Халықаралық Теміржол Көпірінің Тарихы мен Салынысы
International Railway Bridge
Халықаралық теміржол көпірі: Канада мен АҚШ арасындағы Ниагара өзеніндегі маңызды көпір. Тарихы, құрылысы, орналасқан жері туралы толық ақпарат. Теміржол көлігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық теміржол көпірі – Канаданың Онтарио штатындағы Форт-Эри мен Нью-Йорк штатындағы Буффало аралығында Ниагара өзені арқылы Канада Ұлттық темір жолының Стэмфорд тармағын алып өтетін екі құрылымдық айналмалы көпір. Ол 1873 жылы Казимир Станислав Гзовский мен Д. Л. Макферсон Халықаралық көпір компаниясы үшін салынған. Көпір екі бөлімнен тұрады: біріншісі Канада жағалауынан Юнити аралына (бұрынғы атауы Скво аралы), ал екіншісі Юнити аралынан Америка құрлық жағалауына дейін созылады. Бұл екі бөлік арасындағы учаске бастапқыда тіреулерге орнатылған, бірақ көпір ашылғаннан кейін жақын уақытта толтырылып, жағалауға айналдырылды. Америка құрлығына жеткеннен кейін, пойыз қозғалысы Блэк-Рок теміржол түйінінде қабылданады. Бұрынғы CN Rail Fort Erie түйіні (мастерлік шеберханалар мен дөңгелек үйлер) жабылды.
The International Railway Bridge is a two span swing bridge carrying the Stamford Subdivision of the Canadian National Railway across the Niagara River between Fort Erie, Ontario, Canada, and Buffalo, New York, United States. It was originally built in 1873 for the International Bridge Company by Casimir Stanislaus Gzowski and D. L. MacPherson. The bridge consists of two sections, the first extending from the Canadian shore to Unity Island (formerly known as Squaw Island), and the second extending from Unity Island to the American mainland shore. The portion between these was originally built on a trestle, and was filled to form an embankment soon after the bridge opened. Once on the American mainland, rail traffic is received by the Black Rock Rail Yard. The former CN Rail Fort Erie Yard for interchange (shops and roundhouse) is closed.
Көпірдің қажеттілігі
Жоғарғы Ниагара өзенін көпірлер кесіп өтпес бұрын, оны Форт-Эри мен Буффало арасында жүретін бірнеше паромдар кесіп өтті. Бұл өткел жүк және жолаушылар тасымалы үшін үлкен кедергі болды, сонымен қатар қауіпті де еді, себебі ағыс күшті, ал жылдың бірнеше айында мұз қиындық тудыратын. 1856 жылға қарай көпір салу ұсыныстары өзендегі кеме жүру құқықтарына қатысты алаңдаушылықтарды тудырды. 1857 жылы "Гранд Тронк" темір жолы да осы өткелді салуды ұсынды. Канада Доминионы мен Нью-Йорк штатының заң шығару органы көпір салу жөнінде келісімге келді. Келесі бірнеше жыл ішінде инженерлік сараптамалар мен қаржы жинау жұмыстары жүргізілді. Көпір құрылысы – үлкен технологиялық қиындыққа толы мәселе еді. Ниагара өзенінің осы бөлігі 45 футқа (14 метрге) дейін терең, ал ағысы өте күшті. Бұл сонымен қатар Эри көлінің шығыс жағында орналасқан, көктемде үлкен мұз кесектері өзен бойымен ағып, оның жолындағы кез келген көпірді қирату қаупін тудырады. Мұндай жобаны іске асыруда үлкен қаржылық қиындықтар да болды. Осы кедергілерді жеңуге бірнеше жыл уақыт кетті. 1860 жылдары Америка Азамат соғысы мен соғыстан кейінгі жаңару АҚШ ресурстарының көп бөлігін жұмсады, бұл құрылысты одан әрі кешіктірді. Бірақ жоспарлау тоқтаған жоқ, тіпті соғыс кезінде де жалғасты. 1870 жылдың 18 мамырында Америка және Доминион халықаралық көпір компаниялары осы көпірді салу мақсатында бірігіп, бір корпорация құрды. Көпір құрылысы бойынша келісім-шарт C. S. Gzowski & Co. компаниясымен жасалды. Көпір 1871 жылдың соңына дейін аяқталуы тиіс еді.
Before bridges crossed the Upper Niagara River, it was crossed by several ferries running between Fort Erie and Buffalo. As well as being a serious bottleneck to both freight and passenger traffic, this crossing was often dangerous as the current in this area is swift, and ice is a problem several months of the year. Proposals for a bridge surface by 1856, raising concerns about the effect to navigation rights on the river. By 1857, the Grand Trunk Railway had also proposed the crossing. The Dominion of Canada and the New York State Legislature drafted an agreement for construction of the bridge. Engineering surveys and fundraising took place over the next several years. Construction of the bridge was recognized as a major technological challenge. The Niagara River in this area is up to 45 feet (14 m) deep and flows at up to It is also located at the east end of Lake Erie, and during the spring, large blocks of ice often flow down the river, threatening to destroy any bridge placed in its path. There are also major financial challenges in a project such as this. Some years were required to overcome these obstacles. In the 1860s, the American Civil War, and rebuilding afterwards, consumed much of the resources of the United States and further delayed construction. as planning did not stop altogether, even during the war. On May 18, 1870, The American and Dominion International Bridge Companies met to merge into one corporation for the purpose of building this bridge. A contract for the construction of the bridge was concluded with C. S. Gzowski & Co. It was stated that the bridge should be completed by the end of 1871.
