Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1918 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғыстың Батыс майданындағы шайқас
1918 battle on the Western Front of World War I
Сент-Квентин каналы шайқасы – 1918 жылдың 29 қыркүйегінде басталған және генерал сэр Генри Роулинсонның басқаруымен Британдық Төртінші армия құрамындағы британдық, австралиялық және американдық күштерге қатысқан Бірінші дүниежүзілік соғыстың шешуші шайқасы болды. Солтүстікке қарай Британдық Үшінші армияның бір бөлігі де шабуылға көмектесті. Төртінші армия майданының оңтүстігінде француздық Бірінші армия да майданға үйлесімді шабуыл жасады. Мақсаты – Германияның ең қорғанысқа ие учаскелерінің бірі – Гинденбург желісін (Siegfriedstellung) бұзу болды, бұл секторде Сент-Квентин каналы қорғаныс жүйесінің бір бөлігі ретінде қолданылды. Шабуыл өзінің мақсаттарына қол жеткізді (дегенмен жоспарланған кестеге сәйкес болмады), нәтижесінде Гинденбург желісінің толық бұзылуына қол жеткізілді, бұл ауыр неміс қарсылығына қарамастан мүмкін болды. Жеңіс, Ұлы шабуылдың басқа шабуылдарымен бірге, неміс жоғарғы басшылығына неміс жеңісіне үміт аз екенін көрсетті.
The Battle of St Quentin Canal was a pivotal battle of World War I that began on 29 September 1918 and involved British, Australian and American forces operating as part of the British Fourth Army under the overall command of General Sir Henry Rawlinson. Further north, part of the British Third Army also supported the attack. South of the Fourth Army's front, the French First Army launched a coordinated attack on a front. The objective was to break through one of the most heavily defended stretches of the German Siegfriedstellung (Hindenburg Line), which in this sector used the St Quentin Canal as part of its defences. The assault achieved its objectives (though not according to the planned timetable), resulting in the first full breach of the Hindenburg Line, in the face of heavy German resistance. In concert with other attacks of the Grand Offensive along the length of the line, Allied success convinced the German high command that there was little hope of an ultimate German victory.
Өмірбаян
Роулинсон шабуылға австралиялық корпусты, генерал-лейтенант сэр Джон Монаш басшылығымен, өзінің жақсы қалыптасқан беделімен бастауға ниеттенді. Монаш наразы болды, өйткені оның австралиялық күштерінің әскер саны жетіспеді және көптеген сарбаздар бірнеше ай бойы қатысқан шайқастардың салдарынан шаршағандықтарын көрсетіп жатты. Көтеріліс жағдайлары да болды, әскерлер өздерін әділсіздікке ұшыратқандай сезінді. Бірақ Монаш Раулинсонның американдық II корпусын (АҚШ-тың 27-ші және 30-шы дивизиялары) ұсынғанына қуанды, ол әлі де британдық қолбасшылықтың қарамағында болды, себебі американдық дивизиялар британдық дивизиялардан екі есе көп санды болды. АҚШ корпусының қолбасшысы генерал-майор Джордж Уиндл Рид, американдық күштеріне қолбасшылықты операцияның барысында Монашқа тапсырды. Дегенмен, американдық сарбаздардың шайқаста тәжірибесі болмады. АҚШ әскерлеріне кеңес беру және байланыс үшін 217 австралиялық офицер мен сержанттардан тұратын шағын топ тағайындалды. Британдық жоғары қолбасшылығы немістердің моральдық жағдайы нашарлап, қарсы тұру қабілеттері әлсірегенін есептеді. Монаш операцияның «көбінесе жауынгерлік емес, инженерлік және ұйымдастыру мәселесі» болады деп сенді. Бұрынғы операциялардан немістердің нашар моральдық жағдайына қатысты деректер болғанымен, бұл қауіпті болжам болып шықты. Монашқа шайқас жоспарын жасау тапсырылды. Ол американдықтарды Гинденбург шебін бұзу үшін, ал австралиялық 3-ші және 5-ші дивизияларды одан кейін ілгерілеу үшін пайдалануды жоспарлады. Монаш Вендүйльдің оңтүстігінде, Сент-Квентин каналының Беликорт туннелі арқылы жер астынан өтетін жерінде Гинденбург шебіне шабуыл жасауды ниеттенді (немістер бұл туннельді Гинденбург шебінің қорғаныс жүйесінің бір бөлігіне айналдырған). Туннель – танктердің каналды кесіп өте алатын жалғыз жері болды. Канал жер астынан өтетін жерде Гинденбург шебінің негізгі траншея жүйесі каналдың батыс жағында орналасқан. Екі британдық корпус – III және IX корпустары негізгі шабуылға қолдау көрсету үшін орналастырылатын еді. Монаш жасаған жоспарға Раулинсон маңызды өзгеріс енгізді: IX корпусы Беликорт туннелінен оңтүстікке қарай, терең каналды кесіп шабуыл жасауға тиіс болды. Бұл жоспарды IX корпусының қолбасшысы генерал-лейтенант сэр Уолтер Брейтуэйт ұсынған. Монаш мұндай шабуыл сәтсіздікке ұшырайды деп ойлады және оны өзі жоспарламас еді, себебі бұл тым тәуекелді деп санайтын. Бұл пікірді IX корпусының 46-шы (Солтүстік Мидленд) дивизиясының көптеген әскери қызметкерлері де бөлісті, оларға шабуылға жетекшілік ету тапсырылған. Немістер каналды кесіп өту мүмкін емес деп есептеді.
