Капуя және Неаполь князі Альфонсо: Норман билеушісінің тарихы
Alfonso of Capua
Альфонсо Капуйский (1120-1144) – нормандский принц, герцог Неаполя. Первый представитель рода Отвиль в Капуе и Неаполе, наследник Сицилийского королевства.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альфонсо, сондай-ақ Анфузо немесе Анфусус деп аталған (шамамен 1120 – 10 қазан 1144), 1135 жылдан бастап Капуаның князі, ал 1139 жылдан бастап Неаполь герцогы болды. Ол итальяндық норман, әулетті Хаутвиль әулетінен шыққан. 1130 жылдан кейін, оның әкесі Рожер Сицилия королі болғанда, ол таққа мұрагерлікте үшінші болды; 1138 жылы үлкен ағасы қайтыс болғаннан кейін екінші болды. Ол әкесі бәсекелес нормандық Дренгот әулетінен княздықты жаулап алғаннан кейін Капуаның алғашқы Хаутвиль князі болды. Сонымен қатар, ол соңғы грек герцогының қайтысынан кейін герцогтік бос қалғаннан кейін Неапольдің алғашқы нормандық герцогы болды. Ол сондай-ақ отбасының билігін солтүстікке қарай кеңейтіп, Папалық талас қылған жерлерді де иеленді, бірақ ол Капуа княздығы үшін Папаның вассалы еді.
Alfonso, also called Anfuso or Anfusus (c. 1120 – 10 October 1144), was the Prince of Capua from 1135 and Duke of Naples from 1139. He was an Italian born Norman of the noble Hauteville family. After 1130, when his father Roger became King of Sicily, he was the third in line to the throne; second in line after the death of an older brother in 1138. He was the first Hauteville prince of Capua after his father conquered the principality from the rival Norman Drengot family. He was also the first Norman duke of Naples after the duchy fell vacant on the death of the last Greek duke. He also expanded his family's power northwards, claiming lands also claimed by the Papacy, although he was technically a vassal of the Pope for his principality of Capua.
Ерте өмір
Альфонсо 1130 жылы патша болған Сицилия графы Роже II мен оның бірінші әйелі Кастилияның Эльвирасының үшінші ұлы болды. Ол, мүмкін, анасының әкесі, Кастилия королі Альфонсо VI атымен аталған, бірақ заманауи дереккөздер әдетте Anfusus, Anphusus немесе Amphusus деп жазады. Александр Телезе айтуынша, 1135 жылдың тамызында Альфонсо ағалары Роджер (1148 жылы қайтыс болған) және Танкред (1138 жылы қайтыс болған) сияқты шақырылуға тым жас "бала" (puer) болған. Латын тіліндегі puer сөзі 28 жасқа дейінгі еркектерді білдірсе де, Альфонсо он алты жасқа толмаған, ортағасырлық Сицилияда балалар шақырылатын жас. Ол сондай-ақ, Уильям мен Генри атты тағы екі ағасынан үлкен болды, олар он төрт жасқа толмаған, "балалар" (infantes) деп сипатталды. Сондықтан Альфонсо шамамен 1120 жылы дүниеге келген. 1135 жылдың маусымында Капуа князі Роберт II патша Роджерге бағынудан бас тартқаннан кейін, Роджер оны тақтан түсірді деп жариялады және қазан айында "барлық ең жақсы рыцарьлардың қолдауымен" Альфонсоны князьдікке тағайындады. Патшалық билікті нығайту үшін Роджер мен оның ұлдары Капуаға салтанатты түрде кірді және князьдіктің вассалдарынан жаңа князьға, патшаға және оның мұрагеріне адалдық ант қабылдады. Осылайша, Оңтүстік Италияның дәстүрлі княздіктері номиналды түрде өздерінің тәуелсіздігін сақтап қалды, бірақ патшалықтың ажырамас бөлігі ретінде, патшалық иеліктеріне айналды. Роджердің канцлері Гуарин, 1134 жылы патша әскерлері Капуаны басып алғаннан бері Роджердің атынан Капуаны басқарып келді, жас Альфонсоның атынан басқаруын жалғастырды. Гуариннен кейін Альфонсо есейгенге дейін Капуаны басқаруға Селбидің Роберті тағайындалды. Ол 1137 жылғы императорлық шабуыл кезінде де сол жерде билік етіп тұрды, ол кезде неміс императоры Лотар II әскері Капуаны қысқа мерзімге басып алып, князь Робертті қайта орнатты.
