Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Paradise Road – 1997 жылғы австралиялық соғыс фильмі. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Суматрада жапондықтар тұтқындаған ағылшын, американдық, голланд және австралиялық әйелдер тобының тарихын айтады. Фильмді Брюс Бересфорд түсірген, ал Гленн Клоуз Адриенна Паргитер (Нора Чемберс прототипінде), Фрэнсис МакДорманд қатыгез доктор Верстак, Паулин Коллинз миссионер Маргарет Драммонд (миссионер Маргарет Дрибург прототипінде), Джулианна Маргулис АҚШ-тың әлеуметтік өмірге белсенді қатысушысы Топси Меррит, Дженифер Эле британдық әйел және модель Розмари Лейтон Джонс, Кейт Бланшетт австралиялық медбике Сьюзан Маккарти және Елизавета Сприггс әйел Имоген Робертс рөлінде ойнаған.
Paradise Road is a 1997 Australian war film that tells the story of a group of English, American, Dutch and Australian women who are imprisoned by the Japanese in Sumatra during World War II. It was directed by Bruce Beresford and stars Glenn Close as Adrienne Pargiter, (based on Norah Chambers), Frances McDormand as the brash Dr. Verstak, Pauline Collins as missionary Margaret Drummond (based on missionary Margaret Dryburgh), Julianna Margulies as U. S. socialite Topsy Merritt, Jennifer Ehle as British doyenne and model Rosemary Leighton Jones, Cate Blanchett as Australian nurse Susan McCarthy and Elizabeth Spriggs as dowager Imogene Roberts.
Сюжет
Сингапурдағы Раффлс қонақ үйінде солдаттар мен олардың отбасыларына арналған би, Сингапур шайқасы және клубтың сыртында бомба жарылуынан тоқтатылады. Әйелдер мен балалар дереу жиналып, қайықпен қауіпсіз жерге жеткізіледі. Бірнеше сағат өткен соң, қайық жапондық истребительдермен бомбаланады, нәтижесінде жолаушылар теңізге секіруге мәжбүр болады. Үш әйел – шай плантациясының иесінің әйелі Адриенна Паргитер, модель Розмари Лейтон-Джонс және австралиялық медбике Сьюзан Макарти – Суматра аралының жағалауына жүзіп жетеді. Әйелдерді жапон офицері, капитан Танака табады және оларды алдымен қараусыз қалған ауылға, содан кейін джунглидегі тұтқын лагеріне жеткізеді, онда олар қайықтағы қалған әйелдер мен балалармен қайта қосылады. Лагерьде әйелдер жапон офицерлеріне және олардың туына бас иіп, қатыгез жағдайлар мен үнемі ауруларға қарамастан, сексуалдық зорлық-зомбылық, азаптаулар мен мәжбүрлі еңбекке ұшырайды. Кейбір әйелдер жақсы күтім мен тамақ алу үшін жапон офицерлеріне арналған бордельде жұмыс істеуді таңдайды. Екі жылдан кейін Адриенна және миссионер Дейзи "Маргарет" Драммонд әйелдерді қолдау үшін, жапон офицерлері қоғамдық және діни жиналыстарға тыйым салғанмен, вокалды оркестр құруға шешім қабылдайды. Бұл уақытша жеңілдік болғанымен, әйелдер көп ұзамай одан көңілі толып, қатары азаяды. Біраз уақыттан соң әйелдер соғыс аяқталғанша қалатын жаңа орынға көшіріледі. Соңында соғыс аяқталады және хор соңғы рет өнер көрсетеді, содан кейін олар бостандыққа қуанады.
At Raffles Hotel in Singapore, a dance for soldiers and their families is interrupted by the Battle of Singapore and a bomb exploding outside the club. The women and children are immediately collected and carried off by a boat to a safer location. A few hours out, the boat is bombed by Japanese fighter planes, causing the passengers to jump overboard. Three women tea planter's wife Adrienne Pargiter, model Rosemary Leighton Jones and Australian nurse Susan Macarthy swim their way to the shores of the island of Sumatra. The women are found by a Japanese officer, Captain Tanaka, and ushered firstly to a deserted village and then a prison camp in the jungle where they are reunited with the rest of the women and children from the boat. At the camp, the women are forced to bow to the Japanese officers and its flag, as well as enduring sexual violence, torture, and forced labour, despite the brutal living conditions and constant sickness. Some of the women choose to work in a brothel for Japanese officers for better treatment and decent food. Two years later, Adrienne and missionary Daisy "Margaret" Drummond decided to create a vocal orchestra in order to encourage the women, even though social and religious meetings have been prohibited by the Japanese officers. Although it provides a temporary relief, the women soon become disenchanted with it and dwindle in numbers. After some time, the women are moved to a new location where they will remain for the duration of the war. Eventually, the war ends and the choir performs for a final time before rejoicing in their freedom.