Rawlinson wanted the Australian Corps, under the command of Lieutenant General Sir John Monash, with its well earned reputation, to spearhead the attack. Monash was unhappy, because his Australian force was by now short of manpower and many soldiers were showing signs of strain, having been heavily engaged in fighting for several months. There had been some episodes of mutiny by troops who were feeling unfairly put upon. Monash was however very pleased when Rawlinson offered him the American II Corps (the U. S. 27th and 30th Divisions), which still remained at the disposal of the British command, since American divisions were twice the numerical strength of their British counterparts. U. S. Corps commander Major General George Windle Read handed command of his American force for the duration of the action to Monash. However, the American soldiers lacked battle experience. A small group of 217 Australian officers and N. C. O. s was assigned to the U. S. troops for advice and liaison. The British high command considered that German morale was suffering badly and that their capacity to resist was much weakened. Monash believed that the operation would be "more a matter of engineering and organisation than of fighting." Whilst there had been some evidence of poor German morale from previous operations, this proved to be a dangerous assumption. Monash was tasked with drawing up the battle plan. He would use the Americans to breach the Hindenburg Line and the Australian 3rd and 5th Divisions to follow behind and then exploit the breakthrough. Monash intended to attack the Hindenburg Line south of Vendhuile where the St Quentin Canal runs underground for some through the Bellicourt Tunnel (which had been converted by the Germans into an integral part of the Hindenburg Line defensive system). The tunnel was the only location where tanks could cross the canal. Where the canal runs underground, the main Hindenburg Line trench system was sited to the west of the line of the canal. Two British corps, III and IX, would be deployed in support of the main assault. To Monash's plan Rawlinson made a very significant change: IX Corps would launch an assault directly across the deep canal cutting south of the Bellicourt Tunnel. This plan originated with Lieutenant General Sir Walter Braithwaite, commander of IX Corps. Monash felt such an assault to be doomed to failure and would never have planned for it himself, believing it to be too risky. This view was shared by many in the 46th (North Midland) Division of IX Corps, which was tasked with spearheading the assault. The Germans believed the canal cutting to be impregnable.
Кіріспе
Германияның көктемгі шабуылынан кейін, Ұлыбритания империясы, Франция және Америка жүз күндік шабуылдарының барысында жасаған қарсы шабуылдары 1918 жылдың күзінде одақтастарды Гинденбург шебінің алғы шебіне жеткізді, Белликурт ауылына жақын, мұнда 1918 жылдың 18 қыркүйегінде Эпехи шайқасы болды.
After the German spring offensive, British Empire, French, and American counterattacks during the Hundred Days Offensive brought the Allies back up against the outposts of the Hindenburg Line by the autumn of 1918, close to the village of Bellicourt, where the Battle of Épehy was fought on 18 September 1918.
