия мен Дейра қайтадан язычничествоға қайтты.
After the departure of the Romans, the church in Britain continued in isolation from that on the continent and developed some differences in approach. Their version of tradition is often called "Celtic Christianity". It tended to be more monastic centered than the Roman, which favored a diocesan administration, and differed on the style of tonsure, and dating of Easter. The southern and east coasts were the areas settled first and in greatest numbers by the settlers and so were the earliest to pass from Romano British to Anglo Saxon control. The British clergy continued to remain active in the north and west. After meeting with Augustine, around 603, the British bishops refused to recognize him as their archbishop. His successor, Laurence of Canterbury, said Bishop Dagán had refused to either share a roof with the Roman missionaries or to eat with them. There is no indication that the British clergy made any attempts to convert the Anglo Saxons. When Æthelfrith of Bernicia seized the neighboring kingdom of Deira, Edwin, son of Ælla of Deira fled into exile. Around 616, at the Battle of Chester, Æthelfrith ordered his forces to attack a body of monks from the Abbey of Bangor on Dee, "If then they cry to their God against us, in truth, though they do not bear arms, yet they fight against us, because they oppose us by their prayers." Shortly after, Æthelfrith was killed in battle against Edwin, who with the support of Rædwald of East Anglia claimed the throne. Edwin married the Christian Æthelburh of Kent, daughter of Æthelberht, and sister of King Eadbald of Kent. A condition of their marriage was that she be allowed to continue the practice of her religion. When Æthelburh traveled north to Edwin's court, she was accompanied by the missioner Paulinus of York. Edwin eventually became a Christian, as did members of his court. When Edwin was killed in 633 at the Battle of Hatfield Chase, Æthelburh and her children returned to her brother's court in Kent, along with Paulinus. James the Deacon remained behind to serve as a missioner in the kingdom of Lindsey, but Bernicia and Deira reverted to heathenism.
Аралдық миссиялар
Христиан дінінің Ирландияға таралуы 5 ғасырға дейін, болжам бойынша, Рим Британиясымен байланыстар арқылы жүрді. 431 жылы папа Селестин I Палладийді епископ етіп бекітіп, оны "Христосқа сенетін скоттарға" қызмет ету үшін Ирландияға жіберді. Ирландиялық монахтар, мысалы, Клонардтық Финниан, Ұлыбританияда, Кадок Ақылдының Ланкарфан монастырында және басқа жерлерде білім алды. Кейіннен Ирландияда монастырьлар құрылғанда, Рипондық Эгберт және Мерсиялық Чад сияқты британдық монахтар Ирландияға келді. 563 жылы Колумба туған жері Ирландиядан Дал Риатаға келіп, Ионада жер алды. Бұл оның пикттерге уағыздау миссиясының орталығына айналды. 616 жылы Нортумбрияның Этельфрит Эдвин мен Рэдвалдқа қарсы шайқаста қаза болғаннан кейін, оның ұлдары жер аударып кетті. Олардың біраз уақыты Дал Риата патшалығында өтті, онда Нортумбриялық Освальд христиан дініне кірді. Эдвиннің мұрагерлері Гвинедтің Кадуаллон ап Кадфанның қолынан қаза тапқаннан кейін Освальд жер аударылудан оралып, таққа талап етті. Ол Хэвенфилд шайқасында Кадуаллон мен Мерсиялық Пенданың біріккен әскерлерін жеңді. 634 жылы Ионада жер аударылып жүрген Освальд аббат Сэген мак Фиахнаиден Нортумбрияға миссионерлер жіберуін өтінді. Бірінші болып Корман есімді епископ жіберілді, бірақ ол қаталдығымен көптеген адамдарды ренжітіп, сәтсіздікке ұшырап Ионаға оралды, сонымен қатар Нортумбриялықтардың дінге келмейтінін хабарлады. Айдан Корманның әдістерін сынап, оның орнына жіберілді. Освальд Айданға Бамбург сарайының жанындағы Линдисфарн аралын сыйлады. Освальд ағылшын және ирланд тілдерін білгендіктен, көбінесе Айдан үшін аудармашы болып жұмыс істеді. Айдан Нортумбрияда шіркеулер, монастырьлар мен мектептер салдырды. Линдисфарн Айдан, Катберт, Эадфрит және Эадберт тұсында Арал христиандығының маңызды орталығы болды. Катберттің қабірі қажылық орталығына айналды.
The introduction of Christianity to Ireland dates to sometime before the 5th century, presumably in interactions with Roman Britain. In 431, Pope Celestine I consecrated Palladius a bishop and sent him to Ireland to minister to the "Scots believing in Christ". Monks from Ireland, such as Finnian of Clonard, studied in Britain at the monastery of Cadoc the Wise, at Llancarfan and other places. Later, as monastic institutions were founded in Ireland, monks from Britain, such as Ecgberht of Ripon and Chad of Mercia, went to Ireland. In 563 Columba arrived in Dál Riata from his homeland of Ireland and was granted land on Iona. This became the centre of his evangelising mission to the Picts. When Æthelfrith of Northumbria was killed in battle against Edwin and Rædwald at the River Idle in 616, his sons fled into exile. Some of that time was spent in the kingdom of Dál Riata, where Oswald of Northumbria became Christian. At the death of Edwin's successors at the hand of Cadwallon ap Cadfan of Gwynedd, Oswald returned from exile and laid claim to the throne. He defeated the combined forces of Cadwallon and Penda of Mercia at the Battle of Heavenfield. In 634, Oswald, who had spent time in exile at Iona, asked abbot Ségéne mac Fiachnaí to send missioners to Northumbria. At first, a bishop named Cormán was sent, but he alienated many people by his harshness, and returned in failure to Iona reporting that the Northumbrians were too stubborn to be converted. Aidan criticised Cormán's methods and was soon sent as his replacement. Oswald gave Aidan the island of Lindisfarne, near the royal court at Bamburgh Castle. Since Oswald was fluent in both one of the and Irish, he often served as interpreter for Aidan. Aidan built churches, monasteries and schools throughout Northumbria. Lindisfarne became an important centre of Insular Christianity under Aidan, Cuthbert, Eadfrith and Eadberht. Cuthbert's tomb became a center for pilgrimage.
