Қасиетті Тақтың мүліктері мен кірістерінің тарихы

Кіріспе

Қасиетті Тақтың иеліктері мен кірістері

Қасиетті Петірдің мұрасы (Patrimonium Sancti Petri) бастапқыда апостолдық Қасиетті Таққа тиесілі әртүрлі жерлер мен кірістерді білдірді. VIII ғасырдың ортасына дейін бұл толығымен жеке меншік болып келді; кейіннен ол Папаның билігіндегі аумақтарға сәйкес келді, бірақ XIII ғасырдың басынан бастап бұл термин Шіркеу Штаттарының төрт провинциясының біріне қатысты қолданыла бастады.

Рим шіркеуінің мұралық иеліктері

321 жылы Рим императоры Ұлы Константин христиан шіркеуінің мүлікке ие болуына және оны басқаруға рұқсат берді. Бұл Рим шіркеуінің мүліктері үшін алғашқы заңдық негіз болды. Кейіннен олар қайырымдылықтармен толықтырылды. Константин өзінің Римдегі Латеран сарайын шіркеуге сыйлаған болуы мүмкін. Константиннің сыйлықтары "Константиннің сыйлығы" деп белгілі жалған құжаттың пайда болуына себеп болған аңыздың тарихи ядросын құрады. Римдік ақсүйектердің бай отбасылары Константиннің үлгісін ұстанды. Олардың есімі, отбасылардың өзі жойылғаннан кейін, Рим Папалығына бір кезде сыйлаған мүліктерінің аттарында сақталды. Оның билігі тұсында Папа Сильвестр Италия, Сицилия, Антиохия, Кіші Азия, Солтүстік Африкадағы Гиппо аймағы, Армения және Месопотамияда мүліктерге ие болды. Ірі мүліктік сыйлықтар шамамен 600 жылы тоқтады. Византия императорлары Константинополь патриархатын жоғары бағалап, сыйлықтарында одан аз болды. Ломбардтармен болған соғыстар да жағымсыз әсер етті, сондықтан аз отбасылар ғана ірі мүлікті мұраға қалдыра алды.

Папалық саясаттың рөлі

Рим папасының саяси мәселесі уақыт өте келе ерекше маңызға ие болды, себебі Рим, императорлық резиденция Шығысқа көшірілгеннен кейін, жоғары саяси лауазымды тұлғалардың ордасы болмай қалды. Империяның бөлінуінен бастап, Батыс императорлары қорғанысы жақсырақ Равеннаны өз резиденциясы етіп таңдады. Осы жерде Одоакрдың және остготтардың билігінің орталығы орналасты; сондай-ақ, остготтар құлағаннан кейін, Италиядағы Византия императорының «вице-королі» – экзарх та осы жерде тұрды. Римде папа саяси келіссөздерде көбірек көзге түсе бастады; папа Лев I хун патшасы Аттиламен және вандал патшасы Гейзерихпен, ал папа Геласий I остгот патшасы Теодорикпен келіссөздер жүргізді. Кассиодор, остготтардың үстемдігі астындағы префектус преторио ретінде, папа Иоанн II-ге дүниелік мәселелерді жүктеді. Император Юстиниан 554 жылы Прагматикалық санкцияны жариялағанда, папа мен Сенатқа салмақ және өлшемдерді бақылауға жауапкершілік берілді. Содан бері екі ғасыр бойы папалар Византия үкіметінің ломбардтардың шабуылына қарсы адал қолдаушылары болды және олардың қажеттілігі одан да артты, себебі 603 жылдан кейін Сенат жойылды. Папалар енді жалғыз сот органы болды, бұл міндет көбінесе епископтарға «халық қорғаушысы» (Defensor populi) ретінде тапсырылды. Император Юстиниан II 692 жылы папа Сергий I-ді Константинополге күштеп жеткізуге тырысқанда (папа Мартин I-ге жасалғандай), император шақырған Труллан кеңесінің канондарына оның келісімін алу үшін, Равенна және оңтүстікте орналасқан Пентаполис герцогтігінің әскерлері жиналып, Римге басып кірді және императордың толық өкілеттігі бар өкілінің кетуіне мәжбүр етті. 715 жылы соңғы рет жеті шығыс папасы билік еткен папалық таққа батыстық папа Григорий II отырды, ол иконоборлық дау кезінде Исавриялық Лев III-ке қарсы тұруға тағдырланды.