27 қыркүйектегі алдын ала операция
Монаштың жоспары бойынша, Хинденбург форпосты соғыстың басталу күніне дейін одақтастардың бақылауына өтуі керек еді. Австралиялықтар оның оңтүстік бөлігін жаулап алғанмен (содан американдық 30-шы дивизия шабуылды бастайтын), желінің солтүстік бөлігі әлі де немістердің қолында болды. 27 қыркүйекте неміс күштерін өздерінің алдыңғы қатарларынан, соның ішінде Нолл, Гиллемонт шаруашылығы және Квеннемонт шаруашылығы сияқты бекіністерден толықтай тазалау үшін американдық 27-ші дивизияға шабуыл жасауға бұйрық берілді. Бас қолбасшы, фельдмаршал сэр Дуглас Хейг бастапқыда американдықтарды форпост желісін басып алуға қарсы болды, оларды негізгі шабуылға сақтап қалуды қалады. Бірақ Роллинсонның көндіруімен ол өз ойын өзгертті. Британдық III корпусы бұрын форпосттарды басып алуға тырысқан, бірақ Роллинсон бұл сәтсіздікті әскердің шаршағандығына байланысты деп есептеді. Роллинсон немістердің қарсы тұру қабілетін жоғалтқанына сенімді болды және Хейгті де осы пікірге көндірді. Американдық сарбаздардың тәжірибесі аз болды, және мәселені ушықтырғандай, американдық офицерлердің жетіспеушілігі де болды (12 шабуылдаушы ротада бар болғаны 18 офицер болды, ал қалғандары қосымша оқудан өтіп жатқан еді). АҚШ-тың шабуылы сәтсіз аяқталды. Монаш 29 қыркүйекте басталатын негізгі шабуылды кейінге жылдыруға Роллинсоннан рұқсат сұрады, бірақ маршал Фердинанд Фоштің немістерді майдан бойындағы үйлесімді шабуылдардың үздіксіз қысымында ұстау стратегиясының маңыздылығына байланысты бұл рұқсат берілмеді. Сәтсіз шабуыл салдарынан туған жағдай (корпус штабы американдық әскерлердің қайда екеніне нақты көз жеткізе алмады) 29 қыркүйектегі шайқасты американдық 27-ші дивизия майданында әдеттегідей (және өте тиімді) жақын артиллериялық қолдаусыз бастауға мәжбүр етті. Британдық артиллерия қолбасшысы, шабуыл кестесін осы соңғы сәтте өзгертуге тырысу қиындықтар тудыратынын алға тартты, ал американдық дивизия қолбасшысы генерал-майор Джон Ф. О'Райан да өз әскерлеріне оқ тиюі мүмкін деген алаңдаушылық білдірді. Сондықтан барлық одақтас қолбасшылар бастапқы артиллериялық атыс жоспарын сақтауға келісті. Нәтижесінде, артиллериялық атыс жоспарланған жерден басталады, жаяу әскердің нақты бастапқы орнынан асып түседі, оларды алғашқы шабуыл кезінде өте осал қалдырады. 27-ші дивизияға жоғары тәжірибелі австралиялық әріптестерінен гөрі үлкен қашықтыққа жылжу талап етілді, бір шайқаста шамамен жылдамдықпен жылжу қажет болды. Жаяу әскердің шабуылына қолдау көрсету үшін Роллинсон қосымша танктар берді. Алайда, 27-ші дивизия секторындағы жаяу әскердің шабуылының болмауы туннельге қарсы майдандағы шайқастың бастапқы операцияларына өте теріс әсер етті.
Monash's plan assumed that the Hindenburg outpost line would be in Allied hands by the date set for the start of the battle. Whilst the Australians had already captured it in the southern part of the front (from where the American 30th Division would launch its attack), the northern section of the line was still in German hands. The American 27th Division was ordered to attack on 27 September, to finish clearing German forces from outposts in front of their line, including the strong points of The Knoll, Gillemont Farm, and Quennemont Farm. Commander in Chief Field Marshal Sir Douglas Haig initially opposed using the Americans to take the outpost line, wanting to preserve them for the main attack. He was persuaded by Rawlinson to change his mind. The British III Corps had previously failed to capture the outposts, but that failure had been attributed by Rawlinson to the tiredness of the troops. Rawlinson was convinced that the Germans were at breaking point and managed to persuade Haig that this was so. The American soldiers were inexperienced and problems were compounded by a shortage of American officers (there were only 18 officers in the 12 attacking companies – the remainder were absent receiving further training). The U. S. attack was unsuccessful. Monash asked Rawlinson for permission to delay the main attack due on 29 September, but this was refused because of the priority given to Marshal Ferdinand Foch's strategy of keeping the Germans under the relentless pressure of coordinated assaults along the front. As a result of the confusion created by the failed attack (with the corps command being unsure of where the American troops were), the battle on 29 September on the American 27th Division front had to be started without the customary (and highly effective) close artillery support. The British artillery commander argued that attempting to alter the barrage timetable at this late stage would cause problems and the American divisional commander Major General John F. O'Ryan was also concerned about the possibility of friendly fire. All of the Allied commanders therefore agreed to proceed with the original artillery fire plan. The result was that the barrage would now start at the originally intended jump off point, some beyond the actual starting point of the infantry, leaving them very vulnerable during their initial advance. 27th Division was required to make an advance greater than any that had been asked of its highly experienced Australian allies, an advance of some in a single action. In an attempt to compensate for the lack of a creeping barrage Rawlinson provided additional tanks. However, the absence of a creeping barrage in the 27th Division sector was to have a very detrimental effect on the initial operations of the battle on the front opposite the tunnel.
