Кіріспе

Тамил әдебиетінің классикалық антологиясы. Парипадал (– мағынасы Парипадал өлең ұйқасының антологиясы) – классикалық тамил поэзиясының туындысы және Сангам әдебиетіндегі Сегіз антологияның (Эттутокай) дәстүрлі бесіншісі. Толкаппиям бойынша, Парипадал – тек махаббат (акаппорул) туралы айтатын, жалпы өлеңдер жіктемесіне кірмейтін өлең түрі. Онда кемінде 25, көбінесе 400 жолға дейін болады. Бұл "акам жанры", ерекше және әртүрлі жинақ, ол махаббатты діни құлшыныс (Бхакти) нысанында, әсіресе Маха Вишну мен Муруган құдайларына білдіреді. Тамил әдебиеті мен тарихын зерттеуші Камил Звелебилдің сөзіне сәйкес, бұл Сегіз антология жинағындағы діни мазмұны басым антология, алайда қалған жеті антологияда да құдайлар, құдайлар және аңыздарға сілтемелер кездеседі.

Күні

Профессор С. Вайяпури Пиллай, Мадрас университетінің бұрынғы оқытушысы, Парипадал III немесе IV ғасырға жатуы мүмкін екенін айтқан, себебі Абишека Пандия билік еткен кезде Мадурай қаласы Нан Мада к кодаль деп аталған. Осылайша, Кудалды (Кудал Ажагар храмы) мақтаған Парипадал III немесе IV ғасырға жатуы мүмкін.

Мазмұны

Қазіргі таңда Парипаталдың 24 данасы сақталған, оның 7-сі Маха Вишнуға, 8-і Муругаға, 9-ы Вайгайға арналған. Вишну құдайына арналған өлеңдер оның жоғарылығын көрсетеді және оған Пара Браман мәртебесін береді. Ол Сангам дәуірінде Парампурул мәртебесіне (Параматмамен біртүтас болуға) ие болған жалғыз құдай деп есептеледі. Сангам әдебиетінде ол Маяван, Мамион, Нетион және Маль деп те аталады. Сангам әдебиетіндегі "Муккол Пакаварлар" туралы айтылуы, тек Вайшнав ғияматкерлері ғана Триданды ұстаған және сол кезеңде ерекше көзге түскенін көрсетеді. Тирумал "жоғарғы құдай" ретінде мақтан тұтылды, оның қасиетті лотос аяқтары барлық жамандықты жойытып, Мокшаны сыйлай алады. Сангамнан кейінгі кезеңде оған Алварлар деп аталатын ақындардың құрметі одан да арта түсті.

Сипаттама

Тамил дәстүрі бойынша, Парипатал антологиясында бастапқыда 70 өлең болған, оның 24-і толық сақталған, ал қалғандары Толькаппиям мен Пураттираттудағы цитаталар бойынша, қазіргі заманға дейін фрагменттер түрінде жеткен. 24 толық өлеңнің 7-сі Тирумалға (Кришна, Вишну), 8-і Муруганға, ал 9-ы өзен құдайы Вайкайға арналған. Өзенге байланысты тоғыз өлеңде суға түсу мерекесі (Магх Мела), су спорты, өзен жағалауында дұға ету, күйеуін сүйіктісімен суға түсуде айыптаған сүйіктілердің дау-жанжалы туралы айтылады. Бұл жинақта 13 ақынның өлеңдері бар. Осы колофондарда ақынның атымен қатар, өлеңнің музыкасы мен әуені (мелодиялық режим, рага) және сол музыканың авторы да көрсетілген. Парипатал өлеңдері Сангамның басқа ірі антологияларындағы өлеңдерден ұзын. Әдеттегі өлеңдер 60 жолдан тұрады, ал ең ұзын сақталған өлең 140 жолдан тұрады. "Калиттакай" антологиясы сияқты, бұл жинақта да диалог негізінде жазылған өлеңдер бар. 24 өлеңнен басқа, қалған 46 түпнұсқа өлең туралы фрагментарлық мәліметтер бойынша, 1 қосымша өлең Тирумалға, 23 - Муруганға, 1 - Коттравайға, 17 - Вайкайға және 4 - Мадурайға арналған. Тирумалға арналған құлшылық өлеңдері ең ерте және поэтикалық тұрғыдан ең бай сипатталған. Парипатал қолжазбалары оның таза әдеби шығарма емес, дұға жырларын орындауға арналған нұсқаулық болғанын көрсетеді. Өлеңдерде храмдар мен қасиетті орындар да айтылады, бұл тамил халқы Сангам дәуірінде Вишну мен Муруганға храмдар салғанын көрсетеді. Звелебилдің пікірінше, Парипатал антологиясы Сангам әдебиетінің соңғы туындыларының бірі болуы мүмкін, ол Сангамның ең ерте шығармаларынан кем дегенде үш ғасырға кейінірек жазылған. Бұл туралы тілдік және грамматикалық жаңалықтар, сондай-ақ храмдардағы қабырға суреттері және басқа да мәдени жаңалықтар куәлік етеді. Таканобу Такахаши бұл пікірмен келіседі және өлеңдер 100-150 жылға созылған бірнеше буынның еңбегі болуы мүмкін дейді (б.з. 3 ғасыры). А. К. Раманужан бұл Сангам антологиясы шамамен 6 ғасырда жазылған болуы мүмкін деп санайды. В. Н. Мутукумар мен Элизабет Рани Сегранның айтуынша, Парипаталдағы Вишнуға арналған құлшылық өлеңдері – «адалдық жанрының ең ерте және ең көрнекті үлгілері», ал Вайкай (Вайайай) өзеніне арналған өлеңдер – «сезімталдық пен махаббаттың шексіз тойғаны». XIX ғасырда табылған пальма жапырақтарынан алынған қолжазбалар негізінде Парипаталдың алғашқы тамилдік басылымын 1918 жылы У. В. Свамината Айер жариялады. 1968 жылы Франсуа Грос француз тілінде аудармасын шығарды. Жинақтың ағылшын тіліндегі аудармаларын 1996 жылы Сешадри, Хикосака және т.б., ал 2012 жылы Мүтукумар мен Сеграм жариялады.