Ален Дивиш: Суретші және оның өмірі мен шығармашылығы
Alén Diviš
Ален Дивиш (1900-1956) – чех суретшісі, көңілді көріністерімен танымал. Кубизмге қызығушылық танытқан, өмірінде көп танылмаған, бірақ қазіргі сурет өнерінде қайта жаңғыруда.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чех суретшісі және иллюстраторы (1900–1956)
Czech illustrator and painter (1900–1956)
Ален Дивиш (26 сәуір 1900 – 15 қараша 1956) – меланхолиялық өнерімен танымал чех суретшісі. Өмірінің көп бөлігін шетелде өткізген, көбінесе жалғыз жұмыс істеген ол, тірі кезінде көп танылмады, бірақ өлімнен кейін өнер әлемінде қайта жанданды.
Alén Diviš (26 April 190015 November 1956) was a Czech painter known for his melancholic art. Having spent much of his life abroad, often working in solitude, he remained rather unknown during his life but has had a postmortem revival in the art world.
Ерте өмір және мансап
Дивиш Блато-у-Подебрады қаласында дүниеге келді, бірақ 1911 жылы оның отбасы Прагаға көшіп келді. Сол жерде Дивиш алғаш рет сурет сабақтарына қатысып, кейіннен Колледжді қолданбалы өнерге қысқа ғана уақытқа түсті. 20 жасында Дивиш өнерге, әсіресе кубизмге ерекше қызығушылық танытты. 1926 жылғы жазда ол өзін толықтай өнерге арнау үшін Парижге көшіп келді. Парижде Франтишек Купканың лекцияларын тыңдап, кубизм, экспрессионизм және классицизмді зерттеді. Францияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуымен Дивиш және ұйымның басқа мүшелері тұтқындалып, тыңшылықпен айыпталды. Тұтқындау себебі белгісіз; мүмкін, олардың "коммунизмге деген симпатиясы" күдік тудырған шығар, немесе соғыс басталғанда (олар Чехословакияның азаттығына жеткізеді деп үміттенген) олардың тым қуанған реакциясы болған болуы мүмкін. Себебі қандай болса да, Дивиш алдағы алты айды Францияның ең қатал түрмелерінің бірі – Ла Санте түрмесінде өткізді. Солқын көңіл-күй мен түрме қабырғаларындағы жазулар мен граффитилер оның кейінгі көркемдік көзқарасына ықпал етті. Тыңшылық айыбы алынып тасталды, бірақ Дивиш Франция, Марокко және Мартиникадағы концлагерьлерде тағы бір жарым жыл тұтқында болды, содан кейін босатылды.
Diviš was born in Blato u Poděbrady but in 1911, his family moved to Prague. It was there that Diviš first attended painting lessons briefly attended the College of Applied Arts. In his early 20s, Diviš became intensely focused on art, particularly with cubism. In the summer of 1926, he moved to Paris to devote himself fully to his art. In Paris, he attended lectures by František Kupka and explored cubism, expressionism, and classicism. Upon France's entry into the Second World War, Diviš and other members of the organization were arrested and charged with espionage. The reason for the arrests is unclear; perhaps their "sympathies for communism" caused suspicion, or it may have been their uncommonly celebratory reaction to the outbreak of war (which they hoped would lead to the liberation of Czechoslovakia). Whatever the reason, Diviš would spend the next six months in La Santé Prison, one of France's toughest. The sombre mood and the inscriptions and graffiti on the cell walls would inspire his later artistic vision. The charges of espionage were dropped, but Diviš would spend another year and a half in concentration and internment camps in France, Morocco, and Martinique before his eventual release.
Нью-Йорк
1940 жылдардың басында Дивиш ақыры Нью-Йоркте пана тапты және соғыстан кейін де жұмысын жалғастырды. Оның өнері көбінесе түрмеде өткен уақытына арналды, камера қабырғаларындағы граффитилер, түстер мен оқшаланумен келген қараңғы көрілер бейнеленді – бұл стиль кейінірек «Арт Брют» немесе «Шеткерлеу өнері» деп аталды. Ол бірнеше суреттер топтамасымен қатар, соғысқа дейін саяхаттаған Оңтүстік Африка пейзаждарының да суреттерін жасады. Америка Құрама Штаттарында Дивиш жергілікті чех қауымымен байланыс орнатып, досы Мартинумен қайта кездесті. Нью-Йоркте оның туындыларына қызығушылық болғанымен, өнер көрмесін ұйымдастыра алмады.
In the early 1940s, Diviš finally found asylum in New York where he continued his work until after the war. His art focused primarily on his time in prison, and used images of cell wall graffiti, dreams and dark hallucinations that came with isolation – a style which would later be termed Art Brut or Outsider Art. He worked on parallel sets of painting, and also landscapes of South Africa, where he had travelled before the war. While in the United States, Diviš established links with the local Czech community and was reunited with his friend Martinů. Although his work gained some attention in New York, he was unable to arrange an exhibition of his work.
Чехословакияға қайта оралу
1947 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және Чехословакия азат болғаннан соң, Дивиш Парижге алғаш рет кеткеннен кейін екі он жылдан астам уақыт өткен соң туған еліне оралды. Отанына оралғаннан кейін ол қысқа мерзімге сәттілікке жетті. Оның Санте туралы жазған естеліктері апталық газетте жарияланды, ал 1948 жылдың ақпан айында оның жаңа туындылары Прагада көрмеге қойылды. Алайда, сол айда болған коммунистік төңкеріс оның сияқты суретшілерді жұмыстан шеттетуге алып келді. Ол он жылдықтардың қалған бөлігін Карел Яромир Эрбеннің 19 ғасырдың ортасында жарық көрген «Кытице» балладалар жинағына иллюстрациялар жасаумен өткізді, бірақ тек «Сватебní košile» (Той көйлегі) жарияланды (1952 жылы). Ол сонымен қатар Эдгар Аллан Поның әңгімелеріне бірнеше иллюстрациялар жасады. 1950 жылдары Чехословакиядағы коммунизмнің қатал жағдайларында Дивиш өнер туындыларын көрсетуге тырысуды тоқтатты және Мәсіх айқышқа шегеленуі және библиялық оқиғалар сияқты рухани суреттерге назар аударды, олардың жариялануы күмәнді болды. Өмірінің соңына дейін ол және оның өнері дерлік толығымен ұмытылды. Тек оның достары, мысалы, мүсінші Хедвика Заоралькова оны еске алып, оның 1980 жылдары қайта жаңғырылған туындыларын сақтап қалды.
In 1947, after the end of the Second War and the liberation of Czechoslovakia, Diviš returned to his native country, more than two decades after he had first left for Paris. Upon his return, he achieved a brief period of success. His written memoirs of Santé were published in a weekly paper, and in February 1948, his recent work was exhibited in Prague. The same month, however, brought the Communist coup d'état which would marginalize artists of his type out of work. He spent the rest of the decade producing illustrations for Karel Jaromír Erben's mid 19th century collection of ballads "Kytice", but only "Svatební košile" (Wedding Shirt) was published (in 1952). He also produced a series of illustrations for short stories by Edgar Allan Poe. In the 1950s, under the harsh conditions of communism in Czechoslovakia, Diviš gave up seeking exposure for his work and focused on spiritual images, such as Christ's crucifixion and bible stories, unlikely to be published By the time of his death, he and his art were almost entirely forgotten. Only his friends, such as sculptor Hedvika Zaorálková, remembered him and preserved his work, which was rediscovered in the 1980s.