Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамның мінез-құлқы
Human Behavior
Әлеуметтану және психологияда, улы педагогика, сондай-ақ қара педагогика деп аталады (түпнұсқа неміс тіліндегі schwarze Pädagogik атауынан), қазіргі педагогика репрессивті және зиянды деп санайтын бала тәрбиесінің кез келген дәстүрлі әдістері. Оған теоретиктер манипулятивті немесе зорлықты деп санайтын мінез-құлық пен қарым-қатынас түрлері жатады, мысалы, дене жазасының аса шектен тыс формалары.
In sociology and psychology, poisonous pedagogy, also called black pedagogy (from the original German name schwarze Pädagogik), is any traditional child raising methods which modern pedagogy considers repressive and harmful. It includes behaviours and communication that theorists consider to be manipulative or violent, such as extreme forms of corporal punishment.
Шығу тегі және анықтамалар
Бұл ұғымды алғаш рет Катарина Руццкий 1977 жылы жариялаған «Schwarze Pädagogik. Bürgertum tәрбиесінің табиғи тарихына қатысты деректер» атты еңбегінде енгізді. Психолог Элис Миллер бұл ұғымды бала тәрбиесінің баланың эмоционалдық дамуына зиян келтіретін тәсілдерін сипаттау үшін пайдаланды. Миллердің пікірінше, осы эмоционалдық зиян ересек жасында жеке тұлғаға зиянды әрекеттер жасауға итермелейді. Ол «бала тәрбиесі» деген желеумен қолданылатын улы педагогиканың түрлі дисфункциялар мен невроздарға алып келетінін түсіндіреді. Мысалы, «Өзіңнің қадірің үшін» атты кітабында ол Адольф Гитлер, Юрген Бартч және Кристиан Ф. сияқты үш түрлі өмірге ортақ әсерін талқылайды, ал «Дене ешқашан жалған айтпайды» кітабында балалық кездегі жарақаттар мен жасырылған сезімдердің адам организміне тигізетін әсері туралы айтады. Бұл теоретиктердің пікірінше, «Улы педагогика» – бұл ата-ананың (немесе мұғалімнің, медбикенің немесе басқа да күтімшінің) баланың мінез-құлқында «жамандық тұқымы» бар деп сеніп, эмоционалдық манипуляция немесе күш қолдану арқылы оны жоюға тырысатын жағдай. Мысалы, бала өтірік айтқаны үшін жазалап ұру, немесе анасының жаңа туған сәбиін «кейінірек өмірінде қажет болатын шыдамдылықты үйрету үшін» белгілі бір уақытқа дейін тамақтандырудан бас тартуы. Катарина Руццкийдің анықтамасына сәйкес, улы педагогика балаға әлеуметтік суперэгоны сіңіруді, баланың психикасындағы итергіш күштерге қарсы негізгі қорғаныс құруды, баланы болашақ өмірге дайындауды және дене мүшелерін және сезімдерін әлеуметтік талаптарға сай функциялар үшін құрал ретінде пайдалануды мақсат етеді. Бұл теориялар бойынша, «улы педагогика» тікелей айтылмаса да, садизмді ақтау және ата-ананың немесе қатысушы адамның сезімдерінен қорғану ретінде қызмет етеді. Руццкий әдістерге қатысты былай мәлімдейді: «Улы педагогика» бастамалау рәсімдерін (мысалы, өлім туралы қорқынышты іштей сезіну), ауырсынуды (психологиялық қоса алғанда), балаға тоталитарлық бақылауды (денеге бақылау, мінез-құлық, бағыну, өтірік айтуға тыйым салу және т.б.), денеге тиюге тыйым салу, негізгі қажеттіліктерді қанағаттандырмау және тәртіпке құштарлық сияқты амалдарды қолданады.
