Кіріспе
AEC Regent III екі қабатты автобусының түрі – AEC Regent III RT. Бұл AEC Regent III автобусының бір түрі болды. Ол AEC және Лондон Транспорты бірлесіп шығарған екі қабатты автобус еді. 1950 жылдары Лондонның әйгілі қызыл автобусы ретінде танылды және 1960 жылдар бойына жақсырақ танымал Рутмастер автобустарынан көптеп кездесті.
The AEC Regent III RT was one of the variants of the AEC Regent III. It was a double decker bus produced jointly between AEC and London Transport. It was the standard red London bus in the 1950s and continued to outnumber the better known Routemaster throughout the 1960s.
Үлгі
Прототип (London Transport RT 1) 1938 жылы AEC қозғалтқышымен (жаңасы қолжетімді болғанға дейін уақытша шара ретінде) және ауамен жұмыс істейтін алдын ала таңдаулы беріліс қорабымен салынды. Bosch-тан сатып алынған неміс ауа компрессорының қанағаттанарлық британдық аналогын табу, соғыс басталғанда AEC үшін қиындық туғызды. Прототип шассиі ескі көлік ретінде жасырынып, пайдалануға берілді. Ол 1931 жылдан бері Leyland Titan (парк нөмірі TD 111) автобусында болған, қолданылған ашық баспалдақ корпусын тасыды. Осылайша жасалған RT 1 1938 жылдың шілде айында ST 1140 ретінде қызметке түсті, бірақ ол стандартты ST көлігінен мүлдем өзгеше болды. Ол 1938 жылдың желтоқсанына дейін қызметте болды. Шасси сынақтан өтіп жатқанда, Лондон көлігінің Чизвик зауытында жаңа корпус құрастырылды. Оның төрт бөліктен тұратын корпусы 1937 жылғы Коммерциялық автокөлік көрмесінде көрсетілген Roe Leeds City Pullman корпусына ұқсады, бірақ жалпы заманауи дизайн әсері және қамтылған ерекшеліктері үлкен прогреске ұласты. Бұл корпус RT 1-дегі ескі корпусты алмастырды және автобус 1939 жылы қайтадан қызметке кірді.
Соғысқа дейінгі кезең
Лондондық көлік басқармасы 338 (кейіннен 150-ге дейін азайтылған) шассиқа тапсырыс берді, олар 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде өндірісте болды. Дегенмен, 1940 жылдың маусымында Францияның құлауынан кейін жеткізілім біртіндеп баяулады. Партияның соңғысы, RT 151, 1942 жылдың қаңтарында ғана Лондондық көлік басқармасына жетті, бұл оның алдыңғысынан алты ай кейін болды, бірақ барлығы соғысқа дейінгі толық техникалық сипаттамаларға сәйкес жасалды. Бұл көліктер RT1 және соғыстан кейінгі үлгілерге қарағанда жеңіл болды, себебі қалғандары металл қаңқалы корпусқа ие болды, ал олар ағаш пен металлдан жасалған композиттік корпусқа ие болды. Соғыс аяқталуына дейін RT типті тағы бір шасси жасалды, ол Глазго қалалық басқармасына жіберілді. Оның мәліметтері: AEC Regent IIIRT/Weymann H30/26R корпусы (Парк нөмірі 723, тіркеу нөмірі DGB371). Бұл бастапқыда 1939 жылғы Коммерциялық көлік көрмесінде көрсетілуі тиіс еді, бірақ соғыс басталғандықтан бұл жоспар орындалмады. Ол соғысқа дейінгі Лондондық үлгілерден Вейманн жасаған корпусымен ерекшеленді, алдыңғы жақтағы экрандық бөлігі сол кездегі Глазго қалалық басқармасының әдеттегі корпус жасаушысы Ковисон стилінде жасалған, бірақ кабинасы мен радиаторы Лондондық көліктерге ұқсас болды. Ол 1940 жылдың ақпанында жеткізіліп, 1956 жылы қызметтен шығарылып, дилерге сатылды.
Соғыстан кейінгі
RT өндірісі 1946 жылдың соңында қайта басталды, себебі Лондон Транспорты корпус конструкциясын жинақтап дайындауды қалаған, бұл Aldenham Tube Depot-та (кейін негізгі автобус цехына айналған) Halifax бомбалаушыларын құрастыру тәжірибесінен туындады. Жаңа көліктер соғыстан бұрынғы Лондон Транспорты дизайнының өңделген нұсқасы бойынша салынды, бірақ сыртқы түрі жағынан бұрынғы үлгілерінен көп ерекшеленбеді. Басты визуалды айырмашылықтар: соңғы (тар) бағыт тақтасы енді жүргізушінің үстінде, ал кең бағыт тақтасы (via) соңғы бағыт тақтасы мен жоғарғы қабат терезелерінің арасында орналасты. Алдыңғы маршрут нөмірі жоғарғы қабат терезелерінің үстінде сақталды (кейбірлер оны «маяк қорабы» деп атады, сондай-ақ жиі қолданылатын «құрабы» деп те атайды), бірақ артқы нөмір алынып тасталды және маршрут нөмірі негізгі дисплейдегі «via» ақпаратына қосылды. Корпустың құрастырылуы Лондон Транспорты емес, бірнеше мердігерлермен жүзеге асырылды. Жүргізуші есігінің алдындағы кабина терезесінің төменгі жиегі мен жүргізушінің лобовой шынысының төменгі жиегі көлденең болды, ал соғыстан бұрынғы үлгілерде олар кабина бұрышына қарай төмен қарай иілген. Сондай-ақ, артқы дөңгелектің артындағы сол жақ корпус, артқы дөңгелектің алдындағыдай иілмеген. Лобное шынысының астындағы желдеткіш тіреулердің саны 6-дан 4-ке дейін азайтылды. Барлығы, Лондон Транспорты 1947 және 1954 жылдар аралығында соғыстан кейінгі RT класындағы 4674 автобус алды, сондай-ақ осындай автобустардың шағын бөлігі Лондоннан тыс операторларға жіберілді (төменде қараңыз). Дегенмен, Лондонның «RT» отбасының көліктерінің саны барлығы 6956-ға жетеді деп есептелуі мүмкін, оның