Бойн-Сити темір жолының тарихы

Кіріспе

Бойн Сити қаласындағы темір жол (Мичиган штаты, АҚШ)

Бойн Сити темір жолы – 1893–1978 жылдары АҚШ-тың Мичиган штатындағы Бойн Сити қаласында орналасқан темір жол.

Ерте тарих

Бастапқы темір жолды 1893 жылы Мичиган штатының Бойн-Сити қаласының Уильям Говард Уайт салған. Уильям Х. Уайт – Мичиганның солтүстігіндегі өнеркәсіпші, ол W. H. White Company компаниясының иесі болған. Компания Бойн-Ситиде ағаш кесетін фабрикаларды, Чикаго, Буффало, Джорджиан шығанағы, Онтарио және Бойн-Ситиге қызмет көрсететін White Transportation Steamship Company компаниясын, Шарлевоик көліндегі коммерциялық докты және Бойн-Фолс аймағындағы кең ормандық жерлерді басқарған. Компанияға орманшылар лагерьлерін жабдықтау және кесілген ағаштарды Бойн-Ситидегі ағаш кесетін фабрикаларға тиімді жеткізу қажет болды. Сонымен қатар, White Transportation Steamship Company Петоски портына тоқтаған кемелермен бәсекелесуді көздеген. Бойн-Фолстегі Grand Rapids & Indiana негізгі желісімен қиылысып, Бойн-Ситиге қызмет көрсететін темір жол, Бойн-Ситидегі коммерциялық доктарды бәсекеге қабілетті ететін еді. Осы мәселенің шешімі – W. H. White Company компаниясының бақылауындағы темір жол болды.

Бойн қаласының оңтүстік-шығыс темір жолы

1893 жылы W. H. White Lumber Company компаниясы Бойн-Фолс маңындағы компанияның ағаш қорына қол жеткізу үшін Бойн-Сити Оңтүстік-Шығыс теміржолын құрды. 0-ші миль Бойн-Ситидегі White Lumber Dock-тен басталып, Бойн-Фолсқа дейін шығысқа қарай 7.2 миль (12 км) жүріп, Grand Rapids & Indiana Railroad магистралімен қиылысты. Бойн-Фолс станциясынан Thumb Lake көлі маңындағы компанияның ағаш материалдарына қол жеткізу үшін Thumb Lake тармақ желісі салынды. Темір жол GR&I бағытымен Истонға дейін (Thumb Lake Road & US Hwy 131) солтүстікке қарай 1 миль (2 км) созылып, одан кейін шығысқа қарай 7 мильге Thumb Lake көліне дейін жетті. W. H. White компаниясы аймақта 1-ден 3-ке дейінгі ағаш кесу лагерьлерін орнатып, жұмысын бастады.

