Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Темір шығанақ көпірі – мұраға алынған жол көпірі, ол Виктория жолымен (A40) Сиднейдің Драммойн және Розелл шағын аудандары арасындағы Темір шығанақ арқылы өтеді. Темір шығанақ – Сидней портының (Порт-Джексон) бір саласы.
The Iron Cove Bridge is a heritage listed road bridge that carries Victoria Road (A40) across Iron Cove, between the Sydney suburbs of Drummoyne and Rozelle. Iron Cove is an arm of Sydney Harbour (Port Jackson).
Бірінші көпір
Бастапқы Iron Cove көпірі тоғыз қолдан жасалған темір торлы арқалықтан тұрғызылған, әрқайсысының ұзындығы 38,5 метр. Төрт жылдық құрылыстан кейін 1882 жылы пайдалануға берілді. Алғашқы Гладсвилл көпірінің өткен жылы ашылуымен бірге, бұл көпірдің ашылуы Сиднейден Драммойн арқылы Райд аймағына дейін, ал 1885 жылы Лэйн Ков өзені арқылы салынған алғашқы Инжір ағашы көпірінің ашылуымен Солтүстік жағалауға дейін көліктерге паромсыз бағдар беруге мүмкіндік берді. Iron Cove-да бастапқы көпірден қалған нәрсе – қазіргі көпірден оңтүстікке қарай бұғаздың екі жағында орналасқан құмтас тіректер ғана. Драммойн жағындағы тірек жергілікті биліктің мұра тізіміне енгізілген.
The original Iron Cove Bridge was constructed of nine wrought iron lattice girder spans each 38.5 m long, and opened in 1882 after four years of construction. In conjunction with the opening of the first Gladesville Bridge the previous year, the opening of the bridge provided a ferry free route for road traffic from Sydney via Drummoyne to the Ryde area and then in 1885, with the opening of the first Fig Tree Bridge across the Lane Cove River, to the North Shore. All that remains at Iron Cove of the original bridge are the sandstone abutments situated on both sides of the cove approximately south of the current bridge. The abutment on the Drummoyne side is listed on the local government heritage list.
Көпір бөлшектерін қайта пайдалану
1955 жылы жаңа көпір ашылғанда, Джемалонг Шир Кеңесінің (қазір Форбс Ширдің құрамында) Шир инженері Гордон Дафф, бастапқы көпірден 18 000 фунт стерлингке торлы арқалықтарды сатып алу үшін Басты Жолдар Департаментімен келіссөздер жүргізді және оларды тасымалдатып, Джемалонг Шир бірнеше көпірлер салуға қайта пайдаланды. Олардың коррозияға қарсы жақсы төзімділігі және аймақтағы салыстырмалы түрде төмен ылғалдылық деңгейінің арқасында 1882 жылғы көпірдің тоғыз жұп арқалықтары әлі күнге дейін Форбс ауданындағы ауылдық жолдардағы үш көпірде қолданылып келеді. Олардың ең ұзыны – Форбстан оңтүстік-шығысқа қарай 9 шақырым жердегі Нью-Гренфелл жолындағы Бундабура арығы көпірі, оның құрылысында тоғыз жұп арқалықтың бесеуі қайта қолданылды. Бұл көпір 1961 жылдың наурыз айында ашылды. Ньюэлл тас жолынан оңтүстікке қарай 30 шақырым жердегі Вирринья жолындағы Бэк Крик арқылы салынған Мафекинг көпіріне бір жұп арқалық қолданылды. Дегенмен, бұл көпір 2023 жылдың ортасында жаңа екі аралық көпірмен алмастырылды.
When the replacement bridge was opened in 1955, Gordon Duff, the Shire Engineer for Jemalong Shire Council (now part of Forbes Shire) negotiated with the Department of Main Roads to buy the lattice girders from the original bridge for £18,000 and had them transported to , and they were re used by Jemalong Shire to build a number of bridges. Because of their good resistance to corrosion and the relatively low humidity in the area, all nine of the 1882 bridge's pairs of girders are still in use in three bridges on country roads in the Forbes district. The longest of these is the Bundaburrah Creek bridge on New Grenfell Road 9 km southeast of Forbes, for which five of the nine pairs of girders were reused. This bridge opened in March 1961. The Mafeking Bridge over Back Creek on Wirrinya Rd 30 km south of the Newell Hwy used one pair of trusses. However this bridge was replaced by a new two span bridge in mid 2023.
