Лиңгаен шығанағы шабуылы (1945) – Филиппиндегі 2-дүниежүзілік соғыстың маңызды операциясы. АҚШ және Аустралия күштері жапон әскерлеріне қарсы күресті жүргізді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1945 жылы Филиппиндегі одақтас әскери операциясы. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Филиппин үшін Лингаен шығанағында жапондықтар жүргізген науқан.
1945 Allied operation in the Philippines during World War II
the Japanese campaign against the Philippines in Lingayen Gulf
Лингаен шығанағына шабуыл, 6–9 қаңтар 1945 ж. – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Филиппиндегі одақтас әскери-теңіз операциясы. 1945 жылғы 6 қаңтардың таңында адмирал Джесси Б. Олдендорф басқаратын одақтас күштер Лусон аралындағы Лингаен шығанағынан Лингаен жағалауына жақындаса бастады. АҚШ Әскери-теңіз күштері мен Австралия Корольдік Әскери-теңіз күштерінің соғыс кемелері үш күн бойы Лингаен шығанағындағы орналасқан жерлерінен Лингаен жағалауындағы күдікті жапондық бекіністерін бомбалауға кірісті. "S күні", 9 қаңтарда, АҚШ-тың 6-армиясы Лингаен мен Сан-Фабиан қалалары арасындағы шығанақтың төменгі бөлігінде, шамамен 25 миль (40 км) болатын жағажайға түсті.
The Invasion of Lingayen Gulf , 6–9 January 1945, was an Allied amphibious operation in the Philippines during World War II. In the early morning of 6 January 1945, a large Allied force commanded by Admiral Jesse B. Oldendorf began approaching the shores of Lingayen from Lingayen Gulf, on the island of Luzon. U. S. Navy and Royal Australian Navy warships began bombarding suspected Japanese positions along the coast of Lingayen from their position in Lingayen Gulf for three days. On "S Day", 9 January, the U. S. 6th Army landed on a roughly 25 mile (40 km) beachhead at the base of the Gulf between the towns of Lingayen and San Fabian.
Өмірбаян
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лингэен шығанағы американдық және жапондық күштер арасындағы стратегиялық маңызды соғыс аренасы болды. Суреттің сол жағындағы ортасында көрсетілгендей, 1941 жылдың 22 желтоқсанында генерал-лейтенант Масахару Хомма басқаратын Жапонияның 14-ші армиясы шығанақтың солтүстік-шығыс жағалауындағы Агу, Каба, Сантьяго және Бауангке түсті. Олар нашар жабдықталған, көбінесе американдық және филиппиндік әскерлерден құралған қорғаушылармен бірқатар ұсақ шайқастарға қатысты. Шектеулі қарсылыққа тап болған жапон күштері шығанақты сәтті басып алып, жаулап алды. Жеңіліске ұшыраған күні генерал Дуглас Макартур Лузоннан шегінуге және Батанға көшуге бұйрық берді. Батан шайқасында жеңілгеннен кейін АҚШ және филиппиндік соғыс тұтқындары Капас, Тарлакқа (астана Маниладан алыс емес жерде) бағытталған Батан өлім маршына мәжбүр болды. Корегидорда генерал МакАртур басқаратын американдық әскерлермен қолдау көрсетілген тәуелсіз одақтас үкімет құруға тырысқаннан кейін, жапон әскерлері 1942 жылдың 6 мамырында Корегидор шайқасында қалған американдық және филиппиндік күштерін капитуляцияға мәжбүр етті. 1942 жылдың 11 наурызында лейтенант Джон Д. Булкели Филиппиннен қашуға бұйрық алған Макартурды, оның отбасын және тікелей штабын эвакуациялады. Келесі үш жыл бойы шығанақ Лингэен шығанағына десант түсірілгенге дейін жапондық оккупацияда болды.
During World War II, Lingayen Gulf proved a strategically important theater of war between American and Japanese forces. Shown in the center of the figure left, on 22 December 1941, the Japanese 14th Army—under Lieutenant General Masaharu Homma—landed on the northeastern shores of the gulf, at Agoo, Caba, Santiago and Bauang, where they engaged in a number of relatively minor skirmishes with the defenders, a poorly equipped contingent of predominantly American and Filipino troops. Facing limited opposition, the larger Japanese forces managed to successfully invade and occupy the gulf. On the day after the defeat, General Douglas MacArthur issued the order to retreat from Luzon and withdraw to Bataan. Following their defeat at the Battle of Bataan, U. S. and Filipino prisoners of war were forced into the Bataan Death March, with their destination Capas, Tarlac, not far from the capital city of Manila. After attempting to establish an independent Allied government supported by American troops under the command of General McArthur on Corregidor, Japanese troops forced the surrender of the remaining American and Filipino forces there at the Battle of Corregidor on May 6, 1942. On 11 March 1942, Lieutenant John D. Bulkeley had picked up MacArthur, his family, and his immediate staff, who had been ordered to flee the Philippines. For the next three years, the gulf remained under Japanese occupation prior to the Lingayen Gulf landings.
Бомбалау
1945 жылдың 3-9 қаңтары аралығында адмирал Олдендорфтың шабуыл жасағының кемелері Филиппиннің оңтүстік-шығысындағы Лейте шығанағының бұрын басып алынған аралдары арқылы ұзақ және қияң жолмен өтті, картада сол жақта көрініп тұрған Шығыс Висайястар (көк түспен) және Оңтүстік Висайястардың оңтүстігінен Суригао бұғазы мен Бохол теңізі арқылы. Содан кейін солтүстікке бет бұрып, Батыс Филиппин аралдары – Негрос, Панай және Миндороның (картада сол жақта жасыл түспен көрсетілген) батыс жағалауларын бойлай жүріп, адмирал Олдендорфтың теңіз шабуыл күшінің алдыңғы қадамдағы кемелері Лусон аралындағы Лингяен шығанағының аузына, Багайоның сол жағында көрсетілген жерге бағытталды. Шығанақ аузынан екі тік арна миналардан тазартатын болды, біреуі Лингяен жағасында батысқа қарай, екіншісі Сан-Фабиан қаласында шығысқа қарай аяқталар еді. Дөңгелек пішіндес Лингяен шығанағының тар негізі салыстырмалы түрде кішкентай қону аймағын қамтамасыз етті, ені 25-30 миль ғана, бірақ оның шабуыл күштері Лусонның астанасы Манилаға жету үшін оңтүстікке қарай 100 мильдік жер үстіндегі жолды ғана жүруі керек болды, ол картада анық көрсетілген. 1945 жылдың 6 қаңтарында шамамен түскі уақытта Лингяендегі күдікті жапондық қорғаныстарға қарсы ауыр теңіз және әуе шабуылы шығанақтың ішіндегі олардың орналасқан жерінен басталды, оның негізі жоғарыдағы суретте көрсетілген. Қону аймақтарындағы жағалаудағы және ішкі жағалаудағы қарсылық күші туралы болжамдар дұрыс болмады, себебі шабуылдың көп бөлігі қажетсіз болып шықты.
From January 3–9, 1945, the ships of Admiral Oldendorf's invasion force took a lengthy circuitous route through the previously captured islands of Leyte Gulf in the Southeast of the Philippines, shown in blue as the Eastern Visayas in the map at left, and West, South of the Southern Visayas through the Suriago Strait and the Bohol Sea. Then heading north and following the Western coastlines of the Western Philippine Islands of Negros, Panay, and Mindoro (In green), shown at left in the map, the forward staged ships of Admiral Oldendorf's naval invasion force headed for the mouth of Lingayen Gulf on the Island of Luzon, shown to the immediate left of Bagaio. From the mouth of the Gulf, two vertical channels would be swept of mines by the minesweepers, one for landing areas terminating at the base of the Gulf, west on the beach of Lingayen, and one for landing areas terminating east at the town of San Fabian. The narrow base of the roughly rectangular Lingayen Gulf provided a relatively small landing area, only 25–30 miles wide, but its assault forces needed to take only a 100 mile overland route South to reach Luzon's capital city of Manila, shown clearly at left. Commencing around noon on 6 January 1945, a heavy naval and air bombardment of suspected Japanese defenses on Lingayen began from their position inside the Gulf, the base of which is shown in the figure above. Estimates of resistance from the coastline and inland shores on the landing areas on the mouth of the Gulf proved inaccurate, as much of the bombardment proved unnecessary.
миналарды тазалау жұмыстары
Су астындағы бұзғыш топтар шығанақтың түбіндегі жоспарланған қону орындарының жанында жарылыс жұмыстарын жүргізді, бірақ жағажайда кедергілерге тап болмады, тек бір минаны тапты және қарсыластың шамалы күштерімен кездесті. Миналарды жою күшіне қолбасшылық еткен лейтенант-коммандер У. Р. Лауд 7 қаңтар күнінің соңында өзінің жою жұмыстары барысында шамамен он қосымша мина тапқанын мәлімдеді, бірақ филиппин қарсыласының барлау деректері олардың санын асыра бағалаған болуы мүмкін. Смит таңқаларлықтай, 7-сі күні таңғы барлау кезінде «тек екі жүзбелі мина табылды, ал теңізге ілінген миналар жоқ» деп жазады. Екі дерек көзі де барлығы 10-12 мина болғанын көрсетті, бұл Айво Джима жағалауында кейін табылған миналардың көптігін ескере отырып, қону аймағына жақын жерде аса көп емес санды құрады. Қону жолдары тазартылғаннан кейін, кемелердің белсенді миналардың қатерінен қауіпсіз жақындауы немесе қонуы үшін белгілер орналастырылды. Мина жоюшылар әуе шабуылдарының тұрақты нысаны болғандықтан тиімділік пен батылдықпен жұмыс істеді, олардың бірнешеуі зақымданып немесе батып кетті. Олар 6-8 қаңтар аралығында, жиі шабуылдар кезінде және қиын ауа-райы жағдайында, соның ішінде 7 қаңтарда Лингаен маңындағы шығанақтың шығыс бөлігіндегі үлкен толқындар кезінде өздерінің міндеттерін тиімді орындады, бұл шығанақтың шығыс жағына жақын кемелерге әсер еткен болуы мүмкін. Десанттық аймақтарға әуе және теңіз артиллериясымен бомбалау жүргізілді, 7-сі күні камикадзелер шабуыл жасады, бірақ жаудың камикадзелері, бомбалаушылары және торпеда тасушы ұшақтары 2-сінен бастап шығанаққа дейінгі ұзақ жолда теңіз күштерін үркітіп, 13-сіне дейін жалғастырды. Смит одақтас әуе кемелерінен «6 мен 8 қаңтар аралығында 250-300 рет ұшып, жағажайдағы нысаналарды бомбалап, атып тастағанын» жазды. Көптеген жау ұшақтары мен камикадзелері құлатылды, бірақ олардың көпшілігі қолдан шығып кетті. Ян В. Толл 7 қаңтарда «адмирал Кинкейд пен генерал Макартурдың шұғыл өтінішіне жауап ретінде Халси өзінің «үлкен көк жамылғысын» Лузонға жапты» деп жазды. Әуе кемелерінің ұшқыштары кемелеріне оралғаннан кейін «жерде кем дегенде жетпіс бес жапон ұшағы қиратылғанын» мәлімдеді. 8-і күні Лингэен қаласында филиппиндіктердің десантқа дейінгі бомбалауға жауап ретінде АҚШ және Филиппин туларын көтеріп, шеру өткізгені байқалды; атыс сол аймақтан басқа бағытқа бұрылды.