29 қыркүйектегі негізгі шабуыл
Бұл шайқасқа дейін британдықтар соғыстың ең ірі артиллериялық обстрелін жүргізді. Шамамен 1,600 мың қару (1,044 далалық және 593 ауыр қару мен гаубица) салыстырмалы түрде қысқа мерзім ішінде шамамен 1,000,000 оқ атты. Олардың арасында 30,000-нан астам горчичный газ снарядтары болды (осы қарудың британдық үлгісінің алғашқы қолданылуы). Бұл снарядтар әсіресе бас штабтар мен батареялар тобына бағытталған еді. Атылған көптеген жарылғыш снарядтарда арнайы қозғалтқыштар болды, олар неміс тікенді сымдарын жоюда өте тиімді болды. Британдықтарға қарсыластың қорғанысының егжей-тегжейлі түскен жоспарлары (әсіресе IX корпус секторы үшін пайдалы) үлкен көмек көрсетті. Монаштың 29 қыркүйектегі шайқас жоспары Хинденбург шебінің негізгі қорғанысын бұзуды, канал туннелінің үстінен өтуді, одан әрі нығайтылған Ле Кателет-Наурой шебін бұзуды және бірінші күні мақсат ретінде Боревоар шебіне (соңғы нығайтылған шепке) жетуді көздеді. Монаш бастапқыда 29 қыркүйекте Боревоар шебін басып алуды жоспарлаған, бірақ Роулинсон оны бірінші күндік мақсаттан алып тастады, оны тым жоғары мақсат деп есептеді.
The battle was preceded by the greatest British artillery bombardment of the war. Some 1,600 guns were deployed (1,044 field guns and 593 heavy guns and howitzers), firing almost 1,000,000 shells over a comparatively short period of time. Included in these were more than 30,000 mustard gas shells (the first use of a British made version of this weapon). These were specifically targeted at headquarters and groups of batteries. Many of the high explosive shells fired had special fuses which made them very effective in destroying the German barbed wire. The British were greatly helped by the fact that they were in possession of highly detailed captured plans of the enemy defences (especially useful for the IX Corps sector). Monash's battle plan for 29 September envisaged breaking through the main Hindenburg Line defences, crossing the canal tunnel mound, breaching the fortified Le Catelet–Nauroy Line beyond that, and reaching the Beaurevoir Line (the final fortified line) beyond that as the objective on the first day. Monash had originally intended to capture the Beaurevoir Line on 29 September, but Rawlinson removed this as a first day objective, considering it overly ambitious.
Белликорт туннеліне шабуыл
29 қыркүйекте екі американдық дивизия шабуылға көшті, одан кейін екі австралиялық дивизия, төрт дивизияны қолдау үшін британдық танк корпусының 4-ші және 5-ші танк бригадаларының шамамен 150 танкысы (соның ішінде жаңадан даярланған американдық 301-ші ауыр танк батальоны, ол британдық танктермен жабдықталған). Американдықтардың мақсаты – Кателет-Наурой шебі, каналдың шығысындағы қорғаныс шебі. Мұнда австралиялық 3-дивизия (АҚШ 27-ші дивизиясының артында) және 5-дивизия (АҚШ 30-шы дивизиясының артында) американдық күштерді "өткізіп жіберіп", Боурвоар шебіне қарай жылжуға тиіс болды. Австралиялық 2-дивизия резервте болды. Фронттың сол жағында, АҚШ 27-ші дивизиясы қиын жағдайда бастады, алғашқы күні ешбір мақсатқа жетілмеді және американдықтар ауыр шығынға ұшырады. 107-ші жаяу әскер полкі соғыс барысында бір күнінде АҚШ-тың кез келген полкіне тиген ең көп шығынға ұшырады. Австралияның 3-дивизиясы американдықтардың қасынан өтудің орнына, Монаштың жоспары кестеге сәйкес орындалғанда бұрын басып алынуы керек болған позициялар үшін қаһарлы күреске тартылды. Жеке ерлік көрсеткендерге қарамастан, фронттың сол жағындағы жетіспеушілік оң жақтағы жетістіктерге де кері әсер етті. Американдық 30-шы дивизия, содан кейін австралиялық 5-ші дивизия алға жылжығанда, олардың сол жағындағы бөлімдер алға жылжуға тырыспады, олар алдыңғы, артқы және бүйірден келетін неміс отына қарсы тұруға мәжбүр болды. Қиындыққа қоса, шабуылдың басындағы соғыс алаңында тұман тұрды, нәтижесінде американдық әскерлер немістердің қасынан сезбей өтіп кетті, ал немістер шабуыл толқынынан кейін американдықтарға үлкен қиындықтар туғызды. Тұман жаяу әскер мен танк арасындағы ынтымақтастықты да қиындатты. 30-шы дивизия 1918 жылғы 29 қыркүйекте тұмандықта Гинденбург шебін бұзып, Белликортқа кірді, Белликорт туннелінің оңтүстік кіреберісін басып алып, Наурой ауылына жетті, онда оларға австралиялық әскерлер қосылып шабуылды жалғастырды. Австралиялықтар көш бастағанда, көшбасшысыз, бағдарсыз американдықтардың үлкен тобына кездесті. Чарльз Бин: "Сағат 10-ға қарай Монаштың жоспары күшін жойды. Сол сағаттан бастап шабуылды австралиялық батальон немесе рота командирлері майданнан басқарды" деп жазды. 