1800 жылғы Қылмысты Ақылсыздық Актісі және Джеймс Хэдфилд ісі
Criminal Lunatics Act 1800
1800 жылғы Қылмысты Ақылсыздық Актісі: Джордж III патшаға жасалған қастандықтан кейін психикалық ауру қылмыскерлерді ұстау тәртібін белгіледі. Соттан босатылғандардың қауіпсіздігі қамтамасыз етілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1800 жылғы қылмыстық ақылсыздық туралы заң (39 & 40 Geo. 3. c. 94) – Ұлыбритания Парламентінің психикалық денсаулығы нашарлаған қылмыскерлерді белгісіз мерзімге ұстау үшін қажетті процедураны орнатуға бағытталған заңы. Ол король Георг III-ті өлтіруге талпынған Джеймс Хэдфилдтің ісіне тікелей жауап ретінде Палатада қабылданды.
The Criminal Lunatics Act 1800 (39 & 40 Geo. 3. c. 94) was an Act of the Parliament of Great Britain that required and established a set procedure for the indefinite detention of mentally ill offenders. It was passed through the House of Commons in direct reaction to the trial of James Hadfield, who attempted to assassinate King George III.
Өмірбаян
1800 жылға дейін егер айыпталушы ақыл-есінің дұрыс болмауы себепті ақталса, оны жай ғана босатып жіберетін, өйткені оны ұстауға мемлекеттік органдарға рұқсат беретін заң болған жоқ. Егер сот судьясы айыпталушыны босату қауіпті деп есептесе және оны қамауда ұстағысы келсе, онда адамды түрмеге қамау алдында жеке азаматтық сот отырысын өткізу қажет болатын. Кейбір жағдайларда билік 1744 жылғы Кезбұрыс заңы арқылы қылмыскерлерді қамауға алуға мүмкіндік алды, бірақ көп жағдайда айыпталушылар үйлеріне қайтарылды немесе отбасының қамқорлығына берілді. Ақыл-есі дұрыс еместігі туралы өтініш іс жүзінде кінәлі емес деген үкіммен теңестірілгендіктен, оны алу өте қиын болды. Сол кездегі заң қызметкерлерінің пікірі бойынша, ақыл-есі дұрыс еместігі туралы өтінішті қабылдау үшін ақылсыздық "көзге түріп, айқын" болуы керек еді. Егер ақыл-есі дұрыс болған шақта адам қылмыс жасады деп сәтті дәлелдеуге мүмкіндік болса, онда айыпталушыны кінәлі деп тануға болады, бұл мемлекеттік органдарға сол адамды қоғамның қауіпсіздігі үшін ұстауға рұқсат беретін еді.
Before 1800, if a defendant was acquitted on the grounds of insanity, he was simply allowed to go free because there was no law in place that allowed the government to detain him. If the judge presiding over the case thought that it would be dangerous to release the defendant and wanted him detained, a separate civil commitment hearing had to be held before the person could be incarcerated. In some cases, the authorities were able to use the Vagrancy Act of 1744 to confine criminals, but in the majority of cases the defendants were sent home or put into the care of their family. Because a ruling in favour of a plea of insanity was basically equated with a verdict of not guilty, it was generally very difficult to obtain. The consensus among law officials of the time was that madness had to be "obvious and overwhelming" before a plea of insanity would be accepted as a defence. If it could be successfully argued that a lunatic committed a crime during a brief moment of sanity, then it was considered acceptable to convict the defendant, allowing the authorities to detain that person for the good of society.