Монастырь негіздері
630 жылы Кенттің Эдбальдтың қызы Эансвит Фолкстоун аббаттығын құрды. Вильгельм Малмсберидің айтуынша, Редвальдтың Шығыс Англияның Сигеберт деген әкесінің баласы болған, ол біраз уақыт Галлияда сүргінде жүріп, сонда христиан дініне кірген. Өгей ағасы Эорпвальд өлтірілгеннен кейін, Сигеберт қайтып келіп, Шығыс Англияны биледі. Сигеберттің дінге өтуі оның патшалық билікке ие болуына себеп болуы мүмкін, өйткені сол кезде Нортумбрияның Эдвин және Кенттің Эдбальд христиан болған. 631 жылы Бургундиялық Феликс Кентербериге келді, ал архиепископ Хонорий оны Сигебертке жіберді. Албан Батлердің айтуынша, Сигеберт Феликспен Галлияда танысқан және Феликстің англосаксондық Англияға келуіне себепкер болған. Феликс өзінің епископтық ордасын Доммокта және Сохам аббаттығында құрды. Феликстің ерте тәрбиесі Люксеуил аббаттығының ирландтық дәстүрімен байланысты болғанымен, оның Кентербериге адалдығы Шығыс Англиядағы шіркеудің римдік нормаларды сақтауына көмектесті. 633 жылы Сигеберт Ирландиядан Фурсиді және оның бауырлары Фойлан мен Ультанды қабылдап, оларға Кноберсбургте аббаттық құру үшін жер берді. Феликс пен Фурси көптеген адамдарды дінге өткізіп, Сигеберттің патшалығында көптеген шіркеулер салды. Шамамен сол уақытта Сигеберт Беодричесвортта монастырь құрды. Уитбидің Хилдасы Нортумбрияның Эдвиннің шөбересі еді. 627 жылы Эдвин және оның үйі христиан дінін қабылдады. Эдвин Хэтфилд Чейз шайқасында қаза тапқаннан кейін, жесір патшайым Этельбур, оның балалары және Хилда Кентке оралды, енді Кентті Этельбурдың ағасы Эдбальд биледі. Этельбур Лиминге аббаттығын құрды, бұл жаңа англосаксон патшалықтарында салынған алғашқы діни орындардың бірі. Бұл екі қабатты монастырь, римдік қираған жерлерге салынған. Этельбур алғашқы аббатица болды. Хилда патшайым аббатицамен бірге қалды деп есептеледі. 647 жылға дейін Хилда туралы ештеңе белгілі емес, ол Галлиядағы Челлес аббаттығында үлкен әпкесі Хирсвитке қосылмауға шешім қабылдады, содан кейін Хилда солтүстікке қайтты. (Челлес қаласын Англосаксон патшайымы Батильда, Кловис II-нің әйелі құрған болатын.) Хилда Уэр өзенінің сағасына жақын жердегі шағын жер теліміне қоныстанды, онда Линдсфарннан келген Эйданның басшылығымен діни өмірге кірді. 649 жылы ол оны бұрын ирландтық усақ тіршілікке бейім Хьеу құрған Хартлпул аббаттығының екі қабатты монастырының аббатицасы етіп тағайындады. 655 жылы Винвед шайқасында Мерсияның Пендасы үстінен жеңіске жеткеніне ризашылық білдіріп, Освиу өзінің бір жастағы қызы Эльфледиді өзінің туысы Хилдаға тәрбиелеу үшін берді. (Хилда Нортумбрияның Эдвиннің шөбересі еді; Освиу Эдвиннің қарындасы Аханың ұлы еді.) Екі жылдан кейін Освиу Стреоншалда (кейін Уитби деп аталды) екі қабатты монастырь құрып, Хилданы аббатица етіп тағайындады. Эльфлед сонда өсті. Аббаттық Дейра патшалығының жетекші патшалық монастырына, білім орталығына және патшалық отбасының зират орнына айналды.
