Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хайфа облысының бұрынғы ауылы
the former village in Haifa Sub district
Аль-Сарафанд (الصرفند) – Хайфаның оңтүстігіндегі Жерорта теңізі жағасында орналасқан палестиналық араб ауылы. Осман салық тізілімдерінде 1596 жылы ауылда 61 адам тұрғандығы көрсетілген. Сами Хадавидің жер және халықты санау бойынша, 1945 жылы Аль-Сарафандтың халқы 290 адамды құрады, олардың барлығы арабтар. Аль-Сарафанд крестшілер үшін Сарепта Юдей деген атпен белгілі болған.
Al Sarafand (الصرفند) was a Palestinian Arab village near the Mediterranean shore south of Haifa. In Ottoman tax records, it is shown that the village had a population of 61 inhabitants in 1596. According to a land and population survey by Sami Hadawi, al Sarafand's population was 290 in 1945, entirely Arab. Al Sarafand was known to the Crusaders as Sarepta Yudee
1187-1188 жылдары Әйюбид әскерлері Аль-Сарафандты крестшілерден жаулап алды. Ауыл Мысырдағы әмір Құрқамаздың қабірінің (турба) және медресесінің вақф тізімінде кездеседі.
Ayyubid forces captured al Sarafand from the Crusaders in 1187 1188. The village appears in the waqf of the tomb (turba) and madrasa of amir Qurqamaz in Egypt.
Осман дәуірі
1517 жылы "Сарафанд" ауылы Палестинаның қалған бөлігімен бірге Осман империясына қосылды. 16-17 ғасырларда ол Турабай әмірлігіне (1517-1683) қарасты, сонымен қатар Изреел аңғары, Хайфа, Дженин, Бейт-Шеан аңғары, солтүстік Джабал Наблус, Билад-әл-Руха / Рамот-Менаше және Шарон жазығының солтүстік бөлігі де оның құрамында болды. Осман жазбаларынан мәлім болғандай, 1596 жылы Сарафанд Шафа нахиясында (Лайваның ("ауданы") құрамында) орналасқан ауыл болды, онда 11 мұсылман отбасы, шамамен 61 адам тұрды. Ауыл тұрғындары өсірген егіндері үшін, оның ішінде бидай, арпа, жүгері, бұршақ, қарбыз және көкөністер сияқты жазғы дақылдар, сондай-ақ ешкі шаруашылығы үшін билік органдарына 25% мөлшерінде салық төледі, жалпы сомасы 8500 акче құрады. 1799 жылы Пьер Жакотин жасаған картада бұл ауыл Сарфенд деп белгіленген. 1859 жылы Сарафанд ауылы жазық пен теңіз жағасы арасындағы тізбектей орналасқан қалыңдықтарда екендігі айтылған. Консул Роджерс онда 150 адам тұратынын және 16 фадан жерді өңдейтінін бағалады. Төрт жылдан кейін Виктор Герин халық саны 300-ден аспайтынын мәлімдеді. 1873 жылы Батыс Палестинаны зерттеу тобы (PEF) келген кезде: "Бұл ауылдың солтүстігінде тасқа қазылған, барлығы он алты қабір бар. Сегіз қабір аркосолия астында әрқайсысы үш қабірлік орынға (loculi) ие, ал үш жағдайда есіктерді жапқан дөңгелек тастар олардың қасында жатыр. Бұл тастардың бірінің диаметрі 3 фут, қалыңдығы 1 фут, ал салмағы шамамен 6 центнер (cwt) болды. Бес қабірдің әрқайсысы бір қабірлік орыннан тұрады, алдыңғы жағы ашық, аркосолия астындағы тік жар бетіне қазылған; екі қабірдің әрқайсысында тек екі қабірлік орын бар, ал біреуі бітелген. Бұл топ қабір есігі үшін дөңгелек тас қолданылуының зерттеу тобы тапқан ең жақсы мысалдарын ұсынады." 1887 жылға қарай Сарафандта шамамен 270 тұрғын болды, барлығы мұсылман.
