Кіріспе
Құрама Штаттар Әскери-теңіз флотының ұрысшы асасы, Әскери-теңіз флотының Құрмет крусінің иегері және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мәрттік медаліне үміткер.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Уэйк аралына шабуыл
Кваджалейн шайқасы
«Hailstone» операциясы
Филиппин теңізіндегі шайқас
Wake Island Raid
Battle of Kwajalein
Operation Hailstone
Battle of the Philippine Sea
|Марапаттар= Құрама Штаттар Әскери-теңіз флотының Құрмет крусі, Әскери-теңіз флотының Құрмет крусі, Құрама Штаттардың Ерекше ұшқыштық Құрмет крусі, Ерекше ұшқыштық Құрмет крусі, Әуе медалі, 1957 жылғы Құрама Штаттар Әскери-теңіз флотының ең үздік әуе нысана алушысы
|Жұбайы= Кэтрин Хорн (2 қараша 1918 – 29 қаңтар 2015) – Құрама Штаттар Әскери-теңіз флотының ұрысшы асасы, Әскери-теңіз флотының Құрмет крусінің иегері және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мәрттік медаліне үміткер. Соғыс аяқталғанда Врачю АҚШ Әскери-теңіз флотының ұшқыштары арасында төртінші орынды иеленді, ұшу кезінде 19 жау ұшағын түсірді және 21 ұшақты жерде жойды. Соғыстан кейін ол сынақ ұшқышы болып қызмет етті және соғыстан кейінгі Әскери-теңіз және Теңіз жаяу әскері әуе резерві бағдарламасын құруда маңызды рөл атқарды. 1956 жылдан 1958 жылға дейін Врачю өзінің жеке ұрысшы эскадрильясын, VF 51-ді жиырма екі ай бойы басқарды. Ол 1963 жылдың 31 желтоқсанында командир шенімен АҚШ Әскери-теңіз флотынан зейнеткерлікке шықты. Врачю кейін Калифорния штатының Данвилл қаласына көшіп, Wells Fargo компаниясында жұмыс істеді. Врачю Индиана штатының Шығыс Чикаго қаласында румын иммигранттарының отбасында дүниеге келген. Ол Индиана штатының Гринкастл қаласындағы ДеПау университетін бітірді және 1941 жылы АҚШ Әскери-теңіз флотына қабылданып, әскери мансабын бастады. Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери қызметі кезінде Врачю Тынық мұхитында Grumman F6F Hellcat ұшақтарында ұшты, өзінің ұстазы Эдвард «Бутч» О’Хардың, әскери-теңіз күштерінің соғыстағы бірінші асасының қанатты көмекшісі ретінде бес ай қызмет етті. Врачюдың ең үлкен жетістігі 1944 жылдың 19 маусымында «Ұлы Мариан түркі атуы» деп аталған шайқаста болды, ол жапондық бомбалаушылар тобымен әуеде шайқасып, сегіз минут ішінде тек 360 оқ-дәрі қолданып, алты жапон ұшағын түсірді. 1944 жылдың желтоқсан айында Филиппинге жасаған миссиясы кезінде Врачю атып түсірілді, парашютпен секіріп, американдық әскери күштерге қайта қосылғанға дейін филиппиндық қарсыластармен бес апта өткізді және Лексингтонға оралды. Врачю соғыстың соңғы айларын Мэриленд штатының Патуксент қаласындағы Әскери-теңіз сынақ орталығында өткізді.
|spouse= Kathryn Horn November 2, 1918 – January 29, 2015) was a United States Navy fighter ace, Navy Cross recipient, and Medal of Honor nominee during World War II. At the end of the war, Vraciu ranked fourth among the U. S. Navy's flying aces, with 19 enemy planes downed during flight and 21 destroyed on the ground. After the war, he served as a test pilot and was instrumental in forming the post war Naval and Marine Air Reserve program. From 1956 to 1958 Vraciu led his own fighter squadron, VF 51, for twenty two months. He retired from the U. S. Navy with the rank of commander on December 31, 1963. Vraciu later moved to Danville, California, and worked for Wells Fargo. Vraciu was born in East Chicago, Indiana, of Romanian immigrant parents. He graduated from DePauw University in Greencastle, Indiana, and began his military career in 1941, when he enlisted in the U. S. Navy. During his military service in World War II, Vraciu flew Grumman F6F Hellcats in the Pacific, spending five months as a wingman to his mentor, Edward "Butch" O'Hare, the navy's first ace of the war. Vraciu's greatest success took place on June 19, 1944, during what became known as the "Great Marianas Turkey Shoot," when he engaged a Japanese bomber formation in air to air combat, downing six Japanese aircraft in eight minutes using only 360 rounds of ammunition. In December 1944 Vraciu was shot down during a mission over the Philippines, he parachuted and spent five weeks with Filipino resistance fighters before rejoining American military forces and returning to Lexington. Vraciu spent the last few months of the war serving at the Naval Air Test Center in Patuxent, Maryland.