Around 630 Eanswith, daughter of Eadbald of Kent, founded Folkestone Priory. William of Malmesbury says Rædwald had a step son, Sigeberht of East Anglia, who spent some time in exile in Gaul, where he became a Christian. After his step brother Eorpwald was killed, Sigeberht returned and became ruler of the East Angles. Sigeberht's conversion may have been a factor in his achieving royal power, since at that time Edwin of Northumbria and Eadbald of Kent were Christian. Around 631, Felix of Burgundy arrived in Canterbury and Archbishop Honorius sent him to Sigeberht. Alban Butler says Sigeberht met Felix during his time in Gaul and was behind Felix's coming to Anglo Saxon England. Felix established his episcopal see at Dommoc and a monastery at Soham Abbey. Although Felix's early training may have been influenced by the Irish tradition of Luxeuil Abbey, his loyalty to Canterbury ensured that the church in East Anglia adhered to Roman norms. Around 633, Sigeberht welcomed from Ireland, Fursey and his brothers Foillan and Ultan and gave them land to establish an abbey at Cnobheresburg. Felix and Fursey effected a number of conversions and established many churches in Sigeberht's kingdom. Around the same time Sigeberht established a monastery at Beodricesworth. Hilda of Whitby was the grand niece of Edwin of Northumbria. In 627 Edwin and his household were baptized Christian. When Edwin was killed in the Battle of Hatfield Chase, the widowed Queen Æthelburh, her children, and Hilda returned to Kent, now ruled by Æthelburh's brother, Eadbald of Kent. Æthelburh established Lyminge Abbey, one of the first religious houses to be founded in the new Anglo Saxon kingdoms. It was a double monastery, built on Roman ruins. Æthelburh was the first abbess. It is assumed that Hilda remained with the Queen Abbess. Nothing further is known of Hild until around 647 when having decided not to join her older sister Hereswith at Chelles Abbey in Gaul, Hild returned north. (Chelles had been founded by Bathild, the Anglo Saxon queen consort of Clovis II.) Hild settled on a small parcel of land near the mouth of the river Ware, where under the direction of Aidan of Lindisfarne, she took up religious life. In 649, he appointed her abbess of the double monastery of Hartlepool Abbey, previously founded by the Irish recluse Hieu. In 655, in thanksgiving for his victory over Penda of Mercia at the Battle of the Winwæd, King Oswiu brought his year old daughter Ælfflæd to his kinswoman Hilda to be brought up at the abbey. (Hild was the grand niece of Edwin of Northumbria; Oswiu was the son of Edwin's sister Acha.) Two years later, Oswiu established a double monastery at Streoneshalh, (later known as Whitby), and appointed Hild abbess. Ælfflæd then grew up there. The abbey became the leading royal nunnery of the kingdom of Deira, a centre of learning, and burial place of the royal family.
Қан кешуді шешу
Кент патшасы Эорменред – Кент патшасы Эдбальдтың ұлы және Кент патшасы Этельберттің немересі. Әкесі қайтыс болғаннан кейін оның ағасы Еорценберт патша болды. Эорменредтің патша ретінде сипатталуы оның ағасымен бірлесіп билік құрғанын немесе белгілі бір аймақта бағынышты патша ретінде билік құрғанын көрсетеді. Ол қайтыс болғаннан кейін оның екі кішкентай ұлы ағасы, Еорценберт патшаның қамқорлығына берілді, ал ол қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Эгберт патша болды. Эгберт патшаның кеңесшісі Тунордың араласуымен Эорменредтің ұлдары өлтірілді. Бұл іске патшаның келісімін бергені немесе бұйрық бергені айтылады. Осы туыстық қырқыстың туындауына жол бермеу үшін Эгберт өлтірілген князьдер үшін олардың әпкесіне құн төлеуге келісті. (Құн төлеу – ерте германдық қоғамдағы маңызды құқықтық тетік; сол кездегі заңдық өтемақының тағы бір кең таралған түрі – қан кек алу. Төлем әдетте отбасыға немесе руға төленеді.) Аңыз бойынша, Домне Эафке оның үй жануары – едік бір айналымда жүгіре алатын жер мөлшері ұсынылды (немесе сұралды). Нәтижесінде, керемет оқиға немесе иесінің басшылығымен, ол Танеттегі жердің сексен сулунгын құн төлеу ретінде алды, оның үстінде Мистер-ин-Танеттегі Әйелі Милдред монастырын салуға мүмкіндік алды. Осуин шайқасқа түсуден бас тартып, Гиллингке және досы граф Хумвальдтың үйіне шегінді. Хумвальд Осуинге сатқындық жасап, оны Освиудың әскерлеріне тапсырды, олар Осуинды өлтірді. Англо-саксон мәдениетінде өлтірілген адамның ең жақын туыстары өлімге кек алуға тырысады немесе оның орнына басқа да әділдік талап етеді (мысалы, құн төлеу). Алайда, Осуиннің ең жақын туысы – Освиудың әйелі Эанфлед болды, сонымен қатар Осуиннің екінші туысы да еді. Эанфлед туысының өлтірілуі үшін үлкен құн төлеуді талап етті, оны Гиллинг аббаттығын құру үшін пайдаланды. Монастырь екі отбасының туыстарымен толықтырылды және Осуиудың құтқарылуы және Осуиннің жаны үшін дұға ету міндеті берілді. Осуиннің өлімінен кейін монастырьды құру арқылы Освиу мен Эанфлед қырқыстың туындауына жол бермеді.