Құрылыс
Тас бағаналарды салуға дейін өзеннің түбінен он футқа дейін (үш метр) құм-қиыршық тас алып тастау қажет болды. Бұл бағаналар Канада тарапының әртүрлі жерлерінен алынған тастардан салынған. Мұз ағындарын тиімді түрде бұзу үшін әр бағананың өзенге қарайтын жағы тік және еңіс болды. Көпірдің темірі Пенсильвания штатының Фениксвилл қаласында өндірілді. Пратт фермасының 12 бөлігі бағаналар арасындағы жүзбелі понтонға орнатылды. Құрылыс аяқталғаннан кейін, понтон сумен толтырылып, көпірдің бөлігі бағаналарға дәл орналастырылды. Бірнеше бәсекелес теміржол компаниялары бір жолды пайдаланғанда мұндай қақтығыстар күтпеген нәрсе емес. Көпір 1900 жылы жаңартылды, осы кезде негізгі бөліктен жаяу жүргіншілерге арналған жол алынып тасталды. 1903 жылы бейсбол жұлдызы және болашақ Даңқ залының мүшесі "Биг" Эд Делаханти, 35 жасында, тым мас болғандықтан және жолаушыларға ұрысып, тіпті "5 вискиден кейін" біреуіне қырғышпен қауіптенгендіктен, жолаушылар пойызынан шығарылып, көпірден өтуге тырылғанда қаза тапты. Көпірдің ең жұмысты күні 1916 жылдың 10 шілдесі болды, сол күні 264 пойыз өтті. Юнити аралы мен Америка құрлығы арасындағы айналмалы бөлігі бүгінге дейін айналып тұрады. Көпірдің бұл бөлігі екі жолға арналған, бірақ қазір тек бір жол ғана пайдаланылады. Сонымен қатар, оның бір жағында автомобиль жолы, екінші жағында велосипед жолы бар. Бұл бөлік сондай-ақ 190 тас жолымен, Нью-Йорк штатының Ниагара бөлігінен өтеді. 1993 жылдың ақпан айында көпірдің жұмысы кейбір тас бағаналардағы мәселелерге байланысты күрт тоқтатылды. Canadian National компаниясы оларды жөндеуге 2 миллион доллар жұмсады және көпірді қайтадан іске қосты.
Prior to the construction of the eight stone piers, it was necessary to remove up to ten feet (three meters) of gravel from the bottom of the river. The piers were constructed from stone quarried at various locations on the Canadian side. Each pier was both pointed and sloped on the upstream side to most effectively break up ice flows. The iron for the bridge was manufactured at Phoenixville, Pennsylvania. Each of the 12 Pratt Truss spans was constructed on floating pontoons between the piers. Upon completion, the pontoons were filled with water to lower the bridge span precisely into place on the piers. Such conflicts are not unexpected when several competing railway companies use a single track. The bridge was modified in 1900, during which time the pedestrian walkway was removed from the main span. In 1903 baseball superstar and future Hall of Famer "Big" Ed Delahanty, age 35, died in an attempted crossing after being removed from a passenger train for being too drunk and abusive to passengers, threatening some with a razor after "5 whiskies". The bridge's busiest day ever was July 10, 1916, when 264 trains crossed. The swing span between Unity Island and the American mainland continues to swing today. This portion of the bridge was built for two tracks, and carries only one. It also carries a road on one side, and a bicycle lane on the other side. This span also crosses over Interstate 190, the Niagara Section of the New York State Thruway. Operations on the bridge were suddenly suspended in February 1993 due to problems with some of the stone piers. Canadian National spent $2 million to refurbish these and get the bridge back into operation.
Көпір бүгінде
Көпір қазір Канада Ұлттық темір жолының Стэмфорд тармағының бөлігі болып табылады. Оны Канадалық Тынық мұхиты темір жолы да пайдаланады. 2001 жылдың соңында Канадалық Тынық мұхиты Ниагара шарлауы (Онтарио) арқылы өтетін бағытын тоқтатқаннан кейін, осы көпір арқылы бағыттары өзгертілді, соның салдарынан көпірде трафик көбейді. Қазір күніне 15 пойыз өтеді, және пойыздар көпірдегі немесе оның жанындағы аялдамада халықаралық шекарадан өту үшін түрлі қауіпсіздік тексерулерінен өтеді. Көпірде енді жолаушылар пойыздары жүрмейді.
The bridge is now part of the Canadian National Railway Stamford Subdivision. It is also used by the Canadian Pacific Railway. The bridge has seen an increase in traffic since the Canadian Pacific abandoned its route via Niagara Falls, Ontario and re routed across this bridge in late 2001. Fifteen trains per day is now typical and trains are often seen at or near a stop on the bridge undergoing various security checks to cross the international border. The bridge no longer carries passenger trains.