In 1517 the village of 'Sarafanda' was incorporated into the Ottoman Empire with the rest of Palestine. During the 16th and 17th centuries, it belonged to the Turabay Emirate (1517 1683), which encompassed also the Jezreel Valley, Haifa, Jenin, Beit She'an Valley, northern Jabal Nablus, Bilad al Ruha/Ramot Menashe, and the northern part of the Sharon plain. From Ottoman records it is known that in 1596 Sarafand was a village in the nahiya ("subdistrict") of Shafa, ( liwa' ("district") of Lajjun), with a population of 11 Muslim households, an estimated 61 persons. Villagers paid a fixed tax rate of 25% to the authorities for the crops that they cultivated, which included wheat, barley, summer crops such as corn, beans, melons, and vegetables, and raising goats; a total of 8,500 akçe. In 1799, it appeared as the village Sarfend on the map that Pierre Jacotin compiled that year. In 1859 the village of Sarafand was described as being situated on a ridge between a plain and the beach. Consul Rogers estimated that 150 people lived in it and cultivated 16 faddans. Four years later, Victor Guérin stated that the population size was not exceeding 300. According to the PEF's Survey of Western Palestine, who visited in 1873; "North of this village there is a system of rock cut tombs, sixteen in all. Eight have each three loculi under arcosolia, and in three cases the rolling stones which closed the doors lie beside them. One of these stones was 3 feet diameter, and 1 foot thick, weighing probably about 6 cwt. Five of the tombs are single loculi, open in front, cut in the face of the cliff under arcosolia; two of the tombs have only two loculi each, and one is blocked up. This group presents the best examples found by the Survey party of the rolling stone arrangement for a tomb door." A population list from about 1887 showed that Sarafand had about 270 inhabitants; all Muslims.
Британдық мандат дәуірі
1922 жылы Палестинада британдық мандат билігі жүргізген халық санағында Сарафандтың халқы 204 адамды құрады, барлығы мұсылмандар болды. 1931 жылғы халық санағында халық саны 188 адамға дейін азайды, барлығы мұсылмандар, жалпы 38 үй болды. Ауыл экономикасы ауыл шаруашылығына, мал шаруашылығына және тұз өндіруге негізделген. 1945 жылғы статистика бойынша, ауылда 290 мұсылман тұрғыны болды, халықтың барлығы мұсылмандардан тұрды. Жердің 3 244 дунамы астық егуге бөлінді, 22 дунамы суаруға немесе жеміс бақтарына пайдаланылды, ал 6 дунамы құрылыс (қалалық) жерлерді құрады.
In the 1922 census of Palestine, conducted by the British Mandate authorities, Sarafand had a population of 204; all Muslims, decreasing in the 1931 census to 188; still all Muslim, in a total of 38 houses. The village economy depended on agriculture, animal husbandry and salt making. In the 1945 statistics, the village had a population of 290 Muslims, The population was entirely Muslim. A total of 3,244 dunums of land was allocated to cereals; 22 dunums were irrigated or used for orchards, while 6 dunams were built up (urban) land.
1948 ж. және содан кейінгі кезең
1947-1948 жылдардағы мандатты Палестинадағы азаматтық соғыс кезінде тұрғындар бірнеше кезеңмен қашып кетті. Көпшілігі мамыр айының басында әл-Тираға қарай қашқан, ал әл-Тира босатылғаннан кейін Женине бет бұрды. Бір бөлігі кері оралып, 1948 жылғы 16 шілдеде Кармели және Александрони бригадаларынан құралған Израиль күштері шабуыл жасағанға дейін әл-Сарафандта қалды. Ол кезде Араб Азаттық Армиясының еріктілері мен жергілікті жасақтар әл-Сарафандты қорғап тұрды. Тұрғындардың көпшілігі Ирак армиясының дислокацияланған Уәди Араның оңтүстік-шығыс бағытына қашты. Кейін Иордан өзенін кесіп өтіп, содан бері әл-Сарафандтың көптеген босқындары Иорданияда тұрып жатыр. Израильде әл-Сарафандтың бұрынғы бір тұрғыны ғана қалды. Ауылдағы үйлерді израильдіктер дереу бұзған жоқ, көп жыл бойы бос тұрды. Соңында бұзылғанда, мешіт ғана сақталды.