Византияның орталық Италиядағы құлдырауы

Киелі үй мемлекеттерінің бастапқыда алған ерекше пішіні орталық Италия халқының Ломбардтарға қарсы соңғы деммен қорғалған аймақтары болғандығымен түсіндіріледі. 751 жылы Аистульф Равеннаны басып алды, соның арқасында экзархат пен Пентаполистің ұзақ күткен тағдыры шешілді. Аистульф Сполтоны да тікелей билігінде ұстап, бар күшін Рим герцогтығына қарсы қолданғанда, оны да ұстап тұру мүмкін емес сияқты болды. Византия әскер жібермеді, ал император Константин V жаңа папа Стефан II-нің қайталап көмек сұрауына жауап ретінде, оған Византияның ежелгі саясатын ұстандырып, Ломбардтарға қарсы тағы бір герман тайпасын қоюға кеңес берді. Тек франктар ғана Ломбардтарды бейбітшілікке мәжбүрлей алатын күшке ие болды, және олар ғана папамен тығыз байланыста болды. Карл Мартель бұрынғыда Грегорий III-нің өтініштеріне жауап бермеген еді, бірақ содан бері франк билеушілері мен папалардың арасы жақындады. Папа Захарий жақында ғана (751 жылы) Пепиннің Меровингтер тағына отырғанда, Каролингтер сарайының мэрінің пайдасына барлық күмәнді жойған сөз айтты. Сондықтан Рим Аистульфтің қатты қысымына тап болғанда, оған деген алғыстықтың белсенді түрде көрсетілуін күту орынды болды. Осыған байланысты Стефан II Аистульфке қарсы көмек сұрап, патша Пепинге зыяратшылар арқылы құпия хат жіберді және конференция өткізуді сұрады. Пепин өз кезегінде Джумиегес аббаты Дроктегангты папамен кеңесу үшін жіберді, ал кейін герцог Аухар мен Мец епископы Хродегангты папаны франк мемлекетіне алып жүру үшін жіберді. Бұрын ешбір папа Альпі тауларын аттамаған еді. Папа Стефан сапарға дайындалып жатқанда, Константинопольден хабаршы келді, ол папаға Аистульфті жеңілістерін қайтаруға көндіру үшін императорлық бұйрықты жеткізді. Стефан өзімен императорлық хабаршыны, Рим шіркеуінің бірнеше мәртебелі тұлғаларын, сондай-ақ Рим милициясына жататын аристократия өкілдерін алып, бірінші кезекте Аистульфке бет бұрды. 753 жылы папа Римді қалдырды. Аистульф папамен Павияда кездескенде, келіссөздерге түсуден немесе басып алған жерлерін қайтару туралы естіуден бас тартты. Стефан қиындықпен ғана Ломбард патшасын Франкияға сапарына кедергі келтірмеуге көндірді.

The strange shape which the States of the Church assumed from the beginning is explained by the fact that these were the districts in which the population of central Italy had defended itself to the very last against the Lombards. In 751 Aistulf conquered Ravenna, and thereby decided the long delayed fate of the exarchate and the Pentapolis. And when Aistulf, who held Spoleto also under his immediate sway, directed all his might against the Duchy of Rome, it seemed that this too could no longer be held. Byzantium could send no troops, and Emperor Constantine V, in answer to the repeated requests for help of the new pope, Stephen II, could only offer him the advice to act in accordance with the ancient policy of Byzantium, to pit some other Germanic tribe against the Lombards. The Franks alone were powerful enough to compel the Lombards to maintain peace, and they alone stood in close relationship with the pope. Charles Martel had on a former occasion failed to respond to the entreaties of Gregory III, but meanwhile the relations between the Frankish rulers and the popes had become more intimate. Pope Zachary had only recently (751), at Pepin's accession to the Merovingian throne, spoken the word that removed all doubts in favour of the Carolingian mayor of the palace. It was not unreasonable, therefore, to expect an active show of gratitude in return, when Rome was most grievously pressed by Aistulf. Accordingly, Stephen II secretly sent a letter to king Pepin by pilgrims, soliciting his aid against Aistulf and asking for a conference. Pepin in turn sent Abbot Droctegang of Jumièges to confer with the pope, and a little later dispatched Duke Autchar and Bishop Chrodegang of Metz to conduct the pope to the Frankish realm. Never before had a pope crossed the Alps. While Pope Stephen was preparing for the journey, a messenger arrived from Constantinople, bringing to the pope the imperial mandate to treat once more with Aistulf for the purpose of persuading him to surrender his conquests. Stephen took with him the imperial messenger and several dignitaries of the Roman Church, as well, as members of the aristocracy belonging to the Roman militia, and proceeded first of all to Aistulf. In 753 the pope left Rome. Aistulf, when the pope met him at Pavia, refused to enter into negotiations or to hear of a restoration of his conquests. Only with difficulty did Stephen finally prevail upon the Lombard king not to hinder him in his journey to the Frankish kingdom.

