Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Blencoe v British Columbia (Human Rights Commission), [2000] 2 S. C. R. 307 – Канада Жоғарғы Сотының Канаданың құқықтары мен бостандықтары туралы хартасының 7-тарауының ауқымы және әкімшілік құқықтағы табиғи әділдік принципі туралы маңызды шешімі.
Blencoe v British Columbia (Human Rights Commission), [2000] 2 S. C. R. 307 is a leading Supreme Court of Canada decision on the scope of section 7 of the Canadian Charter of Rights and Freedoms, and on the administrative law principle of natural justice.
Өмірбаян
Робин Бленко бірнеше жыл бойы Британдық Колумбия үкіметінің министрі болған кезде Фран Янор жыныстық қанау туралы мәлімдеме жасап, Британдық Колумбияның Адам құқықтары жөніндегі кеңесіне (кейін Британдық Колумбияның Адам құқықтары жөніндегі комиссиясы) шағым түсірді. Бірнеше айдан кейін тағы екі әйел жыныстық қанауға ұшырағаны туралы шағымданып арыз берді. Төрелік отырыстарының кешігуіне байланысты, талаптар 1995 жылы алғашқы шағым берілгеннен кейін 30 ай бойы қарастырылмады. Осы уақыт ішінде Бленконың мансабы қирады, сондай-ақ ол және оның отбасы ауыр әлеуметтік және психологиялық жағдайға түсті, бәріне бұқаралық ақпарат құралдарының кеңінен жариялануы себеп болды.
Robin Blencoe had been a minister of the British Columbia government for several years when Fran Yanor went public with a claim of sexual harassment and filed to the British Columbia Human Rights Council (later the British Columbia Human Rights Commission). Several months later two other women filed complaints for sexual harassment. Due to delays to the tribunal hearings the claims were not resolved for 30 months after the first filing in 1995. During this time Blencoe was subjected to vast media coverage that contributed to the ruin of his career, and to his and his family's social and psychological hardship.
Соттың дәлелдеуі
Төраға Бастараш көпшілік атынан Бленконың талабын қабылдамады және трибунал жұмысын жалғастыруға шешім шығарды.
Justice Bastarache, writing for the majority, dismissed Blencoe's claim and held that the tribunal should proceed.
7-бөлім
Сот төрешісі Бастараш 7-баптың қолданылуын қарастырады. Оның пікірінше, 7-бап "қылмыстық құқықтан тыс, кем дегенде 'әділет жүйесі мен оның басқаруын тікелей қамтитын мемлекеттік әрекет' болған жағдайда" қолданылуы мүмкін. Бастараш 7-бапты талдау процесі екі қадамнан тұрады дейді. Біріншіден, адамның өміріне, бостандығына немесе жеке қауіпсіздігіне нұқсан келгені анықталуы керек. Екіншіден, бұзушылықтың негізгі әділет қағидаларына қайшы екені дәлелденуі тиіс. Бастараш "бостандық" және "жеке қауіпсіздік" ұғымдарының мағынасын қарастырды. Оның пікірінше, "бостандық" жеке тұлғаның дербестігімен байланысты. Ол "мемлекеттік міндеттемелер немесе тыйымдар маңызды және негізгі өмірлік таңдауларға әсер ететін жағдайларда" қолданылады. "Жеке қауіпсіздік" психологиялық зиянға қатысты. Мемлекет нақты психологиялық зиян келтіргенін және ауыр зардаптар туындағанын дәлелдеу қажет. Бленконың талаптарын қарастырған Бастараш, кешігу өмірдің негізгі шешімдеріне әсер етпегендіктен бостандық бұзылмағанын анықтады. Жеке қауіпсіздік те бұзылмады, себебі зиянды айыптаулар келтірді, ал кешігудің өзі көп әсер етпеді.
Justice Bastarache examines the applicability of section 7. He finds that section 7 can extend "beyond the sphere of criminal law, at least where there is 'state action which directly engages the justice system and its administration'." The process of analyzing section 7, states Bastarache, has two steps. First, it must be determined if there has been a violation of life, liberty, or security of person. Second, the violation must be shown to be contrary to the principles of fundamental justice. Bastarache examined the meaning of "liberty" and "security of person". "Liberty", he argues, is related to personal autonomy. It is "engaged where state compulsions or prohibitions affect important and fundamental life choices." "Security of person" concerns psychological harm. It must be established that the state caused actual psychological harm, and that there have been serious injuries. Considering Blencoe's claims, Bastarache found that there was no violation of liberty as the delay did not affect any fundamental life choices. There was also no violation of security of person as the harm was caused by the accusations not by the delay itself, which did not have much effect one way or another.
Әкімшілік кешіктіру
Бастараше анықтаған мәселе – "бұл істегі кешігу, тіпті жауапкердің әділ тыңдауға қатысу мүмкіндігіне зиян келмесе де, табиғи әділдіктің бұзылуына әкелуі мүмкін бе?" Ол соттың әділдігіне күмән тудырмады, себебі Бленко толыққанды жауап беруге және қорғануға қабілетсіз болғанын көрсететін ешқандай дәлел таппады. Бастараше кешігудің Бленкоға елеулі зиян келтіру арқылы табиғи әділдікті бұзғанын қарастырды. Ол бұл зиянның тек жеке қиындықтарды қамтитынын және елеулі еместігін анықтады. Содан кейін ол кешігудің Адам құқықтары жөніндегі комиссияның беделін түсіру арқылы табиғи әділдікті бұзғанын қарастырды. Сот көптеген кешігулерге Бленконың қатысқанын немесе оған оның келісімін бергенін атап өтті. Осының салдарынан Комиссияның беделіне нұқсан келтірмеді.
The issue identified by Bastarache was "whether the delay in this case could amount to a denial of natural justice even where the respondent's ability to have a fair hearing has not been compromised." He dismissed the possibility that the trial was not fair as he saw no evidence to suggest that Blencoe was not able to provide a full answer and defence. Bastarache considered whether the delay violated natural justice by causing serious harm to Blencoe. He found that the harm only amounted to personal hardship and was not serious. He then considered whether the delay violated natural justice by bringing the Human Rights Commission into disrepute. The Court noted that many of the delays were contributed to by Blencoe or consented to by him. Consequently, the Commission was not brought into disrepute.
Келіспеушіліктер
Сот төрешісі Лебель келіспей, әкімшілік құқық бұзылғанын айтты, алайда бұл мәселені Конституцияға қатысты деп санамады.
Justice LeBel, in dissent, held that there was a violation of administrative law; however, he did not consider this to be a Charter issue.