Джеймс Хэдфилдтің соты
1800 жылы мамыр айында Джеймс Хэдфилд Дрюри-Лейн театрында король Георг III-ге қастандық жасауға тырысты. Қамауға алынған кезде ол: «Бұл әлі біткен жоқ, жасалуы тиіс әлдеқайда көп және жаман нәрселер бар» деген мәлімдеме жасады. Прокуратура бұл сөзді ол оқиғаны жоспарлап, оны орындауға қабілетті екенін дәлелдеу үшін пайдаланды. Бірақ кейін Хэдфилд өз сөзін өзгертті және «корольді өлтіруге тырысқан жоқпын» деді. Ұлыбритания короліне қарсы жасалған қастандық үшін Джеймс Хэдфилдті мемлекетке опасыздық жасауда айыптады. Бұл айыптама оның ісі үшін шешуші болды, себебі ол қарапайым адамды өлтіруге тырысқан қылмыскерлерге берілмейтін бірнеше құқыққа ие болды. Біріншіден, оның кінәлі екенін дәлелдеу үшін бір емес, екі куәгердің куәлігі қажет болды, өйткені бұл қалыпты қылмыс емес еді (1800 жылғы шілдеде патшаны өлтіруге талпыну арқылы жасалған мемлекетке опасыздық туралы заң қабылданды, ол сот процесінің тәртібі мен дәлелдеу ережелерін қалыпты кісі өлтіру ісімен бірдей етті). Екіншіден, және одан да маңыздысы, ол соттан өзінің қорғауын жүргізудің орнына, оның ісін қорғайтын екі адвокатты ұсынуын талап ете алатын болды. Хэдфилд Томас Эрскинді бас адвокаты етіп таңдады. Сол кезде Эрскин Англиядағы ең білікті заңгер саналды. Прокуратураның есімі жоққа шығаруға қатысты қатаң талаптарды көрсетуге жасаған әрекеттеріне қарамастан, Эрскин судья мен қазылар алқасын Хэдфилдтің корольдің өміріне қастандық жасағандай көрінуінің себебі – өзінің өлімі басқалардың қолынан болуы керек деген жаңылыс сеніміне байланысты екеніне көндіре алды. Нәтижесінде, ол кінәсіз деп танылды. Кереметі, сот шешімінен кейін жұртшылық наразылық білдірмеді, мүмкін, корольге ешқандай зиян келмегендіктен. Алайда, 1714 және 1744 жылдарғы шалақорлық туралы заңдарға сәйкес, Хэдфилд ақыл-есіне келгенше ұсталып тұруы керек еді, және ол ақыл-есіне келгенде босатылып, кейін корольдің өміріне тағы бір қастандық жасауы мүмкін еді. Оны заңмен ұстап алу үшін 1800 жылғы «Ақыл-есі дұрыс емес қылмыскерлер» туралы заң жобасы асық күйде Парламентке жіберілді.
In May 1800, James Hadfield attempted to assassinate King George III at the Drury Lane Theatre. His statement at the time of his arrest was: "It is not over yet – there is a great deal more and worse to be done" which the prosecution used to argue that he was sane enough to plan the event and then carry it to fruition. Later, however, Hadfield changed his story and maintained that he had "not attempted to kill the King". Because the intended victim was the King of Great Britain, James Hadfield was charged with treason. This charge proved to be critical in determining the result of his case because it entitled him to several rights that were not given to criminals who had attempted to kill an ordinary person. First of all, the testimony of two witnesses, instead of just one, was needed to prove him guilty, since this was not an ordinary crime (The Treason Act 1800 was passed in July 1800 to make treason by attempting to kill the King subject to the same rules of evidence and procedure as a normal murder trial). Second and more importantly, he could demand that the court provide him with two defence counsels that would argue his case for him, instead of having to act as his own defence. Hadfield chose Thomas Erskine as his chief counsel. At the time, Erskine was regarded as the best lawyer in England. Despite attempts by the prosecution to emphasise the standard strict criteria for madness, Erskine succeeded in convincing the judge and jury that Hadfield had only appeared to make an attempt on the King’s life in an effort to get himself killed, in accordance with his delusional belief that he must die at the hands of others. The verdict of not guilty was secured. Surprisingly, this result of the trial did not bring about a public outrage, possibly since no harm had actually come to the King. However, according to the Vagrancy Acts of 1714 and 1744, Hadfield could only be held until he had recovered his mind and the concern was that he would be released in a period of lucidity and make another attempt on the
King’s life at a later date. In order to legally confine him, the Criminal Lunatics Bill of 1800 was hastily sent to the House of Commons.