Ағымдық көпірлер
Алғашқы көпірді ауыстыру туралы шешім 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталмас бұрын қабылданды. Жобалау жұмыстары 1942 жылы басталды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан Hornibrook McKenzie Clarke Pty Ltd компаниясы 1947 жылға дейін құрылысты бастай алмады. Көпірді ресми түрде ашты, NSW премьер-министрі және отарлық қазынашысы Дж. Дж. Кэхилл, 1955 жылдың 30 шілдесінде. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Басты жолдар департаментінің инженері Лори Чаллис жобалаған Iron Cove көпірі – әсерлі болаттан жасалған фермалық көпір. Ол төрт плиталы арқалықтан және жеті болатты Пратт фермасынан тұрады, жалпы ұзындығы – . Жолдың төрт қатары фермалық бөлімдерде орналасқан, ал жолдың жалпы ені барьерлер арасында шамамен . Жолдың орталық бөлігі трамвай жолдары үшін ойыспен жабдықталған темірбетон плитадан тұрады. Көпірдің эстетикалық ерекшелігі – соғыстар аралық кезеңдегі Арт-Деко стилін көрсететін тіректер мен тіреулер. Бұған қоса, бұл Жаңа Оңтүстік Уэльстегі соңғы болатты фермалық көпір болды, онда жоғары беріктік бұрандалары енгізілгенге дейін далалық қосылыстар үшін қадалар қолданылды. Жоба кезеңінде жергілікті тұрғындар, сондай-ақ Канада шығанағы (Драммойн жағы) және Лейхардт (Розель жағы) қалалық кеңестері дубликат көпірдің салынуына қарсы күшті наразылық білдірді. Драммойн және Розельдегі жергілікті тұрғындар Victoria Road қауымдастығын құрып, көптеген қоғамдық демонстрациялар ұйымдастырды, олардың соңғысы 2009 жылдың 29 наурызында 3000-нан астам наразылық шерушіні тартты. Жаңа көпірге қарсылық тәуелсіз бағалаулардың нәтижелеріне негізделді, олар Victoria Road-та қалаға қарайғы трафик ағынының жақсаруы шамалы болса, жергілікті трафик нашарлайтынын көрсетті. Сонымен қатар, жаңа көпірдің екі жағындағы саябақтардың ауданы азайтылады және тәуелсіз экологиялық зерттеулер жаңа көпірдің құрылысы жергілікті ортаға зиян келтіретінін көрсетті. Дубликат көпірдің құрылысы 2009 жылдың шілдесінде басталды және көпір 2011 жылдың 28 қаңтарында қозғалысқа ашылды. Жаңа көпір 1955 жылғы көпірдің батыс жағында салынды және үш батысқа қарайғы қатарды, олардың бірі таңертеңгілік сағаттардағы автобус қатары ретінде белгіленді. Жаңа көпірдің батыс жағында The Bay Run және Victoria Road-қа жалғасатын бөлек жаяу және велосипед жолдары бар. 1955 жылғы көпір қазір үш қалаға қарайғы қатарды және тәулік бойы жұмыс істейтін автобус қатарын қамтиды. 1955 жылғы көпірдің тіректерінің сыртындағы қосымша қатары жабылды және қазір тек техникалық қызмет көрсету мақсатында пайдаланылады.
A decision to replace the original bridge was made in 1939 just prior to the outbreak of World War II. Design work began in 1942 but due to the Second World War construction by Hornibrook McKenzie Clarke Pty Ltd was unable to be commenced until 1947. The bridge was officially opened by the Hon. J. J. Cahill, MLA, Premier and Colonial Treasurer of NSW on 30 July 1955. Designed by Laurie Challis from the NSW Department of Main Roads, the Iron Cove Bridge is an impressive steel truss bridge. It consists of four plate girder approach spans and seven steel Pratt truss spans for a total length of Four lanes of traffic are located within the truss spans and the overall width of the roadway is between kerbs. The roadway consists of a reinforced concrete deck slab with an inset for tram tracks in the centre portion. The bridge has aesthetically distinctive piers and abutments which reflect the Inter War Art Deco style. Furthermore, it was the last steel truss bridge to be constructed in New South Wales in which rivets were used for field connections prior to the introduction of high strength bolts. During the proposal phase there were strong protests against the duplicate bridge being built from local residents as well as both local area councils of the City of Canada Bay (Drummoyne side) and Leichhardt (Rozelle side). Local residents within both Drummoyne and Rozelle formed the Victoria Road Community and organised public demonstrations, the last of which on 29 March 2009 attracted over 3000 protest marchers. Opposition to the new bridge was based on independent evaluations concluding that there would be only slight improvements to traffic congestion citybound on Victoria Road during peak hour while local congestion would worsen. Additionally, parkland on both sides of the new bridge would be reduced and independent environmental studies showed the local environment detrimentally impacted by the new bridge construction. Work on the duplicate bridge commenced in July 2009 and the bridge was opened to traffic late on 28 January 2011. The new bridge was constructed on the western side of the 1955 bridge and carries three westbound traffic lanes with one lane designated as a morning peak bus lane. There is also a grade separated shared pedestrian footpath and cycleway on the western side of the new bridge which connects to both The Bay Run and Victoria Road. The 1955 bridge now carries three citybound traffic lanes and a 24 hour bus lane. The additional lane of the 1955 bridge outside the bridge supports was closed and is now only used for maintenance reasons.