Кіріспе

12 ғасырдағы Остия епископтары және дипломат

Альберик Остиялық (1080–1148) – бенедикттік монах, дипломат және 1138–1148 жылдар аралығында Остия кардинал-епископы. Ол Папа Евгений III-тің басқаруындағы маңызды тұлғалардың бірі болды, әсіресе дипломатиялық шеберлігімен көзге түсті.

Ерте өмір

Альберик Францияның Бове қаласында дүниеге келді. Ол Клуни монастырына кірді және оның суб-приоры, кейіннен Сен-Мартин-де-Шамп монастырының приоры болды. 1126 жылы Петр Батыр оны Клуниге шақырып, тәртіпті жаңаруға көмектесу үшін қайтарды. 1131 жылы Альберик Аутун епархиясындағы Везелай аббаттығының абасы болды және 1135 жылы Пиза кеңесіне қатысты.

Англия мен Баридегі миссионерлік сапар

1138 жылы Альберик Папа Иннокентий II тарапынан Остияның кардинал-епископы болып тағайындалды. Дінге қатысты қызметке бекітілгеннен кейін Альберик бірден Англияға Папаның өкілі ретінде сапарлады. 1124 жылы Джон Крема Англияға келгеннен бері ол алғашқы легат болды, себебі легаттық билік Кентербери архиепископына берілген еді; енді архиепископ қайтыс болғандықтан Иннокентий Альберикпен бірге жаңа легат жіберуді шешті. Альберик блуалық Стефан мен Шотландияның Давид I арасындағы тақ үшін соғысты аяқтауға жұмыстанды, ал тұрақты бейбітшілік келесі жылы, 9 сәуірде Дурхамның екінші шартымен бекітілді. Содан кейін Альберик Солтүстік Англия мен Шотландиядағы түрлі епископтықтар мен аббаттықтарды аралап, Англияның барлық епископтары мен абаттарының легаттық кеңесін шақырды, ол 11 желтоқсан күні 1138 жылы Лондондағы Вестминстерде өтті. Кеңеске он сегіз епископ және тридциға жуық абат қатысты. Кеңестің басты мәселесі, тәртіптік шаралардан және түрлі канондарды қабылдаудан басқа, Кентербери архиепископын сайлау болды. Бек аббаты Теобальд сайланды және 24 желтоқсанда Альберик оны қадірледі. Альберик Теобальд және басқа епископтар мен абаттармен бірге 1139 жылдың қаңтарында Римге оралды. Ол онда Екінші Латеран кеңесіне қатысты. Сол жылы Альберик Адриатика теңізінің жағасындағы Бари қаласына Киелі Тақтың өкілі ретінде жіберілді. Бари Сицилияның Роджер II-ге қарсы көтеріліс жасады, және Альберик оларды оны заңды билеуші ретінде мойындауға шақыруды ниеттенді. Алайда, қала тұрғындары оның алдынан қақпаларын жапты.

Алыс жерлерге жіберілген

1139 жылы Иннокентий II Альберикті Антиохияның латын патриархы Ральф Домфронның әрекеттерін тексеруге және Армения шіркеуімен байланысты нығайтуға тағайындады. Сол жылдың қараша айында Антиохияға келгеннен кейін, Альберик Антиохия соборында синод шақырды, онда Иерусалим патриархы, сондай-ақ Армения католикосы Григорий III және оның інісі Нерсе қатысты. Ральф үш рет синодқа келуден бас тартқаннан кейін, ол қызметтен алынып, Лимождық Эймери патриарх болып сайланды. Альберик Григорий III-мен бірге Иерусалимге сапарлады. 1141 жылдың 1 сәуірінде ол Templum Domini (мүмкін, Әзіз Марияға) арнады және келесі күні Иерусалимде синод өткізді. Осы синодтың қаулыларына сәйкес, папа Иерусалимнің Антиохияға және Тир шіркеулік провинциясына билігін орнатты. Синодта болған Григорий III догмаларды талқылап, бірнеше дұрыс сенімдерін білдірді және өз шіркеуін Риммен біріктіруге уәде берді. Бұл ғасыр соңында қол жеткізілген шіркеулердің бірігуіне қадам болды.

Францияға жіберілгені және соңғы жылдары

Албер 1144 жылдың наурызында Римге оралып, сол жазда Францияға аттанды. 1144-1145 жылдары ол Францияның батыс және солтүстік аймақтарында белсенділік танытып, шіркеу мәселелерін шешті және сот үкімдері шығарды. 1145 жылы Альберик Руан епискобы Хьюмен бірге Нант қаласына ереске қарсы уағыз айту және ерте христиан шейіттері Донациан мен Рогацианның қабірлерін қайта орналастыру үшін сапар жасады. Альбериктің ықпалымен Хью православиені қорғайтын «Contra haereticos sui temporis» немесе «De ecclesia et eius ministris libri tres» атты еңбекті жазды. Сол жылы Альберик Бернард Клерволыққа Пьер де Брюи мен Генрих Лозанскийдің ұстанымдарына қарсы уағыз айту үшін Францияның оңтүстік-батысын аралап шығуды тапсырды. Альберик 1145 жылдың қараша айының ортасында, «Quantum praedecessores» жарияланбас бұрын, Витербодағы папалық сарайға оралды және Екінші крест жорығын дайындауға қатысты. Бернард Клерволықпен бірлесіп крест жорығын ілгерілете келе, ол Францияның Людовик VII-імен жорыққа қатысты мәселелерді келісіп белгіледі. Папа Евгений III 1147 жылы Альберикті Тулуза маңындағы альбигендерге қарсы уағыз айту үшін жіберді. Бірақ Альберик сол жерде салқын қарсылыққа тап болды. Халық оның лауазымын мазақтап, есектерге мініп кездесуге келді және оны әдепсіз музыкамен резиденциясына сүйреп әкелді. Үш күннен кейін Бернард елшілікке қосылды, және екеуі бірлесіп белгілі бір табысқа жетті. Бернард осы аймақтың епископтарына жазған хатында Альберикті «Остияның құрметті епискобы, Израильде зор істер атқарған, арқылы Мәсіхтің шіркеуіне көбінесе жеңіс сыйлаған адам» деп сипаттады. Альберик 1148 жылдың 20 қарашасында Верденде қайтыс болды. Ол Верден соборында жерленді, мүмкін собор қасиеттілік алғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, ал бірнеше күннен кейін оның досы Бернард Клерволық оның қабірінің жанында мисса өткізді. Оның Клюнийлік әріптесі Хью Амиендік өзінің ерте туындыларының бірін оған арнады.