ішінде 4825 RT; 1631 RTL және 500 RTW. Соңғы екі типте Leyland Titan шассиінің модификациясы болды, сонымен қатар RTW-де Leyland 8 фут енді болаттан жасалған корпусы болды (7 фут 6 дюймге қарағанда). Бүкіл отбасы бір уақытта пайдалануға шығарылмады. Сонымен қатар, кейбір бос корпус конструкциялары қысқа мерзімге өңделген STL шассиіне орнатылып, SRT деп жіктелді. Қызметтегі соңғы RT (RT624), қазір Ensignbus сақтап отыр, 1979 жылдың 7 сәуірінде Barking Garage-ден 62-ші маршрут бойынша жүріп тұрды. Соғысқа дейінгі Глазго көлігі сияқты, соғыстан кейінгі өнімнің бәрі Лондон Транспотына жіберілген жоқ. 1946 және 1951 жылдар аралығында 101 шасси басқа он операторға жеткізілді. Олардың тек қырқында RT стиліндегі корпус болды, отыз тоғызы Park Royal компаниясы St Helens' Corporation үшін, ал біреуі Metro Cammell компаниясы Coventry Corporation Transport үшін жасалған. Төмендегі сыртқы сілтемеде қосымша ақпарат бар. 1953 жылдың маусым айында RT3710, Leyland Titan RTL1459-мен бірге Швейцарияға жөнелтіліп, Цюрихтегі сауда жәрмеңкесінде және Мальмёдегі ұқсас шарада көрсетілді. Сапар барысында ол Цюрих, Женева, Люцерн және Сент-Галлен қалаларында жол тасымалдары жүзеге асырды.
The ultimate (narrow) destination blind was now located just above the driver with the via blind (wide) between the ultimate and the top deck windows. The front route number remained above the top deck windows (known by some as the lighthouse box as well as the more widely used 'roofbox') although the rear one was removed and the route number joined the "via" points in the main display. The bodywork was constructed by several contractors, rather than by London Transport. The lower edge of the cab window forward of the driver's door and the lower edge of the driver's windscreen were horizontal, whereas on pre war examples they curved downwards towards the corner of the cab. Also, the lower offside bodyside, behind the rear wheel, did not curve in, as it did ahead of the rear wheel. The number of ventilation slats below the windscreen was reduced from 6 to 4. In total, London Transport received 4,674 post war RT class buses between 1947 and 1954, with a small number of similar buses also going to operators outside London (see below). However, the London "RT" family of vehicles could be considered to have numbered 6,956 in total, consisting of 4,825 RTs; 1,631 RTLs and 500 RTWs. The latter two types had a variant of the Leyland Titan chassis and, also, the RTWs had Leyland 8 feet wide steel framed bodies (as opposed to 7 feet 6 inches). The whole family were never all in operation at the same time. In addition, some surplus bodies were, for a short time, put onto modified STL chassis and classed as SRTs. The very last RT in service (RT624), now preserved by Ensignbus, operated on route 62 from Barking Garage on 7 April 1979. Like the pre war Glasgow vehicle, not all post war production went to London Transport. Between 1946 and 1951, 101 chassis were delivered to ten other operators. Of these, only forty had RT style bodies, thirty nine, by Park Royal, for St Helens' Corporation and one, by Metro Cammell, for Coventry Corporation Transport. The external link below has more information. In June 1953, RT3710, along with Leyland Titan RTL1459, was shipped to Switzerland and displayed at a trade fair in Zurich and a similar event in Malmö. During its visit it operated services in Zurich, Geneva, Lucerne and St Gallen.
БАҚ-тағы көріністер
1963 жылғы британдық музыкалық комедиялық фильмде, "Жазғы демалыс" фильмінде Клифф Ричард Францияның оңтүстігіне өзгертілген RT автобусын айдайды. 1962 жылдың сәуір айында Associated British Picture Corporation of Elstree Лондондық көліктерден үш қолданылған RT автобусын сатып алды (RT2305 (KGU334), RT2366 (KGU395) және RT4326 (NLE990)). Олардың барлығы әртүрлі түсірілімдер үшін RT1881 (жалған тіркеу нөмірі: WLB991) сияқты етіп өзгертілді. 1973 жылғы Джеймс Бондтың "Көруге де тырыс" ("Live and Let Die") фильмінде Бонд қашу кезінде RT III автобусын қолданады. Автобуспен жасалған трюктердің ішінде 360 градусқа айналу және қуғыншыларды тоқтату үшін төмен көпірде жоғарғы палубаны кесіп тастау болды. AEC Regent 1982 жылы шыққан Madness тобының "Cardiac Arrest" әнінің музыкалық видеосында көрінеді. AEC Regent III, 1950 жылғы үлгі ретінде, 2001 жылғы "Мумияның оралуы" ("The Mummy Returns") фильмінде пайда болады (фильмнің өзі 1933 жылы болған оқиғаны көрсетсе де). 2003 жылы үш RT автобусы (RT2240, RT3882 және RT4497) екі үш қабатты автобусқа (біреуі түсірілім кезінде қосалқы ретінде) айналдырылды (бұл автобустар "Knight Bus" деп аталды) және "Гарри Поттер және Азкабан тұтқыны" ("Harry Potter and the Prisoner of Azkaban") Гарри Поттер фильмінде пайда болды.