Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс суретшісі (1891–1968)
German visual artist (1891–1968)
Джон Хартфилд (туған аты – Хелмут Герцфельд; 19 маусым 1891 – 26 сәуір 1968) – 20 ғасырдың неміс суретшісі, өнерді саяси құрал ретінде қолдануды алғашқылардың бірінен бастаған. Оның ең белгілі фотомонтаждарының көптегені нацистік және фашистік идеологияға қарсы айтылған сөздер еді. Хартфилд сонымен қатар Уптон Синклер сияқты жазушылардың кітап мұқабаларын, ал Бертольд Брехт пен Эрвин Пискатор сияқты заманауи драматургтар үшін сахна безендірістерін жасаған.
John Heartfield (born Helmut Herzfeld; 19 June 1891 – 26 April 1968) was a 20th century German visual artist who pioneered the use of art as a political weapon. Some of his most famous photomontages were anti Nazi and anti fascist statements. Heartfield also created book jackets for book authors, such as Upton Sinclair, as well as stage sets for contemporary playwrights, such as Bertolt Brecht and Erwin Piscator.
Ерте өмір, білім және жұмыс
Джон Хартфилд 1891 жылғы 19 маусымда Германия империясының Берлиндегі Шмаргендорф ауданында дүниеге келді. Оның ата-анасы – социалистік жазушы Франц Герцфельд және тоқымашы, саяси белсенді болған Алиса (құрмет аты Стольценбург). 1899 жылы Хельмут, оның ағасы Виланд және әпкелері Лотте мен Герта, Франц Герцфельдтің дінге қарсы сөздері айыпталғаннан кейін ата-аналары тарапынан орманға тасталып кетті. Оның отбасы Швейцарияға қашуға мәжбүр болды, кейін Австрияға депортацияланды. 1899 жылы ата-анасы жоғалғанда, Хартфилд пен оның бауырлары тау шатырында жалғыз қалды. Төрт бала Австрияның Айген деген шағын қаласына Ігнац атты туысының қолына өткен еді. 1908 жылы Мюнхендегі Корольдік өнер және қолөнер мектебінде оқыды. Альберт Вайсгербер және Людвиг Хольвейн есімді екі коммерциялық дизайнер оның ерте кездегі ықпалына түсті. Берлинде тұрғанда, ол өзінің неміс есімін ағылшын тіліне ауыстырып, "Джон Хартфилд" деп атала бастады. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияны қампқан британдықтарға қарсы ысқырыққа наразылық болды, сол кезде берлиндегі көшелерде жиналған халық "Англияны Құдай жазаласын!" деп шулаған. Сол жылы Хартфилд, оның ағасы Виланд және Джордж Гросс Берлинде "Малик" баспасын құрды. 1916 жылы ол Джордж Гросспен бірге суреттерді біріктіру тәжірибесін жасады, бұл өнер түрі кейін фотомонтаж деп аталды және олардың жұмысының маңызды ерекшелігіне айналды. 1917 жылы Хартфилд Берлиннің "Дада" клубының мүшесі болды. Ол негізінен екі басылымда жұмыс істеді: "Қызыл Ту" ("Die Rote Fahne") күнделігі және "Жұмысшылардың суреттелген газеті" ("Arbeiter Illustrierte Zeitung" - AIZ) апталық коммунистік журналы, соңғысы Хартфилдтің ең танымал туындыларын жариялады. Ол сонымен қатар Эрвин Пискатор мен Бертольд Брехтке театр декорацияларын жасады. 1920 жылдары Хартфилд көптеген фотомонтаждар жасады, олардың көптегені Уптон Синклердің "Мыңжылдық" кітабының мұқабасындағы монтаж сияқты кітаптардың қорғағыш жамылғылары ретінде қайта басылды. 1932 және 1933 жылдар аралығында, нацистер билікке келген кезде, Хартфилдтің монтаждары плакаттар түрінде Берлин көшелерінде таратылды. Бұл ротогравировка арқылы жасалды, яғни суреттер, дизайн және сөздер баспа табағына немесе цилиндріне ойылып жазылды. Оның саяси монтаждары 1930 жылдан 1938 жылға дейін "Жұмысшылардың суреттелген газеті" журналының мұқабасында тұрақты түрде жарияланды. Бұл танымал апталықтың таралымы (ең жоғарғы деңгейде 500 000 данаға жетті) сол кездегі кез келген неміс журналымен бәсекелесе алды. Хартфилдтің фотомонтаждары осы мұқабада пайда болғандықтан, оның жұмысын газет стендтерінде көптеген адам көрді. 1933 жылғы сәуірде нацистік партия билікті алғанға дейін Хартфилд Берлинде тұрды. Ұлы жұма күні СС оның пәтеріне шабуыл жасады, бірақ ол балкондан секіріп, қоқыс контейнеріне тығылып құтылды. Ол Германиядан Судет таулары арқылы Чехословакияға қашып кетті. Ақырында ол Гестапоның іздеп отырған ең басты бес адамның тізіміне енді. 1934 жылы ол "Қан мен темір" рейхтің ұранын мазақ ету үшін төрт қанды балтаны біріктіріп, свастика жасады (AIZ, Прага, 8 наурыз 1934 ж.). 1938 жылы Германия Чехословакияны басып алуға дайындалып тұрғанда, ол тағы да нацистерден қашуға мәжбүр болды. Англияға көшіп келгеннен кейін, ол жау шетелдік ретінде ұсталды, содан кейін денсаулығы нашарлай бастады. Кейін ол Лондонның Хэмпстед ауданында тұрды. 1939 жылы оның ағасы Виландқа британдық тұруға рұқсат берілмеді, ол отбасымен бірге АҚШ-қа кетті.