Eormenred of Kent was the son of King Eadbald and grandson of King Æthelberht of Kent. Upon the death of his father, his brother Eorcenberht became king. The description of Eormenred as king may indicate that he ruled jointly with his brother or, alternatively, that as sub king in a particular area. Upon his death, his two young sons were entrusted to the care of their uncle King Eorcenberht, who was succeeded upon his death by his son Ecgberht. Through the connivance of King Ecgberht's advisor Thunor, the sons of Eormenred were murdered. The king was viewed as having either acquiesced or given the order. In order to quench the family feud which this kinslaying would have provoked, Ecgberht agreed to pay a weregild for the murdered princelings to their sister. (Weregild was an important legal mechanism in early Germanic society; the other common form of legal reparation at this time was blood revenge. The payment was typically made to the family or to the clan.) The legend claims that Domne Eafe was offered (or requested) as much land as her pet hind could run around in a single lap. The result, whether miraculous or by the owner's guidance, was that she gained some eighty sulungs of land on Thanet as weregild, on which to establish the double monastery of St. Mildred's at Minster in Thanet. Oswine refused to engage in battle, instead retreating to Gilling and the home of his friend, Earl Humwald. Humwald betrayed Oswine, delivering him to Oswiu's soldiers by whom Oswine was put to death. In Anglo Saxon culture, it was assumed that the nearest kinsmen to a murdered person would seek to avenge the death or require some other kind of justice on account of it (such as the payment of weregild). However, Oswine's nearest kinsman was Oswiu's own wife, Eanflæd, also second cousin to Oswine. In compensation for her kinsman's murder, Eanflæd demanded a substantial weregild, which she then used to establish Gilling Abbey. The monastery was staffed in part by the relatives of both of their families, and given the task of offering prayers for both Oswiu's salvation and Oswine's departed soul. By founding the monastery shortly after Oswine's death, Oswiu and Eanflæd avoided the creation of a feud.
Уитби Синоды (664 ж.)
660-шы жылдардың басында Иона монахтарынан келген аралдық христиандық солтүстік және батыста қалыпты болды, ал Августин әкелген римдік дәстүр оңтүстікте кеңінен таралды. Нортумбрия патшасы Освиу Ионадан келген миссионер монахтардың дәстүрін ұстанды, ал Кентте тәрбиеленген патшайым Эанфлед римдік дәстүрді ұстанды. Соның салдарынан, сарайдың бір бөлігі Пасханы тойлап, екінші бөлігі ораза ұстады. Ол кезде Кент, Эссекс және Шығыс Англия римдік тәжірибені ұстанды. Освиудің үлкен ұлы Альфрит, Ригедтің Риаинфелт ұлы, римдік ұстанымды қолдаған сияқты. Уэссекстік Сенвалл, Римнен жақында оралған Нортумбриялық шіркеу қызметкері Уилфридті, римдік әдет-ғұрыптар мен литургияны жақсы білетін дін қызметкері ретінде Альфритке ұсынды. Альфрит Уилфридке Рипон қаласында жақында құрған монастырын сыйлады. Уилфрид, римдік әдет-ғұрыптарға бағынбағандықтан, аббат Эатаны қуды, ал Эата Мелроузға қайтып оралды. Уилфрид Рипонға Әйіргі Святой Бенедикт Ережесінің бір түрін енгізді. 664 жылы патша Освиу бұл мәселені талқылау үшін Хилд монастырында кеңес өткізді. Кельттік тарапты аббатисса Хильда, Линдисфарн епископы Колман және Лæстингау епископы Сед басқарды. 653 жылы Освиудің қызы Алхфлед пен Мерсиялық Пеаданың некесіне орай, Освиу Мерсияның орталық аймалдарын уағыздау үшін Седті жіберді. Римдік тарапты Уилфрид пен Агильберт басқарды. Кездесу, әртүрлі тілдерде жүргізілгендіктен, толығымен тегіс өтпеді, олардың арасында көне ирланд, көне ағылшын, франк және көне уэльс тілдері, сондай-ақ латын тілі болуы мүмкін. Беденің айтуынша, Сед екі тарапқа да аударма жасаған. Седтің тілдерге қабілеті, сондай-ақ патшаның сенімді елшісі ретіндегі оның мәртебесі, оны келіссөздердегі маңызды тұлғаға айналдырды. Оның дағдылары Киелі Рухтың болуының эсхатологиялық белгісі ретінде қарастырылды, бұл Киелі кітаптағы Вавилон мұнарасы туралы оқиғаға қайшы келді. Колман Әйіргі Иоаннның тәжірибесіне, ал Уилфрид Әйіргі Петірдің тәжірибесіне сүйенді. Освиу кельттік емес, римдік тәжірибені ұстануға шешім қабылдады, ол: «Мен енді Аспан патшалығының есіктерін ұстап тұрғанның бұйрықтарына қарсы келе алмаймын, әйтпесе ол мені қабылдамауы мүмкін» деді. Конференциядан кейін біраз уақыт өткен соң Колман Линдисфарн кафедрасынан бас тартып, Ирландияға оралды.
