Кіріспе

Порт-Рояль шайқасы – Америка Азамат соғысының алғашқы амфибиялық операцияларының бірі. Онда АҚШ Әскери-теңіз күштері мен АҚШ армиясының экспедициялық тобы 1861 жылғы 7 қарашада Саванна, Джорджия және Чарльстон, Оңтүстік Каролина арасындағы Оңтүстік Каролинадағы Порт-Рояль шығанасын басып алды. Шығананың кіреберісіндегі қарама-қарсы жақтарда екі форт орналасқан: оңтүстіктегі Хилтон-Хед аралындағы Форт Уокер және солтүстіктегі Филипп аралындағы Форт Борегард. Форттарды қолдау үшін төрт канонерлік қайықтар болды, бірақ олар шайқасқа елеулі әсер етпеді. Шабуылдаушы күш 3 қарашада шығана сыртында жиналды, олардың жағалау бойымен сапарында дауыл болғаннан кейін. Дауыл салдарынан армия жағаға шыға алмады, сондықтан шайқас кемедегі және жағадағы қарулардың арасындағы бәсекеге дейін төмендеді. Флот 7 қарашада шабуылға көшті, ауа райының нашарлауына байланысты кешігулерден кейін, Форт Уокерге қосымша әскерлер жеткізілді. Флаг-офицер Сэмюэл Ф. Дюпонт кемелеріне эллипстік жолмен қозғалуды бұйырды, бір бөлігімен Форт Уокерді, екінші бөлігімен Форт Борегардты бомбалады; осы тактика жақында Хаттерас шығанағы шайқасында тиімді қолданылған еді. Алайда, оның жоспары тез бұзылды, көптеген кемелер Форт Уокердегі әлсіз жерді пайдаланып, қақпаға қарайтын позицияға өтті. Конфедерацияның канонерлік қайықтары тек қана көзге көрінді, бірақ қарсылас шақырылғанда жақын маңдағы сағаға қашып кетті. Түстен кейін форттағы көптеген қарулар істен шықты, ал оларды қорғаған сарбаздар артқа шегінді. Флагмандық кемеден десант тобы фортты басып алды. Форт Уокер құлағаннан кейін, Форт Борегардтың командирі өзінің сарбаздары қашып құтылу мүмкіндігінсіз қалды деп қорқып, оларға фортты тастап кетуге бұйрық берді. Тағы бір десант тобы фортты басып алып, келесі күні Одақ туын көтерді. Атыс мөлшері көп болғанына қарамастан, екі тараптан да қаза тапқандардың саны аз болды, кем дегенде, Америка Азамат соғысы кезінде белгіленген стандарттар бойынша. Флотта сегіз, жағада он бір адам қаза тапты, ал тағы төрт оңтүстік жақтағы сарбаз жоғалып кетті. Жалпы қаза тапқандардың саны 100-ден аспады.

Солтүстік стратегияны әзірлеу

Соғыстың басында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің міндеті оңтүстік жағалауды блокадалау болды, бірақ көмірмен жұмыс істейтін бу кемелері үшін солтүстіктегі порттарда отын құюға және жабдықтауға тәуелді болғанда бұл міндет қиынға соқты. Блокада мәселесін Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Гидеон Уэллс тағайындаған комиссия қарастырды. Комиссия төрағасы капитан Сэмюэл Фрэнсис Дюпонт болды. Комиссия Оңтүстік Каролина жағалауы туралы өз пікірін 13 шілдеде жарияланған екінші есебінде білдірді. Шарлстонды блокадалауды жақсарту мақсатында олар жақын маңдағы портты басып алуды қарастырды. Олар үш портқа ерекше назар бөлді: Шарлстонның солтүстігіндегі Буль-Бей, оңтүстігіндегі Сент-Елена шығанағы және Порт-Роял шығанағы. Соңғы екеуі Саваннаны блокадалауда да пайдалы болар еді. Олар Порт-Роялды ең қолайлы порт деп санады, бірақ оның мықты қорғалатынына сенді, сондықтан оны басып алуды ұсынбады.