John Heartfield was born Helmut Herzfeld on 19 June 1891 in Berlin Schmargendorf, Berlin under the German Empire. His parents were Franz Herzfeld, a socialist writer, and Alice (née Stolzenburg), a textile worker and political activist. In 1899, Helmut, his brother Wieland, and their sisters Lotte and Hertha were abandoned in the woods by their parents after Franz Herzfeld was accused of blasphemy. His family had to flee to Switzerland and later they were deported to Austria. When their parents disappeared in 1899, Heartfield and his siblings were left abandoned in a mountain hut. The four children went to live with an uncle, Ignaz, in the small Austrian town of Aigen. In 1908, he studied art in Munich at the Königliche Kunstgewerbeschule München (Royal Bavarian Arts and Crafts School). Two commercial designers, Albert Weisgerber and Ludwig Hohlwein, were early influences. While living in Berlin, he began styling himself "John Heartfield," an anglicisation of his German name, to protest against anti British fervour sweeping Germany during the First World War, when Berlin crowds often shouted "Gott strafe England!" ("May God punish England!") in the streets. During the same year, Heartfield, his brother Wieland and George Grosz launched the Malik publishing house in Berlin. In 1916, he and George Grosz experimented with pasting pictures together, a form of art later named photomontage, and which would become a central characteristic of their work. In 1917, Heartfield became a member of Berlin Club Dada. He mainly worked for two publications: the daily Die Rote Fahne ("The Red Flag") and the weekly communist magazine Arbeiter Illustrierte Zeitung (AIZ; "Workers' Illustrated Newspaper"), the latter of which published the works for which Heartfield is best remembered. He also built theatre sets for Erwin Piscator and Bertolt Brecht. During the 1920s, Heartfield produced a great number of photomontages, many of which were reproduced as dust jackets for books such as his montage for Upton Sinclair's The Millennium. It was through rotogravure, an engraving process whereby pictures, designs, and words are engraved into the printing plate or printing cylinder, that Heartfield's montages, in the form of posters, were distributed in the streets of Berlin between 1932 and 1933, when the Nazis came to power. His political montages regularly appeared on the cover of Arbeiter Illustrierte Zeitung from 1930 to 1938, a popular weekly whose circulation (as many as 500,000 copies at its height) rivaled any other contemporary German magazine. Since Heartfield's photomontages appeared on this cover, his work was widely seen at newsstands. Heartfield lived in Berlin until April 1933 when the Nazi Party took power. On Good Friday, the SS broke into his apartment, but he escaped by jumping from his balcony and hiding in a trash bin. He fled Germany by walking over the Sudeten Mountains to Czechoslovakia. He eventually rose to number five on the Gestapo's most wanted list. In 1934, he combined four bloody axes tied together to form a swastika to mock the "Blood and Iron" motto of the Reich (AIZ, Prague, 8 March 1934). In 1938, given the imminent German occupation of Czechoslovakia, he was forced once again to flee from the Nazis. Relocating to England, he was interned as an enemy alien, and his health began to deteriorate. Afterward, he lived in Hampstead, London. His brother Wieland was refused a British residency permit in 1939 and instead left for the United States with his family.
