Кіріспе

Француз психиатры Глэдис Суэйн (1945–1993) – француз психиатры, ол француз психиатриясының тарихы туралы кітаптарымен және Мишель Фуконың батыс өркениетіндегі ақымақтыққа қатысты көзқарастардың өзгеруіне жасаған сындық бағасымен есімдері сақталған. Суэйннің ең белгілі еңбектері – Le sujet de la folie (1977), Dialogue avec l'insensé (1994) және Le vrai Charcot (1997), соңғы екеуі Марсель Гаушемен бірлесіп жазылған. Оның Фукомен келіспеушіліктері екі деңгейде қарастырылады. Біріншіден, фактілер деңгейінде ол Францияда Пинэль мен оның ізбасарларының еңбегі арқылы психиатрияның қалыптасуы туралы Фукоға белгісіз болған жаңа мәліметтер ұсынады. Екіншіден, философиялық деңгейде ол Фуконың 1800 жылдан кейін психикалық науқастардың психиатриялық ауруханаларға қамалуының себебін ерекшелікке деген төзбеушіліктің күшеюі деп түсіндіруімен келіспейді. Орта ғасырларда психикалық аурулармен ауырған адамдар қоғамның бір бөлігі ретінде қабылданып, еркін жүріп-тұрғанын мойындаса да, ол алғашқы ауруханалардың құрылуын психикалық аурулармен ауырған адамдардың санасыз немесе сыртқы күштердің ықпалында емес, толыққанды адамдар екенін, олардың проблемаларын түсінуге және жеңілдетуге болатынын анықтаумен байланыстырады. Ол алғашқы тыңайсыздардың қатал және ұқыпсыз болғанын мойындайды, бірақ Фуко ойлағандай, олардың мақсаты тек қуғын-сүргін болғанын жоққа шығарады.

Шығармалары

Ақымақтық тақырыбы: Психиатрияның тууы, 1977,
Марсель Гаушемен бірге: Адам рухының тәжірибесі. Асқындық мекеме және демократиялық революция, Париж, Галлимар, 1980
Марсель Гаушемен бірге: Ақылсызбен әңгіме: Психиатрия тарихы бойынша эсселер, Париж, Галлимар 1994,
Марсель Гаушемен бірге: Нағыз Шарко, Калман Леви, 1997.