30-шы дивизия генерал Джон Дж. Першингтің мақтауына ие болды, ол былай деп жазды: "30-шы дивизия ерекше жақсы өнер көрсетті. Ол Гинденбург шебін бүкіл фронт бойынша бұзып, 29-ының түске дейін Белликортты және Науройдың бір бөлігін басып алды". Американдық күштердің қаншалықты табысқа жеткені туралы көптеген пікірталас туды. Монаш былай деп жазды: "Олар осы шайқаста соғыстағы тәжірибесіздіктерін және француз майданында қолданылатын күрестің қарапайым әдістерін білмейтіндіктерін көрсетті. Осы кемшіліктері үшін олар қымбат баға төледі. Дегенмен, олардың құрбандықтары күнің операцияларының ішінара табысына үлкен үлес қосты". АҚШ ІІ корпусының мақсаты – Кателет-Наурой шебі американдықтар тарапынан басып алынбады. Шайқас барысында Монаш американдық дивизиялардың өнертапқылылығына ашуланды. 29 қыркүйектің соңында Роулинсон былай деп жазды: "Америкалықтар үмітсіз жағдайда шатасуда болып көрінеді және олар, менің ойымша, корпус ретінде жұмыс істей алмайды, сондықтан оларды ауыстыруды қарастырып жатырмын. Олардың шығындары ауыр болды деп қорқамын, бірақ бұл олардың өзінің кінәсі". Осы арада Белликорт туннелінің оң жағында майор Блэр Уорк басқаратын 32-ші австралиялық батальон, каналдан өтіп, Гинденбург шебінің шығысында орналасқан 46-шы дивизияның Лестершир полкінің 1/4 батальонымен байланыс орнатты. Соғыстың осы кезеңінде танк корпусы ауыр шығынға ұшырады және тамыздағы Амиен шайқасында қолданылған танктерге қарағанда шайқасқа қолдануға аз танктер болды. Сегіз танк британдық ескі мина өрісіне кіргенде жойылды, бірақ 29 қыркүйектегі шабуыл танктердің неміс танкіге қарсы шараларына қаншалықты осал екенін де көрсетті. Бір жағдайда, төрт ауыр және бес орташа танк 15 минут ішінде бір жерде неміс далалық артиллериясымен жойылды. Бұл Кабаре Вуд Фермасының маңындағы Le Catelet-Наурой шебінен келген қатты пулемет отын басуға тырысқан кезде болды (танк бекінісі – картаны қараңыз) және жаяу әскердің жақын қолдауысыз жұмыс істейтін танктерге неміс далалық артиллериясының қаупін көрсетті (себебі экипаждың көру мүмкіндігі өте шектеулі және көбінесе танктың сыртындағылар көре алатын қауіпті көре алмады). Танкілер жаяу әскерді қорғай алады, бірақ олар да жақын қолдау көрсету үшін жаяу әскерге сенуі керек еді, олар жасырылған далалық артиллерияның қаупін ескерту үшін. Осы шабуылда пулемет оты соншалықты күшті болды, жаяу әскерге кері шегінуге бұйрық берілді, танктер олардан алшақ қалды және неміс далалық артиллериясының нысанына айналды.
On 29 September, the two American divisions attacked followed by the two Australian divisions, with approximately 150 tanks of the 4th and 5th Tank Brigades of the British Tank Corps (including the newly trained American 301st Heavy Tank Battalion, which was equipped with British tanks) in support of the four divisions. The objective of the Americans was the Le Catelet Nauroy Line, a defensive line east of the canal. Here the Australian 3rd Division (behind the U. S. 27th) and 5th Division (behind the U. S. 30th) were intended to "leapfrog" through the American forces and press on towards the Beaurevoir Line. Australian 2nd Division was in reserve. On the left of the front, where the U. S. 27th Division began at a disadvantage, none of the objectives were met on the first day and the Americans suffered severe losses. The 107th Infantry Regiment suffered the worst casualties sustained in a single day by any U. S. regiment during the war. Rather than leapfrogging through the Americans, the Australian 3rd Division became involved in a desperate fight for positions that should already have been captured had Monash's plan run to timetable. Despite some individual acts of heroism the lack of progress on the left of the front had an adverse effect on the progress of the right of the front too. As the American 30th Division and then the Australian 5th Division moved forward whilst the units to their left did not, they had to contend with German fire from the side and rear as well as from ahead. An added difficulty was thick fog across the battlefield in the earlier stages of the attack which led to American troops passing by Germans without realising that they were there, with the Germans causing severe problems to the Americans following the assault wave. Fog also caused problems for infantry/tank cooperation. The 30th Division broke through the Hindenburg Line in the fog on 29 September 1918, entering Bellicourt, capturing the southern entrance of Bellicourt Tunnel and reaching the village of Nauroy, where Australian troops joined them to continue the attack. The advancing Australians came across large groups of leaderless, disoriented Americans. Charles Bean wrote: "By 10 o'clock Monash's plan had gone to the winds From that hour onward the offensive was really directed by Australian battalion or company commanders at the front " The 30th Division won the praise of General John J. Pershing, who wrote: " the 30th Division did especially well. It broke through the Hindenburg Line on its entire front and took Bellicourt and part of Nauroy by noon of the 29th." There has since been considerable debate over the extent to which the American forces were successful. Monash wrote: " in this battle they demonstrated their inexperience in war, and their