Өндіріс
Бұл оқиға Бетти Джеффридің 1954 жылы жарық көрген «Ақ күлі» кітабында жазылған куәлігіне негізделген. 1965 жылы жарық көрген Хелен Колиеннің (Хендрикус Колиеннің немересі) «Өмір сүру жыры» кітабы фильмнің титрлерінде осы фильмнің дереккөзі ретінде көрсетілмеген, бірақ Колиенге титрлерде оның көмегі үшін алғыс айтылған. Фильмнің медиа-ақпараттық жинағына сәйкес, Мартин Мидер мен Дэвид Джайлс 1991 жылдан бастап оқиғаны зерттеп, лагерьтен және хордан аман қалған адамдармен кездескен. Мидер мен Джайлс бастапқы сценарийді «A Voice Cries Out» деп атап жазды. Кейін Грейм Раттиган Мидер мен Джайлске қосылып, үшеуі бірге әлемді аралап, фильм үшін 8,275 миллион доллар жинады. Олар Лондонда Бересфордпен кездесіп, ол дереу жобаға қызығушылық танытты. Village Roadshow компаниясымен бірге Бересфорд фильмді өз қолына алып, сценарийді қайта жазып, жобаны «Paradise Road» деп атады. Бересфорд пен продюсер Сью Милликен екі жылдан астам уақыт бойы оқиға туралы тәуелсіз зерттеу жүргізіп, тақырыпқа қатысты кітаптар мен жарияланбаған күнделіктерді оқыды және аман қалғандармен сұхбаттасты. Мидер мен Джайлс «Стори бай» деп аталатын марапат алды, ал Раттиганмен бірге олардың барлығы тең атқарушы продюсер марапатын алды. Олардың Planet Pictures компаниясы «In Association With» деген аталымды алды. Фильм, 1980-жылдардың басындағы BBC-нің «Тенко» драмалық туындысымен салыстырғанда, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондықтардың әйелдерді түрмеге қамауына қатысты басқаша көзқарас ұсынады. Фильмнің тарихи дәлдігіне қатысты сын-пікірлер профессор Хэнк Нельсонның мақаласында талқыланады. Фильмнің түсірілімі Марриквилл (Сидней), Сингапур, Порт-Дуглас және Пенанг қалаларында өтті.
The story is based on the testimony of Betty Jeffrey, as written in her 1954 book White Coolies. The 1965 book Song of Survival by Helen Colijn (granddaughter of Hendrikus Colijn), another camp survivor, is not listed in the film's credits as being a source for this film, although Colijn is thanked for her help in the credits. According to the media information kit for the film, Martin Meader and David Giles researched the story from 1991 and met with survivors from the camp and choir. Meader and Giles wrote the original screenplay, which was titled "A Voice Cries Out". Graeme Rattigan then joined Meader and Giles and together the three travelled the world, raising $8.275 million for the film. They met Beresford in London and he immediately became interested in the project. Together with Village Roadshow, Beresford took over the film, re wrote the script and renamed the project Paradise Road. Beresford and producer Sue Milliken then did their own research of the story for over more than two years, by reading books and unpublished diaries on the subject and by interviewing survivors. Meader and Giles got a "Story by" credit, and with Rattigan, they all received a Co Executive Producer Credit. Their company, Planet Pictures, received an "In Association With" credit. The film represents an alternative take on female imprisonment by the Japanese during World War II compared with BBC's dramatic offering from the early 1980s, Tenko. Some criticism of the film's historical accuracy is discussed in an article by Professor Hank Nelson. Production took place in Marrickville (Sydney), Singapore, Port Douglas and Penang.