Demolitions near the planned landing sights on the base of the Gulf by Underwater Demolition Teams were undertaken, but they found no beach obstacles, and only one mine and encountered sparse opposing forces. Lieutenant Commander W. R. Loud, who commanded the minesweeper force, claimed to have found around ten additional mines in his sweeping efforts by end of day January 7, though intelligence estimates by Philippine resistance may have overestimated the number present. Smith writes that surprisingly, during the 7th, exploratory sweeps during the morning "turned up only two floating mines and none of the moored type." Both sources seemed to indicate a total of less than 10–12 mines, not a particularly large number for a close approach to a landing area, considering the large numbers soon to be found off the beaches of Iwo Jima. As approach channels were swept, buoys were placed to delineate the areas where ships could approach or land safe from the threat of active contact mines. The sweepers performed with efficiency and courage considering they were the constant target of air attacks, several causing damage, or the sinking of their ships. They performed their tasks effectively during January 6–8, during frequent attack, and in difficult weather, including high waves on the Eastern base of the gulf near Lingayen during January 7, which may have affected those craft closer to the eastern side of the Gulf. Aircraft and naval artillery bombardment of the landing areas also occurred, with kamikazes attacking on the 7th, though enemy kamikazes, bombers and torpedo planes had reigned terror on the naval forces on their long route to the Gulf from the 2nd and would continue through the 13th. Smith writes that Allied planes from Allied escort carriers flew "from 250 to 300 sorties during the period from 6 through 8 January", bombing and strafing targets along the beaches. Many downed enemy planes and kamikazes, but many escaped their grasp. Ian W. Toll writes that on January 7, "in response to urgent requests from Admiral Kinkade and General MacArthur, Halsey threw his "big blue blanket" over Luzon." Airmen from the carriers, after returning to their ships, touted "claims of at least seventy five Japanese planes destroyed on the ground." On the 8th, it was observed that in the town of Lingayen, as a response to the pre landing bombardment, Filipinos had begun to form a parade, complete with United States and Philippine flags; fire was shifted away from that area.
Құрлықтық шайқас
Сол жақта көрсетілгендей, 1945 жылғы 9 қаңтарда сағат 09:30-да АҚШ-тың 6-шы армиясының генерал Уолтер Крюгер басқаруындағы шамамен 68 000 әскери қызметші – жойқын теңіз шабуылынан кейін – Лингаен шығанағының жағалауына қарсылықсыз қонды. Келесі бірнеше күн ішінде барлығы 203 608 сарбаз түсіріліп, Суал мен Сан-Фабиан қалаларынан басталып, Болиану түбегінің негізіндегі картаның шығыс жағынан, батысқа қарай Дагупан (XIV корпус) орталық шығанақ қаласына, содан кейін Лингаен қаласына дейін 32 шақырымдық (20 миль) жағажай бекітілді. XIV корпустың орналасқан жері сол жақтағы суреттің ортасындағы көк сызықпен көрсетілген. Лингаен шабуыл тобының қону аймақтары Лингаен қаласының жанындағы көк төртбұрыштармен, ал шабуыл тобының күштері көк сызықтармен ішкі аймақта көрсетілген. Сан-Фабиан шабуыл тобының (I корпус) қону аймақтары тікбұрыштармен, ал шабуыл күштері Сан-Фабиан қаласының оң жағындағы көк сызықпен көрсетілген. Макартурдың қолбасшылығындағы әскерлердің жалпы саны Дуайт Д. Эйзенхауэрдің Еуропадағы әскерлерінен асып кеткені хабарланды. Кемеде болған кезде, Сан-Фабиан шабуыл тобы – 78-ші топ – адмирал Олдендорфтың теңіз конвойынан үш күн қалып қойды және вице-адмирал Дэниел Барби басқарды, ал Лингаен шабуыл тобы – 79-шы топ – Олдендорфтан да сонша қашықтықта болып, вице-адмирал Теодор Уилкинсон басқарды. Кемеден түскеннен кейін, екі құрлықтағы шабуыл тобы Лингаендегі бірінші күні Нормандияның қанды жағалауларына D-күні келген әскерлерден гөрі көбірек АҚШ әскерін жағаға шығарды. Бірнеше күн ішінде шабуыл тобы жағалаудағы қалаларды жылдам басып алып, 32 шақырымдық (20 миль) жағажайды қорғады және 8 шақырымға (5 миль) дейін ішкі аймаққа енді.
As shown at left, at 09:30 on 9 January 1945, about 68,000 GIs under General Walter Krueger of the U. S. 6th Army—following a devastating naval bombardment—landed at the coast of Lingayen Gulf meeting no opposition. A total of 203,608 soldiers were eventually landed over the next few days, establishing a 20 mile (32 km) beachhead, stretching from Sual, and San Fabian at the far East of the map at the base of the Bolianu Peninsula, west to the central Gulf town of Dagupan (XIV Corps), and then to the far Western town of Lingayen. The location of XIV corps is shown by the blue line at the center of the figure at left. The Lingayen Assault Force landing areas are shown at left by blue rectangles near the town of Lingayen, and the assault forces are shown as the blue lines further inland. The San Fabian Assault force (I Corps) have landing areas shown as rectangles and a blue line indicating assault forces on right of figure by the town of San Fabian. The total number of troops under the command of MacArthur was reported to have even exceeded the number that Dwight D. Eisenhower controlled in Europe. While aboard ship, Task Force 78, the San Fabian Attack Force, a full three days behind Admiral Oldendorf's Naval convoys, was commanded by Vice Admiral Daniel E. Barbey, and Task Force 79, the Lingayen Attack Force, an equal distance behind Oldendorf, was commanded by Vice Admiral Theodore Wilkinson. Once disembarking from their ships, the two ground based assault Task Forces would put more U. S. troops ashore on the first day at Lingayen than those arriving on the bloody beaches of Normandy on Day one of D Day. Within a few days, the assault forces had quickly captured the coastal towns and secured the 20 mile long (32 km) beachhead, as well as penetrating up to five miles (8 km) inland.
Құрлық пен теңізде үлкен залалдар
Жапондықтарды қуып шығаруда табысқа қол жеткізгеніне қарамастан, американдықтар және олардың көбінесе австралиялық одақтастары салыстырмалы түрде ауыр зардап шекті; әсіресе камикадзе шабуылдарынан, олардың конвойларына көп зиян келді. АҚШ-тың ең көп шығынға ұшыраған шайқасы болмаса да, Лусон үшін болған келесі шайқас Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ күштерінің ең көп шығынға ұшыраған шайқасы болды, онда 192 000-ден 217 000-ға дейін жапондық жауынгерлер қаза тапты. Дегенмен, кейбір дереккөздер бүкіл соғыс кезеңіндегі шығынды 380 000-ға дейін бағалайды (көптеген жағдайларда аштықтан және аурулардан туындаған соғысқа қатыспағандардың қазасы да ескерілген). Бұл шайқаста 8 000 американдық жауынгер қаза тапты, ал соғыс кезеңінде 10 000-ға жуық адам қаза тапқан болуы мүмкін. Соғысқа қатыспаған американдықтардың жалпы шығыны 93 400-ге дейін жетеді, оның ішінде аурулар мен соғысқа қатыспаған жарақаттардан туындаған сырқаттар ескерілген.
Despite their success in driving out the Japanese forces stationed there, the Americans and their mostly Australian allies suffered relatively heavy losses; particularly to their convoys, due to kamikaze attacks. While not the highest in U. S. casualties, the subsequent Battle for Luzon was the highest net casualty battle U. S. forces fought in World War II, with 192,000 to 217,000 Japanese combatants dead, though some sources quote losses as high as 380,000 for the entire conflict including non combat casualties (mostly from starvation and disease). The battle saw 8,000 American combatants killed, or as many as 10,000 in the entire conflict. Total non combat American casualty estimates have ranged as high as 93,400 among the Sixth Army when illness from disease and non combat injuries are accounted for.
1945 жылдың 3-13 қаңтарында зақымдалған кемелер туралы мәлімет
Осы мақаланың негізгі тақырыбы болып табылатын теңіз арқылы шабуыл кезінде, 1944 жылдың 13 желтоқсанынан 1945 жылдың 13 қаңтарына дейін, одақтас кемелердің Лейте шығанағы арқылы Филиппинге, Лингаенге дейін кірген уақытын қоса алғанда, сондай-ақ екі апта бұрын Солтүстік Филиппин аралдарындағы Миндоро және Мариндұк аралдары маңындағы әрекеттер кезінде, барлығы 24 одақтас кемесі батып, тағы 67 кеме камиказелердің шабуылынан зақымданды. Бірақ бұл санға Лузонның батыс жағалауындағы, Лингаен шығанағынан тыс, Филиппин Висая аралдары мен Миндоро аралындағы теңіз шайқастары да кіреді, олар Лузон аралын басып алу күштері үшін дайындық ретінде қажет болды. 3-11 қаңтар аралығында Лингаенге жол бойы камиказелерден зақымданған кемелердің ішінде «Миссисипи», «Нью-Мексико» және «Калифорния» (соңғысы достық оттан да зардап шекті), ауыр крейсер, жеңіл крейсер «Колумбия» және мина тазартқыш «Лонг» және «Хови» кемелері болды. Камиказе қаупін сезген капитан кеменің барлық бөлігіне көптеген қарауылды орнатты. Алайда, шайқас кезінде жиі кездесетін және қиын мәселе болған радар сигналдарының болмауы, жұмыс тобын жапондық ұшақтар кері шегінген деп ойлатты, ал камиказе шабуылы қарауылдарды толығымен дағдарысқа түсірді. «Нью-Мексико» тек қана дәл емес зениттік атумен жауап бере алды, ал «Омманней Бэй» мүлдем жауап бере алмады. Ұшақ қанатымен кеменің жоғарғы құрылысын кесіп, оны ұшу палубасына құлатты, содан кейін алдыңғы оң жақтан ұшу палубасына кіріп, екі бомбаны түсірді. Біреуі ұшу палубасын тесіп өтіп, ангар палубасындағы толық жанар майы бар ұшақтар арасында жарылыс тізбегін бастады. Екінші бомба ангар палубасынан өткен кезде су құбырының қысымы төмендеді, өртке қарсы күресті қиындатты. Өрт пен жарылыстар, соның ішінде мұнай өртінен туған қатты ыстық пен қара түтін, күні бойына жалғасты, содан кейін кемені торпедамен батыру туралы шешім қабылданды. Теңіз статистикасы бойынша, шайқастың басында болған камиказе шабуылы бір кемедегі ең көп шығынға әкелді – 93 адам қаза тауып, 65 адам жарақаттанды. «Омманней Бэймен» бірге 19 Grumman FM 2 Wildcat истребителі мен 10 Grumman TBM Avenger торпедо-бомбалаушысы суға кетті. Шабуылдан бұрын ешбір ұшақ ұшып шыға алмады.
During the invasion by sea, which is the primary subject of this article, from December 13, 1944 – January 13, 1945, including the time Allied ships entered the Philippines through Leyte Gulf to Lingayen, as well as action taken two weeks before off the Northern Philippine Islands of Mindoro and Marinduque, a total of 24 Allied ships were sunk and another 67 were damaged by kamikazes, though this number includes naval activities off the West coast of Luzon, outside of Lingayen Gulf, off the Philippine Visaya Islands and the Island of Mindoro, which were necessary as preliminaries to secure the Island of Luzon for the invasion force. Ships damaged by kamikazes between 3–11 January on the way to Lingayen included the battleships Mississippi, New Mexico and California (the latter was also accidentally hit by friendly fire), the heavy cruiser , the light cruiser Columbia, and the Destroyer minesweepers Long and Hovey. The Captain, aware of the kamikaze threat, had assigned multiple lookouts throughout the carrier's deck. But a lack of radar signals, a common and vexing problem during the battle, had led the task group to believe that the Japanese planes had withdrawn, and the kamikaze attack took the lookouts by complete surprise. New Mexico was only able to respond with inaccurate anti aircraft fire, whilst Ommaney Bay was unable to react at all. The plane sliced across the superstructure with its wing, collapsing it onto the flight deck, and then veered into her flight deck on the forward starboard side, releasing the two bombs, with one penetrating the flight deck and setting off a series of explosions among the fully gassed planes on the hangar deck. Pressure to her water main was lost when the second bomb passed through the hangar deck, making it more difficult to fight fires. Fires and explosions, including the intense heat and dark smoke of an oil fire, continued until the decision was made to scuttle her with a torpedo later in the day. Considered sunk by Naval statistics, her kamikaze strike, though coming early in the battle, represented the greatest loss of life to a single ship with 93 killed and 65 wounded. 19 Grumman FM 2 Wildcat fighters and 10 Grumman TBM Avenger torpedo bombers went down with Ommaney Bay. None of her planes were able to take off before the attack.