Оңтүстік өнімдері

Шарлстон портындағы Форт Самтердің бомбалауы соғысты бастағаннан кейін көп ұзамай, Конфедерация бригадасының генерал-майыры П. Г. Т. Борегард Порт-Роял шығанағын жеткілікті түрде қорғауға болатынына сенбеді, себебі шығанақтың екі жағындағы форттар өзара қолдау көрсету үшін тым алыс болар еді. Оңтүстік Каролина губернаторы Фрэнсис Пикенстің қарсылығына қарамастан, ол кіреберісте екі форт салу жоспарларын жасады. Бірақ Вирджиниядағы Конфедерация армиясында қызмет етуге шақырылғаннан кейін, ол жоспарларын жүзеге асыру міндетін Оңтүстік Каролина армиясының инженерлерінің майоры Фрэнсис Д. Лиге тапсырды. Ли соғысқа дейін сәулетші болған және Чарльстондағы бірнеше шіркеулерді жобалаған. Екі фортты салу жұмысы 1861 жылдың шілдесінде басталды, бірақ баяу ілгеріледі. Құрылысқа жұмыс күшін жергілікті фермалар мен плантациялардан құлдарды талап ету арқылы алды, бірақ иелері оларды беруге құштар емес еді. Шабуыл басталғанда құрылыс толыққан жоқ еді. Борегардтың жоспары да өзгерді, себебі ол қалаған ауыр қарулар қол жетімді болмады. Атыс қуатын азайтудың орнына, көлемін арттыру үшін Форт-Уокердің су батареясындағы қару саны жеті колумбиададан 12 кіші калибрлі қаруға дейін арттырылды, сондай-ақ бір қару қосылды. Бұл жағдайда батарея "enfilade" атқысына ұшырауы мүмкін еді. Су батареясының 13 қаруынан басқа, Форт-Уокерде құрлықтан болатын шабуылдарды тойтару үшін тағы жеті қару орнатылды, олардың үшi оң жақта, ал қалғаны арт жағында болды. Тағы екі қару фортта болды, бірақ орнатылмады. Форт-Борегард та шамамен осы күшпен болды, онда каналға қарап тұрған 13 қару және құрлықтан болатын шабуылдардан қорғану үшін тағы алты қару болды. Гарнизонның саны артты; тамыздың ортасында Вагнер фортында және оның маңында 687 адам болды. 6 қарашада тағы 450 жаяу әскер және 50 артиллерияшы қосылды, сондай-ақ сол күні Грузиядан 650 адам келді. Форт-Борегардтың оқшауланған орналасуынан оның гарнизонын кеңейту қиын болды. Филипп аралындағы күш 640 адамнан тұрды, олардың 149-ы фортта, ал қалғаны құрлықтағы шабуылға қарсы тұрды. Көлік құралдарының жетіспеуіне байланысты, кейінірек келген әскердің барлығы Форт-Уокерде қалды. Форттар салынып жатқанда, Джорджия штаты бірнеше буксирлерді және басқа да порттық кемелерді канонерлік қайықтарға айналдырып, жаңадан флот құрып жатты. Олар АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кемелерімен ашық теңізде шайқаса алмаса да, олардың суы аз тереңдігі Оңтүстік Каролина мен Джорджияның жағалауларындағы ішкі суларда еркін жүзуге мүмкіндік берді. Оларға Флаг-офицер Жосия Тэтналл III басшылық етті. Джорджия флоты Конфедерациялық Штаттар флотына қосылғаннан кейін, Тэтналл Оңтүстік Каролина мен Джорджияның жағалау қорғанысына жауапкершілік жүктеді. Оның Порт-Роял шығанағы маңында төрт канонерлік қайығы болды; біреуі қайта жаңартылған, ал үшi бұрынғы буксирлер еді. Әрқайсысында тек екі қару болды.

