Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1927 жылы Дмитрий Шостакович жасаған аранжировка
1927 arrangement by Dmitri Shostakovich
"Таити троты" (немесе "Екі адамға шай"), Op. 16 – Винсент Юманның "No, No, Nanette" мюзиклінен алынған "Tea for Two" әнінің симфониялық оркестр үшін Дмитрий Шостакович жасаған аранжировкасы. Ол 1927 жылы жазылған және композитор мен партитураға арналған сыйлықтың иегері Николай Малко арасындағы бәс тігудің нәтижесі болды. "Таити троты" 1928 жылдың 25 қарашасында тұңғыш рет орындалды және Кеңес Одағында жылдам танымал болды. Ұлы үзіліс пен НЭП-тің аяқталуынан туындаған мәдени-саяси өзгерістер Шостаковичтің осы туындысынан бас тартуына себеп болды. Кейіннен ол концерттерден алынып тасталды, ал 1980 жылдардың басында Геннадий Рождественский Малконың әйелі берген оркестрлік партиялар бойынша оны қайта құрғанға дейін жоғалған туынды деп есептелді; алғаш рет 1984 жылы жарық көрді.
Tahiti Trot (or Tea for Two), Op. 16, is an arrangement for symphony orchestra by Dmitri Shostakovich of the song "Tea for Two" from the musical No, No, Nanette by Vincent Youmans. It was composed in 1927 and resulted from a bet between the composer and the score's dedicatee, Nicolai Malko. Tahiti Trot was premiered on November 25, 1928, and quickly became popular in the Soviet Union. Changing cultural politics that resulted from the Great Break and the end of NEP led to Shostakovich renouncing the work. It subsequently was withdrawn, then considered a lost work until Gennady Rozhdestvensky reconstructed it in the early 1980s from orchestral parts presented to him by Malko's widow; it was first published in 1984.
Музыка
Қолжазбада темп белгілері жоқ; оларды Геннадий Рождественский 1984 жылы алғаш рет жариялаған кезде нота тізімін өңдегенде қосты. Көрсетілімдер әдетте төрт минутқа созылады, Малко "Сымсыз оркестрді" дирижерлік еткен кезде. Осы көрсетілімге дейін Малко Daily Mail газетіне егер олар жақсы болса, "үлкен симфония" мен "музыкалық комедия" арасында ешқандай айырма жасамайтынын, сондай-ақ "жақсы джаз тобын жақсы симфониялық оркестрмен бірдей бағалайтынын және нашар симфониялық оркестрден гөрі шынымен жақсы джаз тобын тыңдағанды ұнататынын" айтқан.
The manuscript score has no tempo markings; these were added by Gennady Rozhdestvensky when he edited the score for its first publication in 1984. A typical performance takes four minutes. with Malko conducting the Wireless Orchestra. Prior to that performance, Malko told the Daily Mail that he did not make distinctions between a "great symphony" or a "musical comedy" provided that they are good, and that he appreciated a "good jazz band as much as a good symphony orchestra and far prefer[ed] to listen to a really good jazz band than a poor symphony orchestra".
Қайта тарту және жоғалту
Кеңес Одағында фокстрот пен жеңіл музыканың танымалдылығы билік тарапынан "мәселе" ретінде қарастырылды. 1929 жылғы маусымда КОКП Орталық Комитетінің конференциясында халық ағарту комиссары Анатолий Луначарский кеңес мәдениеті үшін "фокстроттың агрессивті, джаздық синкопацияларын" сынаудан басқа "ешқандай да маңыздырақ" міндет жоқ екенін айтты:
The popularity of foxtrots and light music in the Soviet Union was viewed as a "problem" by the authorities. At a June 1929 conference of the Central Committee of the CPSU, People's Commissar of Education Anatol Lunacharsky said that no task was "more urgent" for Soviet culture than to rebuke the "aggressive, jazzy syncopations of the foxtrot":
Буржуазия адамның ақыл-ойымен емес, жыныстық мүшелерімен өмір сүруін қалайды. [ ] Фокстроттың негізгі элементі механикаландырудан, құпия эротизмнен және есірткі арқылы сезімді басудан туындайды. [ ] Бізге мұндай музыканың қажеті жоқ. Шостакович 1930 жылы "Пролетарский музыкант" журналының бір санында "Таити трот" шығармасын жоққа шығарды. Ол аранжировка жасаудың және Малькоға орындауға беруінің "саяси қателік" болғанын, оны "Алтын ғасыр" балеті үшін жоспарлағанын, ал балеттен тыс орындалғанда оның жеңіл музыканы қолдайтын адам екендігі туралы бұрыс түсінік туғызғанын айтты. Сондай-ақ ол Малькоға дереу хат жіберіп, "Таити тротты" орындауын тоқтатуды талап еткен. Кейінірек "Пролетарский музыкант" журналында Мальконың жауабы жарияланды, онда ол "Таити тротты" орындауды тоқтату туралы ешқандай талап алмағанын, бірақ соңғы концерттерінің ешқайсысында да оны қоспағанын айтты. Ол сондай-ақ Шостаковичтің барлық кінәні өзіне таңғанын көргеніне наразылық білдірді. Журналдың редакциялық алқасының сөзінде композитор мен дирижердің жауапкершілігі тең екендігі айтылды. Партитура алынып, тез ұмытылды, бұл нәтижеге Гаук өзінің естеліктерінде өкініш білдірді. 1942 жылы Николас Слонимский қолжазбаның жоғалғанын хабарлады, бірақ Малько өзінің естеліктерінде оны әлі де сақтап отырғанын растады.
The bourgeoisie would like man to live not so much by his head as by his sexual organs. [ ] The fundamental element of the foxtrot derives from mechanization, suppressed eroticism, and a desire to deaden feeling through drugs. [ ] [W]e do not need that kind of music. Shostakovich repudiated Tahiti Trot in a 1930 issue of Proletarskiy Muzikant, the house journal of the Russian Association of Proletarian Musicians. He said that composing the arrangement and letting Malko perform it had been a "political mistake", that he had conceived it for The Golden Age and that playing outside the context of the ballet gave the incorrect impression that he was a supporter of light music, and that he dispatched a letter to Malko immediately demanding that he cease performing Tahiti Trot. A later issue of Proletarskiy Muzikant published Malko's response, which said that he never received any demand to stop performing Tahiti Trot, but that he had not programmed it in any of his recent concerts anyway. He also expressed irritation that Shostakovich had seemingly put the entire blame for the affair on him. In an afterword, the editorial board of the magazine wrote that both composer and conductor shared equal responsibility. The score was withdrawn and quickly forgotten, an outcome that Gauk deplored in his memoirs. By 1942, the manuscript was reported lost by Nicolas Slonimsky, although Malko confirmed in his memoirs that he still possessed it.
Қайта құру
Геннадий Рождественский Мальконың қолында болған түпнұсқа оркестрлік партияларды пайдаланып, «Таити Троты»н қайта жазды. Оның әйелі оларды Рождественскийге тапсырды. «Таити Троты» алғаш рет 1984 жылы жарияланды.
Gennady Rozhdestvensky reconstructed Tahiti Trot using the original orchestral parts that had been in the possession of Malko. His widow provided them to Rozhdestvensky. Tahiti Trot was published for the first time in 1984.