The concept was first introduced by Katharina Rutschky in her 1977 work Schwarze Pädagogik. Quellen zur Naturgeschichte der bürgerlichen Erziehung. The psychologist Alice Miller used the concept to describe child raising approaches that, she believed, damage a child's emotional development. Miller claims that this alleged emotional damage promotes adult behavior harmful to individuals. She explains how poisonous pedagogy in the name of "child rearing" leads to dysfunctions and neurosis of all kinds. For instance in her book For Your Own Good she discussed its common impact on three distinct lives: Adolf Hitler, Jürgen Bartsch and Christiane F., whereas in The Body Never Lies, she talks about the impact of childhood trauma and repressed emotions on the human body. "Poisonous pedagogy" is described by these theorists as what happens when a parent (or teacher, nurse, or other caregiver) believes that a young child's behavior demonstrates that the child is infected with the "seeds of evil", and therefore attempts to weed out the evil, either by emotional manipulation or by brute force. Simple examples include the beating of children as punishment for lying, or mothers who refuse to feed their newborn until a set time, in order to "teach him patience, which will be useful for him in later life". Poisonous pedagogy, in Katharina Rutschky's definition, aims to inculcate a social superego in the child, to construct a basic defense against drives in the child's psyche, to toughen the child for later life, and to instrumentalize the body parts and senses in favor of socially defined functions. Although not explicitly, "poisonous pedagogy" serves, these theorists allege, as a rationalization of sadism and a defense against the feelings of the parent himself or of the person involved. For methods, Rutschky claims, "poisonous pedagogy" makes use of initiation rites (for example, internalizing a threat of death), the application of pain (including psychological), the totalitarian supervision of the child (body control, behavior, obedience, prohibition of lying, etc. ), taboos against touching, the denial of basic needs, and an extreme desire for order.
Ежелгі мәдениеттер
Рим ақындары Плаут, Гораций, Марциал және Ювенал мектептердегі дене жазаларын сипаттаған. Бұл туралы Киелі кітапта, Нақыл сөздер 13:24-те де жазылған: "Қамшысын аямайтын ұлын жек көреді, ал сүйетіні ерте жазалайды". Дене жазасы осы мәдениеттердің бәрінде кең таралған. "Қамшыны аясаң, баланы жоғалтасың" деген сөз – Киелі кітаптағы Нақыл сөздер 13:24 аяттарының сатирикалық пародиасы. Самуэль Батлер оны сатирикалық "Худибрас" поэмасында пайдаланған.
The Roman poets Plautus, Horace, Martial, and Juvenal described corporal punishments in schools. It is also written in the Bible, Proverbs 13:24. "He that spareth his rod hateth his son: but he that loveth him chasteneth him betimes." Corporal punishment was widespread in all of these civilizations. The expression "Spare the rod and spoil the child" is a satirical parody of a verse from the Bible, Proverbs, 13:24, and was adapted by Samuel Butler in the satirical poem Hudibras.
Германия
XVIII ғасырда балалардың жаман мінезді болуға бейімделгені немесе оларды жаңғырту туралы қабылдаған түсініктер, сенімдерге және адамдарды жануарлар сияқты бағынуға үйрету тілегіне куәлік етеді. XVIII ғасырдағы бір неміс бала тәрбиесі кітабында былай делінген: "Осы алғашқы жылдардың бір артықшылығы – күш пен мәжбүрлеуді қолдану мүмкіндігі. Бала өскен сайын, балалық шағындағының бәрін ұмытып қалады. Егер баланың еркін алып тастаса, ол кейіннен еркі болғанын есіне алмайды". Германияда 2000 жылы заңға енгізілген өзгерістермен ата-ананың тәртіпке салу құқығы жойылды. 1994-1998 жылдар аралығында Отбасы істері жөніндегі федералды министр Клаудия Нольте Элис Миллердің 1980 жылы жарық көрген "Сенің игілігің үшін" кітабындағы көзқарастарына қарсы, ата-аналардың жеңіл жазалау құқығын сақтап қалуды қалаған. Миллер былай деп жазды: "Мен «қара педагогиканы» баланың еркін күш қолдану, манипуляция және қысым көрсету арқылы сындыруға бағытталған тәрбие әдісі деп түсінемін, осылай оны мойынсұнушы етуге болады".