Федералды армия және флот

1861 жылдың жазы бойында Конфедерацияның Атлантика жағалауын блокадалау міндеті АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Атлантика блокадалық эскадрильясына жүктелді. Үлкен қашықтықтар болғандықтан, эскадрилья қыркүйек айының ортасында екіге бөлінді. Солтүстік Каролина – Оңтүстік Каролина штатының шекарасының оңтүстігіндегі жағалау үшін жауапкершілік Оңтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясына берілді. Жаңа эскадрильяның басқаруы Дюпонға тапсырылды, ол осыдан бастап Флаг-офицер Дюпон деп аталды. Дюпон шабуылға дайындық жұмыстарын жалғастырғандықтан, бірден басқаруды қабылдаған жоқ. Жағалаудағы объектілерді бақылауда ұстау үшін құрлық әскерлері қажет болғандықтан, АҚШ Армиясымен ынтымақтастық орнату ең бірінші талаптардың бірі болды. Соғыс министрлігі 13 000 әскерді беруге келісті, оларға бригадир генерал Томас У. Шерман басшылық ететін болды. Шерманның күштері бригадир генералдар Эгберт Л. Виле, Исаак И. Стивенс және Горацио Г. Райт басқаратын үш бригадаға бөлінді. Содан кейін Дюпон, Шерман, Райт және генерал-квартирмейстер, бригадир генерал Монтгомери С. Мейгс жанды жоспарлау жұмыстарын жүргізді.

Конфедерациялық әскер

Соғысқа дейінгі айларда Оңтүстік Каролинадағы армия басшылық құрамы бірнеше рет өзгерді. 1861 жылдың 27 мамырында Борегард Вирджиния штатындағы Конфедерация армиясына (CS) қызмет етуге шақырылды. Штаттық ерікті күштерге қолбасшылық полковник Ричард Х. Андерсонға жүктелді. Андерсонның орнына КСРО армиясының бригадир-генералы Розуэлл С. Рипли келді, ол 1861 жылдың 21 тамызында Оңтүстік Каролина департаментіне қолбасшы болып тағайындалды. Жоғарғы деңгейдегі соңғы маңызды өзгеріс шайқасқа дейін, 1861 жылдың 5 қарашасында болды, осы күні Оңтүстік Каролина, Джорджия және Шығыс Флорида жағалаулары генерал Роберт Лидің басқаруымен әскери департамент құрылды. (Генерал Ли, Уолкер және Борегард бекіністерін салуға жауапты инженер, майор Фрэнсис Д. Лимен туыс емес еді.) Бұл өзгерістердің ешқайсысы аса маңызды болған жоқ, себебі көп көңіл Порт-Роял шығанағынан гөрі соғыстың белсенді учаскелеріне аударылды. Бекіністерге тікелей әсер ететін қолбасшылықтың ең маңызды өзгерісі 1861 жылдың 17 қазанында болды, сол күні бригадир-генерал Томас Ф. Дрейтон Оңтүстік Каролина департаментінің Үшінші әскери округіне тағайындалды, яғни бекіністер оның қарауында болды. Чарльстон қаласының белгілі отбасының мүшесі және АҚШ Әскери академиясының түлегі Дрейтон 7 қарашадағы шайқасқа дейін қолбасшылық лауазымда қалды. Ол бекіністердің шайқасқа дайындығын үдетуге бола ма, жоқ па, бұл сұрақ туындайды; бірақ ол мұны істемеді.