Франктердің араласуы және шіркеу мемлекеттерінің құрылуы

Рим папасы содан кейін Ұлы Сент-Бернард асуын кесіп, франк патшалығына кірді. Пепин Понтионда қонағын күтіп алып, Равенна экзархатын және Аистульф басып алған басқа да аудандарды қайтару үшін бар күшін салуға уәде берді. Папа содан кейін Парижге жақын Сен-Дениге барды. Ол Пепинмен берік достық одақ құрып, шамамен 754 жылдың қаңтарында оны алғашқы Каролинг патшасы етіп жариялады. Папа франктарды қауымнан шығарумен қорқытып, енді олардың патшаларын Каролингтерден басқа әулеттен таңдамауға міндеттеді. Сонымен қатар, ол Пепин мен оның ұлдарына «Рим патрицийі» атағын берді, бұл атақ Италиядағы ең жоғары Византиялық лауазымды тұлғалар – экзархтарға тиесілі болған. Енді франк патшасы римдіктердің қорғаушысы және олардың епископы болуға тиіс болды. Алайда, папаның тілегін орындау үшін Пепин Италияға жорық жасауға ақсүйектерінің келісімін алуға тиіс болды. Бұл өте маңызды болды, өйткені бірнеше елшіліктер Ломбард патшасын бейбіт жолмен басып алған жерлерінен бас тартуға көндіруге тырысып, бірақ сәтсіз оралды. Франк ақсүйектері Quiercy on the Oise-де ақыры келісім берді. Пепин шіркеуге белгілі бір аумақтарды беруге жазбаша уәде берді, бұл Шіркеу мемлекеттерінің алғашқы құжатты жазбасы болды. Бұл құжат сақталмаған, бірақ оның мазмұнын келесі онжылдықтардағы көптеген сілтемелер көрсетеді және ол 778-80 жылдар аралығында жасалған Fragmentum Fantuzzianum-ның бастапқы көзі болуы мүмкін. Quiercy-дің түпнұсқа құжатында Пепин папаға Аистульф басып алған Орталық Италияның жерлерін, әсіресе экзархат пен Рим герцогтігін, сондай-ақ Ломбард патшалығындағы және Сполето мен Беневенто герцогтіктеріндегі бірқатар мүліктерді қайтаруға уәде берді. Бұл жерлерді Пепин әлі басып алмағандықтан, оның уәдесі оның жасауына байланысты болды. 754 жылдың жазында Пепин мен папа Италияға жорық бастады және өзін астанасына қамап алған король Аистульфты бейбітшілікке келісуге мәжбүр етті. Ломбардтар экзархат пен Пентаполистің соңғы рет басып алынған қалаларын беруге, Рим герцогтігіне және Италияның солтүстік-батысындағы Венеция мен Истрия аудандарына енді шабуыл жасамауға немесе оларды эвакуациялауға, сондай-ақ франктердің егемендігін мойындауға уәде берді. Аистульф қайтаруға уәде берген экзархат пен Пентаполистің қалалары үшін Пепин папаға жеке құжат жасады. Бұл 754 жылғы алғашқы «Сыйлық». Бірақ Пепин Альп тауларын қайтадан кесіп өткен кезде, Аистульф тағы да Римге шабуыл жасап, оны қоршауға алды. Папа Пепинге адалдық сертін қайтадан орындауға шақырды. 756 жылы Пепин әскерімен Аистульфке қарсы аттанды және оны тағы да Павияда қоршап алды. Аистульф папаға бірінші соғыстан кейін берілген қалаларды және оған қоса По өзенінің сағасындағы Коммакионы беруге мәжбүр болды. Бірақ бұл жолы уәде жеткіліксіз болды. Пепиннің елшілері экзархат пен Пентаполистің әртүрлі қалаларына барып, олардың кілттерін талап етіп алды және осы қалалардың ең жоғары билеушілері мен ең көрнекті ақсүйектерін Римге әкелді. Пепин осылайша папаға берілген қалалар үшін жаңа сыйлық актісін жасады және оны 756 жылғы екінші сыйлықпен бірге қалалардың кілттерімен бірге Санкт-Петер қабіріне қойды. Византия үкіметі франктардың бұл әрекетіне келіспеді. Ол Ломбардтардан тартып алынған аудандарды қайтарып алуға үміттенген. Бірақ Пепин Византия императоры үшін емес, папа үшін қару қолданды. Сол кездегі патшалар монастырларды салған және оларға жер берген, сонда олар үшін дұғалар жасалсын; Пепин папаға уақытша аумақтар беруді