"Манала шығанағы" кемесі соққыға ұшырады
Сэмюэл Элиот Морисонның күшті болжамы бойынша, 5 қаңтарда сағат 16:51 мен 17:50 аралығында «Хелм», «Луисвилл», «Манила шығанағы» және «Саво аралы» кемелеріне жасалған камикадзе шабуылдары Маниланың солтүстігіндегі Мабалакаттағы (бұрынғы Кларк әуе базасы) жапон әуе базасынан 15:57-де ұшырған 16 камикадзе ұшағы мен 4 сүйемелдеуші ұшақтан жасалған. Шабуылдар Лусон аралының батысында, Коррегидор жағалауынан шамамен 160 шақырымдай қашықтықта болды. Әуе базасының одақтас кемелерге салыстырмалы түрде жақын орналасуы ұшақтардың жанармай бактарының толығырақ болуын қамтамасыз етті, ал командир Тадаси Накадзимадан алған тактикалық оқыту – камикадзе нысаналарын анықтау әдістері, маневрлеу және тікұшу стратегиялары олардың нысаналарына жету және тиімдірек соққы беру мүмкіндіктерін арттырды. 5 қаңтарда сағат 17:50-ге дейін екі камикадзе «Манила шығанағына» сол жақтан шабуыл жасады. Бірінші ұшақ көпірдің артындағы ұшу палубасына соқтығысып, ұшу және ангар палубаларында өрттерді тудырды, радарлық жабдықты жойды және барлық байланыс құралдарын бұзды. Екінші ұшақ көпірге бағытталған, бірақ аралды оң жағынан жақыннан өткізіп, кеменің кормасынан теңізге құлады.
It is strongly speculated by Samuel Eliot Morison that the late afternoon kamikaze strikes on 5 January between 16:51 and 17:50 on the Helm, , Louisville, , Manila Bay, and Savo Island came from 16 kamikaze planes and 4 escorts that took off at 15:57 from the Japanese airbase at Mabalacat, formerly Clark Air Base, north of Manila. The attacks occurred West of Luzon about 100 miles off the coast of Corregidor. The air base's relative proximity to the Allied ships insured relatively full tanks, and the tactical training they had received from Commander Tadashi Nakajima in kamikaze targeting methods, maneuvering and dive strategies increased their chances of making it to their targets and dealing a more damaging strike. Just before 17:50, on 5 January, two kamikazes dove at Manila Bay from the portside. The first plane hit the flight deck to starboard abaft the bridge, causing fires on the flight and hangar decks, destroying radar transmitting spaces, and wiping out all communications. The second plane, aimed for the bridge, missed the island close aboard to starboard and hit the sea off the fantail.
HMAS Australia кемесі бес рет соққыға ұшырады
Ауыр крейсер шабуылға ұшыраған жалғыз кеме болды, бірақ оның қырық төрт қаза және жетпіс екі жаралысы тек алғашқы екі соққының нәтижесі болды, олардың екіншісі ғана елеулі зақым келтірді. 5 қаңтарда сағат 17:35-те Манила шығанағынан солтүстік-батысқа қарай шамамен елу миль жерде, Сан-Фабианға Лингаен десантына оттық қолдау көрсету үшін шығанақтың аузына жақындаған кезде «Австралия» кемесінің орта бөлігіне сол жағынан соққы тиді. 25 адам қаза тауып, 30 адам жараланды, бірақ Морисон 30 адам қаза тауып, 46 адам жараланды деп мәлімдеді, олардың көпшілігі сол жақтанғы қосалқы және зениттік қарулардың экипаждарынан еді. Бірақ кемеге келтірілген зақым оны қызметтен шығаруға жеткіліксіз болды, сондықтан ол операцияларын жалғастырды. Кемелер 6 қаңтарда шығанаққа жетіп, сағат 11:00-де «Австралия» десант алдындағы бомбалауды бастады. Шығанақта екінші камикадзе 6 қаңтарда сағат 17:34-те крейсерді 4 дюймдік зениттік қарулардың арасында соқтырды, нәтижесінде 14 адам қаза тауып, 26 адам жараланды. Қаза тапқандардың көп бөлігі зенитшілер еді, содан кейін крейсердің екі жағындағы 4 дюймдік қарулардың біреуін ғана толықтай қамтамасыз етуге жететін оқудан өткен қызметкерлер қалды. 8 қаңтарда «Австралияға» екі камикадзе шабуылы тез арада жасалды: сағат 07:20-де екі қозғалтқышты бомбалаушы крейсердің жанында суға түсіп, кеменің сол жақ қанатына соқтығысты, содан кейін сағат 07:39-да екінші ұшақ шабуыл жасады, оны су желісінде порт жағына ұшатын алдында атып түсірді. Екінші шабуылшы тасыған бомба корпуста тесік жасап, 5 градусқа еңкейді, бірақ жарылыс пен көптеген сынықтар мен қалдықтарға қарамастан, жарақаттар бірнеше шок жағдайларымен шектелді және «Австралия» сол күні берілген бомбалауды орындауға қабілетті деп есептелді. Зақымдар болмаса да, апат түтік, радар және радио жүйелеріне зақым келтірді, сондықтан крейсерді жөндеуге қайтару туралы шешім қабылданды. 6 қаңтарда оның мина тазарту бөлімі шығанақты тазалағанда, бірнеше камикадзелер «Ховейге» және оның эскортына шабуыл жасады, «Бруксті» сағат 12:52-де қатты зақымдады, ал одан бұрын сағат 12:15-те «Ховейдің» бауырласы «Лонгты» жайратылған. «Ховей» өрттен кейін тасталып кеткеннен кейін экипажының бір бөлігін жинаған «Брукс» эсминецінен аман қалғандарды алды. Сағат 12:15-те «Брукс» экипажына тастап кету туралы бұйрық бергенге дейін «Ховей» жабдықтарын тастап, «Лонгке» көмектесуге кірісті. «Лонг» кемесіне төменнен ұшып келген камикадзе Zero ұшағы су сызығынан шамамен бір фут төмен, көпірдің сол жағынан соқтығысты. Көп ұзамай бүкіл көпір мен палуба өртеніп кетті, ал алдыңғы бөлігіндегі жарылыс пен дайын оқ-дәрілерден қорқып, капитан Стэнли Каплан алдыңғы мачтаның алдындағы бөліктегі адамдарға кемеден кетуге бұйрық берді, ал артқы бөлігіндегі экипаж кемеден кетуге мәжбүр болды. Өрт пен жалғасқан әуе шабуылдарынан «Ховей» кемеге жақындаса алмады, бірақ бір сағат бойы кемедегі барлық экипажға жуық 149 аман қалғанды жинады. 6 қаңтарда кешке жақын көпірдің жанында екінші камикадзе соқтығысып, артқы бөлігі сынғаннан кейін «Лонг» 7 қаңтарда сағат 16°12'N, 120°11'E-де, Лингаен жағалауынан шамамен 10 миль солтүстікке қарай шығанақта суға батып кетті. Күннің соңына дейін тазалау жұмыстарын аяқтаған «Ховей» кемесі, оның дивизиясымен бірге, Лингаен шығанағының сыртындағы ашық суларға қараңғы түскен кезде кері шегінді. 7 қаңтарда таңертеңгі сағат 03:45-те командир Лаудтың USS Hovey кемесі, USS Long және USS Brooks кемелерінен аман қалғандармен әлі де толы болған, үлкен мина тазарту тобының қалған бөлігімен бірге, Балиноа мүйісінің жанында, Балиноа мүйісіне қарап тұрды. Алдында Бартон, Уолк, Радфорд және Лейтц эсминецтері жүзіп келе жатты, егер қажет болса, Балиноа мүйісінің жанында орналасқан жағалау батареяларына қарсы қолдау көрсетуді көздеді. Флагман ретінде әрекет еткен «Ховей» өзінің құрамасына жетекшілік етіп, сағат 04:00-ден кейін тазалау операцияларын бастады. Жарым сағаттан соң радарлар жаудың ұшақтары келе жатқанын хабарлап, «Ховейдің» экипажы қайтадан тазалау жабдықтарын жинап, қаруларын дайындады. Сағат 04:50-де екі ұшақты, кем дегенде біреуі торпедалық бомбалаушыны, су үстінен ұшып, таңғы қараңғылық пен тұманнан пайда болған кезде, «Ховейдің» артиллериялық ұшақтары екі ұшақты да атудан өткізді. Екінші ұшақ «Чандлер» кемесіндегі артиллериялық ұшақтармен «Ховейдің» сол жағына жақындағанда өртке ұшырап, оң жағынан суға құлады. Ұшаққа «Ховейдің» артиллериялық ұшақтары қосымша оқ атқан болуы мүмкін. Сол сәтте ұшақтардың бірінен шыққан торпеда нысанасын тауып, «Ховейдің» артқы бөлігіндегі машина бөлмесіне соқты. Жарылыс күші «Ховейдің» келісін бүктеп, артқы машина бөлмесіндегі адамдардың көп бөлігін өлтірді, сонымен қатар кеменің көп бөлігіне қуат пен байланысты тоқтатты. Секундтар ішінде ортаңғы бөлігі суға толып, келісін екіге бөліп, кеме бұзыла бастады.
The heavy cruiser was the only invasion ship struck five times, though her considerable casualties of forty four dead and seventy two wounded were the result of only the first two strikes, of which only the second caused serious damage. While roughly fifty miles northwest of Manila Bay on her approach to the mouth of the Gulf to provide fire support for the Lingayen landings at San Fabian, Australia was struck portside amidships at 17:35 on 5 January. Twenty five were killed and thirty were wounded, though Morison put the figures at thirty killed and forty six wounded, mostly from the gun crews of the port side secondary and anti aircraft guns. However, the damage to the ship was not serious enough to withdraw her from her duties, and she continued in operation. The ships reached the gulf early on 6 January, and by 11:00, Australia had commenced pre landing bombardment. While in the Gulf, a second kamikaze rammed the cruiser at 17:34 on 6 January between the starboard 4 inch guns, killing fourteen and wounding twenty six. The casualties again consisted primarily of gun crews, and after this point, there were only enough trained personnel to man one 4 inch gun on each side of the cruiser. On 8 January, Australia was attacked twice by kamikazes in quick succession: at 07:20, a twin engine bomber hit the water near the cruiser and skidded to connect with the ship's port flank, then a second aircraft attacked at 07:39, again shot down just before it hit the port side at the waterline. A bomb carried by the second attacker opened a hole in the hull, causing a 5 degree list, but despite the explosion and a large quantity of debris and shrapnel, casualties were limited to a few cases of shock, and Australia was deemed capable of carrying out the bombardments assigned to her that day. Although there were no casualties, the crash damaged the funnel, radar, and wireless systems, and the decision was made to withdraw the cruiser for repairs. As her minesweeping unit swept the gulf on January 6, several kamikazes launched an attack on the Hovey and her formation, severely damaging the Brooks around 12:52, and just earlier claiming the Hovey's sister ship Long around 12:15. Hovey would take a number of survivors of the destroyer escort Brooks from , who had picked up part of her crew after she had been abandoned due to fires. Around 12:15, prior to the Brooks giving the order to abandon her crew, Hovey slipped her gear and stood in to assist Long. Long had been hit by a low flying kamikaze Zero on her portside below the bridge about 1 foot above the waterline. Soon the entire bridge and well deck was on fire, and fearing explosions to the forward magazine and ready ammunition, the order was given by Captain Stanley Caplan to abandon ship to those men trapped in the forecastle forward of the forward mast, though the crew aft abandoned ship. Because of the fire and continued air attacks, Hovey could not get alongside, but spent an hour picking up 149 survivors, nearly the entire ship's complement. After a second kamikaze hit near the bridge later on January 6, with her back broken, the Long eventually sank on the morning of January 7 at 16°12'N, 120°11'E, in the Gulf about 10 miles north of the beaches of Lingayen. Completing her sweeps by end of day, the Hovey withdrew with the rest of her Division as darkness fell to open waters outside of Lingayen Gulf. At 03:45 on the morning of January 7, Commander Loud's USS Hovey, with her load of survivors from both the USS Long and USS Brooks still crammed aboard, was positioned, along with the rest of the large minesweeper group, off the northwest corner of the Gulf, abreast of Cape Balinao. Steaming ahead were the destroyer escorts Barton, Walke, Radford, and Leutze, intending to provide support against coastal batteries, including those stationed off Cape Balinao, if necessary. Acting as Flagship, Hovey took the lead of her formation and began sweeping operations shortly after 04:00. Less than half an hour later, radar reports flashed out that enemy aircraft were inbound, and Hovey's crew again secured her sweep gear and manned their guns. Sighting two inbound planes, at least one a torpedo bomber, flying just above the water materializing out of the predawn darkness and haze at 04:50, Hovey's gunners took both aircraft under fire. The second aircraft was set afire from the gunners aboard the Chandler as it closed on the Hovey's port side, splashing over her starboard beam. The plane may have received additional fire from Hovey's gunners. At the same instant, a torpedo released from one of the planes found its mark and slammed into the Hovey's starboard side at her aft engine room. The force of the blast buckled the Hovey's keel and killed most of the men in her after engine room, in addition to knocking out power and communications to most of the ship. Within seconds the midship was exposed to massive flooding that snapped her keel in half and caused the ship to begin breaking up.