ignorance of some of the elementary methods of fighting employed on the French front. For these shortcomings they paid a heavy price. Their sacrifices, nevertheless, contributed quite definitely to the partial success of the day's operations " The objective of U. S. II Corps, the Catelet–Nauroy Line, was not captured by the Americans. During the battle, Monash was furious about the performance of the American divisions. Late on 29 September Rawlinson wrote: "The Americans appear to be in a state of hopeless confusion and will not, I fear, be able to function as a corps, so I am contemplating replacing them I fear their casualties have been heavy, but it is their own fault." Meanwhile, on the right of the Bellicourt Tunnel front, the Australian 32nd Battalion under the command of Major Blair Wark established contact with the 1/4th Battalion, Leicestershire Regiment, of 46th Division, which had crossed the canal and were now present in force east of the Hindenburg Line. By this stage in the war the Tank Corps had suffered greatly and there were fewer tanks available for the battle than had been deployed in the Battle of Amiens in August. Eight tanks were destroyed when they strayed into an old British minefield but the 29 September attack also highlighted the high vulnerability of tanks to strong German anti tank measures. In one instance, four heavy tanks and five medium tanks were destroyed in the space of 15 minutes by German field guns at the same location. This was during the attempt to subdue severe machine gun fire coming from the Le Catelet–Nauroy Line in the vicinity of Cabaret Wood Farm (a tank fort – see map) and showed the danger posed by German field guns to tanks operating without close infantry support (because the crew had very limited visibility and often could not see a threat which those outside the tank could see). The tanks could protect the infantry but they also needed the close cooperation of the infantry to alert them to the danger of concealed field guns. In the case of this attack, the machine gun fire was so severe that the infantry were ordered to withdraw, leaving the tanks well forward of them and prey to the German field guns.
Қаналды кесіп өту арқылы шабуыл жасау
Каналдың қиылысы арқылы жасалған шабуыл, сондай-ақ Белленглиз шайқасы деп аталған бұл операцияда, америкалық және австралиялық дивизиялардың оң жағында орналасқан IX корпус (Бас қолбасшысы – Брейтуайт) Рикеваль мен Белленглиз аралығында шабуылға көшті. Шабуылды генерал-майор Джеральд Бойд басқарған Ұлыбританияның 46-шы дивизиясы бастады. Осы секторда Сент-Квентин каналы танкіге қарсы үлкен, дайын "қоршау" құрады, ал Гинденбургтің негізгі қорғаныс жүйесі каналдың шығыс (неміс) жағында жатқан еді. IX корпусын 3-ші танк бригадасының танктері қолдады. Олар американдық 30-шы дивизия секторындағы Беликорт туннелін кесіп өтіп, содан кейін каналдың шығыс жағалауымен оңтүстікке қарай жылжуға тиіс болды. IX корпусының міндеті – каналдың қиылысын басып өту (Риквальға жақындаған сайын тереңдеген, тік жартастары қатаң қорғалған пулемет орындарымен нығайтылған және кейбір жерлерде өте терең болған) және Гинденбург қорғаныс жүйесінің траншеялары арқылы жол ашу болатын. 46-шы дивизияның 29 қыркүйектегі соңғы мақсаты – Лехаукурт және Магни-ла-Фосс ауылдарынан тысқары биік жерлерді басып алу еді. 32-ші британдық дивизия 46-шы дивизиядан асып өтіп, олардың артынан ерді. Ауыр артиллериялық оқ жаудырылғаннан (осы секторда ең қатты болды) және қалың тұман мен түтін арасында 46-шы дивизия каналдың батысындағы неміс траншеялары арқылы шайқасып, содан кейін судан өтті. Шабуылды 137-ші (Стаффордшир) бригадасы бастады. Артиллериялық шабуылдың күші шабуылдың сәтті аяқталуына үлкен үлес қосты, немістерді олардың бекіністерінде ұстап тұрды. Әскерлер суды кесіп өту үшін Корольдік инженерлер жасаған түрлі құралдарды (импровизацияланған жүзуші платформалар мен Канал арқылы жүзуші кемелерден алынған 3000 құтқару жилеттерін) пайдаланды. Каналдың қабырғаларын басып өту үшін тік баспалдақтар қолданылды. 1/6-шы батальонның бірнеше сарбаздары, капитан А. Х. Чарлтон басқарып, немістердің жарылғыш зарядтарын орнатуға үлкермес бұрын, каналдағы Рикеваль көпірін басып алды. 46-шы дивизия Белленглиз ауылын, соның ішінде үлкен туннель-баспанасын (Гинденбург қорғаныс жүйесінің бір бөлігі ретінде салынған) басып алды. Күнінің соңына қарай 46-шы дивизия 4200 неміс әскерін тұтқынға алды (армияның барлығы 5100 тұтқынның ішінде) және 70 бірлік қару-жарақты жаулап алды. Канал арқылы жасалған шабуыл жоспарланған барлық мақсаттарға жетті, дивизия 800-ден азырақ жарақат алды. Көптеген адам күтпеген осы үлкен жетістікке қатты қуанды. 