Кіріспе
Гаэль Грин (22 желтоқсан 1933 – 1 қараша 2022) – американдық ресторан сыншысы, автор және романист. Ол 1968 жылдың күзінде «Нью-Йорк» журналының ресторан сыншысы болып жұмысқа орналасты, сол кезде көптеген Нью-йорк тұрғындары тамақ мәдениетінен бейхабар болды және есімдерімен таныс аспазшылар да аз болды. Ол төрт онжылдық бойы қала мен Американың тамаққа деген құштарлығының қалыптасуын баяндап, оған ықпал етті. Ол «тамаққа құмар» қозғалысының алғашқы өкілдерінің бірі болды. 1951 жылы Орталық орта мектепті бітіріп, Мичиган университетіне түсті. Оның айтуынша, студенттік кезінде Парижде өткізген бір жылдық сапар тамаққа деген құштарлығын оятып, дамытты. Ол UPI және «New York Post» газеттерінде тергеуші журналист ретінде жұмыс істеді, мысалы, сәби саудасын ашу үшін бойжеткен әйел болып әрекет етті. Оның редакторы шеф-аспаз Анри Суле туралы жазған мақаласын ұнатып, оны тамақ жазушысы етіп тағайындады. Оның мақалаларының тақырыптары «Сіз мұзқаймақ туралы білгіңіз келгеннің бәрі, бірақ сұрауға тым семіз болған нәрсе», «Мафияның сыртта тамақтану жөніндегі нұсқаулығы» және «Мен көрген трюфельдерді ешкім білмейді» сияқты тартымды болды. Ол ерте кезден «тамаққа құмар» болған және кейбір деректерге сәйкес, 1980 жылдардың басында бұл сөзді алғаш қолданған адам ретінде танылады. Грин өз жеке басын ресторан иелерінен жасыру үшін бар күшін салды, басқа адамдардың атынан брондау жасап, несиелік карталарын пайдаланды және көзін жабатын бас киім киді. Ол оқырмандардан махабат хаттарын және аспаздық шеберлерден мақтауларын алды, сонымен қатар «ресторан сыншыларының Дороти Паркері» атанған «кешірімсіз» сыншы ретінде танылды. Ол InsatiableCritic.com жеке сайтының иесі болды, бірақ 2008 жылы жұмыстан босатылғанға дейін колонка жазушы болып жұмыс істеді. Ол бірде «ХХ ғасырдағы ең маңызды екі жаңалық – Cuisinart және клитор» деп жазған. «Доктор Лав» романы Дон Жуанның көзқарасынан жазылған. «Доктор Лав» романына сыншылар жағымсыз пікір білдірді, мысалы, Джонатан Ярдли «Вашингтон Пост» газетінде оны «үлкен кемшіліктерге толы» деп бағалады. Оның басқа кітаптарына «Дастарханды секс», «Bite: Нью-Йорк мейрамханасының гедонистер, мазохистер, экономды жандар және табысқа жетуге ұмтылатындарға арналған стратегиясы» кіреді. Ол сондай-ақ 1972 жылы жарық көрген «The Cosmo Girl's Guide to the New Etiquette» кітабының негізгі авторы болды. 1981 жылы ол мұғалім және тамақ жазушысы Джеймс Бирдпен бірлесіп, Нью-Йорктегі мүмкіндігі шектеулі қарт адамдарға демалыс күндері және мерекелерде тамақ беруге көмектесу мақсатында Citymeals on Wheels қайырымдылық қорына негіз салды. Ол компанияның директорлар кеңесінің белсенді төрағасы болып қызмет етті және жыл сайын әйелдерге арналған Power Lunch іс-шарасын өткізді. Грин Citymeals ұйымымен жасаған жұмысы үшін көптеген марапаттар алды және 1992 жылы Джеймс Бирд қоры оны «Жылдың гуманитарлық қайыраткері» деп таныды. Ол Халықаралық ас үй мамандары қауымдастығының журналдық жазу саласындағы сыйлығының иегері атанды (2000 жыл).
Gael Greene (December 22, 1933 – November 1, 2022) was an American restaurant critic, author, and novelist. She became New York magazine's restaurant critic in fall 1968, at a time when most New Yorkers were unsophisticated about food and there were few chefs anyone knew by name, and for four decades both documented and inspired the city's and America's growing obsession with food. She was a pioneering "foodie." and graduated from Central High School in 1951, then from the University of Michigan. She said that her passion for food was awakened by a year abroad in Paris while she was an undergraduate. She worked as an investigative reporter for UPI then the New York Post, for example pretending to be single and pregnant for an investigation of baby trafficking, and was made a food writer after her editor liked an article she wrote about chef Henri Soulé. Her articles had provocative titles like "Everything You Always Wanted to Know About Ice Cream But Were Too Fat To Ask", "The Mafia Guide to Dining Out", and "Nobody Knows the Truffles I've Seen". She was a passionate early "foodie" and is sometimes credited with being the first to use the word, in the early 1980s. Greene famously went to great lengths to conceal her identity from restaurateurs, reserving and using credit cards under other names and wearing hats that covered her eyes. She both received love letters from readers and praise from chefs and was known as a "merciless" critic, "the Dorothy Parker of restaurant critics". She began her own website, InsatiableCritic. com, but continued as a columnist until her dismissal in 2008. She once wrote that "the two greatest discoveries of the 20th century were the Cuisinart and the clitoris". The second, Doctor Love, is written from the perspective of a Don Juan. Doctor Love received some negative reviews, including Jonathan Yardley's verdict of "terminal tackiness" in The Washington Post. Her other books include Delicious Sex, Bite: A New York Restaurant Strategy for Hedonists, Masochists, Selective Penny Pinchers and the Upwardly Mobile She was also a major contributor to The Cosmo Girl's Guide to the New Etiquette in 1972. In 1981 she co founded Citymeals on Wheels, along with the teacher and food writer James Beard, to help fund weekend and holiday meals for homebound elderly people in New York City. She remained an active chair of the company's board, hosting an annual Power Lunch for Women. Greene received numerous awards for her work with Citymeals and in 1992 was honored as Humanitarian of the Year by the James Beard Foundation. She was the winner of the International Association of Cooking Professionals' magazine writing award (2000)
Жеке өмір және өлім
Грин 1961 жылы «The New York Post» газетінде танысқан Дональд Х. Форстқа үйленді. Олар 13 жылдан кейін ажырасты. Грин 2022 жылғы 1 қарашада Манхэттенде 88 жасында рактан қайтыс болды.