Белфаст және Солтүстік Каунтилер Теміржолының А класты локомотивтері

Кіріспе

Белфаст және Солтүстік округтер темір жолының (BNCR) А класы – солтүстік-шығыс Ирландияда қызмет ету үшін салынған 13 екі цилиндрлі күрделі бу локомотивтерінен тұратын класс. Кластың алғашқы екі локомотиві 1903 жылы Midland Railway компаниясы сатып алғанға дейін аяқталды және тәуелсіз BNCR үшін салынған соңғы локомотивтер болды. Класс мүшелері LMS (NCC) тарапынан қайта жаңартылды, олар өзгертілу жолына қарай A1 немесе U2 класына айналды.

Тарих

BNCR 1870 жылдары жолаушылар локомотивтері үшін 2-4-0 дөңгелекті схемадағы локомотивтерді стандарттады және құрылыс 1890 жылдардың ортасына дейін жалғасты. Бірақ, жүк көлемінің артуымен және пойыздың салмағының ауырлауымен, осы дөңгелек схемасының шектеулері анық көріне бастады. Алғашқы мақсатты 4-4-0 локомотивтері, B класының "жеңіл құрамалы" типтері, 1897 жылы пайдалануға енгізілді, бірақ екі D класының "ауыр құрамалы" локомотивтерін толықтыру үшін одан да қуаттырақ локомотив қажет болды, олар сол кезде 4-4-0 схемасына қайта жаңартылды. А класы локомотивтерін BNCR локомотив инженері Боуман Малколм жобалады. Бұл локомотивтер 1903 жылы Мидленд темір жолы сатып алғанға дейін тәуелсіз Белфаст және Солтүстік округтер темір жолы үшін салынған кең еңісті локомотивтердің соңғы үлгісі болды, алғашқы екеуі аяқталды. Бірінші А класы локомотиві – No.34, 1901 жылдың сәуір айында York Road шеберханасынан шығарылып, Queen Alexandra деп аталды. BNCR құрамында салынған соңғы локомотив атанған, осы кластың екінші локомотиві – No.3, Король Эдуард VII, он бес айдан кейін 1902 жылдың шілдесінде аяқталды. Компанияны Мидленд темір жолы сатып алғаннан кейін құрылыс тағы жеті жылға созылды. Алты локомотив Мидленд темір жолының Дерби шеберханасында, ал қалғандары York Road шеберханасында құрастырылды. Локомотивтер Ворсделл фон Бориес жүйесін қолдана отырып, екі цилиндрлі құрамалы типте жасалды, олардың әрқайсысы жоғары қысымды цилиндр және диаметрі төмен қысымды цилиндрмен жабдықталған, соққысы болды. BNCR стандарты бойынша, ішкі Валсхарт клапандық механизмі орнатылды. Жетекші дөңгелектердің диаметрі 6 фут (2 метр) құрады. Екі шеберхананың арасындағы жалғыз көзге көрінетін айырмашылық – боги дөңгелектеріндегі спицалардың саны болды: Белфастта құрастырылған локомотивтерде тоғыз спица болса, Дербиде құрастырылғандарында он спица болды. Локомотивтер пайдалану кезінде екі маңызды өзгеріс енгізілді: бір жолды қадамдарда жұмыс істеу үшін Мэнсон автоматты сигнал алмасу құрылымын орнату және экипажға қосымша қорғау ұсынатын кабина шатырының артқа қарай созылуы. А класы локомотивтері көмірдің және судың белгілі бір көлемін тасымалдай алатын "Стандартты" тендермен біріктірілді. 1924-1927 жылдар аралығында сыныптың бес мүшесі қайта нөмірленді: No.3, 4, 5, 9 және 17 локомотивтері тиісінше No.33, 62, 59, 69 және 58 болып өзгертілді.

The BNCR had standardised on locomotives with a 2 4 0 wheel arrangement for its passenger locomotives during the 1870s and construction continued through to the mid 1890s. However, with increasing loads and heavier trains the limitations of this wheel arrangement became apparent. The first purpose built 4 4 0s, the Class B "Light Compounds", had been in introduced in 1897 but something more powerful was needed to supplement the two Class D "Heavy Compounds" that were rebuilt to 4 4 0s at the same time. The Class A locomotives were designed by the BNCR Locomotive Engineer Bowman Malcolm and were the last design of broad gauge locomotives to be built for the independent Belfast and Northern Counties Railway, the first two being completed before its purchase by the Midland Railway in 1903. The first Class A Engine was No.34 which was outshopped from York Road in April 1901 and named Queen Alexandra. The second of the class, which had the distinction of being the last locomotive to be built by the BNCR, was No.3, King Edward VII, which was completed fifteen months later in July 1902. Building continued over a seven year period after the take over of the company by the Midland Railway. Six locomotives were constructed at the Midland Railway's Derby Works and the remainder at York Road works. The locomotives were built as two cylinder compounds using the Worsdell von Borries system, having an high pressure cylinder and a diameter low pressure cylinder, each with stroke. Inside Walschaerts valve gear was fitted which was standard on the BNCR. The driving wheels were of 6 feet (2 m) diameter. The only visible difference between the two builders was the number of spokes on the bogie wheels, the Belfast built batch had nine spokes while those built at Derby had ten. Two main, and visibly obvious, changes were made to the locomotives when in traffic, viz: the fitting of Manson automatic tablet exchange apparatus for working single lines, and a rearwards projecting extension of the cab roof, offering more protection for the crew. The Class A engines were coupled to what was known as the "Standard" tender which could carry of coal and of water. Five members of the class were renumbered between 1924 and 1927 when Nos. 3, 4, 5, 9 and 17 became Nos. 33, 62, 59, 69 and 58 respectively.

Ливреясы

БНКР локомотивтерді "көрінбейтін жасыл" (қараға ұқсайтын өте қола жасыл) қызыл, ашық көк және сары сызықтармен бояды. "BNCR" әріптері ірі әріптермен тендердің қабырғаларына жазылды. Мидленд темір жолы басқаруында ливрея сол күйінде сақталды, кабина қабырғаларына Мидленд темір жолының алмаз тәрізді гербі және тендердің қабырғаларына алтын ірі әріптермен "NCC" әріптері қосылды. Буферлік сәулелер қызыл, ал түтін камерасы қара болды.