By the early 660s, Insular Christianity received from the monks of Iona was standard in the north and west, while the Roman tradition brought by Augustine was the practice in the south. In the Northumbrian court King Oswiu followed the tradition of the missionary monks from Iona, while Queen Eanflæd, who had been brought up in Kent followed the Roman tradition. The result was that one portion of the court would be celebrating Easter, while the other was still observing the Lenten fast. At that time, Kent, Essex, and East Anglia were following Roman practice. Oswiu's eldest son, Alhfrith, son of Rhiainfellt of Rheged, seems to have supported the Roman position. Cenwalh of Wessex recommended Wilfrid, a Northumbrian churchman who had recently returned from Rome, to Alhfrith as a cleric well versed in Roman customs and liturgy. Alhfrith gave Wilfrid a monastery he had recently founded at Ripon, with Eata, abbot of Melrose Abbey and former student of Aidan of Lindisfarne. Wilfrid ejected Abbot Eata, because he would not conform to Roman customs; and Eata returned to Melrose. Wilfrid introduced a form of the Rule of Saint Benedict into Ripon. In 664, King Oswiu convened a meeting at Hild's monastery to discuss the matter. The Celtic party was led by Abbess Hilda, and bishops Colmán of Lindisfarne and Cedd of Læstingau. (In 653, upon the occasion of the marriage of Oswiu's daughter Alchflaed with Peada of Mercia, Oswiu had sent Cedd to evangelize the Middle Angles of Mercia.) The Roman party was led by Wilfrid and Agilbert. The meeting did not proceed entirely smoothly due to variety of languages spoken, which probably included Old Irish, Old English, Frankish and Old Welsh, as well as Latin. Bede recounted that Cedd interpreted for both sides. Cedd's facility with the languages, together with his status as a trusted royal emissary, likely made him a key figure in the negotiations. His skills were seen as an eschatological sign of the presence of the Holy Spirit, in contrast to the Biblical account of the Tower of Babel. Colman appealed to the practice of St. John; Wilfrid to St. Peter. Oswiu decided to follow Roman rather than Celtic rite, saying ""I dare not longer contradict the decrees of him who keeps the doors of the Kingdom of Heaven, lest he should refuse me admission". Some time after the conference Colman resigned the see of Lindisfarne and returned to Ireland.
Англосаксондық әулиелер
Англосаксондық бірнеше әулиелер патшалық әулетпен байланысты. Кент патшасы Этельберт және оның әйелі, патшайым Берта, англосаксондықтар арасында христиан дінін орнатудағы рөлі үшін кейін қасиеттілер деп есептелді. Олардың немересі Эйнсвит 630 жылы англосаксон патшалықтарында әйелдерге арналған алғашқы монастырь – Фолкстоун аббаттығын құрды. Оның әпкесі Этельбур шамамен 634 жылы Кенттің оңтүстік жағалауындағы Фолкстоуннан солтүстік-батысқа қарай төрт шақырымдай қашықтықта Лайминге аббаттығын негіздеді. Көптеген жағдайларда, адамдар сарайдан шығып, діни өмірге кешіп отырды. Король Этельберт пен королева Бертаның шөберелері, әртүрлі монастырьлардағы әйелдердің басшылары болған Милдрит, Милдбурх және Милдгит қасиеттілер ретінде құрметтелді. Нортумбриялық Сеолвульф тағынан бас тартып, Линдисфарн монастырына кірді. Кейбір жағдайларда, патшалық әулетінің мүшесінің өлімі көбінесе саяси себептермен болған жағдайда, ол жағдайларға байланысты шейіт ретінде қарастырылды. Қырғынға ұшыраған князьдер Этельред пен Этельберт кейін қасиеттілер мен шейіттер ретінде еске алынды. Деиралық Освин өзінің жауы және туысы Берникиялық Освиудің әскерлеріне сенімді досы сатқан. Беде Освинды "барлық адамдарға өте жомарт, ең бастысы – қарапайым, бойы ұзын, әдемі мінезді, жағымды сөйлеумен және тартымды әдеппен" деп сипаттаған. Сол сияқты, Уайт аралының Арвальдтың ұлдары Вессекстің Кэдвалласына сатқындыққа ұшырады, бірақ олар өлімге кесілгенге дейін Хреутфордтың аббаты Цинибертпен крещениеден өткендіктен, қасиеттілер деп есептелді. Эдуард шейіт өзінің әкесінің әйелі, королева Эльфтрит және оның әкесінің ұлы Этельредтің үйіне барғанда, жылқыдан түсіп бара жатып пышақталды, бірақ оның өте ізгі болғанына ешқандай дәлел жоқ. Патшалар осындай культтармен байланыстарын таққа таласушыларға қарсы заңдылықты дәлелдеу үшін пайдалана алды. Әулетте қасиетті адамның болуы оның беделін арттырған болуы мүмкін. Нақты бір культті насихаттау патшалық отбасыға белгілі бір аймаққа саяси үстемдік орнатуға көмектескен болуы мүмкін, әсіресе егер ол аймақ жақында бағындырылған болса.
A number of Anglo Saxon saints are connected to royalty. King Æthelberht of Kent and his wife Queen Bertha were later regarded as saints for their role in establishing Christianity among the Anglo Saxons. Their granddaughter Eanswith founded Folkestone Priory, in 630 the first monastery in the Anglo Saxon kingdoms for women. Her aunt Æthelburh founded Lyminge Abbey about four miles northwest of Folkestone on the south coast of Kent around 634. In a number of instances, the individual retired from court to take up the religious life. The sisters Mildrith, Mildburh, and Mildgyth, great granddaughters of King Æthelberht and Queen Bertha, and all abbesses at various convents, were revered as saints. Ceolwulf of Northumbria abdicated his throne and entered the monastery at Lindisfarne. In some cases, where the death of a member of royalty appears to be largely politically motivated, it was viewed as martyrdom due to the circumstances. The murdered princes Æthelred and Æthelberht were later commemorated as saints and martyrs. Oswine of Deira was betrayed by a trusted friend to soldiers of his enemy and kinsman Oswiu of Bernicia. Bede described Oswine as "most generous to all men and above all things humble; tall of stature and of graceful bearing, with pleasant manner and engaging address". Likewise, the sons of Arwald of the Isle of Wight were betrayed to Cædwalla of Wessex, but because they were converted and baptized by Abbot Cynibert of Hreutford immediately before being executed, they were considered saints. Edward the Martyr was stabbed to death on a visit to his stepmother Queen Ælfthryth and his stepbrother, the boy Æthelred while dismounting from his horse, although there is no indication that he was particularly noted for virtue. Royalty could use their affiliation to such cults in order to claim legitimacy against competitors to the throne. A dynasty may have had accrued prestige for having a saint in its family. Promoting a particular cult may have aided a royal family in claiming political dominance over an area, particularly if that area was recently conquered.