қалады, сонда ол папаның дұғаларына сенімді болады. Сондықтан Византия елшілері 756 жылғы екінші жорықтан бұрын келіп, императордан Ломбардтардан алынған қалаларды қайтаруды сұрағанда, ол қалаларды тек Римге ғана қайтаратынын айтты. Осылайша Пепин Шіркеу мемлекеттерін құрды. Шіркеу мемлекеттері белгілі бір мағынада Батыс Рим империясының шетелдік жаулап алушылардан құтылған жалғыз қалдығы болды. Рим халқы ломбардтардың қол астынан құтылғанына ризашылықпен мойындады. Сонымен қатар, папаға белгілі бір дәрежеде тәуелсіздік берілді. Пепиннің ұлы Карл Ұлының тұсында ломбардтармен қарым-қатынас тағы да шиеленісті. Адриан I ломбард патшасы Дезидерийдің Шіркеу мемлекеттерінің аумақтарын басып алғанын айтып, Карлға Киерсиде берген уәдесін еске салды. Дезидерий Карлдың туғандарының талаптарын қолдағандықтан, франк патшалығының бірлігіне қауіп тудырды және Карлдың өзінің мүдделері оған Дезидерийге қарсы тұруға мәжбүр етті. 773 жылдың күзінде Карл Италияға кірді және Дезидерийді Павияда қоршап алды. Қоршау кезінде Карл 774 жылғы Пасхада Римге барды және папаның өтініші бойынша Киерсиде берген уәделерді жаңартты. Осыдан кейін Дезидерий капитуляциялауға мәжбүр болды және Карл өзін Ломбардтардың патшасы деп жариялады. Карлдың Шіркеу мемлекеттеріне қатысты көзқарасы енді өзгерді. Ломбардтар патшасы атағымен қатар, ол әкесі ешқашан қолданбаған «Рим патрицийі» атағын да алды және бұл атаққа Пепин тұсында болмаған құқықтарды енгізді. Сонымен қатар, Адриан мен Карл арасында Пепин мен Карлдың Киерси құжатындағы міндеттемелері туралы пікір қарама-қайшылықтар туды. Адриан оны Карлдың экзархат пен Пентаполистегі Аистульфтің жаулап алған жерлерін ғана емес, сондай-ақ Орталық Италиядағы, Сполето мен Беневентодағы Ломбардтардың ертерек жаулап алған жерлерін де беруге міндеттендіретінін түсіндірді. Бірақ Карл мұндай түсіндіруге құлақ қоймады. Екі тарап та келісімге келуге ниетті болғандықтан, 781 жылы келісімге қол жеткізілді. Карл Адрианның Рим герцогтігінде және Пепиннің 754-756 жылдардағы сыйлықтарымен құрылған Шіркеу мемлекеттеріндегі егемендігін мойындады. Ол енді барлық аудандарды тізімдеген жаңа құжат жасады, онда папа басқарушы ретінде танылды. Тізімнің басында Рим герцогтігі (бұрынғы құжаттарда айтылмаған), содан кейін экзархат пен Пентаполис, Дезидерий өзінің билігінің басында қайтаруға келіскен қалалармен (Имола, Болонья, Фаэнца, Феррара, Анкона, Озимо және Умана) толықтырылды. Содан кейін мүліктер Сабин, Сполетан және Беневентан аудандары, Калабрия, Тоскана және Корсикадағы әртүрлі топтарда көрсетілді. Алайда, Карл «Патриций» ретінде Шіркеу мемлекеттеріндегі қылмыстық істер бойынша жоғары сот ретінде қарастырылуын қалады. Ол, екінші жағынан, папа сайлауының бостандығын қорғауға уәде берді және Пепин мен Стефан II арасында жасалған достық одақты жаңартты. Карл мен Адриан арасындағы келісім бұзылмады. 787 жылы Карл Шіркеу мемлекеттерін жаңа сыйлықтармен кеңейтті: Капуа және Беневенто герцогтігінің бірнеше шекаралық қалалары, сондай-ақ Ломбардиядағы бірнеше қалалар, Тоскана, Популония, Розелле, Сована, Тосканелла, Витербо, Багнореа, Орвието, Ференто, Оркия және соңғысы Читта ди Кастелло сол кезде қосылған болуы керек. Бұл шегерімдерге негізделген, өйткені Карл немесе Пепиннің заманынан ешқандай құжат сақталмаған. Адриан өте саясаткер екенін дәлелдеді және Шіркеу мемлекеттерінің екінші негізқалаушысы ретінде Стефан II-мен бірге саналады. Оның Карлмен жасаған келісімі кейінгі папалар мен Каролингтер және Ге...