Alfonso was the third son of Count Roger II of Sicily, who became king in 1130, and his first wife, Elvira of Castile. He was probably named after his maternal grandfather, King Alfonso VI of Castile, but contemporary sources invariably use the spellings Anfusus, Anphusus or Amphusus. According to Alexander of Telese, in August 1135 Alfonso was a mere "boy" (puer) too young to be knighted alongside his brothers Roger (died 1148) and Tancred (died 1138). While the Latin term puer might refer to a man up to the age of 28, Alfonso was less than sixteen years old, the age at which a boy was knighted in medieval Sicily. He was also older than two other brothers, William and Henry, described as infantes (infants), that is, under fourteen. Alfonso's birth therefore took place around 1120. After the refusal of Prince Robert II of Capua to submit to King Roger in June 1135, Roger declared him deposed and in October appointed Alfonso to the principality, "with the support of all the best knights". To underline the royal authority, Roger and his sons made a solemn entry into Capua and had the principality's vassals swear fealty to their new prince and to their king and his heir. In this way, the traditional principalities of southern Italy nominally retained their autonomy, but as integral parts of the kingdom, royal appanages. Roger's chancellor Guarin, who had administered Capua on behalf of Roger since royal troops had occupied it in 1134, continued to administer on behalf of the young Alfonso. After Guarin, Robert of Selby was appointed to administer Capua until Alfonso came of age. He was still governing there during the imperial invasion of 1137, when the army of the German emperor Lothair II briefly occupied Capua and reinstated Prince Robert.
Капуа мен Неапольдің әкімшілігі
25 шілдеде 1139 жылы Мигнанодағы кездесуде Папа Иннокентий II Роджерді Сицилия патшасы деп мойындады, ал Роджер Иннокентийді өзінің феодалдық тәуелділігінде қабылдады. Папа Альфонсоны Капуа князі деп танып, оған ту алқап берді. Ту алқап беру Капуаның тікелей Папалық феоды екенін көрсете білсе де, шындығында ол екіншілік феод болды. Альфонсо әкесіне, ал әкесі Папаның вассалы еді. Бірақ Папалық киелілік алғаннан кейін Альфонсо өз княздығын өзі басқарды. 1137 жылы Неаполь герцогы Сергий VII қайтыс болды және оның герцогтығы бос қалды. 1139 жылы неаполитандықтар Папалық территориясындағы Беневенто қаласында король Роджерге адалдық серт берді. Сол кездегі тарихшы Фалько Беневентолық: «Сол күндері Неаполь азаматтары Беневентоға келіп, Неаполь қаласын корольге бағындырды, оның ұлын (өздеріне) герцог етіп тағайындады және оның [Альфонсоның] адалдығына мойынсұнды» деп жазды. Бұл оқиға 1139 жылдың шілде айында болды. Неапольді бағындыру және Папалық туды алу шамамен бір уақытта болды, соның салдарынан Альфонсо он тоғыз жасында екі кішкентай княздықтың билеушісіне айналды. Альфонсо бастапқыда княздығының кірісін өзі басқармады, оны корольдің камерарийі Жоселин басқарды. Оның қандай сот билігін жүзеге асырғаны да нақты белгісіз. Оның княздығы корольдік әділеттің бір округіне сәйкес келді, кейіннен ол Terra di Lavoro деп аталды. Алғашқы әділет иелері, Капуа архиепископы сайланған Вильгельм және Ариенцо лорды Хамо 1135 жылы тағайындалды. Кейінірек, король Танкредтің билігі кезінде алынған мәліметтер, Капуа князі өз провинциясында жоғары сот билігіне ие болғанын көрсетеді. Альфонсо Капуада сирек тұрып, көбінесе Сицилияға сапар шегетін. Жалпы алғанда, оның лауазымы негізінен әскери болған сияқты, ол ескі және жақсы орналасқан елдің князі емес, корольдік биліктің өкілі ретінде әрекет етті. Ол бастапқыда латын тілінде princeps Capue деген атақты алды, бірақ Неапольді бағындырғаннан кейін princeps Capuanorum et dux Neapolitanorum, «Капуандар князі және Неаполь герцогы» деген ұзақ атақты қолданды. Капуада ол ескі княздар стилінде, бірақ көлемі кішкентай мыс фолларий монеталарын шығарды. Алты түрі белгілі, кейбіреулерінде AN (Anfusus үшін) немесе A P (Anfusus princeps үшін) деген жазулар бар, ал кейбіреулерінде тіпті псевдо-куфия жазулары да кездеседі. Оның жеке соты мен шенеуніктері болды, олар құжаттарды оның билік ету жылдарымен даталады. Капуан барондарының тәуелсіздікке бейімділігіне байланысты Альфонсоның Капуадағы үкіметі Апулиядағы ағасы Роджерге қарағанда формальды түрде ұйымдастырылған. 1135 жылдан кейін, шамамен 1140 жылға қарай, Гаета герцогы Ричард III король Роджерге, герцог Роджерге және князь Альфонсоға адалдық серт беруге мәжбүр болды.