In the 18th century common notions of the evil nature of children or of taming bear witness to superstitions and the wish to be able to train human beings like animals. One German child raising book in the 18th century said: "These first years have, among other things, the advantage that one can use force and compulsion. With age children forget everything they encountered in their early childhood. Thus if one can take away children's will, they will not remember afterward that they had had a will." In Germany the parental right to discipline was abolished by a change in the law in 2000. The Federal Minister for Family Affairs from 1994 to 1998 Claudia Nolte had wanted to maintain parents' right to use mild spanking, contrary to the views of Alice Miller in her 1980 book For Your Own Good. Miller has written: "I understand 'black pedagogy' to be a parenting approach that is directed toward breaking the will of the child, in order to make it an obedient subject, with the aid of open or concealed use of force, manipulation, and repression."
Психологиялық негіздері
Уытты педагогиканы анықтаудағы маңызды критерий – манипуляциялық тәсіл ата-ананың мінез-құлқындағы мәселелерді, мысалы, сезімдерге немқұрайлылық, қатыгездік немесе зорлыққа ұмтылысты аңғарса, немесе ашу, жек көру сияқты күшті теріс эмоциялардың көрініс беріп жатса, онда жасөспірімнің немесе нәрестенің жас ерекшеліктеріне байланысты шектеулеріне байланысты олардың психикасы өзін қорғай алмайды. Мориц Шребер және басқалар.
A relevant criterion in defining poisonous pedagogy is if a manipulative approach reveals behavioural issues in the parent such as a blindness to feelings, cruelty, or a tendency toward violence, or if strong negative emotions such as anger or hate are being discharged, emotions against which the juvenile or infant psyche, with its age based limitations, cannot defend itself. Moritz Schreber, and others.
Талқылау және сын
Элис Миллер зиянды педагогиканы балалардың мінез-құлқын күшпен немесе алдау арқылы өзгертуге бағытталған барлық әрекеттер деп анықтайды. Оның назары тек қана ұруға ғана емес (бірақ ол "Кез келген ұру – намыстандыру" дейді және дене жазасына қарсы шығады), сонымен қатар ата-аналар мен ұстаздардың балаларға қарсы жиі қолданатын түрлі манипуляцияларға, алдауға, екіжүзділікке және мәжбүрлеуге де қатысты. Социология профессоры Франк Фуреди мұндай мәлімдемелердің тым жалпылама және шындықтан алшақ екенін айтады. Фуреди дене жазасын толығымен тоқтатуды жақтағандардың көбін балаларды жазалаудың барлық түрлеріне қарсы деп санайды. Ол мұны ата-аналарға қарсы крест жорығы деп қарастырады және "ұруға қарсы фанатиктер" деп атағандардың ұрудың салдары туралы айтқандарынан гөрі, зерттеулердің нәтижелері көбінесе түсініксіз екенін мәлімдейді. Әлеуметтік психолог Дэвид Смайл жеке тұлғалардың дұрыс емес мінез-құлқы үшін қоғамның үлкен жауапкершілікке ие екенін, бірақ осы мәселені әзірге тиімді шеше алмағанын айтады. 1970 жылдары даму психологы Джеймс В. Прескотт приматтар мен аналық бала арасындағы байланысты зерттеді және бала мен аналық байланыс процесінің бұзылуы мен жас приматтарда зорлық-зомбылық пен қорқынышқа негізделген мінез-құлықтың пайда болуы арасындағы байланысты анықтады. Ол осы динамиканың адамдарда да эмпатияның жоқтығы арқылы жүзеге асып, осыған ұқсас процестер орын алады деп болжайды. 