Экспедиция

Соғысқа дайындықтар 1861 жылдың жазы мен күзінің басында жалғасты, бірақ әкімшілік ұсынған кесте орындалмады. 18 қыркүйекте президент Линкольн әлі де 1 қазанды бастау күні ретінде қарастырып отырды. Дюпон теңіз департаментінің оны жеткілікті дайындықсыз жібергенін сезінді. Оның наразылығына қарамастан, күштер жиналды: әскерлер мен көліктері Мэриленд штатының Аннаполис қаласында, теңізшілер мен соғыс кемелері Нью-Йоркте орналасты. Екі бөлім Хэмптон-Роудс қаласында кездесті. Ауа райының нашар болуы салдарынан сол жерден кетуге тағы бір апта кешікті, осы уақытта Дюпон мен Шерман соңғы дайындықтарды жасады. Шешілуге тиіс мәселелердің бірі – нысана таңдау: сол кезге дейін Булл-Бей немесе Порт-Рояльға шабуыл жасау туралы шешім қабылданбаған еді. Дюпон тек соңғысы флоттың болашақ қажеттіліктерін қанағаттандырады, ал Булл-Бей қанағаттандырмайды дегенге көз жеткізгеннен кейін ғана экспедицияны Порт-Рояльға шабуылға жіберді. 28 қазанда 25 көмір және оқ-дәрі тасымалдайтын кеме Хэмптон-Роудстан екі соғыс кемесі – «Вандалия» және «Gem of the Sea» –мен бірге кетіп қалды. Флоттың қалған бөлігі, соның ішінде 17 соғыс кемесі және барлық әскери көліктер келесі күні теңізге шықты. 77 кемеден тұратын толық флот – американдық тудың астында бірге жүзіп өткен кемелердің ең ірі жиынтығы еді, бірақ бұл ерекшелік ұзаққа созылмады. Құпия сақтау мақсатында Дюпон өзінің тікелей штабынан басқа ешкімге де бағытты айтпады. Ол әр капитанға теңізде ғана ашуға болатын жабық конверт берді. «Вандалия» кемесінің капитаны Фрэнсис Хаггертиге берілген хабардың мысалы: «Порт-Рояль, Оңтүстік Каролина – сіздің және сіздің конвоіңіздегі кемелердің бағыты». Құпиялылық шараларына қарамастан, экспедиция туралы барлық ақпарат, оның мақсатынан басқа, бүкіл әлемге белгілі болды. Басты флоттың кетер алдынан екі күн бұрын «Нью-Йорк Таймс» газеті «Ұлы теңіз экспедициясы» деген мақала жариялады, онда полк деңгейіне дейінгі шайқастың толық құрамы баршаға көрсетілді. Мақала 1 қарашадағы Чарльстон газеттерінде сөзсіз қайта жарияланды. Дюпон мен басқалар жоғары лауазымдардағы сатқындық пен ақпараттың ағып кетуі туралы шу көтерді, бірақ мақала шын мәнінде ашық журналистиканың нәтижесі болды. Авторы көптеген ақпаратты әскерлер мен теңізшілермен араласу арқылы жинады. Мэриленд және Хэмптон-Роудс тұрғындарының адалдығы екіге бөлінгендіктен, ешкім адамдарды халықтан оқшаулау туралы ойламады. (Мүмкін, шынайы тыңдау да болған шығар. 1 қарашада Конфедерацияның соғыс хатшысы Джуда П. Бенджамин Оңтүстік Каролина билігіне «душман экспедициясы Порт-Рояльға бағытталған» деп телеграмма жіберді.) Флот жағалаудан төмен жылжығанда өз құрамын сақтап қалды. Бірақ 1 қарашада Оңтүстік Каролина суларына кіргенде желдің күші күшейіп, түстен кейін Дюпон флотқа жүзу тәртібін елемеуді бұйырды. Кемелердің көпшілігі дауылдан аман қалды, бірақ кейбіреулеріне міндеттерін орындаудан бас тауып, жөндеуге үйлеріне оралуға тура келді, ал басқалары жоғалып кетті. «Айзек Смит» канонерлік қайығы су үстінде қалу үшін көптеген қаруларын тастап кетуге мәжбүр болды. Азық-түлік пен оқ-дәрі тасымалдайтын үш кеме – «Юнион», «Пирлесс» және «Осеола» – батып кетті немесе құрлыққа жағалады. 