46-шы дивизияның шабуылдық әрекеті соғыстың ең көрнекті жетістіктерінің бірі деп есептелді. Бин бұл шабуылды "өте қиын міндет" және "тамаша жетістік" деп сипаттады. Монаш бұл "көрнекті жетістік болды [ол] сол күні менің жағдайыма үлкен көмек көрсетті" деп жазды. Күннің соңында 32-ші дивизияның жетекші бригадалары (Манчестер полкінің лейтенанты Уилфред Оуэн де олардың арасында болды) каналдан өтіп, 46-шы дивизия арқылы алға жылды. Түнге қарай 32-ші дивизияның барлық бөлімдері каналдың шығыс жағына жетті. IX корпусы секторындағы оң жақтағы 1-ші дивизия, каналдың батысында жұмыс істей отырып, 46-шы дивизияның оң жақ қанатын қорғау үшін Понтруеттің шығысы мен солтүстік-шығысынан немістерді тазарту міндетін алды. Олар немістердің қарсылығына тап болды және оңтүстіктен ауыр отқа түсті. 29 қыркүйек күні кешке IX корпусына Ле-Тронкуй туннелінің қорғанысын басып алып, француз XV корпусының канал туннелі арқылы өтуіне мүмкіндік беруге бұйрық берілді. Келесі күні 1-ші дивизия қарқынды артиллериялық шабуылмен алға жылды, ал түстен кейін дивизияның 3-ші бригадасы туннельдің үстінде 32-ші дивизияның 14-ші бригадасымен байланысты, ол каналдың неміс жағынан алға жылған еді.
The attack across the canal cutting, also known as the Battle of Bellenglise, saw IX Corps (commanded by Braithwaite), on the right of the American and Australian Divisions, launch its assault between Riqueval and Bellenglise. The assault was spearheaded by the British 46th Division under the command of Major General Gerald Boyd. In this sector the St Quentin Canal formed an immense, ready made anti tank "ditch" and the main Hindenburg Line trench system lay on the east (German) side of the canal. IX Corps was supported by tanks of the 3rd Tank Brigade, which had to cross Bellicourt Tunnel in the American 30th Division sector and then move south along the east bank of the canal. IX Corps had to cross the formidable canal cutting (which increased in depth as it approached Riqueval until its very steep banks, strongly defended by fortified machine gun positions, were over deep in places), and then fight its way through the Hindenburg Line trenches. The 46th Division's final objective for 29 September was a line of high ground beyond the villages of Lehaucourt and Magny la Fosse. The British 32nd Division, following behind, would then leapfrog the 46th Division. Following a devastating artillery bombardment (which was heaviest in this sector), and in thick fog and smoke, the 46th Division fought its way through the German trenches west of the canal and then across the waterway. The 137th (Staffordshire) Brigade spearheaded the attack. The ferocity of the creeping artillery barrage contributed greatly to the success of the assault, keeping the Germans pinned in their dugouts. The soldiers used a variety of flotation aids devised by the Royal Engineers (including improvised floating piers and 3,000 lifebelts from cross Channel steamers) to cross the water. Scaling ladders were used to climb the brick wall lining the canal. Some men of the 1/6th Battalion, the North Staffordshire Regiment, led by Captain A. H. Charlton, managed to seize the still intact Riqueval Bridge over the canal before the Germans had a chance to fire their explosive charges. The 46th Division captured the village of Bellenglise, including its great tunnel/troop shelter (which had been constructed as part of the Hindenburg Line defences). By the end of the day the 46th Division had taken 4,200 German prisoners (out of a total for the army of 5,100) and 70 guns. The assault across the canal met all of its objectives, on schedule, at a cost of somewhat fewer than 800 casualties to the division. The great success of the day had come where many had least expected it. The 46th Division assault was considered to be one of the outstanding feats of arms of the war. Bean described the attack as an "extraordinarily difficult task" and "a wonderful achievement" in his official Australian war history. Monash wrote that it was "an astonishing success [which] materially assisted me in the situation in which I was placed later on the same day". Later in the day the leading brigades of the 32nd Division (including Lt Wilfred Owen of the Manchester Regiment) crossed the canal and moved forward through the 46th Division. The whole of the 32nd Division was east of the canal by nightfall. On the right of the front in IX Corps sector, the 1st Division, operating west of the canal, had the task of protecting the right flank of the 46th Division by clearing the Germans from the ground east and north east of Pontruet. It met with fierce German resistance and heavy enfilade fire from the south. On the evening of the 29 September orders were issued for IX Corps to seize the Le Tronquoy Tunnel defences to allow the passage of the XV French Corps over the canal tunnel. The following day, the 1st Division advanced under a creeping barrage and early in the afternoon the 3rd Brigade of the division linked up on the tunnel summit with the 14th Brigade of the 32nd Division, which had fought its way forward from the German side of the canal.