On 25 July 1139, in a meeting at Mignano, Pope Innocent II finally recognised Roger as King of Sicily, in exchange Roger accepted Innocent as his feudal lord. The pope also recognised Alfonso as Prince of Capua and invested him with a banner. Although the granting of a banner implied that Capua was a direct fief of the papacy, in fact it was an arrière fief. Alfonso was a vassal of his father, who was a vassal of the pope. Nonetheless, after receiving his papal investiture Alfonso took personal charge of his principality. In 1137, Duke Sergius VII of Naples died and his duchy fell vacant. In 1139, the Neapolitans made their submission to King Roger at Benevento on papal territory. The contemporary historian Falco of Benevento records how "in those days the citizens of Naples came to Benevento, and bringing the city of Naples to the fealty of the Lord King they took his son [to be their] duke, and submitted their necks to his [Alfonso's] fealty." This took place in July 1139. The acquisition of Naples and the papal banner occurred around the same time, and Alfonso thus became the ruler of two small principalities at about the age of nineteen. Alfonso did not initially control the revenues of his principality, which were overseen by a royal chamberlain, Jocelin. It is also unclear what judicial authority he exercised. His principality corresponded to a single circuit of royal justiciars, the later Terra di Lavoro. The original justiciars, Archbishop elect William of Capua and Lord Hamo of Arienzo, were appointed in 1135. Later evidence from the reign of King Tancred, suggests that the prince of Capua had supreme judicial authority in his province. Alfonso was only intermittently resident in Capua, and he often visited Sicily. On the whole, his office appears to have been primarily a military one, and he acted more as a representative of the royal power than as the prince of an old and well defined country. He initially bore the Latin title princeps Capue, but after acquiring Naples he used the longer title princeps Capuanorum et dux Neapolitanorum, "Prince of the Capuans and Duke of the Neapolitans". At Capua he minted copper follari in the style of the old princes but much smaller in size. Six types are known, some bearing the inscription AN (for Anfusus) or A P (for Anfusus princeps) and some even with Pseudo Kufic inscriptions. He had his own court and his own officials, who dated charters by the years of his reign. Perhaps because of the independent mindedness of the Capuan barons, Alfonso's government in Capua was more formally organised than that of his brother Roger in Apulia. Sometime after 1135, probably towards 1140, Duke Richard III of Gaeta was compelled to swear homage to King Roger, Duke Roger and Prince Alfonso.
Солтүстік соғыс
1140 жылдың наурыз айында әкесінің бұйрығымен Альфонсо Италия патшалығының бір бөлігі болған Сполето герцогтығына қарасты Абруццоны жаулап алуды бастады. Көп ұзамай оған ағасы Роджер қосылды. Олар Арсе және Сораның стратегиялық бекіністерін басып алып, патшалықты Пескара өзенінен Тронтоға дейінгі барлық аумаққа дейін кеңейтті. Беневентолық шежіреші Фалько олардың көптеген қамалдар мен елді мекендерді басып алғанын, ал басқаларын өртеп, көптеген олжамен кетіп қалғанын жазды. Содан кейін король ұлдарына қосылып, 1140 жылдың 28 сәуірінде Альфонсо Палермода Каппелла Палатинаны құрған король жарғысына куә болды. 1140 жылдың шілдесінде патшалық шекарасы папалық мемлекеттегі Сепраноға дейін солтүстікке қарай жылжыды. Хроника Ферраренсис бойынша, Папа Иннокентий Альфонсоға өз жерлерін басып алуды тоқтатуды талап еткенде, ол "басқа біреудің жерін іздемеймін, тек Капуа княздығына тиесілі жерлерді қайтадан біріктіргім келеді, соның арқасында Капуа княздығы мен Апулия герцогтығының барлық жерлерін өзіме бағындырамын" деп жауап берді. 1142 жылдың шілдесінде король мен Альфонсо Арианоға жақын Сильва Маркада құрлықтағы барлық графтар қатысқан үлкен сот отырысын өткізді. Содан кейін Альфонсо папаның Марсия аймағына шабуыл жасады, ол Альфонсоның пікірінше Капуа князьдеріне тиесілі болған, бірақ олар 1070 жылдардан бері князь Ричард I билігінен бастап билік жүргізбеген еді. Альфонсо Террамо графтарының отбасындағы дауға да араласты. Ол граф Мэтьюді қызметтен алып, оның орнына ағалары Уильям мен Робертті қойды. 