The pope thereupon crossed the Great St. Bernard Pass into the Frankish kingdom. Pepin received his guest at Ponthion, and promised to do all in his power to recover the Exarchate of Ravenna and the other districts seized by Aistulf. The pope then went to St Denis, near Paris. He concluded a firm alliance of friendship with Pepin and made him the first Carolingian king, probably in January 754. He bound the Franks under the threat of excommunication, never thereafter to choose their kings from any other family than the Carolingian. At the same time he bestowed on Pepin and his sons the title of "Patrician of the Romans", the title the Exarchs, the highest Byzantine officials in Italy, had borne. In their stead now the King of the Franks was to be the protector of the Romans and their Bishop. However, to fulfill the wishes of the pope, Pepin had eventually to obtain the consent of his nobles to a campaign into Italy. This became imperative, when several embassies attempted by peaceful means to induce the Lombard king to give up his conquests but returned without accomplishing their mission. At Quiercy on the Oise, the Frankish nobles finally gave their consent. Pepin promised in writing to give the Church certain territories, the first documentary record for the States of the Church. This document has not been preserved, but a number of citations during the decades immediately following indicate its contents, and it is likely that it was the source of the much interpolated Fragmentum Fantuzzianum, which probably dates from 778 to 80. In the original document of Quiercy Pepin promised to restore to the pope the lands of central Italy conquered by Aistulf, especially in the exarchate and the Roman Duchy, and of a number of patrimonies in the Lombard Kingdom and the Duchies of Spoleto and Benevento. These lands had yet to be conquered by Pepin, so his promise was on condition that he did. In the summer of 754 Pepin and the pope began their march into Italy, and forced King Aistulf, who had shut himself up in his capital, to sue for peace. The Lombard promised to give up the cities of the exarchate and of the Pentapolis, which had been last conquered, to make no further attacks upon or to evacuate the Duchy of Rome and the northwest Italian districts of Venetia and Istria, and also acknowledged the sovereignty of the Franks. For the cities in the exarchate and in the Pentapolis, which Aistulf promised to return, Pepin executed a separate deed for the pope. This is the first "Donation of 754". But Pepin had hardly recrossed the Alps on his way home, when Aistulf again advanced against Rome, and lay siege. The pope summoned Pepin to fulfill anew his pledge of loyalty. In 756 Pepin set out with an army against Aistulf and again hemmed him in at Pavia. Aistulf was again compelled to promise to the pope the cities granted him after the first war and, in addition, Commachio at the mouth of the Po. But this time a promise was not sufficient. Pepin's messengers visited the various cities of the exarchate and of the Pentapolis, demanded and received the keys to them, and brought the highest magistrates and most distinguished magnates of these cities to Rome. Pepin executed a new deed of gift for the cities thus surrendered to the pope, and laid it with the keys of the cities on the grave of St. Peter in the Second Donation of 756. The Byzantine Government naturally did not approve of this result of Frankish intervention. It had hoped to regain possession of the districts that had been wrested from it by the Lombards. But Pepin took up arms, not for the Byzantine emperor, but for the sake of the pope. Kings at that time founded monasteries and endowed them with landed properties, so that prayers might be offered for them there; Pepin wished to provide the pope with temporal territories, so he might be certain of the prayers of the pope. Therefore, when the Byzantine ambassadors came to him before the second expedition of 756 and asked him to return to the emperor the cities taken from the Lombards, he said that to Rome alone would he restore the cities. Thus did Pepin found the States of the Church. The States of the Church were in a certain sense the only remnant of the Roman Empire in the West which escaped foreign conquerors. Gratefully the Roman population acknowledged that they had escaped subjection to the Lombards. Also, temporal sovereignty guaranteed to the pope some level of