During the 1947–1948 civil war in Mandatory Palestine, the inhabitants fled in several stages. Most fled in early May towards al Tira and when al Tira was depopulated they left for Jenin. Some returned and remained in al Sarafand until Israeli forces — composed of the Carmeli and Alexandroni Brigades — assaulted the village on July 16, 1948. At the time, Arab Liberation Army volunteers and local militia were defending al Sarafand. Most of the inhabitants fled to the southeast line of Wadi Ara, where the Iraqi Army was stationed. Later, they crossed the Jordan River, and since then the majority of al Sarafand’s refugees have been living in Jordan. Only one former resident of al Sarafand remained in Israel. The village houses were not immediately demolished by the Israelis and remained empty for many years. When they were eventually destroyed, the mosque was the only building spared.
Мешіт қалпына келтіру
1999 жылы Исламның қасиетті орындарын қорғау жөніндегі «Ақса қоғамы» әл-Сарафанд мешітін қайта жаңартуға шешім қабылдады. 2000 жылдың мамыр айында, мешіттің қайта жаңарту жұмыстары аяқталуға айналғанда, бір түндік уақытта бульдозермен бұзылып кетті. Бұл оқиғаға кінәлі адам анықталған жоқ. Белсенділер қираған жерді үлкен шатырмен жауып, сол жерде қарауылдарын ұстады. Шатырды алып тастау мәселесі Израиль билігімен келісілді. Осы орынды қоршаумен қорғауға келісім болғанмен, ол орындалмады, ал белсенділер тұрақты құрылыс салған еді. Бұл құрылыс 2002 жылдың наурыз айында полиция тарапынан бұзылды, бірақ қираған мешіт қазірге дейін жұма намазына қолданылып келеді. Ор комиссиясының баяндамасына сәйкес, Израиль билігі мешіттің бұзылуынан кейін оны қайта салуға рұқсат бермеді, бұл шешім жергілікті мұсылман тұрғындары мен билік арасындағы қарым-қатынасты нашарлатты. Ор комиссиясының баяндамасында сондай-ақ, аталған қоғам сияқты ислам ұйымдарының қызметі діни сылтаулармен саяси мақсаттарға жетуге бағытталған болуы мүмкін екені айтылады. Комиссия мұндай әрекеттерді Израильдегі мұсылман халқының билікке деген наразылығын күшейту факторы деп сипаттайды және мұсылмандар мен Израиль билігі арасындағы қарым-қатынастың өзгеруіне мысал ретінде Сарафанд мешіті оқиғасын келтіреді, онда мұсылмандар мешітті қайта жаңартуға тырысып, ал еврейлер олардың алдын кестіруге ұмтылған.
In 1999, the 'Aqsa Society for the Preservation of Islamic Holy Sites decided to restore al Sarafand’s mosque. In May 2000, while restoration was on the verge of completion, the mosque was destroyed overnight by a bulldozer. The perpetrator was never identified. The activists covered the ruins by a large tent and maintained a vigil at the site. Removal of the tent was negotiated with the Israeli authorities. It was agreed that the site would be fenced to protect it, but that did not happen and the activists built a more permanent structure. The latter was demolished by the police in March 2002, but the ruined mosque continues to be used for Friday prayers. According to the Or Commission report, Israeli authorities did not grant a license for rebuilding the mosque after the demolition; a decision that contributed to the souring of relations between local Muslim residents and the authorities. The Or Commission report also claims that activities by Islamic organizations such as the aforementioned society may be using religious pretenses to further political aims. The commission describes such actions as a factor in 'inflaming' the Muslim population in Israel against the authorities, and cites the Sarafand mosque episode, with Muslims' attempts to restore the mosque and Jewish attempts to stop them, as an example of the 'shifting of dynamics' of the relationship between Muslims and the Israeli authorities.