Кейінгі шайқастар
2 қазанда британдық 46-шы және 32-ші дивизиялар, австралиялық 2-ші дивизияның қолдауымен, Боурвоар сызығын (Гинденбург сызығының үшінші қорғаныс шебі), Боурвоар ауылын және Боурвоар сызығына қарап тұрған биіктіктерді жаулап алуды жоспарлады. Шабуыл Боурвоар сызығындағы жарықты кеңейтуге жетістік әкелді, бірақ одан әрі биік жерлерді басып алу мүмкін болмады. Дегенмен, 2 қазанға дейін шабуыл Гинденбург сызығында 17 шақырымдық жарылыс жасады. 3-10 қазан аралығындағы шабуылдар (оның ішінде 5 қазанда австралиялық 2-ші дивизия Монбрехайнды, ал 5/6 қазанда британдық 25-ші дивизия Боурвоар ауылын жаулап алды) Боурвоар сызығының артындағы бекінілген ауылдарды тазартып, Боурвоар сызығына қарап тұрған биіктіктерді басып алды – нәтижесінде Гинденбург сызығы толығымен бұзылды. Австралия корпусы 5 қазандағы шайқастан кейін демалыс пен қайта ұйымдастыру үшін шептен алынды. Олар 11 қарашадағы қару тоқтату туралы келісімге дейін майданға қайта оралмады.
On 2 October, the British 46th and 32nd Divisions, supported by the Australian 2nd Division, planned to capture the Beaurevoir Line (the third line of defences of the Hindenburg Line), the village of Beaurevoir and the heights overlooking the Beaurevoir Line. While the attack succeeded in widening the breach in the Beaurevoir Line, it was unable to seize the high ground further on. However, by 2 October, the attack had resulted in a 17 km breach in the Hindenburg Line. Continuing attacks from 3 to 10 October (including those by the Australian 2nd Division capturing Montbrehain on 5 October and the British 25th Division capturing the village of Beaurevoir on 5/6 October) managed to clear the fortified villages behind the Beaurevoir Line, and capture the heights overlooking the Beaurevoir Line – resulting in a total break in the Hindenburg Line. The Australian Corps was subsequently withdrawn from the line after the fighting on 5 October, for rest and reorganisation. They would not return to the front before the Armistice on 11 November.
Зираттар мен мемориалдар
Соғыста қаза болған американдық сарбаздар Бони маңындағы Сомма американдық бейіштесіне жерленді, онда хабарсыз жоғалғандар да еске алынады. АҚШ-тың 27-ші және 30-шы дивизиялары (және британдықтармен бірге қызмет еткен басқа да бөлімшелер) тікелей канал туннелінің үстінде тұрған Белликорт монументінде мәңгі есте қалдырылған. Австралиялық және британдық қаза тапқандар аймақтағы көптеген Ұлттар Достастығы Соғыс бейіштері комиссиясының бейіштеріне жерленді, оның ішінде Белликорт британдық бейіштесі; Вендхуилдегі Бірмүңзділер бейіштесі және Белленглиздегі Ла Барак британдық бейіштесі (тек Ұлыбритания азаматтарының қазасы). Белгісіз жерленген орны бар австралиялық сарбаздар Виллер-Бретонно австралиялық ұлттық ескерткішінде, ал шайқаста қаза тапқан британдық сарбаздар Вис-ан-Артуа ескерткішінде еске алынады.
Dead American soldiers from the battle were interred in the Somme American Cemetery near Bony, where the missing are also commemorated. The U. S. 27th and 30th Divisions (and those other units which served with the British) are commemorated on the Bellicourt Monument, which stands directly above the canal tunnel. The Australian and British dead were interred in numerous Commonwealth War Graves Commission cemeteries scattered around the area, including Bellicourt British Cemetery; Unicorn Cemetery, Vendhuile and La Baraque British Cemetery, Bellenglise (UK dead only). Australian soldiers with no known grave are commemorated on the Villers Bretonneux Australian National Memorial and the missing British soldiers killed in the battle are commemorated on the Vis en Artois Memorial.