Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық локомотив өндіруші, 1852–1903
British locomotive manufacturer, 1852–1903
Sharp, Stewart and Company – бастапқыда Англияның Манчестер қаласында орналасқан бу локомотив өндіруші компания. Компания 1843 жылы Sharp, Roberts & Co компаниясы таратылғаннан кейін құрылды. 1888 жылы Шотландияның Глазго қаласына көшіп, ақырында екі басқа Глазго локомотив өндіруші компаниясымен бірігіп, Солтүстік Британдық локомотив компаниясын құрды.
Sharp, Stewart and Company was a steam locomotive manufacturer, initially located in Manchester, England. The company was formed in 1843 upon the demise of Sharp, Roberts & Co It moved to Glasgow, Scotland, in 1888, eventually amalgamating with two other Glaswegian locomotive manufacturers to form the North British Locomotive Company.
Алғашқы жылдары
Темір саудагері Томас Шарп пен механикалық инженер Ричард Робертс алғаш рет серіктестік құрды, Sharp, Roberts & Co. (туралы толық ақпарат Робертс туралы мақаладағы компания бөлімінде берілген), тоқыма машиналарын және машина құралдарын өндіру үшін. Олар 1828 жылы Манчестерде "Атлас" зауытын ашты. Олар бірнеше стационарлық бу машиналарын құрастырды, ал 1833 жылы Ливерпуль мен Манчестер темір жолы үшін "Эксперимент" локомотивін жасады. Бұл 2-2-0 конфигурациялы, төрт дөңгелекті локомотив болды, алдыңғы дөңгелектерінің үстінде тік цилиндрлері орналасқан. Бірқатар түзетулерден кейін, 1834 жылы Дублин және Кингстаун темір жолы үшін үш ұқсас локомотив ("Британия", "Манчестер" және "Гиберния") салынды. Олар салыстырмалы түрде жылдам болғанымен, тік цилиндрлердің болуы жолға жоғары жүктеме түсіріп, жылдамдық кезінде оны тозуға бейім етті. Алайда, 1834 жылы Чарльз Бейер де фирмаға қосылды және локомотивтерді құрылысындағы табысқа үлес қосты, себебі Робертс локомотивтердің дизайнына қатысты көп бөлігін оған жүктеді. Жақын арада жаңа 2-2-2 конструкциясы жасалды, онда түтін камерасының астында көлденең ішкі цилиндрлер және кривошипті осьті қолдау үшін қосымша подшипниктер болды. 1837 мен 1857 жылдар аралығында осындай "Шарп Сингл" локомотивтерінің шамамен 600 данасы салынды. Алғашқы он локомотив Grand Junction Railway компаниясына сатылды, ал "Шарпи" локомотивтері "Бьюри" локомотивтерімен салыстыру стандартына айналды.
Iron merchant Thomas Sharp and mechanical engineer Richard Roberts first formed a partnership, Sharp, Roberts & Co. (about which, see also company section in article on Roberts), to manufacture textile machinery and machine tools. They opened the Atlas Works in Manchester in 1828. They had built a few stationary steam engines, and in 1833 built a locomotive, Experiment for the Liverpool and Manchester Railway. It was a four wheeled 2 2 0 with vertical cylinders over the leading wheels. After a number of modifications, three similar locomotives (Britannia, Manchester, and Hibernia) were built in 1834 for the Dublin and Kingstown Railway. Although they were relatively fast, the vertical cylinders meant they were too hard on the track at speed. However, in 1834 Charles Beyer also joined the firm and contributed to its success in locomotive building as Roberts soon delegated most of the locomotive design work to him. A new 2 2 2 design was soon produced with horizontal inside cylinders under the smokebox and additional bearings to support the crank axle. Around 600 of these Sharp Single locomotives were built between 1837 and 1857. Ten of the first were sold to the Grand Junction Railway, with the "Sharpies" becoming a standard to compare with the "Bury" engines.
Шарп ағайындылары және компаниясы
1843 жылы Робертс кетіп, фирма Sharp Brothers and Company болып өзгерді. 1846 және 1848 жылдар аралығында компания Линн және Дерехам темір жолына сегіз 2-2-2 жолаушы және екі 0-4-2 жүк локомотивін жеткізді. 1851 жылдан 1853 жылға дейін Джеймс Эдвард Макконнеллдің жобасы бойынша Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы үшін жиырма қозғалтқыш салынды, олар "Блумерлер" деп аталды және Вулвертоннан қосалқы мерзімімен тапсырылған болатын.
In 1843, Roberts left and the firm became Sharp Brothers and Company. Between 1846 and 1848 the company provided eight 2 2 2 passenger and two 0 4 2 goods locomotives to the Lynn and Dereham Railway. From 1851 to 1853 twenty engines were built for the London and North Western Railway to the design of James Edward McConnell, the so called "Bloomers", subcontracted from Wolverton.