1975 жылы Прескотт адам қоғамындағы бала мен аналық байланыс процесінің бұзылуы мен зорлық-зомбылық арасындағы байланысты қарастырды. Ол аборигендер қоғамының мәдени зерттеулерін, осы мәдениеттердегі аналық баламен байланысты дамытуға бағытталған практикалардың статистикалық талдауын, сондай-ақ еуропалық-американдық әдебиеттен және тарихи деректерден балаға қатысты тарихи көзқарастарды зерттеді. Ол бала мен аналық байланыстың бұзылуы зорлық-зомбылықтың, иерархияның, қатаң гендерлік рөлдердің, үстемдік психологиясының және зорлық-зомбылықпен аумақтарды басып алудың пайда болуын болжайды деген қорытындыға келді. Жастардың жыныстық қатынасына араласу және оны бұзу да осы суреттің бір бөлігі болды. Бұл ашылу күтпеген еді. Көптеген қоғамдар бейбіт өмір сүрді және өте зорлық-зомбылыққа толы қоғамдардың саны аз болды. Прескотт зерттеулер көрсеткендей, уақыт өте келе бұзушылықтар "қалыпты" жағдайға айналады, ал ұрпақтар өсіп, осы практикаларды жалғастыра беретін болса, қоғамда эмпатияның жетіспеушілігі байқалады және зорлық-зомбылық заңдастырылады. Оның пікірінше, зиянды педагогиканың тарихы – бұл осы тәрбиесіз практикаларды бекіту тарихы. Қазіргі қолданылып жүрген практикалар осыларға негізделген. Деректер көрсетіп тұрғандай, балаларға бұрынғыдан да көп құрметпен, сеніммен және эмпатиямен қаралады.
Alice Miller defines poisonous pedagogy as all types of behavior that she believes is intended to manipulate children's characters through force or deception. Her focus is not merely on smacking (although she has said that "Every smack is a humiliation" and clearly opposes corporal punishment) but also on various other forms of manipulation, deceit, hypocrisy, and coercion, which she argues are commonly used by parents and teachers against children. Sociology professor Frank Furedi believes that such declarations are too sweeping and disconnected from reality. Furedi labels many advocates of a total ban on physical punishment as being against all forms of punishing children. He sees the underlying agenda as an anti parent crusade, and argues that some research on the effects of spanking is far less clear cut than the claims made on its behalf by what he calls "anti smacking zealots". Social psychologist David Smail contends that society bears a large part of the responsibility for individuals' dysfunctional behavior, but as yet has not addressed this in any meaningful way. Developmental psychologist James W. Prescott, in the 1970s, carried out research into primate child mother bonding and noted a link between disruption to the child mother bonding process and the emergence of violence and fear based behaviour in the young primates. He suggests that the same dynamic functions for human beings, through the breakdown of empathy. In 1975, Prescott outlined a link between violence and disruption of the child mother bonding process in human societies, drawing on a cross cultural study of Aboriginal societies and a statistical analysis of those cultures' practices towards the nurturing of the natural child mother bonding process, and an examination of historical attitudes towards children from Euramerican literature and the historical record. He concluded that the disrupted child mother bonding process was an absolute predictor of the emergence of violence, hierarchy, rigid gender roles, a dominatory psychology and violent territorial acquisition. Intervening upon and disrupting natural adolescent sexuality also formed part of the overall picture. This discovery was not expected. Most societies were peaceful, and the incidence of extremely violent societies was low. Prescott states that the research showed that over time, disruptive practices become the 'norm' and as generations grow and pass on these practices, the society in question begins to demonstrate a clear lack of empathy, and violence is codified. The history of poisonous pedagogy, in his view, is the history of this codification of these non nurturant practices. It is upon these that current transmitted practice is found. The data show that children are treated with much more respect, trust and empathy than was previously believed.