Заң
Джеймс Хэдфилдтің сотынан кейін төрт күннен аспай, прокурор "Айырым жағдайларда мемлекетке қарсы көтеріліс және мемлекетке қарсы көтеріліс туралы қате пікірлер бойынша сот процестерін реттеу және қылмыс жасады деген айыппен ұсталған, ақыл-есі дұрыс емес адамдарды қауіпсіз ұстау туралы заң жобасын" ұсынды. Бұл заң жобасына 1800 жылғы Қылмыстық ақылдан тайғандар туралы заң және 1800 жылғы Елбасына опасыздық жасау туралы заң кірді, бірақ екі бөлім алғашқы заң жобасы Парламентке ұсынылғаннан кейін бөлінді. Қылмыстық ақылдан тайғандар туралы заңның шарттары мемлекетке қарсы көтеріліс, кісі өлтіру немесе қылмыс жасады деп айыпталған, ақылсыздық негізінде ақталған немесе ұсталған кезде ақылсыз болып көрінген, сотқа әкелінген немесе қудалаудың болмауынан босатылуға шақырылған адамдарға қатысты. Осы адамдармен қарым-қатынас жасаудың тәртібі былайша белгіленген: "Егер [қазылар алқасы] мұндай адамның қылмыс жасаған кезде ақыл-есі дұрыс емес екенін анықтаса, онда мұндай сот жүргізілетін сот, мұндай адамды қатаң күзетпен ұстауды бұйырады, соттың қалауы белгілі болғанға дейін, соттың қалауынша, тиісті орын мен тәртіпте". Қысқасы, Қылмыстық ақылсыздар туралы заң қылмыс жасаған адамды ақыл-есі дұрыс емес кезінде ұстап тұруды талап етеді, бұл сот пен қазылар алқасының қалауына қалдырылмайды.
No more than four days after the trial of James Hadfield, the prosecution proposed "A Bill for Regulating Trials for High Treason and Misprision of High Treason in certain cases, and for the Safe Custody of Insane Persons Charged with Offences". This bill included both what was to become the Criminal Lunatics Act 1800 and the Treason Act 1800, but the two sections were separated the day after the initial bill was presented to Parliament. The terms of the Criminal Lunatics Act applied to people charged with treason, murder, or felony who were acquitted on the grounds of insanity or who appeared to be insane when apprehended, brought in for arraignment, or summoned for discharge due to a lack of prosecution. The procedure for dealing with these people read as follows: "If [the jury] shall find that such person was insane at the time of the committing such offence, the court before whom such trial shall be had, shall order such person to be kept in strict custody, in such place and in such manner as to the court shall seem fit, until His Majesty’s pleasure shall be known." In essence, the Criminal Lunatics Act required the detention of someone who had committed a crime in a bout of insanity rather than leaving it to the discretion of the judge and jury.
Жою
Заң 1981 жылғы «Статуттық құқық (күшін жоюлар) туралы» заңмен жойылды. Қазіргі таңда психикалық денсаулығы нашар қылмыскерлерді ұстау 1983 жылғы «Психикалық денсаулық туралы» заңның 35–41 және 47–49-тармақтарымен реттеледі.
The Act was repealed by the Statute Law (Repeals) Act 1981. Currently, detention of mentally ill offenders is regulated by the Mental Health Act 1983, sections 35–41 and 47–49.
1-бөлім
Бұл бөлім Англия және Ирландия үшін 1883 жылғы "Ақымақтарды соттау туралы" заңның 4-тарауымен (46 және 47 Vict c 38) күштен жойылды, ал Шотландия үшін – 1948 жылғы "Заң кодексін қайта қарау туралы" заңның 1-тарауымен және 1-қосымшасымен.
This section was repealed for England and Ireland, by section 4 of the Trial of Lunatics Act 1883 (46 & 47 Vict c 38); and for Scotland by section 1 of, and Schedule 1 to, the Statute Law Revision Act 1948.