300 теңізшіні алып бара жатқан «Губернатор» көлігі суға батып кетті; оның құрамының көпшілігі құтқарылды, бірақ жеті адам суға батып кетті немесе құтқару кезінде жоғалып кетті. Кемелер 3 қарашада Порт-Роял саундтың кіреберісіне жетіп, келесі төрт күн бойы созылып келді. Бірінші күн, 4 қараша, саунд үшін жаңа кестелерді дайындауға арналды. Жағалауды зерттеуші «Виксен» кемесі өзінің азаматтық капитаны Чарльз Бутеллдің басшылығымен «Оттава», «Сенека», «Пембина» және «Пингвин» канонерлік қайықтарымен бірге портқа кірді және судың флоттағы барлық кемелерге жеткілікті тереңдігін растады. Конфедерация офицері Жосия Татналл III өзінің шағын флотилиясын алып, CSS «Саванна», «Резолют», «Леди Дэвис» және «Сампсон» канонерлік қайықтарынан тұрады, олардың өлшеулеріне кедергі келтірді, бірақ Одақтың канонерлік қайықтарының артық отын қуаты оларды зейнетке шығуға мәжбүр етті. 5 қарашаның таңертеңінде «Оттава», «Сенека», «Пембина», «Керлв», «Исаак Смит» және «Пауни» канонерлік қайықтары портқа тағы да шабуыл жасады, бұл жолы олардың күшін бағалау үшін жаудың отын тартуға тырысты. Конфедерация флотилиясы оларды қарсы алуға шықты, бірақ олар қайтадан кері қайтарылды. Канонерлік қайықтар кемежайға қайтып келген кезде және соғыс кемелерінің капитандары бекіністерге шабуыл жасау жоспарларын әзірлеуге жиналғанда, генерал Шерман Дюпонға армия операцияға қатыса алмайтынын хабарлады. Дауылда кемелердің жоғалғаны оны десанттық қайықтарынан және қажетті оқ-дәрінің көп бөлігінен айырды. Сонымен қатар, оның көліктері шайқасқа дайын емес еді. Шерман оның шағын оқ-дәрісінің және ауыр қару-жарағының көп бөлігін тасымалдайтын «Оушен Экспресс» көлігі келгенге дейін әскерін жібермейді, ал ол дауылдан кейін кешігіп келді. Ол шайқас аяқталғаннан кейін ғана келер еді. Операцияны осы сәтте тоқтатуға ықыласы жоқ Дюпон флотына шабуыл жасауға бұйрық берді, отынды Fort Walker-ге шоғырландырды. Бірақ кемелер жақындағанда, 22 фут (7 метр) су тартып жүрген бас флагмандық кеме «Вабаш» балық аулау рифіне тіреліп қалды. Оны босатуға уақыт жетпей, күн шабуылды жалғастыруға тым кеш болды. Келесі күні, 6 қарашада ауа райы нашар болғандықтан Дюпон шабуылды тағы бір күнге кейінге шегерді. Кешігу кезінде Дюпонның флот капитаны және штаб бастығы Чарльз Генри Дэвис бекіністерді бомбалау кезінде кемелерді қоздырып отыру идеясын келтірді. Бұл жақында Хаттерас шығанағы шайқасында сәтті қолданылған тактика еді. Ол өзінің идеясын флаг-офицерге ұсынды, ол келісті. Дюпон аяқтаған жоспар бойынша флот портына орталық арнадан кіруі керек еді. Ішке кірген кезде олар екі бекініске де шабуыл жасайды. Бекіністерден өткеннен кейін, ең ауыр кемелер солға бұрылып, Fort Walker-ге қайта шабуылдайды. Тағы да бекіністің басынан өтіп, олар тағы да колоннада бұрылып, мәселе шешілгенше маневрді қайталайды. Басты флот осылай әрекет етіп жатқанда, оның бес жеңіл канонерлік қайығы портының басына барып, қалған флотты Татналл флотилиясынан қорғайтын қосымша колонна құрады.