Бойн Сити Гейлорд және Альпена

1905 жылдың 28 наурызында Бойн-Сити, Гейлорд және Альпена теміржол компаниясы құрылып, Бойн-Сити және Оңтүстік-Шығыс теміржолының ізбасары болды. Теміржолдың Хьюрон көліндегі Альпенаға дейін, 100 шақырым шығысқа қарай созылуы жоспарланған еді. 1905 жылдың 25 қарашасында теміржол Гейлорд қаласына жетіп, Мичиган орталық магистраль желісімен қиылысты. Гейлордқа жеткеннен кейін В.Х. Уайт компаниясы Б.К.Г.&А. бойындағы ағаштарды жинауды жалғастырды. Сонымен қатар, 1908 және 1912 жылдар аралығында Саутхенд тармақ желісі, «Жоба» деп аталатын теміржол торабынан (қазіргі Бойн Маунтин курортының тұрақ орны) Үстіңгі Иордан өзені аңғарына (М-32 оңтүстігінде) дейін, В.Х. Уайт компаниясының аңғардағы ағаш алқаптарын жинау үшін салынды. 1913 жылдың қарашасында Мичиган сенім компаниясы (Grand Rapids, MI) В.Х. Уайт компаниясы мен Б.К.Г.&А. теміржолының қабылдаушысы болып тағайындалды, себебі компаниялар алдыңғы тоқсанда барлық ипотекалық төлемдерді жіберіп алған. Бірлескен компаниялардың міндеттемелері шамамен 2 миллион долларға бағаланып, активтердің құны көрсетілмеді. 1915 жылы теміржол 56 шақырым негізгі желіде, 93 шақырым тармақ желілерінде, 12 шақырым қосымша жолдарда, 12 локомотивте, 305 вагоннан (көбінесе Рассел ағаш таситын вагон) және Бойн-Ситидегі вагон жөндеу шеберханаларында жұмыс істеді. 1915-1916 қаржы жылында Б.К.Г.&А. компаниясының кірісі: жалпы табыс 263 753 доллар, таза табыс 185 038 доллар, пайыздық шығындар 32 559 доллар және таза кіріс 46 595 доллар. Кірістің 86%-ы жүк тасымалынан түсті. 1915 жылы компания басшылары: В.Х. Уайт – президент және бас менеджер; Томас Уайт – вице-президент және бас менеджердің көмекшісі; В.Л. Мартин – хатшы; Дж.М. Томпкинс – аудитор және сатып алу жөніндегі агент (барлығы Бойн-Ситиден); Джеймс А. Уайт – қазынашы, Буффало, Нью-Йорк. Компанияның 1915 жылғы директорлары: Уильям Х. Уайт, Томас Уайт, Л.Х. Уайт, В.Л. Мартин, Дж.М. Харрис, Дж.Т. Уайли. 1916 жылдың соңында Б.К.Г.&А. компаниясы ақшасы бітіп, Тандер Бэй өзенінде Альпенадан 14 шақырымдай қалып қойды. 1917 жылдың ақпанында Мичиган сенім компаниясы (Grand Rapids, MI) Б.К.Г.&А. компаниясының 20 жылдық 5% облигацияларын 800 000 долларға шығару жоспарын жариялады. Облигациялар Бойн-Ситиден Альпенаға дейінгі жобаланған желіге бірінші кезектегі талаптармен қамтамасыз етіледі. 800 000 доллар келесідей бөлінеді: бұрынғы облигация иелері мен басқа қарыз иелеріне 195 000 доллар, Мичиган сенім компаниясына (қабылдаушыға) қабылдау талаптарын өтеу үшін 330 000 доллар және Альпенаға дейін желіні аяқтау үшін қолма-қол ақшаға сатуға 275 000 доллар. Мичиган сенім компаниясы барлық шығындардан артық табысты, соның ішінде пайыздарды, наурыздың 1-іне дейін жыл сайын сақтауды талап етті. Сонымен қатар, Мичиган сенім компаниясы Уильям Х., Томас Уайт және Джеймс Уайттан негізгі және пайыздық кепілдіктерді талап етті. Бұл бауырластар Б.К.Г.&А. теміржол компаниясының барлық акцияларын кепілге беру арқылы орындалды. 1917 жылдың тамызында Мичиган банкроттық соты мен Мичиган теміржол комиссиясы жоспарды мақұлдады. 1918 жылдың 20 желтоқсанында BCG&A Хьюрон көліндегі Мичиган штатының Альпена қаласына жетіп, Детройт және Макинак теміржолының негізгі желісімен қиылысты. Кеңейтілген BCG&A Charlevoix округі, Antrim округі, Otsego округі, Montmorency округі және Alpena округіне қызмет көрсетті. BCG&A 145 шақырым негізгі желіде, 3 тармақ желісінде 300-ден астам Рассел ағаш таситын вагон, 13 локомотив, 12 жолаушы вагоны және 1 қалааралық бензинмен жүретін жолаушы вагоны бар. Осы кезде В.Х. Уайт компаниясының Бойн-Ситиде 4 ағаш кесетін фабрикасы болды, олардың жалпы қуаты белгілі бір көлемде болды. Сонымен қатар, Iron & Chemical Company және Michigan Tanning & Extract Company компанияларына BCG&A жеткізе алатын қатты ағаштан тұрақты көз қажет болды. BCG&A-ның кеңейтілуі В.Х. Уайт компаниясының жер иеліктерін барынша арттыруға бағытталған. Теміржол Гейлордтың шығысында В.Х. Уайт компаниясына тиесілі ағаштарды жинау үшін қажет болды. Сонымен қатар, ағаш жиналғаннан кейін, қоныстанушыларсыз жердің құны төмендеді. Сондықтан В.Х. Уайт компаниясы Огайо, Мичиган және Индиана штатының фермерлеріне жерді сатуды ұсынды. Сонымен қатар, W.H. White Company Солтүстік Мичиганға көшіп келіп, шаруашылық жүргізуге ниетті еуропалықтарға сауда жасады. Бұл үшін BCG&A жаңа көшіп келушілерге тек жол жүру үшін ғана емес, сонымен қатар олардың ауыл шаруашылығы өнімдерін және қажетті тауарларын жеткізу үшін заманауи көлік жүйесін ұсынды. BCG&A компаниясы В.Х. Уайт компаниясына еуропалық иммигранттарға егін шаруашылығын жүргізу үшін жерді сатудың жолын ұсынды. Сонымен қатар, жаңа көшіп келушілер BCG&A-ның жолаушылары мен жүк тасымалдаушы клиенттері болады, оны В.Х. Уайт компаниясы жалғастыруды жоспарлап отырды. Өкінішке орай, иммигранттар үшін Солтүстік Мичиганның өсу маусымы қысқа және жердің көп бөлігі нашар егістік сапасына ие болды. BCG&A Бойн-Сити мен Альпена арасында пойыз қызметін көрсетуге тырысты, бірақ ағаш жоқ болғаннан кейін жолаушылар мен азайған жүк кірісі теміржолды пайдалы түрде пайдалануға жеткіліксіз болды. 1935 жылы BCG&A банкротқа ұшырады және желі металл терісіне сатылды. Сонымен қатар, В.Х. Уайт компаниясы өздерінің жерлері үшін салық төлей алмады. Нәтижесінде компания Мичиган штатына меншігін өткізді. В.Х. Уайт компаниясының бұрынғы жерлерінің көп бөлігі Маккино мемлекеттік орманның негізгі учаскелері ретінде қайта ұйымдастырылды, бұл Мичиган штатының орманы зардап шеккен жерді ұзақ мерзімді қалпына келтіруге бағытталған.