"Хови" кемесі әуеден атқан торпедадан суға батып кетеді
Торпеда соққаннан кейін екі минут ішінде "Хови" кемесінің алдыңғы бөлігі 90 градусқа еңкейді, ал ондағы теңізшілер батып бара жатқан кемеден қашуға асықты. Сәтке соң, бір бөлім жарылып, кеменің алдыңғы бөлігі тік күйде суға түсті, бірнеше секунд бойы су бетінде тұрып, содан кейін тереңге батып кетті. "Ховидің" артқы бөлігі тегіс қалпында баяу суға батты, 1945 жылдың 7 қаңтарында сағат 04:55-те толығымен суға батқанға дейін көптеген экипаж мүшелері мен құтқарылған теңізшілердің кемеден шығуына мүмкіндік берді. "Хови" батқанда, ол өзінің 24 экипажын және USS Long және USS Brooks кемелерінен 24 теңізшіні бірге суға алып кетті. "Хови" батқанда жоғалғандардың бесеуі USS Brooks кемесінен болды. Ол 16°20'N 120°10'E координаталарында, шығанақтың түбінен солтүстікке қарай шамамен 20 миль қашықтықта, 54 фатом тереңдікте батып кетті. "Чендлер" дереу жағдайға келді және "Хови" батқан үш кемеден аман қалғандарды құтқарып алды, барлығы 229 адамды құтқарды. "Чендлер" "Ховиден" құтқарып алған 229 теңізшінің шамамен жартысы "Лонгтан" аман қалғандар болды, олар екі рет тастап кетілген және қирап қалған кемелерден қашып шыққан.
Within two minutes of the torpedo impact, the Hovey's bow section was listing 90 degrees as men stationed there scrambled to abandon the sinking vessel. Moments later, a bulkhead gave way and sent the bow vertical in the water where for a few seconds it lingered before plunging to the bottom. Hovey's stern remained on an even keel as it slowly swamped, allowing most of the crew and rescued sailors there to get off before it too sank at this location at 04:55 on January 7, 1945. When the Hovey sank, she took 24 of her crew and 24 men from her sister ships USS Long, and USS Brooks with her to the bottom. Five of those lost when the Hovey sank came from the USS Brooks. She sank roughly 20 miles North of the base of the gulf at a depth of 54 fathoms, at 16°20'N 120°10'E. The Chandler, soon stood by rescuing the survivors of all three ships from the sinking Hovey, a total of 229 crew. Of the 229 men the Chandler rescued from the Hovey, roughly half were likely survivors of the Long, and had escaped from two successively abandoned and badly damaged ships.
"Нью-Мексико" кемесі соққыға ұшырады
1945 жылы 6 қаңтарда сағат 11:59-да генерал-лейтенант Герберт Ламсден «Нью-Мексико» линкор кемесінің көпіріне камикадзе шабуыл жасағанда қаза тапты. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан Ұлыбритания армиясының жоғары ранкті офицері болды. Ламсден Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилльдің генерал Дуглас Макартурмен жеке байланыс адамы болды. Камикадзе кеменің көпіріне шабуыл жасағанда 30 адам қаза тауып, 87 адам жараланды, нәтижесінде Ламсден мен кеменің командирі капитан Роберт Флеминг қаза тапты. Сан-Фабиан оттық қолдау күштерінің командирі, ал бірнеше ай бұрын Лейте шығанағы шайқасында линкорлар флотының командирі болған контр-адмирал Джордж Вейлер және Ұлыбритания Тынық мұхиты флотының командирі британдық адмирал сэр Брюс Фрейзер де сол кезде көпірде болды, бірақ олар кеменің оң жағында болғандықтан зардап шекпеді. Олар қаза тауып немесе ауыр жарақат алудан бірнеше метр ғана қашықтықта болды.
At 1159 on 6 January 1945, Lieutenant General Herbert Lumsden was killed when a kamikaze struck the bridge of the battleship New Mexico. He was the most senior British Army combat fatality of World War II. Lumsden was British Prime Minister Winston Churchill's personal liaison to General Douglas MacArthur. The ship sustained 30 dead and 87 wounded, when a kamikaze hit her bridge, killing Lumsden and her commanding officer, Captain Robert Fleming. Rear Admiral George Weyler, commander of the San Fabian fire support force and previously the commander of the battleship fleet in the Battle of Leyte Gulf a few months earlier, and British Admiral Sir Bruce Fraser, commander of the British Pacific Fleet, were in the bridge also, but they were on the starboard side and unharmed. They were only a few yards from being killed or seriously wounded.
" USS California " кемесі соққыға ұшырады
6 қаңтарда сағат 17:15-тен кейін екі камикадзе "Зеро" ұшағы "Калифорния" кемесіне жақындады. Кеме артиллериясы біреуін атып түсірді, ал екіншісі кеменің бағанасына шағылысты. Камикадзе ұшағының жанармай бактерісінен бензин ағып, өрт шықты. Содан кейін, басқа кемеден келген 5 дюймдік снаряд кеменің 5 дюймдік зеңбірегіне тиіп, мұнара ішінде жарылып, тағы бір өрт тудырды. Өрттер тез арада сөндірілді, бірақ 44 адам қаза тауып, 155 адам жарақат алды, оның ішінде көптеген адамдар зардап шекті.
Shortly after 17:15 on 6 January, two kamikaze Zeros approached the USS California. Her gunners shot down one, but the other struck her at port by her mainmast. The kamikaze's fuel tanks leaked gasoline, starting a fire and a 5 inch shell from another ship accidentally hit one of her 5 inch guns, which exploded inside the turret, and started another fire. The fires were quickly suppressed, but significant casualties resulted, including 44 killed and 155 injured.
"Люисвилл" кемесіне екі рет соққы тиді
4-ші крейсерлік дивизияның командирі, контр-адмирал Теодор Э. Чандлер 1945 жылғы 7 қаңтарда жарақатынан көз жұмды. Бұл, оның операцияларды басқаруға көмектесіп жатқан күні, ауыр крейсер «Луисвиллдің» көпіріне камикадзе шабуылы тигеннен кейін болды. Ол күні бұрын да камикадзеден шабуыл алған еді, бірақ бұл шабуыл аз зиян келтірген. Адмирал Чандлер қоршаудағы крейсердегі операцияларды басқарғаны үшін өлімнен кейін Әскери-теңіз кресімен марапатталды.
Rear Admiral Theodore E. Chandler, Commander of Cruiser Division 4, died from his wounds on 7 January 1945, a day after the bridge of the heavy cruiser Louisville, where he was helping to direct operations, was struck a devastating blow by a kamikaze, having received a less damaging strike by a kamikaze on the previous day. Admiral Chandler received a posthumous Navy Cross for his direction of operations aboard the besieged cruiser.
"Миссисипи" кемесі соққыға ұшырады
Миссисипи 1945 жылдың 6 қаңтарында Лусон аралындағы жапондық бекіністерін атқылауды бастады. Оқшаулау кезінде, 9 қаңтарда сағат 13:02-де жапондық камикадзе кемеге шабуыл жасады, бірақ ол 10 ақпанға дейін, жапондық қорғанысын атқылап, Pearl Harbor-ға жөндеуге кеткенге дейін өз орнында қалды. Сағат 13:03-те жапондық "Вал" кемесі көпір деңгейінен төмен, сол жаққа тиіп, зениттік пушкаға түсіп, бортынан құлады. Нәтижесінде жиырма үш адам қаза тауып, алпыс үш адам жараланды, бұл кемеге шабуыл жасалғандардың арасындағы ең көп шығынға ұшырағандардың бірі болды.
The Mississippi began shelling Japanese positions on the island of Luzon on 6 January 1945. During the bombardment, a Japanese kamikaze struck the ship on 9 January at 13:02, but she remained on station, bombarding the Japanese defenses, until 10 February, when she withdrew to Pearl Harbor for repairs. At 13:03, a Japanese Val had struck her on the port side below bridge level, landing on an anti aircraft gun and toppling over the side. Twenty three were killed and sixty three wounded, giving the battleship one of the heavier casualty rate of those struck.
" Белкнап " кемесі соққыға ұшырады
1945 жылғы 11 қаңтарда сағат 07:53-те «Клемсон» классының эсминшісі USS Belknap жапондық камикадзеге барлық қаруларын бағыттап, одан қорғануға мәжбүр болды. Камикадзе ақырында кеменің екінші түтін құбырын қиратты, қозғалтқыштарын дерлік тоқтатты, нәтижесінде 38 теңізші қаза тауып, 49-ы жараланды. Олардың арасында кемеде болған Су астындағы диверсиялық 9-шы топтың да өкілдері болды, олардың құрамында бір офицер, 7 сарбаз, 3 хабарсыз жоғалып, 13-і жараланды. Бұрын, 1945 жылғы 3-11 қаңтар аралығында, кеме Лингейен десантында жағалауды атқылау және барлау кемесі ретінде қызмет еткен.
At 07:53, on 11 January 1945, the Clemson Class Destroyer USS Belknap was forced to train all her guns on a Japanese kamikaze which eventually crashed her number two stack, nearly disabling her engines, and resulting in the death of 38 and wounding 49 of her crew. These included Underwater Demolition Team 9, on board when she was hit, which cost the team one officer, 7 enlisted, 3 MIA and 13 wounded. Earlier on 3–11 January 1945, she had acted as a shore bombardment and beach reconnaissance vessel at the Lingayen landings.
СС Кайл Джонсон, Дэвид Д. Пойыз зақымдалды
Ең көп адам шығынына ұшыраған кемелердің бірі – SS Kyle V. Johnson сауда кемесі болды. 12 қаңтарда сағат 18:30-да 6 жау ұшағынан құралған топтың арасында камикадзе шабуылы салдарынан үлкен өрт шығып, 120 адам қаза тапты. Екі ұшақ SS David Dudley Field кемесіне жақын жерге құлап, қозғалтқыш бөліміне аз ғана зақым келтірді, бірақ Edward N. Wescott кемесі ұшатын сынықтардан қатты зақымданып, алты саудагер теңізшісі мен теңіз күзеті экипажының жеті мүшесі жараланды. Лусон аймағында жаудың қалған ұшақтары азайғаннан кейін, камикадзелер мүмкіндігі бар нысаналарды – баяу жүретін жүк кемелерін іздеді. Бұл кемелердің әуе қорғанысы соғыс кемелері мен крейсерлерге қарағанда нашар болғанымен, олар үлкен нысана болып саналды және олардың өлшемі, салмағы мен шығанақтағы ауа райы жағдайларына байланысты қимылдары шектеулі болуы мүмкін еді.
One of the worst losses of life was suffered by merchant marine vessel SS Kyle V. Johnson at 18:30 on January 12, when a kamikaze dive, among a group of 6 attacking enemy planes, started a large fire, killing 120 men. Two of the planes splashed just short of SS David Dudley Field, causing minor engine room damage, but Edward N. Wescott received considerable damage from flying debris, wounding six of her merchant seamen, and seven of her Naval armed guard crew. With few enemy planes remaining on Luzon, the kamikazes went after victims of opportunity, the slower, cargo ships, which certainly had poorer air defenses than battleships and cruisers, yet represented a large target, that may have had somewhat limited mobility due to their size, weight, and weather conditions in the Gulf.
"Саламауа" кемесі соққыға ұшырады
13 қаңтарда сағат 08:58-де "Саламауа" эскорт-тасымалдағыш кемесіне белгісіз камикадзе шабуыл жасады. Ұшақ кемедегі мергендерге жауап беруге уақыт қалдырмай, тік бойлап, тым жоғары жылдамдықпен құлады. Ұшақ ұшу палубасын тесіп өтіп, әр қанатының астында 250 килограмдық бір-бір бомбамен келді. Бір бомба жарылып, ұшу палубасында, ангар палубасында және басқа да бірнеше жерлерде өрттерді қоздырды. Екінші бомба жарылмады, бірақ кеменің оң жағынан, су сызығының деңгейінде тесіп өтті. Электр қуаты, байланыс және басқару жүйесі бұзылғандықтан, "Саламауа" кемесінде 15 адам қаза тауып, 88 адам жарақат алды. Камикадзе шабуылынан 2 Grumman FM 2 истребителі және 1 Grumman TBM торпедолық бомбалаушы ұшағы қирады.
