Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Олав Лёхен Киелланд (16 тамыз 1901 жылы Тронхеймде дүниеге келген – 5 тамыз 1985 жылы Бёде, Телемарк қаза болған) – норвегиялық композитор және дирижер.
Olav Løchen Kielland (16 August 1901 in Trondheim – 5 August 1985 in Bø, Telemark) was a Norwegian composer and conductor.
Ерте өмір және білім
Олаф Лёшен Киелланд Габриэль Киелландтың (1871–1960) және Маргит Лёшеннің (1875–1951) ұлы ретінде дүниеге келді. 1919 жылы Тронхейм кафедралық мектебінде бітіру емтихандарын тапсырды. 1919 жылдан 1921 жылға дейін Норвегия технология институтында әкесі сияқты архитектор болу үшін оқыды. Содан кейін Лейпцигке көшіп, музыка консерваториясында дирижерлік өнер, композиция, фортепиано және фаготтарды оқыды. 1929 жылы Швейцарияның Базель қаласында Феликс Вайнгартнердің дирижерлерге арналған шеберлік класына қатысты.
Olav Løchen Kielland was born the son of Gabriel Kielland (1871–1960) and Margit Løchen (1875–1951). He took his final exams at the Trondheim Cathedral School in 1919. He studied to become an architect like his father at the Norwegian Institute of Technology from 1919 until 1921. He then moved to Leipzig where he studied conducting, composition, piano and bassoon at the Music Conservatory. In 1929 he attended Felix Weingartner's masterclass for conductors in Basel, Switzerland.
Мансап
Киелланд 1923 жылы Тронхеймде дирижер және пианист ретінде дебют жасады. Ол Ослодағы Казино театрында репетитор, ал Гетеборгтегі Stora Teatern театрында дирижер болды. 1931 жылы Филармониялық қоғамның (қазіргі Осло филармониясы) дирижері болды және 1933 жылдан 1945 жылға дейін көркемдік директор қызметін атқарды. 1939 жылы Киелландқа Нью-Йорк филармониясының бас дирижері лауазымы ұсынылды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына байланысты ол сапар шеге алмады және бұл лауазымды қабылдай алмады. Соғыс жылдары Киелланд қысқа мерзімге Мәдениет департаментінің уақытша консультативтік кеңесінің (Departementets midlertidige konsultative råd i kunstneriske spørsmål) мүшесі болды, бұл оккупациялық билікпен ынтымақтастық жасады деген айыптауларға әкелді. Киелланд Норвегия композиторлар одағы (Komponistforeningen) сияқты бірнеше ұйымнан шеттетілді. 1945 жылы үкімет тағайындаған комиссия оны айыптаулардан ақтап берсе де, Киелландтың мансабына ауыр соққы болды, тіпті 1962 жылға дейін Киелланд нацистік айыптауларға қарсы өзін қорғауға мәжбүр болды. Бірте-бірте Киелланд дирижерлік емес, композиторлыққа көбірек назар аудара бастады. Ол қонақ дирижер ретінде жұмыс істеуді және қысқа мерзімді шарттарды ғана қабылдауды жөн көрді. Сондықтан ол 1946 жылы Филармониялық қоғамға қайта оралу ұсынысынан бас тартты, бірақ ол қайта қарау мүмкіндігі болған жағдайда 1949 жылға дейін лауазым ашық қалды. Киелланд 1946 жылы Тронхейм симфониялық оркестрін қайта ұйымдастыруға сайланды және 1948-1952 жылдары Берген филармониясының музыкалық директоры, ал 1952-1955 жылдары Исландия симфониялық оркестрінің көркемдік директоры болды. Ол Берлин филармониясы, Лондон симфониялық оркестрі және Нью-Йорк филармониясы сияқты көптеген оркестрлерде қонақ дирижер ретінде өнер көрсетті. Композитор ретінде Киелланд норвегиялық музыканың ұлттық бағытын ұсынады. Оның музыкасына норвегиялық халық музыкасы, әсіресе Хардангер скрипкасының үлкен әсері бар. 1955 жылы ол Телемарк облысының Бё қаласына қоныстанды, онда Хардангер скрипкасының билерін, әсіресе полифониялық элементтерін зерттей бастады. Бұл аспаптың мелодиясы, ритмі және тембрі оның көптеген шығармаларына шабыт берді. Киелландтың музыкасында полифониялық үрдіс басым, өткір диссонанстық желілер жиі кездеседі. Оның ең жақсы туындылары халық музыкасының ұлттық ерекшеліктерін және заманауи музыкалық стильді үйлестіреді. Киелланд сегіз ірі симфониялық шығарма жазды, олардың ішінде 1942 жылғы Скрипка концерті, Ибсеннің «Бренд» пьесасына жазылған музыка, 1952 жылғы Concerto Grosso Norvegese және 1978 жылғы Фортепиано концерті бар. Ол сонымен қатар оркестрмен орындалатын әндер, хор әндері, псалмдар, камералық музыка және фортепиано туындыларының авторы.