1143 жылдың қарашасында Марсияның жаулап алуы аяқталды және оның феодалдары Сицилия королінің билігін қабылдады. Абруццо мен Лациумдағы барлық бағындырылған аумақтар содан кейін Апулия мен Капуа арасындағы шекара арқылы бөлінді, Альфонсо Гран-Сассо д'Италияның батысындағы жерлерді алды. 1144 жылдың маусым айының басында Кепранода король Роджер мен Альфонсо папа Люций II-мен келіссөздер бастады, ол Капуа княздығын толыққанды папалық феод ретінде қайта жаңартуды талап етті. Он бес күннен кейін келіссөздер тоқтатылды. Король теңіз экспедициясын дайындауға кетіп, Альфонсо папа мемлекетіне басып кіріп, Риети және Амитерно қалаларын басып алды. Луций Альфонсомен жеті жылдық бітімге келісті, бірақ Роджер оны бекітуден бас тартты. Капуа князі 1144 жылдың 10 қазанында, мүмкін осы жорық барысында қайтыс болды. Роджер Луциймен келісімге қол қойып, Альфонсоның соңғы жеңістерінен бас тартты. Капуа мен Неапольде Альфонсоның орнын оның інісі Вильгельм басқарды, ал Капуа билігі қайтадан Роберт Сельбиге сеніп тапсырылды. Сицилиялық ақын Абуль Даудың "Франк Роджерінің ұлы, Сицилияның иесі" деген аты аталмаған элегиясы Альфонсо немесе оның ағасы Танкред туралы болды.
In March 1140, acting on his father's orders, Alfonso commenced the conquest of the Abruzzo, which belonged to the Duchy of Spoleto, part of the kingdom of Italy. Shortly after he was joined by his brother Roger. They took the strategic fortresses of Arce and Sora, and extended the kingdom over all the territory from the river Pescara to the Tronto. The chronicler Falco of Benevento records that they took many castles and settlements, burned others and left with great spoils. The king then joined his sons and, on 28 April 1140, Alfonso witnessed the king's charter by which he founded the Cappella Palatina in Palermo. By July 1140 the frontier of the kingdom had been pushed north as far as Ceprano in the papal state. According to the Chronica Ferrariensis, when Pope Innocent wrote to Alfonso demanding that he cease invading his lands, he wrote back that "he would not seek another's lands, but wanted only to reintegrate lands belonging to his Capuan principality, and so subjugate all the lands of the principality of Capua and the duchy of Apulia to himself." In July 1142, the king and Alfonso held a great court at Silva Marca near Ariano, attended by all the counts of the mainland. Alfonso then invaded the papal territory of Marsia, which Alfonso claimed belonged to the princes of Capua, although they had no exercised power there since the reign of Prince Richard I in the 1070s. Alfonso also intervened in a dispute within the family of the counts of Teramo. He removed Count Matthew and replaced him with his brothers, William and Robert. In November 1143 the conquest of Marsia was completed and its feudal lords accepted the authority of the King of Sicily. All the conquered territories in the Abruzzo and Latium were then divided by the between Apulia and Capua, Alfonso taking the lands to the west of the Gran Sasso d'Italia. At Ceprano in early June 1144, King Roger and Alfonso opened negotiations with Pope Lucius II, who demanded the restoration of the Principality of Capua as a full papal fief. After fifteen days, the negotiations were broken off. The king left to prepare a naval expedition, while Alfonso invaded the papal state, taking the towns of Rieti and Amiterno. Lucius quickly agreed to a seven year truce with Alfonso, but Roger refused to ratify it. The prince of Capua died on 10 October 1144, probably in the course of this campaign. Roger signed a treaty with Lucius shortly after, relinquishing Alfonso's most recent conquests. Alfonso was succeeded at Capua and Naples by his younger brother William, and the government of Capua was again entrusted to Robert of Selby. An elegy for an unnamed "son of Roger the Frank, lord of Sicily" by the Sicilian poet Abū l Ḍawʾ was about either Alfonso or his older brother Tancred.