Шайқас

7 қарашада ауа тыныш болды және кешіктіруге ешқандай себеп қалмады. Әскери-теңіз флоты екі колоннаға бөлініп, шабуылға көшті. Басты күш 9 кемеден тұрды, олардың бірі қарулы, ал біреуі қарусыз болды. Олар ретімен: Уабаш, Сускехана, Мохикан, Семиноль, Пауни, Унадилла, Оттава, Пембина, Исаак Смит және Вандалия. Исаак Смит дауыл кезінде қаруларын тастап кеткен, бірақ ол енді Vandalia желкенді кемесін буксирлеу арқылы көмектеседі. Бес канонерлік қайық қанатты колоннаны құрады: Бьенвилл, Сенека, Пингвин, Керлью және Аугуста. Р. Б. Форбс, Меркурий және Пингвин атты тағы үш канонерлік қайық көлікті қорғау үшін артта қалды. Шабуыл 09:26-да Форт-Уокердегі қарудың жақындап келе жатқан флотқа оқ атуымен басталды. (Бұл алғашқы снаряд оқтың аузынан алыс емес жерде зиянсыз жарылды.) Содан кейін басқа да оқтар ұшты, флот екі фортқа да оқ атып жауап берді, және шайқас жалпыға айналды. Флоттан атылған снарядтар форттарға тиді, бірақ олардың көпшілігі зиянсыз жоғарыдан өтіп, алыс жерге түсті. Кемелердің қозғалысы олардың нысана алуын қиындатқандықтан, форттардан атылған оқтардың көпшілігі сәтсіз аяқталды; көбінесе олар тым жоғары бағытталды, нысанаға жеткен зымырандарды кемелердің мачталары мен жоғарғы бөліктеріне жіберді. Кемелер Дюпонның бұйрығына сәйкес бірінші бұрылысты жасады, бірақ содан кейін жоспар күйреп кетті. Басты колоннадағы үшінші кеме, Мохикан, командир Сильванс В. Годон басқаруымен бірінші болып шықты. Годон су батареясын кері атудан қауіпсіз жерден ұстай алатынын анықтады, сондықтан ол қатардан шықты. Оның соңынан ергендер де шатасып, олар да қатардан шықты. Тек Уабаш пен Сускехана ғана соғыс шегінде қалды. Екі кеме екінші және үшінші рет өтіп, кейін түсініксіз себеппен Бьенвилл канонерлік қайығы қосылды. Бомбалау түстен кейін, дауылдан кейін кешіккен Покахонтас пайда болғанша жалғасты. Оның капитаны, командир Персиваль Дрейтон, кемені Форт-Уокерді қанаттан орап алуға орналастырып, шайқасқа қосылды. Командир Дрейтон құрлықтағы күштерге қолбасшылық еткен Конфедерация генералы Томас Ф. Дрейтонның інісі болды. Жағалаудағы Форт-Уокер зардап шекті, зақымның көп бөлігі соғыс шегінен шығып кеткен кемелердің әрекетінен болды. Шаршаған артиллеристердің су батареясында үш қана қару қалды, ал қалғандары істен шықты. Шамамен 12:30-да генерал Дрейтон форттағы адамдарды алмастыру үшін резервтерді жинауға кетті. Кетіп бара жатып, ол команданы полковник Уильям К. Хейвардқа тапсырып, мүмкіндігінше ұзақ уақыт тұруды бұйырды. Ол 14:00-де қайтып келгенде, адамдар форттан шығып бара жатқанын көрді. Олар қару-жарақтың оқ-дәрісі бітіп бара жатқанын және сол себепті олар өздерінің позицияларын тастап кеткенін түсіндірді. Флоттағы теңізшілер солдаттардың форттан кетуін байқады және отты тоқтату туралы сигнал берілді. Командир Джон Роджерс басқаратын қайық тобы жауынгерлік ту астында жағаға шығып, форттың тасталып кеткенін анықтады. Сондықтан Роджерс одақтың туын көтерді. Форттан жаңа ғана шыққан конфедерациялық әскерге құрлыққа қашуға рұқсат берілді. Форт Борегард Форт-Уокерге көрсетілгендей ауыр жазаға ұшырамады, бірақ полковник Роберт Гилл Миллс Дуновант жаудың оның жалғыз шегіну жолын оңай кесіп тастауы мүмкін екеніне алаңдады. Форт-Уокердегі атыс тоқтағанда және флоттың құттықтау дауысы естілгенде, ол өзінің командасы қауіптің астында екенін түсінді. Тұтқынға түспеу үшін ол Филип аралындағы әскерлерге өздерінің позицияларын тастап кетуді бұйырды. Олар өздерінің қоймаларын жойламастан жасады, өйткені бұл флоттың назарын аударған болар еді. Олардың кетуі байқалған жоқ, және тек канонерлік қайық Сенекадан жасалған сынақ шабуылы жауап бермегенде ғана форттың адамсыз екені анықталды. Күн батқандықтан, Форт-Борегардтағы одақтың туын көтеру келесі таңға дейін кешіктірілді.