At 08:58 on 13 January, the escort carrier Salamaua was struck by an unidentified kamikaze who dove almost vertically at too great a speed to give the ship's gunners time to respond. The plane, which plunged through the flight deck, carried two 250 kilogram bombs, one under each wing. One bomb exploded causing fires on the flight deck, hangar deck, and a few additional areas. The second bomb did not explode but penetrated the ship's starboard side at the waterline. With a loss of power communication and steering, fifteen men aboard Salamaua were killed, and eighty eight wounded. 2 Grumman FM 2 fighters and 1 Grumman TBM torpedo bomber were destroyed by the kamikaze attack.
Камиказдардың табысы
Бірнеше теңіз тарихшыларының пікірінше, жапондықтар камиказелерді Лингаен шығанағында және 1944 жылдың желтоқсан айының соңғы екі аптасында Висая мен Миндоро аралдарында (Батыс Филиппин) Окинава шайқасынан басқа, Тынық мұхитындағы кез келген басқа қақтығысқа қарағанда тиімдірек қолданған. Әсіресе, 6 қаңтардағы Лингаен шығанағындағы және шайқастың басындағы камикадзе шабуылдары үшін көрнекті теңіз тарихшысы Сэмюэл Элиот Морисон олардың "қатысқан ұшақтар санына шаққанда соғыстағы ең тиімді шабуылдары болды – 28 камикадзе және 15 эскорт ұшағы" деп жазды. Генерал МакАртур 6 қаңтарда 58 камикадзе және 18 эскорт ұшағы қолданылғанын көрсетсе де, бұл Морисонның бағалауынан асып түседі, Морисонның камиказелердің тиімділігі туралы қорытындысы осы шайқастың 3-13 қаңтар аралығындағы он күні ішінде шамамен 100-200 камиказе шабуылынан зардап шеккен 47 кемеге келтірілген ауқымды зиянды ескере отырып, әлі де дұрыс болып көрінеді. 1945 жылдың қаңтар айында Лусонның Лингаен шығанағына бара жатқан және оның ішінде болған осы он күннің нәтижесінде шамамен 738 теңізші, морпех және жаяу әскер қаза тапты, ал 1282 адам жараланды. Заманауи автор Иан Толл осы жаулау кезінде Жапонияның Лусон аралындағы әуе күшінің тағдыры шешілгенін атап өтті. Ол былай деп жазды: "Мабалакатта штаб-пәтері орналасқан 201-ші әуе тобы ұшуға жарамды шамамен 40 ғана ұшақты жинауға батылды. Филиппиннің барлық аймағында, шамамен 200-ден аспайтын ұшақтар қалған болуы мүмкін". Бұрынырақ талқыланған 7 қаңтардағы авианосецтерден ұшқан американдық ұшақтармен құрлықта жойылған 75 ұшақты ескерсек, алғашқы екі аптада Лусонда бар болғаны 100-150 ұшуға жарамды ұшақ қалған болуы мүмкін. Желтоқсанның соңғы аптасында Императорлық штаб Филиппинге әуеден қосымша күштер жібермейтін шешім қабылдады. Токио бұйрық берді, ал 201-ші әуе тобы эскорт ретінде белгіленген бірнеше ұшақтардан басқа, "қалған барлық ұшақтарды американдық флотқа қарсы жанкешті шабуылдар үшін қолдану керек" деген шешімді орындады.
According to several naval historians, kamikazes were likely used more successfully by the Japanese at Lingayen Gulf, and beginning in the last two weeks of December 1944 in the Western Philippine islands of the Visayas and Mindoro, than in any other Pacific conflict with the possible exception of the Battle of Okinawa. At least for the kamikaze attacks on January 6 at Lingayen Gulf and likely earlier in the battle, eminent Naval historian Samuel Eliot Morison wrote, they were "the most effective of the war in relation to the number of planes involved – 28 kamikazes and 15 fighter escorts." Though General McArthur had written that 58 kamikazes were employed on January 6, and 18 fighter escorts, a few more than Morison's estimate, Morison's conclusion as to the effectiveness of kamikazes still seems well taken considering the staggering damage done by roughly 100–200 kamikazes to around 47 ships in the ten days of the battle between January 3 – January 13, shown in the large table below. Those ten days in January 1945 on the way to and within Luzon's Lingayen Gulf resulted in the deaths of around 738 and the wounding of 1282 ship based seamen, marines, and infantry. Contemporary author, Ian Toll, noted at the time of the invasion, the fate of Japan's airpower on the island of Luzon was sealed. He wrote "The 201st Air Group, headquartered at Mabalacat, could muster only about 40 aircraft in flyable condition. Throughout all of the Philippines, there was probably no more than 200 remaining planes." Subtracting the estimate of 75 planes destroyed on the ground by carrier based American planes on January 7 discussed earlier, a rough estimate of only 100 150 airworthy planes may have remained on Luzon during the first two weeks of the invasion. In the last week of December (1944), the Imperial Headquarters had decreed that the Philippines would receive no further air reinforcements." Tokyo had ordered, and the 201st had complied with the decision that with the exception of a number of planes designated as escorts, "all remaining aircraft were to be launched against the American fleet in suicide attacks".
Лусондағы жанкештілер 6 қаңтарда
Сэмюэл Морисон 6 қаңтарда шамамен жиырма сегіз камикадзе 15 кемені соққыға ұшырды деп есептейді, бұл шамамен 50% тиімділік құрайды, бұл Тынық мұхитындағы камикадзелердің жалпы тиімділігінен (10–15%) едәуір жоғары. Филиппиндегі камикадзе операциялары мен оқуларының басшысы командир Тадаси Накадзиманың мәліметінше, сол күні сағат 11:00-де жақын орналасқан Анжелес аэродромынан бес камикадзе ұшып кеткен, ал сағат 10:40-та Эчагудан (Шығанақтың солтүстік-шығысында) тағы сегіз камикадзе, сондай-ақ Накадзима атамаған Лусон аралындағы әуежайдан тағы 9 камикадзе ұшып кеткен, осылайша 6 қаңтардағы камикадзелердің жалпы саны жиырма жетіге жуық болды. 6 қаңтарда түскі уақытта Mabalacat аэродромынан ұшып кеткен жалғыз камикадзе, сондай-ақ Анжелес пен Эчагудан келген камикадзелер сол күні шамамен сағат 12:00-де шабуылға ұшыраған он кеменің кез келгеніне соққы берген болуы мүмкін, олардың ішінде «Нью-Мексико» линкоры немесе «Лири», «Самнер», «Лонг» немесе «Брукс» эсминдері бар. 16:55 шамасында Mabalacat аэродромынан ұшып кеткен бес камикадзені жапон ұшқышы лейтенант К. Накано басқарды, ол Филиппиндегі камикадзе күштерін оқытуға және операцияларды жүргізуге жауапты 201-ші камикадзе арнайы шабуыл жасағының командирі Тадаси Накадзима тағайындаған. Командир Накадзиманың сөзіне сүйенсек, Наканоның камикадзелері жақсы даярланған және тиімді күш болды. Mabalacat аэродромынан кешкі сағат 16:55-те жасалған шабуыл шамамен 17:20–17:34 аралығында «Калифорния» кемесінен басталып, «Ньюкомб» кемесіне соққы берген, ал «Луисвилл» және HMAS «Австралия» кемелеріне екінші соққылар жасаған болуы мүмкін. Осы он бес минут 6 қаңтар күні түстен кейін американдық кемелерге келтірілген ең ауыр зақымдардың бірін көрсетті. Морисон басып алудың алғашқы үш күніндегі қирату күшін атап көрсеткендей, 3–6 қаңтар аралығында 25 одақтас кемесі камикадзелердің шабуылынан зақымданды, олардың үшеуі екі немесе одан да көп шабуылға ұшырады. Морисон 6 қаңтарда он бес кеменің зақымдалуын «1942 жылдың 30 қарашасындағы Тассафаронга шайқасынан бері АҚШ Әскери-теңіз күштеріне келтірілген ең ауыр соққы» деп сипаттады.
Samuel Morison estimated that on 6 January, around twenty eight kamikaze hit 15 ships, representing a hit rate of nearly 50%, vastly exceeding the 10–15% hit rate of kamikazes throughout the Pacific conflict. Commander Tadashi Nakajima, head of kamikaze operations and training for the Philippines, estimated there were five kamikazes taking off from the nearby Angeles Field at 11:00 that morning, eight more at 10:40 from Echague, just Northeast of the Gulf, and an additional 9 from an airport on Luzon unnamed by Nakajima, bringing the total number to around twenty seven on 6 January. The single Mabalacat kamikaze departing around midday on 6 January, and those from Angeles and Echague may have been responsible for strikes on any of the ten ships struck around noon that day including the battleship New Mexico or the Destroyers Leary, Sumner, Long or Brooks. The five kamikazes taking off from Mabalacat around 1655 were directed by the Japanese pilot Lieutenant K. Nakano, as appointed by Commander Tadashi Nakajima, the head of the 201st kamikaze Special Attack Unit, and responsible for the training and operation of kamikaze forces in the Philippines. Nakano's kamikazes were well trained according to Commander Nakajima, and apparently an effective force. Mabalacat's late afternoon sortie at 16:55 would most likely have made strikes from roughly 17:20–17:34 beginning with the California, and may have been responsible for the strike on the Newcombe, and secondary strikes on the Louisville, and HMAS Australia. Those fifteen minutes represented some of the worst damage done to American vessels during the late afternoon of 6 January. Noting the destructive power in only three of the early days of the invasion, Morison further noted that between 3–6 January alone, 25 allied ships were damaged by kamikazes, of which three suffered two or more attacks. Morison described 6 January, which saw fifteen ships damaged, as the "worst blow to the United States Navy since the Battle of Tassafaronga on 30 November 1942".
30% "қақтығыстар" деңгейі, 313 қаңтар 45
АҚШ Әуе күштерінің веб-сайтына сәйкес, әуеге қарсы атыс, радарлық анықтау және ұшудағы ұстауға қарамастан, шамамен 14 пайыз камикадзе америкалық кемеге тиюге аман қалды, ал камикадзелердің шабуылына ұшыраған кемелердің шамамен 8,5 пайызы батып кетті. Лингаенде 1945 жылдың 3-13 қаңтары аралығында 47 кемеге 54 шабуыл жасаған 150-ге жуық камикадзе аман қалғанын ескерсек, төмендегі кестеде көрсетілгендей, бұл «тию» көрсеткіші шамамен 30 пайызға жақын екенін, ал шабуылға ұшыраған кемелердің бату көрсеткіші (4 кеме батқан / 54 шабуыл) шамамен 7,4 пайызды құрайды, бірақ «Brooks» эсминец-транспорты (жөндеуге келмейтін зақымдалған және сүйреу қажет болғандықтан) ескерілсе, шамамен 10 пайызға жақын болады. Бату көрсеткіші сәл бұрмаланған, өйткені «Hovey» және «Palmer» кемелері торпеда немесе бомбадан батты, бірақ екі кеме де камикадзелердің шабуылына ұшыраған немесе жақыннан өткен деп санауға болады, өйткені «Hovey» кемесін камикадзе анық қысқа мерзімге шабуылдады, ал «Palmer» кемесін батырған «Betty» бомбалаушысы, 7 қаңтарда сағат 18:35-те бомбаларын тастағаннан кейін, Моррисонның сөзінше, «басқа кемеге шабуылдай болып бұрылып, суға құлады». Смит 2-8 қаңтар аралығында одақтас кемелерге 30-ға жуық шабуыл жасаған 100-ге жуық камикадзенің жауапты болғанын айтады, бұл да шамамен болғанымен, одақтас кемелерге тию көрсеткіші шамамен 30 пайызға жуық екенін көрсетеді.