Англо-саксондық миссия континентте
644 жылы Рипондық жиырма бес жасар Экгберт Рат Мелсиги монастырында оқушы болғанда, ол және көптеген басқалар обаға шалдықты. Егер жазылса, туған жері Ұлыбританиядан мәңгілік саяхатқа шығып, күнәсін тазалау үшін ораза ұстап, дұға ететін өмір сүремін деп уәде берді. Ол фриздерге миссионерлік сапар ұйымдастыруға кірісті, бірақ Мелрозе аббаты Сент-Бойзильдің шәкірті болған монахтың оған айтқан көрінен кейін бұл сапардан бас тартты. Содан кейін Экгберт басқаларды да жинады. 677 жылы Йорк епископы Уилфрид Нортумбрия королі Эгфритпен келіспей, лауазымынан қуылды. Уилфрид Эгфриттің шешіміне шағымдану үшін Римге сапарлады. Жолда ол 678 жылдың көп бөлігін фриздердің билеушісі Альдгислдің сарайында өткізді. Вильфридтің Англо-саксон елдерінен континентке жолы бұрылып, Фризияға келуі мүмкін; немесе ол Неустриядан қашу үшін Фризия арқылы саяхаттауды жоспарлаған болуы мүмкін, өйткені сарай басқарушысы Эбройн Вильфридті ұнатпаған. Виллеброд Вильфридтің ықпалымен өсті, Рипондық Экгберттен білім алды және он екі жыл Рат Мелсиги аббаттығында тұрды. 690 жылы Экгберт оны және он бір серігін фриздерді христиан дініне өткізу үшін жіберді. 695 жылы Виллеброд Римде Утрехт епископы болып тағайындалды. 698 жылы ол Эхтернах аббаттығын австразиялық ақсүйек әйел Ирмина Оэрен сыйлаған римдік вилланың орнында құрды. Альдгислдің орнын баскан Редбад, әкесінен гөрі, миссионерлерді қолдамады, себебі олар Фризияны кеңейтуге тырысқан Герстальдық Пепинге жақын болған. 716 жылы Бонифаций Утрехта Виллебродқа қосылды. Олардың күш-жігерін Карл Мартель мен фриздердің королі Редбад арасындағы соғыс тоқтатты. Виллеброд өзі құрған Эхтернах аббаттығына қашып кетті, ал Бонифаций Нхутселдегі бенедиктин монастырына қайтты. Келесі жылы ол Римге сапар шегіп, Рим папасы Григорий II-нің тапсырмасымен Германияға миссионерлік сапармен барған епископ атанды.
In 644, the twenty five year old Ecgberht of Ripon was a student at the monastery of Rath Melsigi when he and many others fell ill of the plague. He vowed that if he recovered, he would become a perpetual pilgrimage from his homeland of Britain and would lead a life of penitential prayer and fasting. He began to organize a mission to the Frisians, but was dissuaded from going by a vision related to him by a monk who had been a disciple of Saint Boisil, prior of Melrose. Ecgberht then recruited others. Around 677, Wilfrid, bishop of York quarreled with King Ecgfrith of Northumbria and was expelled from his see. Wilfrid went to Rome to appeal Ecgfrith's decision. On the way he stopped in Utrecht at the court of Aldgisl, the rulers of the Frisians, for most of 678. Wilfrid may have been blown off course on his trip from Anglo Saxon lands to the continent, and ended up in Frisia; or he may have intended to journey via Frisia to avoid Neustria, whose Mayor of the Palace, Ebroin, disliked Wilfrid. Willibrord grew up under the influence of Wilfrid, studied under Ecgberht of Ripon, and spent twelve years at the Abbey of Rath Melsigi. Around 690, Ecgberht sent him and eleven companions to Christianise the Frisians. In 695 Willibrord was consecrated in Rome, Bishop of Utrecht. In 698 he established the Abbey of Echternach on the site of a Roman villa donated by the Austrasian noblewoman Irmina of Oeren. Aldgisl's successor Redbad was less supportive than his father, likely because the missionaries were favored by Pepin of Herstal, who sought to expand his territory into Frisia. In 716, Boniface joined Willibrord in Utrecht. Their efforts were frustrated by the war between Charles Martel and Redbad, King of the Frisians. Willibrord fled to the abbey he had founded in Echternach, while Boniface returned to the Benedictine monastery at Nhutscelle. The following year he traveled to Rome, where he was commissioned by Pope Gregory II as a traveling missionary bishop for Germania.
