Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актері, продюсері және комедианты (1891–1957)
English actor, producer and comedian (1891 1957)
Лесли Линкольн Хенсон (3 тамыз 1891 – 2 желтоқсан 1957) – ағылшын комедианты, актер, әнші, кино және театр продюсері, кинорежиссер. Ол бастапқыда үнсіз фильмдерде және Эдвард музыкалық комедияларында жұмыс істеді, содан кейін ұзақ сахналық мансабы бар, танымал музыкалық зал комедиясы болды. Хенсон көздерінің үлкендігімен, иілгіш бет-әлпетімен және қарқынды дауысымен әйгілі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Ойын-сауық ұлттық қызметі қауымдастығын (ENSA) құруға көмектесті. Лондонның Ноттинг-Хилл қаласында туған Хенсон бала кезінен-ақ театрға қызығушылық танытты, мектепте оқып жүргенде театрлық қойылымдар жазып, қойды. Ол бала кезінде Кэрнс Джеймс музыка және драмалық өнер мектебінде оқыды және 19 жасында кәсіби сахнада дебют жасады. Оның алғашқы Вест-Энд ролі – «Найсли, рахмет!» (1912) қойылымында болды, кейін «To Night's the Night» (1915) және «Yes, Uncle!» (1917) сияқты бірнеше танымал Эдвард музыкалық комедияларында ойнады. Корольдік әуе күштерінде қызметтен кейін, ол Ұлыбритания үкіметінің тапсырмасымен «The Gaieties» атты концерттік ұжымын басқаруға көмектесу үшін қызметтен босатылды, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерлерге ойын-сауық ұйымдастырды. Соғыстан кейін ол Вест-Эндке оралып, «Kissing Time» (1919) және 1920-1930 жылдары музыкалық комедиялар мен фарстар сериясында ойнады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол Бэзил Динмен бірге ENSA-ны құруға көмектесті, ол оның көмегімен шетелдегі британдық әскерлерді көңіл көтерді. Хенсонның соғыстан кейінгі сахналық табысы ревюлерде, мюзиклдерде және пьесаларда жалғасты, соның ішінде 1955 жылы «Жоқ адамның күнделігі» атты Вест-Энд қойылымы. Хенсонның кинодағы мансабы үздіксіз болған жоқ, ол 1916 жылдан 1956 жылға дейін 14 фильмде ойнады. Олардың ең танымал туындысы – 1924 жылғы «Tons of Money» фильмі, ол британдық кино көрермендеріне танымал Aldwych фарстарын таныстырды. 1956 жылы Хенсонның досы Бобби Холет күдікті жағдайда қайтыс болды. Хенсон оның дәрігері Джон Бодкин Адамстың ісін тергеп-тексеруді полицияға анонимді түрде хабарлады. Адамс басқа бір қылмыс үшін сотталды, бірақ ақталды.
Leslie Lincoln Henson (3 August 1891 – 2 December 1957) was an English comedian, actor, singer producer for films and theatre, and film director. He initially worked in silent films and Edwardian musical comedy and became a popular music hall comedian who enjoyed a long stage career. He was famous for his bulging eyes, malleable face and raspy voice and helped to form the Entertainments National Service Association (ENSA) during the Second World War. Born in Notting Hill, London, Henson became interested in the theatre from an early age, writing and producing theatrical pieces while at school. He studied with the Cairns James School of Musical and Dramatic Art as a child, making his professional stage début at the age of 19. His first West End role was in Nicely, Thanks! (1912) and he later starred in several hit West End Edwardian musical comedies, including To Night's the Night (1915) and Yes, Uncle! (1917). After briefly serving with the Royal Flying Corps, he was released from active service by the British government to help run a concert party called "The Gaieties", which provided entertainment for the troops during World War I. After the war, he returned to the West End, playing in Kissing Time (1919) and a series of musical comedies and farces throughout the 1920s and 1930s. At the start of World War II, together with Basil Dean, he helped to form ENSA, with which he entertained British troops abroad. Henson's postwar stage success continued in revues, musicals and plays, including a West End adaptation of The Diary of a Nobody in 1955. Henson's film career was intermittent, and he made 14 films from 1916 to 1956. The most notable of these was Tons of Money in 1924, which introduced the popular Aldwych farces to British cinema audiences. In 1956, Henson's friend Bobby Hullett died in circumstances that struck him as suspicious. Henson anonymously notified the police that her doctor, John Bodkin Adams, should be investigated. Adams was subsequently tried for a different murder but acquitted.
Өмірбаян
Лесли Хенсон Лондонның Ноттинг-Хилл ауданында дүниеге келді. Ол Джозеф Линкольн Хенсонның жалғыз ұлы және үлкен баласы. Ол Эммануэль мектебінде (Вандсворт) және Клифтонвилл колледжінде (Маргейт) білім алды. Кішкентай кезінен-ақ театрға қызығушылық танытқан Хенсон мектепте оқып жүргенде театрлық қойылымдар жазып, қойды. Ол қысқа мерзімге отбасының бизнесінде жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай Кэрнс Джеймс музыкалық және драмалық өнер мектебінде оқыды.
Leslie Henson was born in Notting Hill, London, the eldest child and only son of Joseph Lincoln Henson, a tallow chandler, and his wife, Alice Mary (née Squire). He was educated at the Emanuel School (Wandsworth), and at Cliftonville College (Margate). Interested in the theatre from an early age, Henson wrote and produced theatrical pieces while at school. He worked briefly in the family business but soon studied with the Cairns James School of Musical and Dramatic Art.
Бобби Хоулеттің өлімі
1956 жылы 23 шілдеде Дублинде өнер көрсетіп жүргенде, Хенсон жақын досы Бобби Хольетттің Истборнда қайтыс болғанын естіді. Хольетттің күйеуі төрт ай бұрын қайтыс болғандықтан және доктор Джон Бодкин Адамс оларды екеуін де емдегендіктен Хенсон күдікке түсті. Ол Eastbourne полициясына анонимді түрде телефон соғып, алаңдаушылығын жеткізді, соның нәтижесінде Хольетттің өлімі бойынша тергеу басталды. Адамс 1957 жылы басқа пациент, Эдит Элис Морреллді өлтіргенінен ақталғаннан кейін, Хольетттің өлімі үшін ешқашан сотталмады. Сол кездегі Ішкі істер министрлігінің патологоанатомы доктор Фрэнсис Кэмпс 1946 мен 1956 жылдар аралығында Адамстың пациенттері арасында 163 күмәнді өлім тіркелгенін байқады.
On 23 July 1956, while in Dublin performing, Henson heard that his close friend Bobby Hullett had died in Eastbourne. Henson was suspicious because Hullett's husband had died just four months earlier and that Dr John Bodkin Adams had treated both of them. He telephoned the Eastbourne police anonymously to warn them of his fears, instigating an investigation into the death of Hullett. After Adams was acquitted in 1957 of the murder of another patient, Edith Alice Morrell, he was never tried for Hullett's murder. The Home Office pathologist at the time, Dr Francis Camps, noted 163 suspicious deaths among Adams's patients between 1946 and 1956.