According to a U. S. Air Force webpage, despite anti aircraft fire, radar detection, and airborne interception, roughly 14 percent of kamikazes survived to score a hit on a US ship, and nearly 8.5 percent of all ships hit by kamikazes sank. Considering that roughly 150 kamikazes survived to complete around 54 strikes on 47 ships at Lingayen from 3–13 January 1945 at Lingayen, as shown in the table below, this would indicate a "hit" rate closer to 30 percent and a sinking rate of ships struck (4 ships sunk/54 strikes) of only around 7.4 percent, though slightly higher, closer to 10%, if the Destroyer Transport Brooks, irreparably damaged and needing to be towed, is counted. The sinking rate is slightly skewed as both the Hovey and Palmer were sunk by torpedo or bomb hits, but it may be argued both ships were still struck or nearly struck by kamikazes, as the Hovey certainly was buzzed by a kamikaze, and the "Betty" bomber that sunk the Palmer, at 18:35 on 7 January after releasing its bombs, according to Morison, "turned as if to attack another ship and splashed". Smith suggests that as few as 100 kamikazes were responsible for roughly 30 strikes on Allied ships from 2–8 January, and though this is also a rough approximation, it again represents an approximate "hit" rate on allied ships approaching 30%.
Окинавада "соққы" көрсеткіші төмен
Камиказелерден зақымдалған кемелер Окинава шайқасында көбірек болғанымен, шамамен үш есе көп, онда кем дегенде жеті есе көп ұшақтар жұмылдырылды. 1945 жылдың 6 сәуірінен 22 маусымы аралығында жапондықтар Кюсюден 1465 камиказе ұшағын, ал Формозадан 250 жеке камиказе шабуылын жүзеге асырды. 1945 жылы адмирал болған және теңіз тактикасын жақсы білетін Моррисон, жапон ұшқыштарының, оның ішінде камикадзе тактикасын қолданғандардың Окинаваға дейін тозығы жеткенін, ал ондағы шайқасқа дайындалғандарының Лингаен шайқасындағыдай дағдыға ие болуға уақыты болмағанын болжады. Ол былай деп жазды: "Окинава шайқасында Теңіз күштері одан да қарқынды өзін-өзі құрбан ету әрекетімен бетпе-бет келеді, бірақ сол кезде камиказелердің ең жақсылары өзін-өзі жойды, ал одақтас Теңіз күштері қосымша қорғану құралдарына ие болды". Роберт Росс Смит атап өткендей, 1945 жылдың 2-13 қаңтары аралығында Лингаен шығанағында американдық адмирал Олдендорфтың теңіз күштеріне шабуыл жасаған шамамен бір жүз елу жапон ұшағының көп бөлігі, тіпті сәтті болмаса да, камикадзе ретінде құлауға тырысты.
Though the damaged ships from kamikazes were greater at Okinawa, roughly three times as many, there were at least seven times more aircraft deployed there, as between 6 April and 22 June 1945, the Japanese flew 1,465 kamikaze aircraft in large scale attacks from Kyushu, and 250 individual kamikaze sorties from Formosa. Morison, an Admiral himself by 1945, and a shrewd observer of Naval tactics, theorized that the better trained Japanese pilots including those using kamikaze tactics had been expended prior to Okinawa, and those trained for the battle there lacked time to gain commensurate skills with those available at the Battle of Lingayen. He wrote, "Off Okinawa, the Navy would be faced with an even more intensive suicide effort, but by that time the cream of the Kamikaze crop had destroyed itself, and the Allied Navies had additional means of protection". As Robert Ross Smith noted, of the very roughly one to one hundred fifty Japanese aircraft that had attacked American Admiral Oldendorf's naval forces at Lingayen Gulf between January 2 and 13, 1945, the vast majority had tried kamikaze crashes, even if they had not been successful.
Камиказе "соққы" көрсеткіші, 13 желтоқсан 13 қаңтар 45
Росс сонымен қатар, 1944 жылдың 13 желтоқсаны мен 1945 жылдың 13 қаңтары аралығында Лингаенде, Лусон аралында және Филиппиннің Висая аралдарында жапондықтар кемелерге сәтті немесе сәтсіз шабуыл жасағанда шамамен 200 ұшақты жоғалтты деп бағалады. Осы бір айлық кезеңде, Моррисонның деректерін пайдаланған Смиттің мәліметінше, камикадзелер 24 одақтас кемені батыруға, 30 кемені ауыр зақымдауға және 37 кемені жеңіл зақымдауға тікелей себепкер болды. Бұл шамамен 200 камикадзенің 91 одақтас кемесіне зиян келтірген шабуылдары, шабуылдың 48%-ға жуық тиімділік көрсеткіші екенін көрсетеді, бірақ бұл көрсеткіш нақтырақ емес болуы мүмкін.
Ross further estimated that in the longer period between December 13, 1944, and January 13, 1945, at Lingayen, the island of Luzon and to a smaller extent the Philippine's Visaya Islands, the Japanese lost roughly 200 planes in successful or unsuccessful kamikaze dives on ships. During this month long period, according to Smith, who used data from Morison, kamikazes were almost exclusively responsible for sinking 24 allied ships, heavily damaging 30 and lightly damaging 37. This represents an approximate 200 kamikazes achieving damaging strikes on roughly 91 Allied ships, suggesting a very rough "hit" rate approaching 48%, though the figure is likely lower.
Құтылу тактикасы, бронь
Одақтас әуе шабуылына қарсы зеңбіректер камикадзелердің жылдамдығы мен маневрлік қабілетіне байланысты көбінесе тиімсіз болды, сондай-ақ бес дюймдік зеңбірек операторлары, өте тиімді жақындық қысқыштарын қолданғандарымен, күннің артынан келетін жау ұшақтарын төмен бұрышта мұқият маневрлей ала алмады. Сонымен қатар, одақтас кемелерде қолданылатын 20 және 40 мм әуе шабуылына қарсы зеңбіректердің снарядтары, бір жеке зеңбірекпен немесе кейде бірнеше кемеден бірдей атылған оқтармен ұшақтарды бірнеше рет соққыға түсіргеніне қарамастан, қалың бронясы бар камикадзелерді құлатуға жеткілікті жарылғыш күшке немесе әсерге ие болған жоқ. Лингаен шығанағындағы шайқаста камикадзе ұшқыштары радар және кеме экипаждарының байқауынан қашу үшін одақтас кемелерге өте төмен бұрышпен ұшып келді. Смиттің сөздері бойынша, "ұшу тактикасы әуе шабуылына қарсы және одақтас ұшақтарынан қашу үшін ғана емес, сонымен қатар бақылаушыларды нақты нысана қай кеме екенін шатастыру үшін де жасалған". Одан да маңыздысы, көптеген камикадзе ұшақтары Лейте шығанағындағы шайқаста қолданылғандарға қарағанда қатты броньдалған және қаруланған, өйткені кейбір ұшақтар бұрын зардап шеккендіктен таңдалған.
Allied anti aircraft guns were often ineffective against the kamikazes due to their speed, and maneuverability and because the operators of five inch guns, which used the highly effective proximity fuses, were unable to effectively sight the low angle, carefully maneuvered enemy planes that frequently dove with the sun behind them. Moreover, the projectiles of the typical 20 and 40 mm anti aircraft guns used in allied ships, "did not have sufficient explosive power or impact to knock out heavily armored kamikazes" despite hitting the planes repeatedly with a hail of shells from an individual gun or what might at times even be combined gunfire from more than one ship. At the Battle of Lingayen Gulf, kamikaze pilots were flying toward allied ships at extremely low angles to circumvent detection by both radar and sighting ship crews. To quote Smith, “Flight tactics included radical maneuvering designed not only to avoid antiaircraft fire and Allied planes but also to confuse observers as to which ship was the actual target”. Of equal or greater consequence, many of the kamikaze planes were heavily armored and armed to a greater extent than during their use at the Battle of Leyte Gulf, where some of the planes had been selected because they were already damaged.
Лингяен шығанағы аймағындағы жер бедері таулы болды, шығанақтың аузына жақын жерлерді де қамтиды. Бұл жағдай, әсіресе шығанақтың таулы жағалауында, шабуылдық кемелердегі радарлардың камикадзелер мен олардың сүйемелдеушілерін анықтау мүмкіндігін шектеді, сондай-ақ американдық истребительдерді оларға қарсы бағыттауды қиындатты.
The terrain was mountainous in the Lingayen Gulf area, including near the mouth of the Gulf, at times limiting the ability of radar on the invasion ships, particularly near the mountainous coast of the Gulf, to detect the arrival of kamikazes and their escorts and vector in American fighters to oppose them.
Ауа райы мен судың зиянды әсері
Сондай-ақ, Лингяен шығанағына кіргеннен кейін, шығанақтың ағындары, сайлар, жел, толқындар және дауылдар одақтас кемелерінің маневрлеуін қиындатып, формацияны бұзу және оқшаулану мүмкіндігін арттырды. Бірақ, Лусонның батысына қарай бет алған конвойдың ауа райы, «Жылдам әрекет ететін топ» 38-нің жылдам тасымалдаушыларының Лусонның солтүстігі мен шығысындағы ауа райынан әлдеқайда жақсы болды, бұл олардың әуе қорғанысын жұмысын айтарлықтай қиындатты. «Жылдам әрекет ететін топ» 38-нің командирінің байқауынша, жылдам тасымалдаушылар ұсынған күшті күштердің негізгі көзі: «Теңізде 6 қаңтардан 9 қаңтарға дейін (1945 жыл) күшті жел, толқынды теңіз және үлкен толқындар тіркелді. Бұл жағдайлар ұшақтардың қонуына және палуба экипажының жұмысына кем дегенде 1-2 күнге кедергі келтірді, соның салдарынан теңіздегі тасымалдаушылардан әуе көмегі алу қиын болды». «Жылдам әрекет ететін топ» TF 38-нің жалпы мәлімдемесі бойынша, «S күніне 6 күн қалғанда және S күні (3 қаңтардан 9 қаңтарға дейін, яғни S күні) ауа райы соншалықты нашар болды, миссиямыздың сәттілігі көп жағдайда күмәнді болды».
The argument could also be made that once within Lingayen Gulf, the current, shoals, winds, waves, and storms that the Gulf was known for made maneuvering the advancing allied ships somewhat more difficult, and more likely to break formation and become isolated, though the prevailing weather for the advancing convoy west of Luzon was far better than the weather experienced by the fast carriers of Fast Carrier Task Force 38, North and East of Luzon which significantly hampered the operation of their air defenses. According to the observations of the Commander, Carrier Task Force 38, the primary source of fighter cover provided by the Fast carriers, "At sea, strong winds, rough seas, and heavy swells were recorded on 6 January through 9 January (1945). These conditions definitely hampered landing of planes and the work of the deck crews," at least for 1–2 days, making air support from sea based carriers more difficult. As a more general statement of the Fast Carrier Group, TF 38, "weather conditions on S minus 6 day and S day (from the 3rd to the 9th of January or S day) were so poor that the success of our mission was in question much of the time."
6 қаңтарда бұлт көтерілген
Аэрология және су асты соғысы туралы баяндамаға сәйкес, Үшінші десанттық күштердің қолбасшысы "мақсатқа жақындаудың бастапқы кезеңдерінде бұлтты ауа райы және үзіліспен жауатын жаңбыр" басым болғанын атап өткен. Десант күштерінің алдын ала жақындауы кезінде, сондай-ақ "аралық типтегі бұлттардың салдарынан көк аспан бұлтты болды және кейде өте жеңіл жауын-шашын байқалды" делінген. 6 қаңтар күні күндіз бомбалау топтарынан пайда болған тығыз түтінмен бірге үзіліспен жауатын жаңбыр мен бұлтты жағдай, тіпті аз болса да, 6-7 қаңтар күндері көрінуді нашарлатқан болуы мүмкін, бұл шығанақтағы кемелердің камикадзелерді көру мүмкіндігін едәуір төмендеткен еді. Теңіз тарихы және мұра командалығының директоры Сэмюэл Кокс, кем дегенде 6 қаңтарда және 5-7 қаңтарда үзіліспен "АҚШ және Жапония операцияларына кедергі келтірген бұлтты жағдай болды. АҚШ кемелері жапон ұшақтарын бұлттан шыққанға дейін, әрекет ету үшін өте аз уақыт болғандықтан көре алмады".
According to the Aerology and Amphibious Warfare report, the Third Amphibious Force's Commander noted "During the initial stages of the approach to the target cloudy weather and intermittent rain" prevailed. During the invasion's forces preliminary approach, it was also noted, that "overcast conditions prevailed due to intermediate type cloudiness, and occasional areas of very light precipitation were encountered." Intermittent rain and cloudy conditions, even if slight, combined with the thick smoke caused by the bombardment groups by mid day January 6, may have affected visibility at least on the critical days of January 6–7, which would have significantly reduced the ability of ships within the Gulf to sight kamikazes, and to a smaller extent, light to moderate winds may have hampered the maneuverability of smaller ships evading kamikaze attacks, and the wave activity on the East side of the gulf may have somewhat reduced the ability of smaller ships to effectively aim anti aircraft guns at the enemy. Samuel Cox, Director of the Naval History and Heritage Command noted that at least on January 6, and likely intermittently during January 5–7, there was "an overcast that hampered both U. S. and Japanese operations. The U. S. ships could not see the Japanese aircraft until they broke through the overcast with very little time to react."