On March 28, 1905, the Boyne City, Gaylord & Alpena Railroad Company was incorporated and became the successor to the Boyne City & Southeastern Railroad. It was proposed that the railroad would eventually reach Alpena on Lake Huron, 62 mile (100 km) to the east. On November 25, 1905, the railroad reached the town of Gaylord where it intersected the Michigan Central Main Line, 26 mile (42 km) east of Boyne City. After reaching Gaylord, the W. H. White Company continued to harvest the timber along the B. C. G.&A. right of way. In addition, the Southend Branch Line was built between 1908 and 1912 from the railroad junction named Project (the current parking lot of Boyne Mountain Resort) to the Upper Jordan River Valley (south of M 32) to harvest the W. H. White Company’s timberland in the valley. In November 1913, the Michigan Trust Co. of Grand Rapids, MI was appointed receiver of the W. H. White Company and the B. C. G. & A Railroad since the companies had missed all mortgage payments in the previous quarter. Liabilities of the combined companies were stated at roughly $2 million with no mention of asset value. By 1915, the railroad operated 35 mile (56 km) of main line track, 57.8 mile (93 km) of branch lines, 7.2 mile (12 km) of siding, 12 locomotives, 305 cars (mostly Russel Log Cars) and car repair shops in Boyne City. The 1915 1916 fiscal year revenue for the B. C. G&A. was: gross earnings $263,753, net earnings $185,038, interest expense ($32,559) and net income $46,595. 86% of the revenue was from freight traffic. In 1915, the officers of the company were W. H. White, President & General Manager; Thomas White, V P & Assistant General Manager; W. L. Martin, Secretary; J. M. Tompkins, Auditor & Purchasing Agent; all of Boyne City; James A. White, Treasurer, Buffalo, NY. The 1915 directors of the company were: William H. White, Thomas White, L. H. White, W. L. Marin, J. M. Harris, J. T. Wylie. In late 1916, the B. C. G & A was stalled 9 mile (14 km) from Alpena, MI at the Thunder Bay River since the company had run out of money. In February 1917, the Michigan Trust Company, Grand Rapids, MI announced a tentative reorganization plan in which the B. C. G&A would issue $800,000 in 20 year bonds paying 5%. The bonds would have first lien on the line as projected from Boyne City to Alpena. The $800,000 would be issued as follows: $195,000 to the previous bond holders and other debt holders, $330,000 to the Michigan Trust Company (receiver) in payment of receivers claims and $275,000 sold for cash to provide funds to complete the line to Alpena, MI. As a caveat, Michigan Trust Company required that all earnings in excess of expenses including interest be deposit annual by March 1. In addition, the Michigan Trust Company required principal and interest guarantees from William H., Thomas White and James White. This was accomplished by the brothers by pledging all their capital stock in the B. C. G & A Railroad Company. In August 1917, the Michigan Bankruptcy Court and the Michigan Railroad Commission approved the plan. On December 20, 1918, the BCG&A reached Alpena, Michigan on Lake Huron where it intersected the Detroit and Mackinac Railway main line. The expanded BCG&A offered service to Charlevoix County, Antrim County, Otsego County, Montmorency County, and Alpena County. The BCG&A operated 90 mile (145 km) of main line track, 3 branch lines had over 300 Russel Log Cars, 13 locomotives, 12 passenger cars and 1 interurban gasoline passenger car. By this time, the W. H. White Company had 4 saw mills in Boyne City with a combined capacity of of lumber. In addition, the Iron & Chemical Company and the Michigan Tanning & Extract Company required a constant source of hardwood timber that the BCG&A could deliver. The extension of the BCG&A was an attempt to maximize the land holdings of the W. H. White Company. The railroad was necessary to harvest the timber that the W. H. White Company owned east of Gaylord. In addition, after the timber was harvested, the land was near worthless without settlers. So, the W. H. White Company marketed the cut over land to farmers in Ohio, southern Michigan and Indiana. In addition, W. H. White Company marketed to Europeans looking to immigrate and farm in Northern Michigan. The rationale was that the BCG&A provided a modern transportation system to new immigrants not only for getting there, but also for shipping their farm products and the necessary goods to them. The BCG&A provided the W. H. White Company a way to sell the near worthless cut over land to European immigrants looking to farm. In addition, the new immigrants would become the passengers and the freight customers of the BCG&A, which the W. H. White Company planned to continue to operate. Unfortunately for the immigrants, Northern Michigan has a short growing season and the majority of the cut over land was of poor farming quality. The BCG&A attempted to operate rail service between Boyne City and Alpena, but passenger and the diminished freight revenues after the timber was gone were not sufficient to profitably operate the railroad. In 1935, the BCG&A went bankrupt and the line was sold for scrap. In addition, the W. H. White Company could not pay taxes on their cut over land. As a result, the company forfeited their ownership to the State of Michigan. Much of the former White Company land was reorganized as key land parcels within the Mackinaw State Forest, a Michigan state forest that aimed at long term rehabilitation of the damaged land.