Бенедиктин реформасы
Бенедикт реформасын 10 ғасырдың екінші жартысында Сент-Дунстан жетекшілік етті. Ол шіркеудің құдайшылдығын қайта жаңғыртуға ұмтылды, жергілікті жер иелерінің тікелей ықпалында болған және көбінесе олардың туыстары болған зайырлы канондарды, шіркеу иерархиясына және соңында Папаға бағынышты, бойдақ монахтармен алмастырды. Бұл жаңа құрылған Англия Корольдігін тереңдей бөліп, азаматтық соғысқа дейін жеткізді. Шығыс Англия аристократиясы (мысалы, Ательстан Жарты патша, Биртнот) Дунстанды, ал Уэссекс аристократиясы (Ордгар, Этельмер) зайырлылардың жақтастарын қолдады. Бұл топтар король Эдвигтің (Дунстанға қарсы) және оның інісі король Эдгардың (жақтас) айналасында бірікті. Эдгар қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Эдвард Шейіт Дунстанға қарсы топтар тарапынан өлтірілді, ал олардың үміткері, жас король Этельред таққа отырды. Бірақ бұл "ағылшындар теңіз арқылы келгеннен бергі ең қорқынышты іс" соншалық наразылық тудырды, осыдан кейін зайырлылар мойынсұнып, Дунстан де-факто зейнетке шықты. Бұл бөлініс елді жаңадан күшейген викингтердің шабуылдарына қарсы осалдыққа түсірді.
The Benedictine reform was led by Saint Dunstan over the latter half of the 10th century. It sought to revive church piety by replacing secular canons often under the direct influence of local landowners, and often their relatives with celibate monks, answerable to the ecclesiastical hierarchy and ultimately to the Pope. This deeply split the newly formed kingdom of England, bringing it to the point of civil war, with the East Anglian nobility (such as Athelstan Half King, Byrhtnoth) supporting Dunstan and the Wessex aristocracy (Ordgar, Æthelmær the Stout) supporting the secularists. These factions mobilised around King Eadwig (anti Dunstan) and his brother King Edgar (pro). On the death of Edgar, his son Edward the Martyr was assassinated by the anti Dunstan faction and their candidate, the young king Æthelred was placed on the throne. However this "most terrible deed since the English came from over the sea" provoked such a revulsion that the secularists climbed down, although Dunstan was effectively retired. This split fatally weakened the country in the face of renewed Viking attacks.
Діннің ұйымдық құрылымы
Пап билігімен Англия шіркеуі екі шіркеу провинциясына бөлінді, әрқайсысын митрополит немесе архиепископ басқарды. Оңтүстікте Кентербери провинциясын Кентербери архиепискобы басқарды. Ол бастапқыда Лондонда орналасуы тиіс еді, бірақ Августин мен оның ізбасарлары Кентербериде қалды. Солтүстікте Йорк провинциясын Йорк архиепискобы басқарды. Теориялық тұрғыдан алғанда, екі архиепископтың да билігі тең еді. Бірақ шындығында, оңтүстік солтүстікке қарағанда бай болғандықтан, Кентербери үстемдік құрды. 669 жылы Тарсский Теодор Кентербери архиепископы болды. 672 жылы ол Гертфорд соборын шақырып, онда англосаксон патшалықтарының көптеген епископтары қатысты. Бұл собордың қатысушылары қабылдаған шешімдер шіркеу ішіндегі билік пен құрылым мәселелеріне бағытталғандықтан, ағылшын-саксон шіркеуін ұйымдастырудағы маңызды кезең болды. Кейін Теодор Англосаксон жерлерінің барлығын аралап, жаңа епископтарды тағайындады және гептархия патшалықтарымен көбінесе шектесетін үлкен епархияларды бөліп берді. Бастапқыда епархия – Англосаксон шіркеуінің жалғыз әкімшілік бірлігі болды. Епископ епархияға кафедральді қаладан, «епископтың үйі» деп аталатын дін қызметкерлері тобының көмегімен қызмет көрсетті. Бұл дін қызметкерлері алыс ауылдарға барып, үйретіп, крещение беріп, діни кеңес берді. «Үйлер» басқа маңызды елді мекендерде де орналастырылып, олар «минстерлер» деп аталды. 10 ғасырдың соңында бенедиктин реформасы қозғалысы 9 ғасырдағы викингтердің шабуылдарынан кейін Англияда монастырлықты қайта жаңғыртуға көмектесті. Ең белгілі реформаторлар – Кентербери архиепископы Дунстан (959–988), Винчестер епископы Этельвольд (963–984) және Йорк архиепископы Освальд (971–992) болды. Реформа қозғалысын король Эдгар қолдады. Реформалардың нәтижесінде Кентербери, Вустер, Винчестер және Шерборн қалаларында монастырь соборлары құрылды. Бұл соборларда монахтар қызмет етсе, басқа соборларда канон аталған дін қызметкерлері жұмыс істеді. 1066 жылға қарай Англияда 45-тен астам монастырь болды, және монахтар Батыс Еуропаның басқа аймақтарына қарағанда жиірек епископтар болып тағайындалды. 1042 жылға қарай көптеген ауылдарда шіркеулер болды, өйткені приход жүйесі манориализмнің дамуымен қатар қалыптасты. Приход шіркеуі – жеке шіркеу, оны манорияның иесі салған және оған қаржылай көмек көрсеткен, сондай-ақ приход діни қызметкерін тағайындау құқығын сақтап қалған. Діни қызметкер өзін асырау үшін жерін өңдеп, сонымен қатар приходтан басқа да көмек алуға құқылы болған. Ең маңыздысы – ондық, яғни жерден немесе малдан алынған өнімнің оннан бір бөлігін жинау құқығы. Бастапқыда ондық – ерікті сыйлық болған, бірақ 10 ғасырға қарай шіркеу оны міндетті салыққа айналдырды. 1000 жылға қарай Англияда он сегіз епархия болды: Кентербери, Рочестер, Лондон, Винчестер, Дорчестер, Рамсбери, Шерборн, Сельси, Личфилд, Херефорд, Вустер, Кредитон, Корнуолл, Элмхам, Линдси, Уэллс, Йорк және Дурхам. Епископтарға өз епархияларындағы приходтар мен монастырларды бақылауға көмектесу үшін архидиакон лауазымы құрылды. Жыл сайын епископ приход діни қызметкерлерін соборға шақырып, мәжіліс өткізетін.