Камикадзе дайындығы
201-ші әуе тобының операциялар және оқу офицері, Филиппинде камиказе тактикасын қолдануды бастаған командир Тадаси Накаджима, камиказе ұшқыштарын ұшу бұрышын, нысана таңдауын және одақтас кемелеріне қалай бағытталатынын еңбектеп оқытты.
Commander Tadashi Nakajima, Operations and Training Officer for the 201st Air Group, responsible for the initiation of Kamikaze tactics in the Philippines, carefully trained kamikaze pilots as to the angle of dive they chose, the targets they selected, and the methods they used to navigate to Allied ships.
Суға түсу бұрышы
Камикадзе жаттығуларында екі негізгі нысанаға бағытталған шабуыл тактикасы болды: жоғары және төмен биіктіктен жасалатын шабуыл. Жоғары биіктіктен жасалатын шабуыл 6000–7000 метр биіктіктен басталуы мүмкін, алғашқы бағыт 20 градус бұрышпен, ал нысана көрінгеннен кейін 200 метрге жеткенде 45–55 градусқа дейін тік түсуге өтуі мүмкін еді. Бұл нұсқаулар икемді болды және оларды орындау үшін үлкен шеберлік қажет болды. Төмен биіктіктен жасалатын шабуыл қысқа уақытқа 400–500 метрге көтерілумен және содан кейін жылдам түсумен аяқталды. Төмен биіктіктен жасалатын шабуылдың артықшылығы – радардың анықтау мүмкіндігін азайту және су бетінен өте төмен биіктікте нысананы көру қиындығы болды. Накадзима студенттеріне, егер олар мұндай төмен биіктікті сақтап тұруға жеткілікті дағдыға ие болса, камикадзе су бетінен 10–15 метр биіктікте ұшуы мүмкін екенін айтты. Накадзима ұшқыштарын: "Соңғы түсу бұрышы тым тік болмауына көңіл бөлу керек", – деп ескертті, себебі "гравитация күші артқан сайын, ұшақты басқару қиындайды және бақылаудан шығып кетуі мүмкін". Төмен биіктіктен жасалатын шабуылда нысана көрінгеннен кейін, ұшқыштарға "нысанаға тік түсуден бұрын 400 немесе 500 метрге жылдам көтерілу" кеңес берілді, өйткені соққы нысананың палубасына тиюі керек еді, әсіресе нысана американдық эскорт тасымалдаушыларының ағаш палубасы болған жағдайда. Дегенмен, Накадзима атап өткендей, бұл әдіс ұшқыштан шеберлік талап етті. Филиппин мен Лингаенде қолдануға толыққанды дайындалған көптеген ұшқыштардың қажетті деңгейдегі шеберлігі болғанмен, кейінгі ұшқыштардың көпшілігінде мұндай дағды болмады, бұл олардың күш-жігерінің нәтижесіне үлкен әсер етті. Достас кемелердің бірлескен атысы камикадзенің нысанаға жету мүмкіндігін азайтты, бірақ Лингаенде көптеген камикадзе нысанаға жетті, себебі оларды түсіріп алу қиын болды. Лингаен шығанағында камикадзелердің шабуылынан 47 кеме зардап шекті, олардың шамамен 6-сы эскорт тасымалдаушылары болды. Олардың ішінде тек 1-і ғана батып кетті, ал бесеуі ауыр зақымдар алды, бұл олардың нысанаға алынғанын көрсетеді.
There were two basic angle of dives strongly preferred in kamikaze training tactics; a high altitude approach, and a low altitude approach. A high altitude approach could commence at an altitude as high as 6000–7000 meters, and might begin with an angle of 20 degrees, and then end with a dive angle of 45–55 degrees once reaching 200 meters above a sighted target. These directions were flexible, and required considerable skill to implement. A low altitude approach was ended with a brief climb to 400–500 meters followed by a quick dive. The low altitude approach had the advantage of reduced radar detection and sighting at very low altitudes above the waterline, as Nakajima suggested to his students that a kamikaze might cruise as low as 10–15 meters above the waterline, if they had adequate skill to maintain such a consistently low altitude during their approach. Nakajima cautioned his pilots that in the very high altitude approach, "caution must be taken to insure that the final dive angle is not too steep", for "as the force of gravity increases, a plane is more difficult to pilot, and may go out of control". Once the target is sighted on a low altitude approach, the pilots were advised, "to climb sharply to 400 or 500 meters before going into a steep dive on the target", as the hit should be made on the deck of the target, particularly when the target was the frequently wooden deck of the American escort carriers. However, as noted by Nakajima, this method required skill by the pilot, and though many pilots fully trained for use in the Philippines and at Lingayen had the prerequisite level of skill, many subsequent pilots did not, and this greatly affected the outcome of their efforts. Combined fire by Allied ships also reduced the probability a diving kamikaze would reach their target, but many did at Lingayen, nonetheless due to the difficulty sighting a diving kamikaze. Around six of the 47 ships struck by kamikazes at Lingayen Gulf were Escort carriers, and though only 1 was sunk, five received serious or extensive damage, indicating they may have been targeted.
Мина сыпырушы және эсминктердің осалдығы
Жел, толқындар, жаңбыр және бұлтты аспан "Эсминец" және "Мина тазалаушы" сияқты кішігірім кемелерді камиказелерге ерекше осал етті, себебі олар үлкен кемелерге қарағанда жартасты теңізде тұрақсыздыққа көбірек ұшырайды, бұл шабуыл кезінде маневрлеу қабілетіне әсер етеді. Олардың кішігірім өлшемі камиказелер үшін оларды логикалық нысанаға айналдырған болуы мүмкін, ал бұлтты аспан алыстан келе жатқан камиказелерді анықтау үшін оларға аз уақыт берді. Лингаен шығанағының тегіс емес түбі мен сайлаулары мина тазалаушыларға тән, бұл олардың түбіне орнатылған миналарды залалсыздандыру жұмыстарын орындау үшін қажетті уақытты ұзартып, бір-бірінен және басқа кемелерден алшақтау мүмкіндігін арттырды. Жаудың ұшақтарынан немесе камиказелерден зақымдалған 47 кеменің 16-сы, яғни 30% астам бөлігі салыстырмалы түрде кіші кемелер – эсминецтер, эсминецтердің эскорттары және эсминецтер/мина тазалаушылардан құралды. Сондай-ақ, 7 қаңтар күні таңғы сағат 04:35-те "Ховей" мина тазалаушысы батып кеткен кезде, эсминецтер/мина тазалаушылар (DMS) және, мүмкін, кішігірім мина тазалаушылар мен бірнеше эскорт кемелері шығанаққа кіргенін, бірақ үлкен эскорт линкорлары мен крейсерлерінің көпшілігі сол күні 06:55-те ғана шығанақтың аузында жиналғанын және шамамен 7:55-ке дейін шығанаққа кірмегенін атап өту керек, "бір сағаттан кейін", бірақ эсминецтер/мина тазалаушылардың мина тазалау жұмыстарын жүргізу кезінде, мүмкіндігі болса, жақын қалу арқылы әуе шабуылынан өзіндік қорғауды қамтамасыз етуі күтілгенін қосу керек. 3-13 қаңтар аралығында батып кеткен төрт кемеден үшеуі эсминец/мина тазалаушылар болды, ал төртінші, қалпына келтірілмейтін зақымдалған "Белкнап" кемесі "Клемсон" классының эсминці болды, көлемі, дизайны және жасы батып кеткен үш эсминец/мина тазалаушыға ұқсас. Кеме кластарының кең ауқымы зардап шеккенімен, эсминецтер/мина тазалаушылар қаңтар айының бірінші аптасында олардың кішірек өлшемді болуы, мина тазалау жұмыстарын орындаған кезде оқшауланған болуы, крейсерлер мен линкорларға қарағанда нашар қаруланған болуы және конвойдың алдында болу қажеттілігіне байланысты белгілі бір дәрежеде нысанаға алынған болуы мүмкін, себебі олар одақтас күштердің ірі кемелері шығанаққа кірмес бұрын миналарды залалсыздандыруы керек еді. Батып кеткен немесе қалпына келтірілмейтін зақымдалған бес эсминецдің барлығы 1918 жылы салынған ескі "Клемсон" немесе "Уикс" классының эсминецтері болды, және олардың жасы мен ескі, біршама теңізге төзімсіз дизайнына байланысты батуға көбірек бейім болуы мүмкін. Теңіз тарихшысы Сэмюэл Элиот Морисон, кем дегенде 6 қаңтарда "миноходтар осы күні шабуылдың ауыр салмағын арқалады, себебі олар қолдаушы кемелерден алыс болды" деп атап өткен. Ол сондай-ақ "жапондықтар Minecraft-ты таңдаған сияқты, себебі олар әдетте оқшауланған және жақсы әуе шабуылына қарсы қолдауы болмаған" деп мәлімдеген. Тадаси Накаджима жинаған мәліметтерге сәйкес, Тынық мұхитында камиказелер батырып кеткен 34 кеменің кемінде он алтысы эсминецтер болды.
The winds, waves, light rain, and overcast skies would have made smaller craft such as Destroyers and Minesweepers particularly vulnerable to kamikazes as they would experience less stability in rough seas than a larger ship, affecting their maneuverability while under attack. Their smaller size may have made them a more logical target for kamikazes as well, and overcast skies would have given them less time to spot incoming kamikazes from a distance. Unique to the minesweepers, the uneven bottom and shoals of Lingayen, might have increased the time they required to perform mine sweeping duties against mines moored to the bottom, and made their separation from each other and covering ships a greater possibility. Of the 47 ships damaged by enemy aircraft or kamikazes, 16 of 47, over 30% were composed of the relatively smaller ships, Destroyers, Destroyer Escorts, and Destroyer/Minesweepers. One might also note, that though the Destroyer/Minesweepers (DMS) and likely the smaller sweepers and a few covering ships, often Destroyer escorts, entered into the Gulf at 04:35 on the morning of January 7, when the minesweeper Hovey was sunk, the majority of the larger covering battleships and cruisers, did not form up until 06:55 at the mouth of the Gulf that day, and did not enter the Gulf, until around 7:55, "an hour later", though it should be added that Destroyer/Minesweepers were expected to provide their own cover from air attack by remaining close, if possible, during their sweeping duties. Three of the four ships listed as sunk from 3–13 January were Destroyer/Minesweepers, and a fourth irreparably damaged ship, the Belknap, was a Clemson Class Destroyer, nearly identical to the size, design and age of the three Destroyer/Minesweepers sunk. Although a large variety of ship classes were hit, Destroyer/Minesweepers may have to a certain extent been targeted in the first week of January because they were smaller, isolated while performing their sweeping duties, less well armed than cruisers and battleships, and by necessity in the front of the convoy, as they had to sweep for mines before the larger ships of the allied force could advance into the Gulf. Of the five destroyers sunk or irreparably damaged, all were older Clemson or Wickes Class Destroyers built in 1918, and possibly more vulnerable to sinking due to their age and older, somewhat less seaworthy design. The naval historian Samuel Eliot Morison noted that at least on January 6, “the minecraft themselves bore the brunt of the attack this day owing to their distance from supporting ships”. He also noted that the “Japanese seemed to pick on Minecraft because they were usually isolated and had no good antiaircraft support”. According to data compiled by Tadashi Nakajima, of the 34 ships sunk by kamikazes in the Pacific, at least sixteen were Destroyers.