Бойн қалалық темір жолы

Бойн Сити Темір жолы 1935 жылы темір жолдың бастапқы 7 мильдік (11 км) жол төсегінде жұмыс істейтін қысқа желі болды. Бойн Сити Темір жолы өзінің алдыңғысының негізгі қызметін – Бойн Ситиден Бойн Фоллз солтүстік-оңтүстік магистральдық желісіне жүк тасымалдауды жалғастырды, бұл желіні кезекпен Пенсильвания Темір жолы, Пенн Орталық және Мичиган Солтүстік Темір жолы басқарды. Өзінің жұмыс істеген соңғы екі жылында (1976–1978) бұл қысқа желі Бойн аңғары Темір жолы деп аталды және тек экскурсиялық жолаушылар тасымалын ұсынды. 1978 жылғы жаздан кейін жолаушылар тасымалы тоқтатылды, ал темір жол 1982 жылы ресми түрде жабылды.

Жолдың төбелері қалды

Бойн қаласындағы теміржолдың барлық жолдары алынып тасталды. Дегенмен, ескі жол төсегі әлі де анық көрінетін көптеген жерлер бар. • Тандр-Бей өзенінің шығысы М 65-ке дейін: 1931 жылы Альпена электр компаниясы өзенге бөгет салды. Су жиналған жерлер жол төсегін тоздырып, бірақ оның орны Google Earth-те көрінеді. • M 65 батысы: Бұл жол бұрын Spratt клубы деп аталған аудандағы жеке үйлерге және аң аулау жерлеріне баратын жол ретінде пайдаланылады. • Керстон: BCG&A Керстон қаласында Детройт және Макинак теміржолының тармағымен қиылысады. D&M теміржолының бұл тармағы Алпенадан батысқа қарай Мичиган штатының Хиллман қаласына дейін созылған. • Бойн құлауынан Эльмираға дейін: Бойн тау шаңғы курортының оңтүстік жағынан басталып, оңтүстік және шығысқа қарай Эльмираның солтүстігіне дейін созылатын ескі жол төсегі Google Earth-те көрінеді. Гранд-Рапидс және Индиана теміржолы мен Вебстер жолының қиылысында бетондық көпірдің негізі көрінеді. • Халлок және Парметр жолдары, Отсего округі: Одан ол Гейлордқа қарай, бұрынғы Халлок қаласының шығысынан өтіп, даламен саяхаттайды. Халлок, Отсего округінде W M32-ден шамамен бір шақырым солтүстікте Парметр және Халлок жолдарының қиылысында орналасқан. BCG&A-ның қалдықтары әлі де көрінеді – құм төбелері арқылы салынған жол және ойыс. Электр сымдары ескі жол төсегімен бірге жүреді. Гейлордтың сыртында ескі теміржол Мурнер жолымен М-32-ден солтүстікке қарай қиылысады. • Иордан өзенінің аңғары жолы ескі теміржолдың жолымен өтеді. Жол бойында қазбалардың іздері және Иордан өзенін кесіп өтетін көпір тіректері бар. О’Брайен көлі Бойн Сити және Оңтүстік-Шығыс теміржолының ескі жол төсегінен пайда болған.

Тірі қалған жабдықтар

Кем дегенде үш дана Бойн-Сити, Гейлорд және Альпена жабдықтары сақталған. BCG&A-ға тиесілі Рассел қар тазалағыш машинасы Солтүстік Фридом, Висконсин штатындағы Mid Continent Railway мұражайында орналасқан. 802 нөмірі бар кабина (кейін Бойн-Сити теміржолының 2 нөмірі) Каламазу (Мичиган) модельдік теміржол тарихи қоғамының аумағында орналасқан. 18 нөмірі бар локомотив Нью-Йорктегі Аркаде және Аттика теміржолында пайдаланылуда.