independence. Under Pepin's son, Charlemagne, relations with the Lombards became strained again. Adrian I complained that the Lombard king Desiderius had invaded the territories of the States of the Church, and reminded Charlemagne of the promise made at Quiercy. As Desiderius also championed the claims of Charlemagne's nephews, he endangered the unity of the Frankish kingdom, and Charlemagne's own interests therefore bade him to oppose Desiderius. In the autumn of 773 Charlemagne entered Italy and besieged Desiderius at Pavia. While the siege was in progress, Charlemagne went to Rome at Easter, 774, and at the request of the pope renewed the promises made at Quiercy. Soon after this Desiderius was forced to capitulate, and Charlemagne had himself proclaimed King of the Lombards in his place. Charlemagne's attitude toward the States of the Church now underwent a change. With the title of King of the Lombards he also assumed the title as "Patricius Romanorum", which his father had never used, and read into this title rights which under Pepin had never been associated with it. Moreover, differences of opinion arose between Adrian and Charlemagne concerning the obligations which had been assumed by Pepin and Charlemagne in the document of Quiercy. Adrian construed it to mean that Charlemagne should take an elastic concept of the "res publica Romana" to the extent of giving up not only the conquests of Aistulf in the exarchate and in the Pentapolis, but also earlier conquests of the Lombards in Central Italy, Spoleto and Benevento. But Charles would not listen to any such interpretation of the document. As both parties were anxious to come to an understanding, an agreement was reached in 781. Charlemagne acknowledged the sovereignty of Adrian in the Duchy of Rome and in the States of the Church founded by Pepin's donations of 754–756. He now executed a new document in which were enumerated all the districts in which the pope was recognized as ruler. The Duchy of Rome (which had not been mentioned in the earlier documents) heads the list, followed by the exarchate and the Pentapolis, augmented by the cities which Desiderius had agreed to surrender at the beginning of his reign (Imola, Bologna, Faenza, Ferrara, Ancona, Osimo and Umana); next the patrimonies were specified in various groups: in the Sabine, in the Spoletan and Beneventan districts, in Calabria, in Tuscany and in Corsica. Charlemagne, however, in his quality of "Patricius", wanted to be considered as the highest court of appeal in criminal cases in the States of the Church. He promised on the other hand to protect freedom of choice in the election of the pope, and renewed the alliance of friendship that had been previously made between Pepin and Stephen II. The agreement between Charlemagne and Adrian remained undisturbed. In 787 Charlemagne further enlarged the States of the Church by new donations: Capua and a few other frontier cities of the Duchy of Benevento, besides several cities in Lombardy, Tuscany, Populonia, Roselle, Sovana, Toscanella, Viterbo, Bagnorea, Orvieto, Ferento, Orchia, Marta and lastly Città di Castello appear to have been added at that time. This is based upon deductions, since no document survives either from the time of Charlemagne or from that of Pepin. Adrian proved himself no mean politician, and is ranked with Stephen II as the second founder of the States of the Church. His agreement with Charlemagne remained authoritative for the relations of the later popes with the Carolingians and the German emperors. These relations were given a brilliant outward expression by Charlemagne's coronation as emperor in 800. In the later 9th century, such as during the papacy of Pope John VIII, the papal patrimony was severely threatened.

Рим папасының провинциясы

XIII ғасырдың басынан бастап, Әулие Петрдің мұрасы Рим папасы Иннокентий III құрған төрт провинцияның бірі болды, бұл шіркеулік мемлекеттерді бөлудің бір бөлігі еді. Оған ежелгі Тускияның Апостолдық Төрелікке бағынған бөлігі кірді, яғни қазіргі Витербо провинциясы және Чивитавеккья ауданы. Оны папа тағайындаған ректор басқарды. Кейіннен провинциялық ректорлардың қызметін үйлестіретін және папаның тікелей өкілі болған генерал-ректордің де бар екендігі құжатталды. Патримонио провинциясы 1357 жылы кардинал Эгидио Альборнос шығарған Constitutiones Aegidianae құжатында расталды. Ректорлардың тұрақты қалалары Монтефиасконе және Витербо болды.