Жапония жаудың қайда баратынын білген
Сонымен қатар, жапондықтар шайқастың басында әскери кемелердегі күштердің көп бөлігінің Манилаға, американдық тұтқындар ұсталған қалаға бағытталғанын анықтады, бұл оларға күштерін Лингаен шығанағының базасына бет алған кемелерге шоғырландыруды жеңілдетті, ол астанадан солтүстікке қарай 100 шақырымдай жерде орналасқан. Сэмюэл Морисонның мәліметінше, 5 қаңтарда және әрине, 6 қаңтардағы күндіз, одақтастардың камикадзелерден ең көп шығын көрген күні, жапондық жоғары басшылығы «Лингаен – американдықтардың мақсаты» дегенге көз жеткізді. Одақтас авиациясының қамсыздаған қорғанысын ескерсек те, бастапқыда Кларк, Николс және Лусон аралындағы басқа да әуежайлардан 240-қа жуық жапондық ұшақ Лингаен шығанағына ұшуға қабілетті болды және «қаңтардың бірінші аптасында (Лингаен) экспедициялық күшке жіберілді». Лейте шығанағы үшін болған шайқастардағы Лейте аралының Дулаг және Таклобан аймақтарындағы көлік кемелерінің негізгі қону жерлері, жағалаудың кең аумағынан таңдалғандықтан, жапондықтарға бұрын белгілі болғанға қарағанда аз мүмкіндік болды. Кейбірлерді қызықтыратыны, 6 қаңтарда 1945 жылы Лингаен шығанағында камикадзе шабуылына ұшыраған, бірақ өрт сөндірілгеннен кейін палубасына орташа зиян келген «Клемсон» кластығының эсминец/мина тазартқышы «Саутард» кейіннен Окинавадағы «Луиза» тайфунында тұтқындалып, автор Герман Вук лейтенант болып қызмет еткен кезде батырылды. Ол сол кезде кемеде болмаса да, Вук «Саутардтың» Лингаендегі камикадзе шабуылына «Кейн көтерілісі» романында қысқаша сілтеме жасады, бірақ 1945 жылдың күзінде Окинава тайфуны кезінде «Саутардта» алған тәжірибесін 1951 жылғы Пулитцер сыйлығына ие болған «Кейн көтерілісі» романының негізі ретінде пайдаланды.
Also worthy of consideration, the Japanese had determined early in the battle that the destination of most of the forces among the troop ships was the capital city of Manila, where American prisoners of war were held, making it easier to concentrate their forces on the ships heading for the base of Lingayen Gulf, just 100 miles north of the capital. According to Samuel Morison, by January 5, and certainly by mid day on January 6, perhaps the worst for Allied losses from kamikazes, the Japanese high command were already convinced that "Lingayen was the American destination". Though allowing for the considerable cover provided by allied fighters, originally as many as 240 Japanese planes from Clark, Nichols, and other airfields on Luzon, within striking distance of Lingayen Gulf, "were committed to the (Lingayen) expeditionary force during the first week of January (1945)". Unlike the primary landing area at Lingayen on Luzon, during the Battles for Leyte Gulf, the two primary landing areas for transports on Leyte Island's Dulag and Tacloban, selected from large stretches of coastline, were far less likely to have been previously known to the Japanese. Of interest to some, the Clemson class Destroyer/Minesweeper Southard, which was struck by a kamikaze on 6 January 1945 in Lingayen Gulf but sustained only moderate damage to its deck after fires were extinguished, would later be caught in Typhoon Louise at Okinawa and scuttled while the author Herman Wouk was serving as a lieutenant. Though he was not aboard at the time, Wouk would make a brief reference to Southard's kamikaze strike at Lingayen as an event that occurred to a ship in his novel The Caine Mutiny, but would use his real experience aboard the Southard in the post surrender Fall 1945 Okinawa typhoon as a basis for the mutiny that was the center of his 1951 Pulitzer prize winner, The Caine Mutiny.
Достасқан кемелермен қорғаныс
Көшбасшы елдердің кемелері камикадзелердің суға шабуылдарына қарсы тиімді қорғаныс табуға тырысты, бірақ мүмкіндіктерінің шектеулі екенін түсінді. Контр-адмирал Форест Б. Рояль "толық қуатты пайдалану және қашу маневрлері, сонымен қатар жылдам және дәл атыс, өздігінен шабуылдайтын ұшақтарға қарсы тиімді қорғаныс болып табылады" деді. Бірақ вице-адмирал Уилкинсон, оған көбінесе келісіп, "ұшақтың жылдамдығы кеме жылдамдығынан әлдеқайда жоғары болғандықтан, тіпті толық қуатпен жүргенде де қашу маневрлерінің маңызы жоқ" деп қосты. Адмирал Кинкейд қорғаныс стратегиясының ең тиімді жолын былай қорытындылады: жақсы оқытылған және дағдылы ұшқыш, ұшағын құлатпақ болса, "егер оған қарсы әуе шабуылы жасалмаса, кеме қандай маневрлер жасаса да, сәттілікке жетеді". Одан әрі, одақтас кемелердің маневр жасауының басты артықшылығы – "барлық қаруларды қолдануға мүмкіндік беру және нысананы мүмкіндігінше кіші ету, себебі ұшқыштың қателігінен оның мақсаттан өтуі, бұрылу қателігінен гөрі ықтимал" екенін айтты.
The allied ships of the invasion force struggled to find an effective defense against diving kamikazes, but realized their options were limited. Rear Admiral Forest B. Royal, stated that "full power and evasive course, combined with rapid and accurate gunfire, proved to be an effective defense against suicide dives." But Vice Admiral Wilkinson, who generally agreed, added that when considering "the high speed of the plane as compared with the relatively slow speed of the ship, even at full power, an evasive course is inconsequential." Admiral Kinkaid summarized the best strategy for defense when he stated that a well trained and skilled pilot who was intent on crashing his plane, "is almost certain to succeed if unopposed by anti aircraft fire, regardless of what maneuvers the ship attempts". He then added the primary advantage of maneuvering allied ships should be "to unmask the maximum number of guns, and to present a narrow target in range since an error in judgement by the pilot is more likely to result in overshooting (the targeted allied ship) than in a deflection error"
Достасқан ұшақтардың қорғанысы
1945 жылдың басында жапон авиациясына қарсы тиімді әуе тактикасын, мысалы, Тач маневрін әзірлегенімен танымал АҚШ Әскери-теңіз күштерінің авиаторы, командир Джон Тач, "үлкен көк жамылғы" деп аталған камикадзелерге қарсы қорғаныс стратегиясын жасады. Бұл әдіс, бұрынғыдан гөрі ірі және кемелерден алыс жұмыс істейтін, жауынгерлік әуе патрульдерін (ЖАП) ұсынды, сондай-ақ флоттың негізгі бөлігінен кеміндегі арақашықтықта жойғыштар мен жойғыш эскорттарының желісін құруды, радардың ертерек анықтауын және кемелердегі ұрыс басқару офицерлері арасындағы үйлесімділікті жақсартуды көздеді. Жоспарда Одақтас флоттарының үстінде тәулік бойы жауынгерлік патрульдер де қарастырылды, бірақ АҚШ Әскери-теңіз күштері жауынгер ұшқыштарын даярлауды қысқартқандықтан, камикадзе қауіпіне тойтарыс беруге жеткілікті ұшқыштар болмады. Соңғы элемент – жапон әуе базаларына қарсы жауынгерлік шабуылдар жасау және жапондық ұшу-қону жолақтарын бомбалау, жөндеуді қиындату үшін кешіктірілген қоздырғыш бомбаларды қолдану болды. Бұл әдістердің тиімділігіне қарамастан, олардың шектеулері де болды, әсіресе радардың жау ұшақтарын анықтау мүмкіндігінің шектеулігі, камикадзелердегі броняның болуы, олардың әуеге қарсы оқтан қашу үшін қолданған шатастыратын тактикасы және камикадзелерді құлатудың қиындығы. Екі өзгеріс 13 қаңтардан бастап камикадзе және дәстүрлі жапон авиациясынан Әскери-теңіз кемелеріне келген ауыр шығындарды азайтуға мүмкіндік берген болар деген болжам жасауға болады. 6 қаңтарға дейін Лузон аралындағы жапон ұшақтарын жоюға жасалған ертерек және кең ауқымды әрекеттер 6-13 қаңтар аралығындағы маңызды кезеңде камикадзелерден келген шығындарды азайтуға септігін тигізер еді, бірақ бұл Хэлсидің жылдам кемелерін шығанақтың аузына жақындатуды талап ететін еді. Хэлси және Жоғары Әскери-теңіз штабы басып алу кезінде жапон ұшақтары Формозадан келетінін күткендіктен, олар шығанақтың солтүстігіне орналасты, бірақ бұл болмады, сондықтан жылдам кемелер тобы шығанақтың аузына жақындауы мүмкін еді. Америкалық Әскери-теңіз кемелеріне келген зиянды азайтуға әкелетін тағы бір фактор – жағажайларды бомбалауға көп уақыт жұмсаудың орнына, ірі крейсерлер мен линкорларды қолдау кемелері ретінде пайдалану болуы мүмкін еді. Ірі линкорлар мен крейсерлерді күзетші кемелер ретінде пайдалану да қиындық тудыруы мүмкін еді, өйткені олар жойғыштардың жылдамдығына ие болмады, ал күзетші кемелер ретіндегі оқ атулары достық отқа байланысты көптеген жағдайларға әкелуі мүмкін еді.
In early 1945, U. S. Navy aviator Commander John Thach, already famous for developing effective aerial tactics against the Japanese such as the Thach Weave, developed a defensive strategy against kamikazes called the "big blue blanket" to establish Allied air supremacy well away from the carrier force. This method recommended combat air patrols (CAP) that were larger and operated further from the carriers than before, a line of picket destroyers and destroyer escorts at least from the main body of the fleet to provide earlier radar interception and improved coordination between fighter direction officers on carriers. This plan also called for around the clock fighter patrols over Allied fleets, though the U. S. Navy had cut back training of fighter pilots so there were not enough Navy pilots available to counter the kamikaze threat. A final element included intensive fighter sweeps over Japanese airfields, and bombing of Japanese runways, using delayed action bombs to make repairs more difficult. As effective as these methods could be, they had limitations, particularly considering the somewhat limited ability of radar to detect incoming enemy planes, the use of armor on kamikazes, the confusing tactics they used to avoid anti aircraft fire, and the difficulty in shooting down kamikazes once their dive began. One could speculate that two changes might have reduced the heavy losses to Naval vessels from kamikaze and traditional Japanese aircraft attacks from January 3–13. Earlier and more extensive attempts to knock out Japanese planes on Luzon prior to January 6 would have been instrumental in reducing losses by kamikazes during the critical time period from January 6–13, though this may have required Halsey's fast carriers to have operated closer to the mouth of the Gulf. Halsey and senior Naval Staff had expected that more Japanese planes were to be routed from Formosa during the invasion which is likely why they stationed well North of the Gulf, but this did not prove to be the case, so the fast carrier group might have stationed closer to the mouth of the Gulf. Another factor that might have led to less damage to American Naval vessels could have been the use of more fire support ships, such as large cruisers and battleships as screening ships, rather than have them spend much of their time bombarding the beaches, which housed very little resistance, though this was not known by January 5, or not acted upon by Naval command. The use of large battleships and cruisers as screening ships was also problematic as they may have lacked the speed of Destroyers, and their fire as screening ships may have caused too many incidents of friendly fire.
Еске алу
2008 жылдың 9 қаңтарында Пангасинан облысының губернаторы Амадо Эспино, кіші және вице-губернаторы Марлин Примисиас Агабас соғыс ардагерлерін құрметтеу мақсатында еске алу рәсімін институционалдық деңгейде бекітті. Қаулы бойынша 9 қаңтар Пангасинан ардагерлері күні деп белгіленді. Лингейен шығанағына түсудің 63 жылдығын тойлау кезінде президент Фидель Рамос АҚШ президенті Джордж Бушқа 24 мың аман қалған соғыс ардагерлері үшін АҚШ Өкілдер палатасында 1968 жылдан бері қаралып келе жатқан екі заң жобасын – 2006 жылғы «Филиппин ардагерлерінің теңдігі туралы» заң мен 2005 жылғы «Филиппин ардагерлерінің теңдігі туралы» заңды қабылдауға шақыру жасады. Бұл заң жобаларын бұрынғы сенатор Дэниел Инуйе қолдаған болатын.
On 9 January 2008, Gov. Amado Espino, Jr. and Vice Gov. Marlyn Primicias Agabas of Pangasinan institutionalized the commemoration to honor the war veterans. The resolution named 9 January as Pangasinan Veterans' Day. In the 63rd anniversary commemoration of the Lingayen Gulf Landing, President Fidel Ramos appealed to U. S. President George W. Bush for 24,000 surviving war veterans, to pass two legislative bills pending since 1968 at the US House of Representatives – the Filipino Veterans' Equity Act of 2006 and the Filipino Veterans' Equity of 2005 sponsored by former Senator Daniel Inouye.