Салдары

Соғыс аяқталған соң, адам шығындарын анықтау мүмкін болды. Екі жақтың да көптеген оқ-дәрілер жұмсауына қарамастан, қаза болғандардың саны салыстырмалы түрде аз болды. Оңтүстік бекіністерінде 11 адам қаза тауып, 47-сі жараланды, ал 4-і жоғалып кетті. Солтүстік флотында 8 адам қаза тауып, 23-і жарақат алды. Бұл көрсеткіштерге "Губернатор" тасымалдағыш кемесінің батып кетуі салдарынан қаза болғандар кірмейді. Бекіністерді басып алғаннан кейін, одақ әскерлері жеңісін Беуфортты басып алу арқылы бекітіп, содан кейін солтүстікке қарай Сент-Хелена шығанағын басып алды. Солтүстікке қарай кеңею Чарльстонның оңтүстігіндегі өзендерге дейін жалғасты, онда тоқтатылды. Осылайша, соғыстың соңғы күндеріне дейін жалғасқан Чарльстон қоршауы Порт-Роял шығанағында басталды деуге болады. Шабысқа әсер ете алмай, тым кеш қолбасшылыққа тағайындалған генерал Ли одақтың канонерлік кемелеріне қарсы тұрмауға шешім қабылдады. Ол әскерін жағалаудан шығарып алып, тек маңызды ішкі бекіністерді қорғады. Ол Саванна мен Чарльстон арасындағы маңызды теміржол байланысын бұзуға бағытталған федералдық әрекеттерді тоқтата алды. Лидің стратегиясы Ричмондқа қайтарылып, Солтүстік Вирджиния армиясының басшылығына тағайындалғаннан кейін де сақталды, осы арқылы ол өзінің даңқын жинады. Флаг-офицер Дюпон жеңіске үлкен үлес қосқаны үшін кеңінен құрметке бөленді. 1862 жылдың шілдесінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде контр-адмирал шені құрылғанда, ол бұл шенді алған екінші адам болды (Дэвид Г. Фаррагуттан кейін). Ол Оңтүстік Атлантиканы блокадалау эскадрильясының басшылығын сақтап, Чарльстон, Саванна және Флорида штатындағы Фернандина сияқты жағалауларға қарсы теңіз операцияларын жалғастырды. Осы мақсатта ол Порт-Роял шығанағында флотты күтіп-ұстауға арналған кең ауқымды инфрақұрылымды құрды, оның ішінде отынмен жабдықтау, азық-түлікпен қамтамасыз ету және жөндеу мекемелері болды. Алайда, Дюпон тым сақты болды және 1863 жылдың 7 сәуірінде Чарльстонға жасалған флоттық шабуылдың сәтсіз аяқталуы оның беделін құлатты. Ол көп ұзамай қызметтен кетті. Генерал Шерман соғыс бойында түрлі лауазымдарда болды, бірақ ерекше көзге түспеді. Оның өткір мінезі жұмыс істеуді қиын етті, сондықтан ол маңызды емес лауазымдарға жіберілді. Ол Порт-Хадсон шайқасында оң аяғын жоғалтты. Одақ жеңіске жеткеннен кейін, Конфедерация бригадасының генерал-майоры Томас Ф. Дрейтон көтерілісшілердің күштерін Хилтон-Хед аралынан Блафтон құрлығына эвакуациялауды басқарды. Порт-Роял портын басып алған одақтың Оңтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясын Блафтонның үлкен күзет бекетінен бөлінген көтерілісшілер бақылап отырды. Блафтонның географиялық орналасуы оның шығыс жағалауындағы жалғыз стратегиялық нүкте болуына себеп болды, онда Конфедерация одақ эскадрильясы туралы тікелей ақпарат жинауға мүмкіндік алды, ол шайқастан кейін оңтүстік жағалауында маңызды блокадалық операцияларды жүргізді. Генерал Дрейтон өрісте тиімсіз екенін көрсетті, сондықтан ол түрлі әкімшілік лауазымдарға тағайындалды. Шабыс салдары мен құлдардың босатылуы туралы Джон Гринлиф Уиттиер өзінің "Порт-Роялда" атты өлеңінде суреттеген.