Соғыстан кейінгі кезең
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Хартфилдтің "жұмысы мен денсаулығы" үшін Англияда қалу туралы жазбаша өтініші қабылданбады, ал 1950 жылы ол Шығыс Германияның Шығыс Берлинде тұратын Виландқа қосылуға көндірілді. Хартфилд ағасының жанындағы Фридрихштрассе, 129А мекенжайындағы пәтерге көшіп барды. Дегенмен, оның Берлинге оралуы Шығыс Германия үкіметі тарапынан күдікпен қабылданды, себебі ол 11 жыл Англияда болған және оның тіс дәрігері Штазидің күдігінде болды. Ол тексерілді де, сотқа тартылудан мүжіл болды, бірақ Шығыс Германияның Өнер академиясына қабылданудан бас тартылды. Оған суретші ретінде жұмыс істеуге тыйым салынды және денсаулық сақтау жәрдемақысынан айырылды. Бертольт Брехт пен Стефан Хаймның араласуы арқасында 1956 жылы Хартфилд ресми түрде Өнер академиясына қабылданды. Ол кейіннен ядролық соғыс қаупі туралы ескертетін бірнеше монтаждар жасағанмен, жастық шағындағыдай шығармашылыққа толы болған жоқ. Шығыс Берлинде Хартфилд Берлинер ансамблі мен Неміс театрында Бенно Бессон және Вольфганг Лангофф сияқты театр режиссерлерімен тығыз байланыс жасады. Ол Бертольт Брехт пен Дэвид Берг үшін жаңашыл сахналық безендірулер жасады. Хартфилдтің қарапайым реквизиттері мен аскетикалық сахналарын пайдаланып, Брехт өзінің пьесаларын маңызды сәттерде тоқтатып, көрермендердің оқиғаға қатысуын және өздерін жоғалтпауын қамтамасыз етті. 1967 жылы ол Ұлыбританияға сапар шегіп, өзінің туындыларының ретроспективті көрмесін дайындауға кірісті, оны кейіннен оның жесірі Гертруд және Берлин өнер академиясы аяқтады, ал 1969 жылы Лондондағы ICA-да көрсетілді.
In the aftermath of World War II, Heartfield was denied his written applications to remain in England for "his work and his health", and was convinced in 1950 to join Wieland, who had been living in East Berlin, East Germany. Heartfield moved into an apartment next to his brother's, at 129A Friedrichstrasse. However, his return to Berlin was seen with suspicion by the East German government due to his 11 year stay in England and the fact his dentist was under suspicion by the Stasi. He was interrogated and released having narrowly avoided a trial for treason, but was denied admission into the East German Akademie der Künste (Academy of the Arts). He was forbidden to work as an artist and was denied health benefits. Due to the intervention of Bertolt Brecht and Stefan Heym, Heartfield was formally admitted to the Academy of the Arts in 1956. Although he subsequently produced some montages warning of the threat of nuclear war, he was never again as prolific as in his youth. In East Berlin, Heartfield worked closely with theatre directors such as Benno Besson and Wolfgang Langhoff at Berliner Ensemble and Deutsches Theater. He created innovative stage set designs for Bertolt Brecht and David Berg. Using Heartfield's minimal props and stark stages, Brecht interrupted his plays at key junctures to have the audience be part of the action and not lose themselves in it. In 1967, he visited Britain and began preparing a retrospective exhibition of his work, which was subsequently completed by his widow Gertrud and the Berlin Academy of Arts, and shown at the ICA in London in 1969.
Шығармалары
Ол 1930-1938 жылдары жасаған 240 саяси өнер фотомонтаждарымен әйгілі, көбінесе фашизм мен нацизмді сынаған. Оның Адольф Гитлер мен нацистерді пародиялап көрсеткен фотомонтаждары, олардың пропагандалық мәселесін жою мақсатында, мысалы, свастика сияқты нацистік символдарды өзгертіп көрсеткен.
He is best known for the 240 political art photomontages he created from 1930 to 1938, mainly criticising fascism and Nazism. His photomontages satirising Adolf Hitler and the Nazis often subverted Nazi symbols such as the swastika in order to undermine their propaganda message.