Шарп, Стюарт және компания
1852 жылы аға серіктес Джон Шарп зейнеткерлікке шығып, оның орнына Чарльз Патрик Стюарт келді, ал компанияның атауы «Шарп, Стюарт және Компания» болып өзгерді. Томас Шарп та зейнеткерлікке шығып, оның орнын Стивен Робинсон басты. 1860 жылы Гиффардтың патенттік инжектор құқығына эксклюзивті иелік құрылды. Компания 1864 жылы шектеулі жауапкершілікке ие болды. Компания Фурнес темір жолы үшін бірнеше 0-4-0 тендерлік локомотивтерді жасады, олардың ішінде 1863 жылы салынған №20 локомотиві Камбриядағы Лейксайд және Хавертвейт темір жолында жұмыс жасайтын күйге келтірді. 1862 жылы компания ірі локомотивтер жасауды бастады, алғашқысы – Ұлы Үндістан түбегі темір жолы үшін 4-6-0 атты танк локомотивтері. 1865 жылға қарай олар Үндістан үшін тағы да 0-8-0 локомотивтерін жасады.
In 1852, the senior partner, John Sharp, retired and was replaced by Charles Patrick Stewart, the name of the company changing to Sharp, Stewart and Company. Thomas Sharp also retired and was succeeded by Stephen Robinson. In 1860 sole rights were obtained for Giffard's patent injector. The company acquired limited liability in 1864. The company provided a number of 0 4 0 tender engines for the Furness Railway of which Number 20, built in 1863 has been restored to working order by the Lakeside & Haverthwaite Railway in Cumbria. In 1862, the company began making larger engines, first some 4 6 0 saddle tank engines for the Great Indian Peninsula Railway. By 1865 they were building 0 8 0s, again for India.
Глазгоға көшіп бару
Олар жалпы мыс, темір және машина құралдарымен айналысқандықтан, 1888 жылы көшіп кету қажет болды. Олар Глазго қаласындағы Спрингбернде орналасқан Клайд локомотив компаниясының жұмыстарын иелігіне алып, оған көшіп, оны "Атлас жұмысы" деп атады. 1889 жылы Аргентинаның орталық темір жолы үшін бірнеше локомотив құрастырылды, олардың бір бөлігі 4-4-0, ал қалғаны 2-8-0 конфигурациясында болды. 1892 жылы Мидленд темір жолынан 75 дана 4-4-0 және 0-6-0 локомотивтеріне тапсырыс алды. Осы кезде олар шетелдік темір жолдар үшін бірнеше 4-6-0 локомотивтерін жасаған болатын, бірақ 1894 жылы британдық темір жолына, "Джонс Гудс" Хайленд темір жолына алғашқы Глазго тапсырысын алды. Ғасыр соңына қарай олар ел ішіндегі және әлемнің түкпір-түкпіріндегі темір жолдарды жабдықтап отырды. 1898 мен 1901 жылдар аралығында Sharp, Stewart and Company компаниясы Жаңа Зеландия темір жолдарына кемінде 16 дана 4-6-0 және 4-4-8-0 локомотивтерін жеткізді. 4-8-0 B класындағы локомотивтер бу машиналары қолданыстан толыққан соң, өздеріндегі түрінде немесе We класының 4-6-4T локомотивтері ретінде сақталды. 4-6-0 локомотивтері қызмет мерзімі біткеннен кейін, жағалау эрозиясынан қорғау үшін өзендерге және жағалауға тасталды. Кейіннен үш локомотив сақтау үшін құтқарылды.
Since they were also dealing in general brass and ironmongery, and machine tools, it became necessary to move, which they did in 1888. They took over and moved to the works of the Clyde Locomotive Company in Springburn, Glasgow, renaming it Atlas Works. A number of compounds were built for the Argentine Central Railway in 1889, some 4 4 0 and some 2 8 0. In 1892 they received an order for seventy five 4 4 0s and 0 6 0s from the Midland Railway. By now they had built a number of 4 6 0 engines for overseas railways, but in 1894 came their first Glasgow order for a British line, the "Jones Goods" of the Highland Railway. By the end of the century they were supplying railways at home and all over the world. Between 1898 and 1901, Sharp, Stewart and Company supplied no less than 16 4 6 0 and 4 4 8 0 locomotives to New Zealand Railways. The 4 8 0 B class locomotives survived till the end of steam either as built, or as 4 6 4T engines of the We class. The 4 6 0 locomotives were dumped in rivers and on the coast as erosion protection when their time was up. 3 have since been salvaged for preservation.
Солтүстік британдықтар
1903 жылы 5000-нан астам двигатель салып, компания Нилсон, Рид және Компания мен Дюбс және Компаниямен бірігіп, Солтүстік Британдық локомотив компаниясын құрды.
In 1903, having built over 5000 engines, the company amalgamated with Neilson, Reid and Company and Dübs and Company to form the North British Locomotive Company.