Тарихи контекст
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген әйелдер жапондық тұтқын лагерьлерінде өлім-жітім көрсеткіші жиырмадан елу пайызға дейін жететін жағдайға тап болды. Алайда, Суматрадағы әйел тұтқындардың тағдырынан басқа, көптеген әйел тұтқынның оқиғасы назардан тыс қалды. Мыңдаған британдық және голланд колонистері Шығыс Индияны өз үйі деп санады. Сингапур, Раффлс қонақ үйі, дүкендері және әдемі үйлерімен, көптеген сарбаздар мен олардың әйелдерін қызықтыратын ең танымал тұру орны болды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында жапон қарулы күштері Перл-Харбор, Малайзия, Сингапур және Гонконгқа шабуыл жасады. Еуропалықтар жапондықтарды нашар күш деп есептеді және Сингапурды қорғаған британдық теңіз флотына сенді. Бірақ жапондықтар британдық әскери бекіністеріне шабуылдап, британдық әуежайын басып алды және қалаға бомба тастады, нәтижесінде британдық күштер шегінуге мәжбүр болды. 1942 жылдың 15 ақпанында жапондықтар Сингапурды жаулап алды. Қала қауіпсіз деп есептелгендіктен, шабуыл кезінде көптеген әйелдер мен балалар Сингапурда қалды. Қала тұрғындары, оның ішінде әйелдер мен балалар, аралдан қашу үшін кемелерге жүгірді. Осы кемелердің кейбіреулері Суматрадағы әйел тұтқындарды тасымалдады. "Вайнер Брук" кемесінде Австралия армиясының медбикелер қызметінің 65 медбикесі болды. Жапондықтар шабуыл жасап, кемеге бомба тастамас бұрын, кеме Банка бұғазына жетті. Әйелдер мен балалар өмірін сақтап қалу үшін суға секіруге мәжбүр болды, бірақ жапондықтар судағы әйелдерге оқ атуын тоқтатпады. Тірі қалғандар Банка аралына жүзіп жетті. Австралиялық медбикелердің бірі әйелдер мен балаларды аралдағы ауылға баруға шақырды, ал медбикелер жағажайда қалып, ер адамдардың жараларын емдеді. Жапондықтар оларды тапқан кезде ер адамдарды жинап, жиырма екі медбикені суға қайтаруға мәжбүр етті, сол жерде оларды солдаттар атып өлтірді. Солдаттар оқ атып болғаннан кейін Вивиан Буллвинкель ғана аман қалды. Кейін Буллвинкель кеме батып кеткеннен кейін аман қалған қалған медбикелерді тапты. Әйелдер Банка аралынан Суматраға ауыстырылды. Кейбіреулері үш жарым жыл бойы аралдар арасында жасаған көптеген сапарлардан аман қалды. Соғыс аяқталғанда әйелдер Суматрадағы тұтқын лагерінде болды, және аман қалғандарға көмек келді.
During World War II, many women became prisoners of war and faced a twenty to fifty percent death rate in Japanese prison camps. However, many women prisoners of war stories have been overlooked, with the exception of the women POWs of Sumatra. Thousands of British and Dutch colonists made the East Indies their home. Singapore was the most popular living option with the Raffles Hotel, shops, and beautiful houses, which attracted many soldiers and their wives. The Japanese armed forces attacked Pearl Harbor, Malaysia, Singapore and Hong Kong on 7 December 1941. Europeans held the Japanese forces to an inferior level and put their trust in the British navy that guarded Singapore. But the Japanese advanced on British military lines, captured the British airfield, and dropped bombs on the city, which led to a retreat by the British forces. On 15 February 1942 the Japanese took Singapore. Due to the belief that the city was safe, many women and children had remained in Singapore when the city was attacked. The inhabitants of the city, including women and children, ran to board ships to flee the island. Some of these ships housed the women POWs of Sumatra. The "Vyner Brooke" contained 65 nurses from the Australian Army Nursing Service. It reached the Banka Strait before the Japanese attacked and released bombs over the ship. The women and children were forced to jump overboard to save their lives, but the Japanese continued to fire on the women in the water. The survivors swam ashore to Banka Island. One of the Australian nurses suggested the women and children to head toward a village on the island while the nurses remained on the beach to care for the men's wounds. When the Japanese discovered them, the men were rounded up and twenty two of the nurses were forced back into the water where they were shot by the soldiers. Only Vivian Bullwinkel survived after the soldiers opened fire. Bullwinkel later found the rest of the nurses that survived the sinking of the ship. The women were transferred from Banka Island to Sumatra. Some survived the multiple voyages back and forth between the islands for three and a half years. The women were living in the Sumatra prison camp when the war ended and a rescue came for the survivors.
Қабылдау
Rotten Tomatoes веб-сайтында фильмге 23 рецензия негізінде 43% мақұлдау көрсетілген, орташа бағасы 5.9/10. Metacritic сайтында фильм 18 сыншының бағасы бойынша 100 балдық шкаладан 48 бал алды, бұл "аралас немесе орташа пікірлер" екенін көрсетеді. CinemaScore жүргізген сауалнама бойынша көрермендер фильмге A+ мен F шкаласы бойынша "A−" деген орташа баға берді. Фильм 1997 жылдың 11 сәуірінде АҚШ және Канададағы 9 кинотеатрда көрсетіліп, алғашқы демалыс күндері 62 518 доллар табыс етті. Содан кейін ол 2 007 100 доллар жинады. Австралияда 1997 жылдың 5 маусымында 85 экранда көрсетіліп, апта ішінде 692 788 доллар табыс етті және Австралия кассасында бесінші орынға ие болды. Фильмнің жалпы табысы 2 970 653 австралиялық долларды құрады.
On the review aggregator website Rotten Tomatoes, the film has a 43% approval rating, based on 23 reviews, with an average rating of 5.9/10. On Metacritic, the film received a weighted average score of 48 out of 100, based on 18 critics, indicating "mixed or average reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "A−" on an A+ to F scale. The film opened 11 April 1997 on 9 screens in the United States and Canada and grossed $62,518 for the weekend. It went on to gross $2,007,100. It opened in Australia on 5 June 1997 on 85 screens and grossed $692,788 for the week, placing fifth at the Australian box office. It went on to gross A$2,970,653.