Ерекше еңбектер
Адольф, Супермен (Arbeiter Illustrierte Zeitung [AIZ, "Жұмысшылардың суреттелген газеті"], Берлин, 17 шілде 1932) Адольф Гитлердің өңешіндегі алтын монеталарды көрсету үшін монтаждалған рентген суретін пайдаланды, олар оның асқазанында жиналған, ол отан жауларына қарсы айғайлағанда. «Геринг: Үшінші рейхтің палашы» (AIZ, Прага, 14 қыркүйек 1933) шығармасында Герман Геринг қасапшы ретінде бейнеленген. «Женеваның мәні, капитал қайда тіршілік етеді, онда бейбітшілік болмайды» (AIZ, Берлин, 27 қараша 1932) Швейцария туындағы крест свастикаға айналған Ұлттар Лигасы алдында қанға батқан штыкқа қадалған бейбітшілік голубін көрсетеді. «Hurrah, die Butter ist Alle!» («Құтты болсын, май бітті!») 1935 жылы AIZ газетінің бірінші бетінде жарияланды. Пропаганда эстетикасының пародиі ретінде фотомонтажда неміс отбасы ас үстелінде велосипед жеп отыр, қабырғада Гитлердің портреті ілінген; қабырға қағазы свастикалармен әсемделген. Сәби свастикасы бар палашының балғасын шайнап тұр, ал ит үлкен гайка мен болтты жалайды. Тақырып үлкен әріптермен жазылған, сонымен қатар азық-түлік тапшылығы кезінде Герман Геринг айтқан цитата қосылған. Цитатаның мағынасы: «Ура, майдың бәрі бітті!». Геринг бірде Гамбургте сөйлеген сөзінде: «Темір кені рейхті күшті етті. Ал май мен майлы қалдықтар, ең көп дегенде, халықты семіртті».
Adolf, the Superman (published in the Arbeiter Illustrierte Zeitung [AIZ, "Workers' Illustrated Newspaper"], Berlin, 17 July 1932), used a montaged X ray to expose gold coins in Adolf Hitler's esophagus leading to a pile in his stomach as he rants against the fatherland's enemies. In Göring: The Executioner of the Third Reich (AIZ, Prague, 14 September 1933), Hermann Göring is depicted as a butcher. The Meaning of Geneva, Where Capital Lives, There Can Be No Peace (AIZ, Berlin, 27 November 1932), shows the peace dove impaled on a blood soaked bayonet in front of the League of Nations, where the cross on the Swiss flag is changed into a swastika. Hurrah, die Butter ist Alle! (Hurray, There's No Butter Left!) was published on the front page of the AIZ in 1935. A pastiche of the aesthetics of propaganda, the photomontage shows a German family at a dinner table eating a bicycle, with a portrait of Hitler hanging on the wall; the wallpaper is emblazoned with swastikas. A baby gnaws on an executioner's axe, also emblazoned with a swastika, and a dog licks an oversized nut and bolt. The title is written in large letters, in addition to a quote uttered by Hermann Göring during a food shortage. Translated, the quote reads: "Hooray, the butter is all gone!". Göring once said in an address delivered in Hamburg: "Iron ore has made the Reich strong. Butter and drippings have, at most, made the people fat".
Өлім және мұра
Өмір бойы аурумен күрескеннен кейін Хартфилд 1968 жылғы 26 сәуірде Шығыс Берлинде қайтыс болды. Ол Брехттің бұрынғы үйіне жақын орналасқан Доротенштадт зиратында жерленді. Оның әйелі Гертруд Хартфилд қайтыс болғаннан кейін, Шығыс Германияның Өнер академиясы Хартфилдтің барлық сақталған туындыларын қабылдады. Батыс Германияның Өнер академиясы Шығыс Германия академиясын біріктірген кезде, Хартфилд архиві де олармен бірге ауыстырылды. 1993 жылдың 15 сәуірінен 6 шілдесіне дейін Нью-Йорк қаласының Заманауи өнер мұражайы Хартфилдтің түпнұсқалық монтаждарының көрмесін ұйымдастырды. 2005 жылы Ұлыбританияның Тейт галереясы оның фотомонтаждар жиынтығының көрмесін өткізді. 2008 жылы Кельндегі Людвиг мұражайы Маринус пен Хартфилдтің ретроспективті көрмесін ұсынды.
Following a lifelong history of illness, Heartfield died on 26 April 1968 in East Berlin, East Germany. He was buried in the Dorotheenstadt Cemetery, adjacent to Brecht's former home. After his widow Gertrud Heartfield's death, the East German Academy of the Arts took possession of all of Heartfield's surviving works. When the West German Academy of Arts absorbed the East German Academy, the Heartfield Archive was transferred with it. From 15 April to 6 July 1993, the New York City Museum of Modern Art hosted an exhibition of Heartfield's original montages. In 2005, the British Tate Gallery held an exhibition of his photomontage pieces. The Museum Ludwig in Cologne held a retrospective exhibition of Marinus and Heartfield in 2008.