Under papal authority, the English church was divided into two ecclesiastical provinces, each led by a metropolitan or archbishop. In the south, the Province of Canterbury was led by the archbishop of Canterbury. It was originally to be based at London, but Augustine and his successors remained at Canterbury instead. In the north, the Province of York was led by the archbishop of York. Theoretically, neither archbishop had precedence over the other. In reality, the south was wealthier than the north, and the result was that Canterbury dominated. In 669, Theodore of Tarsus became Archbishop of Canterbury. In 672 he convened the Council of Hertford which was attended by a number of bishops from across the Anglo Saxon kingdoms. This Council was a milestone in the organization of the Anglo Saxon Church, as the decrees passed by its delegates focused on issues of authority and structure within the church. Afterwards Theodore, visiting the whole of Anglo Saxon held lands, consecrated new bishops and divided up the vast dioceses which in many cases were coextensive with the kingdoms of the heptarchy. Initially, the diocese was the only administrative unit in the Anglo Saxon church. The bishop served the diocese from a cathedral town with the help of a group of priests known as the bishop's familia. These priests would baptise, teach and visit the remoter parts of the diocese. Familiae were placed in other important settlements, and these were called minsters. In the late 10th century, the Benedictine Reform movement helped to restore monasticism in England after the Viking attacks of the 9th century. The most prominent reformers were Archbishop Dunstan of Canterbury (959–988), Bishop Æthelwold of Winchester (963–984), and Archbishop Oswald of York (971–992). The reform movement was supported by King Edgar One result of the reforms was the creation of monastic cathedrals at Canterbury, Worcester, Winchester, and Sherborne. These were staffed by cloistered monks, while other cathedrals were staffed by secular clergy called canons. By 1066, there were over 45 monasteries in England, and monks were chosen as bishops more often than in other parts of western Europe. Most villages would have had a church by 1042, as the parish system developed as an outgrowth of manorialism. The parish church was a private church built and endowed by the lord of the manor, who retained the right to nominate the parish priest. The priest supported himself by farming his glebe and was also entitled to other support from parishioners. The most important was the tithe, the right to collect one tenth of all produce from land or animals. Originally, the tithe was a voluntary gift, but the church successfully made it a compulsory tax by the 10th century. By 1000, there were eighteen dioceses in England: Canterbury, Rochester, London, Winchester, Dorchester, Ramsbury, Sherborne, Selsey, Lichfield, Hereford, Worcester, Crediton, Cornwall, Elmham, Lindsey, Wells, York and Durham. To assist bishops in supervising the parishes and monasteries within their dioceses, the office of archdeacon was created. Once a year, the bishop would summon parish priests to the cathedral for a synod.
Дін мен мемлекет
Шіркеу – зор байлыққа ие мекеме болды, "Соңғы сот кітабына" сәйкес, барлық жердің 25-33 пайызы оның меншігінде болды. Бұл епископтар мен абаттардың діни емес билеушілермен тең дәрежеде екенін білдірді, сондықтан патшалардың осы ықпалды лауазымдарға адал адамдарды тағайындауы өте маңызды болды. Патша шіркеудің басшысы ғана емес, сонымен қатар "христиан халқы арасындағы Мәсіхтің өкілі" ретінде қарастырылды. Патшалар епископтар мен абаттарды тағайындау арқылы "шіркеуді көп кедергісіз басқара алды". Епископтарды патша таңдап, көбінесе патшаның жеке капелландары немесе монастырларынан іздеп табатын. Таңдалған епископ содан кейін синодқа ұсынылып, діни мақұлдау алып, киелендірілетін. Архиепископты тағайындау одан да күрделі болды және папаның мақұлдауы қажет болды. Кентербери архиепискобы өзінің лауазымының символы – паллийді алу үшін Римге баруға міндетті болды. Римге жасалған осы сапарлар мен олармен байланысты төлемдер (мысалы, Петірдің ақшасы) дау тудыратын мәселе болды.
The church was a wealthy institution—owning 25 to 33 per cent of all land according to the Domesday Book. This meant that bishops and abbots had the same status as secular magnates, and it was vital that kings appointed loyal men to these influential offices. The king was regarded not only as the head of the church but also "the vicar of Christ among a Christian folk". Kings were able to "govern the church largely unimpeded" by appointing bishops and abbots. Bishops were chosen by the king and tended to be recruited from among royal chaplains or monasteries. The bishop elect was then presented at a synod where clerical approval was obtained and consecration followed. The appointment of an archbishop was more complicated and required approval from the pope. The Archbishop of Canterbury had to travel to Rome to receive the pallium, his symbol of office. These visits to Rome and the payments that accompanied them (such as Peter's Pence) was a point of contention.