Kielland had his debut as a conductor and pianist in Trondheim in 1923. He was repetiteur with the Casino Theatre in Oslo, and conductor with the Stora Teatern in Gothenburg. In 1931, he became the conductor for the Filharmonisk Selskap, now the Oslo Philharmonic), and served as artistic director from 1933 until 1945. In 1939, Kielland was offered the position as chief conductor by the New York Philharmonic Orchestra, but was hindered by the outbreak of World War II and could not travel and accept the position. During the war, Kielland was for a short period a member of the Cultural Department's temporary consultative council (Departementets midlertidige konsultative råd i kunstneriske spørsmål), which led to accusations of cooperation with the occupying force. Kielland was suspended from several organisations, such as the Norwegian Composer's Union (Komponistforeningen). Even if he already in 1945 was acquitted of the charges, by a committee appointed by the government, Kiellands career was badly damaged, and as late as in 1962, Kielland still had to defend himself against Nazi accusations. Gradually, Kielland started focusing more and more on the composing, and less on the conducting. He preferred being a guest conductor and only take on shorter engagements. He therefore rejected the offer to return to Filharmonisk Selskap in 1946, but the position was held open until 1949, in case he would reconsider. Kielland was elected to reorganise the Trondheim Symphony Orchestra in 1946 and was music director of the Bergen Philharmonic Orchestra 1948 52 and artistic director of the Iceland Symphony Orchestra 1952–55. He was guest conductor for a number of other orchestras, such as the Berlin Philharmonic, the London Symphony Orchestra, and the New York Philharmonic. As a composer, Kielland represents the national line in Norwegian music. His music is strongly influenced by Norwegian folk music and perhaps particularly by the Hardanger fiddle. In 1955, he took up residence in Bø, Telemark, where he began to study the Hardanger fiddle dances, in particular the polyphonic elements. The melody, rhythm and timbre of this instrument have given expression to many of his compositions. Kielland's music has a prominent polyphonic tendency, with penetrating dissonant lines. Music which, at its best, performs a synthesis of the folk music's national accent and a contemporary musical idiom. Kielland composed eight larger symphonic works, amongst those the Violin concerto (1942), the music to the play "Brand" of Ibsen, the Concerto Grosso Norvegese (1952) and the Piano Concerto (1978). He also composed several songs with orchestra, choir songs, psalms, chamber music, and piano works.
Марапаттар мен құрметтер
Ол қайтыс болған кезде, ол алтынмен (Kongens fortjenstmedalje i gull) Патшаның Еңбегі үшін медалімен марапатталған, Санкт-Олаф орденінің рыцарі және Исландияның Соқыр орденінің (Hin íslenska fálkaorða) командирі (Ұлы рыцарі) болған.
At his death, he had been awarded The King's Medal of Merit in gold (Kongens fortjenstmedalje i gull) and was a Knight of the Order of St. Olav and a Commander (Grand Knight) of the Icelandic Order of the Falcon (Hin íslenska fálkaorða).