Танымал мәдениетте
Hurray, There's No Butter Left! – Siouxsie and the Banshees тобының "Metal Postcard" әніне шабыттандырған туынды. Бұл ән неміс тілінде "Mittageisen" деп қайта жазылып, 1979 жылдың қыркүйегінде Германияда Heartfield-тің суреті мұқаба ретінде пайдаланылып, жеке альбом ретінде шығарылды. Бірнеше айдан кейін ән Ұлыбританияда да жарияланды. Швейцарияның дарквейв тобы Mittageisen (1981–1986) осы әннің атауымен аталған. "Қайран, май қалмады" деген мәтін 1935 жылы тыйым салынған коммунистік журналға жарияланған саяси комикстегі неміс отбасының суретінің астында жазылған еді. Словениялық және бұрынғы Югославияның авангардтық музыкалық тобы Laibach Heartfield-тің туындыларына көптеген сілтемелер жасайды: топтың бастапқы логотипі, "қара крест" – Heartfield-тің "Der alte Wahlspruch im "neuen" Reich: Blut und Eisen" (1934) өнерінен алынған, төрт балтадан жасалған крест, оны 1987 жылғы Opus Dei альбомының ішкі қаптамаларында және таңбаларында көруге болады. Олардың дебюттік альбомы Laibach (Ropot, 1985, Любляна) мұқабасы да Heartfield-тің "Wie im Mittelalter so im Dritten Reich" (1934) туындысын еске түсіреді. "Raus! (Herzfelde)" атты трек, бастапқыда Slovenska Akropola альбомында болған, сондай-ақ Krst pod Triglavom және Opus Dei альбомдарында Herzfeld (Heartfield) деген атпен енгізілген, Heartfield туралы ән. Британдық хардкор панк тобы Discharge Heartfield-тің "Peace and Fascism" туындысын 1981 жылғы Never Again атты 7 дюймдік EP-нің мұқабасы үшін пайдаланған. Ағылшын постпанк тобы Blurt 1986 жылғы Poppycock альбомында "Hurray, the Butter is All Gone!" атты ән жазды. Армян-американдық альтернативті металл тобы System of a Down Heartfield-тің Германия Коммунистік партиясының плакатын ("The Hand Has Five Fingers") 1998 жылғы дебюттік альбомының мұқабасы ретінде қолданды. Неміс эксперименталды тобы Einstürzende Neubauten Heartfield пен оның ағасы Wieland Herzfelde-ге, сондай-ақ Kurt Schwitters, Hannah Höch, George Grosz және Filippo Tommaso Marinetti сияқты дадаизм мен футуризмнің басқа да өкілдеріне 2007 жылғы Alles wieder offen альбомынан "Let's Do It a Dada" трегінде сілтеме жасайды.
Hurray, There's No Butter Left!, was an inspiration for the song "Metal Postcard" by Siouxsie and the Banshees. This song was re recorded in German as "Mittageisen" and released as a single in September 1979 in Germany with Heartfield's work as the cover art. A few months later the single was also released in the UK. The Swiss darkwave band Mittageisen (1981–1986) is named after this song's title. Hurray, There's No Butter Left, was the text on the bottom of a photo of a German family, which can be found in a political comic posted into a banned communist magazine, in 1935. Slovenian and former Yugoslav avant garde music group Laibach has a number of references to Heartfield's works: the original band's logo, the 'black cross', references Heartfield's art Der alte Wahlspruch im "neuen" Reich: Blut und Eisen (1934), a cross made of four axes, as can be seen on the inner sleeves and labels of their 1987 album Opus Dei. The cover art of their self titled debut album Laibach (Ropot, 1985, Ljubljana), also references Heartfield's Wie im Mittelalter so im Dritten Reich (1934). A track called Raus! (Herzfelde), originally on Slovenska Akropola, but also included in Krst pod Triglavom and Opus Dei as Herzfeld (Heartfield), is about Heartfield. British hardcore punk band Discharge used Heartfield's work "Peace and Fascism" for the cover artwork of their 7 inch EP Never Again, 1981. English post punk band Blurt recorded a song called "Hurray, the Butter is All Gone!" on their 1986 album Poppycock. Armenian American alternative metal band System of a Down used Heartfield's poster for the Communist Party of Germany (The Hand Has Five Fingers) as cover art on their 1998 self titled debut album. German experimental group Einstürzende Neubauten reference Heartfield and his brother Wieland Herzfelde, as well as other Dadaist and Futurist artists such as Kurt Schwitters, Hannah Höch, George Grosz and Filippo Tommaso Marinetti in the track "Let's Do It a Dada" from their 2007 album Alles wieder offen.