Ерте өмір, білім және отбасы
Врачу 1918 жылғы 2 қарашада Индиана штатының Шығыс Чикаго қаласында Александр және Мария (қыз есімі Тинку) Врачудың екінші баласы және жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Врачудың ата-анасы ғасыр басында Румынияның Трансильваниясынан көшіп келіп, Шығыс Чикагода қоныстанды, онда олар танысып, үйленді. (Оның әкесі Пояна Сибиулуиде, ал анасы Себесте туған.) Алекс жеті-сегіз жаста болғанда, отбасы Трансильванияға (Румыния) қысқа мерзімге көшіп барды. Оның ата-анасы бұл тәжірибе балаларының мәдениетке толыққанды енуіне көмектеседі деп үміттенді. Кейін отбасы Индианаға оралды, онда Врачу білімін жалғастырып, 1937 жылы Шығыс Чикаго қаласындағы Вашингтон орта мектебін бітірді. Врачу Индиана штатының Гринкастл қаласындағы ДеПау университетіне төрт жылдық стипендия алып түсті және 1941 жылы социология мамандығы бойынша дипломын қорғады. ДеПау университетінде Врачу мектептің спорт командаларында (жеңіл атлетика және футбол) белсенді қатысты, Delta Chi студенттік бауырластығының мүшесі болды және ұшқыш болуға шешім қабылдады. Университеттегі үшінші және төртінші курстар арасындағы жазда Врачу Индиана штатының Мунси қаласындағы азаматтық ұшқыштарды даярлау бағдарламасына (CPTP) қатысып, жеке ұшқыш куәлігін алды. 1941 жылғы 9 қазанда ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінің резервтік құрамына теңіз авиаторы болып қабылданып, қызметке кірді. Врачу 1944 жылғы 24 тамызда Кэтрин Хорнға үйленді. Олардың бес баласы болды – үш қызы мен екі ұлы. Кэтрин 2003 жылы қайтыс болды.
Ұшқыштарға арналған оқу
1941 жылы Врачу әскери-теңіз флотына қабылдағаннан кейін, ол Чикаго маңындағы Гленвью әскери-теңіз әуе станциясына ұшқыш ретінде алдын ала оқуға бағытталды. 1942 жылдың басында Техас штатындағы Даллас және Корпус-Кристиде, ал 1943 жылы Калифорния штатындағы Сан-Диегода қосымша ұшқыш дайындығынан өтті. Врачу 1942 жылдың тамызында әскери-теңіз авиаторы атағын алды және әскери-теңіз резервінің кіші лейтенанты болып тағайындалды. 1942 жылы NAS Corpus Christi-де курсант болып оқығанда, Врачу АҚШ Теңіз күштерінің бірінші «асы» Эдвард «Бутч» О’Хардың курсанттарға сөз сөйлегенін естіді. Содан кейін ол О’Хардың Сан-Диегода 3-ші истребитель эскадрильясын (VF 3) қайта құрып жатқанын естіді, және монетаны лақтырып, VF 3-ке баруға бұйрық алды. Эскадрилья жаңа F6F 3 Hellcat ұшақтарындағы әуе кемесіне қабілеттілігін (CQ) және катапультадан ұшыруды маусым айының басында аяқтады, сол кезде 6-шы әуе тобы Гавайиге жол тартты. 14 маусымда эскадрилья Prince William эскорт-тасымалдағыш кемесіне мінді және 22 маусым таңында Перл-Харборға жетті. Ол күнінің түсінде О’Хар өзінің алғашқы 18 Hellcat ұшағын Мауи аралындағы Пуунуне әскери-әуе базасына жеткізді. О’Хар Врачиуді өзінің қанаттас серігі етіп таңдап, оған әуе шайқасы тактикасы бойынша бағалы кеңестер берді. 15 шілдеде 6-шы әуе тобының барлық эскадрильялары 6-шы нөмірмен қайта нөмірленді.
Соғыстан кейінгі қызмет
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Врачу лейтенант-командир болып тағайындалды және алты жыл сынақ ұшқышы болып жұмыс істеді. Ол соғыстан кейінгі Әскери-теңіз және Әскери-әуе резерві бағдарламасын құруда маңызды рөл атқарды. Вашингтондағы АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі штабтық қызметтен кейін Врачу Калифорния штатының Ориндж округіндегі Лос-Аламитос Әскери-теңіз әуе станциясында ұшқыштарды даярлау офицері болды және Калифорния штатының Монтерей қаласындағы Әскери-теңіз аспирантурасының тыңдаушысы болды. Командир болып тағайындалған Врачу 1956 жылдан 1958 жылға дейін жиырма екі ай бойы VF 51 истребитель эскадрильясын басқарды және 1957 жылы Калифорния штатының Эль-Центро қаласында өткен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Әуе қарулары жиынында жеке қару қолдану чемпионатында жеңіске жетті. Врачу 1963 жылдың 31 желтоқсанында АҚШ Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шықты, ол Калифорния штатының Аламеда қаласындағы Аламеда Әскери-теңіз әуе станциясында қоғамдық ақпарат офицері қызметін атқарған кезде.
Кейінгі жылдар
АҚШ Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Врачиу Калифорния штатының Данвилл қаласына көшіп, Wells Fargo банкінде жұмыс істеді. Врачиу History Channel арнасының "Dogfights" (Догфайтс) сериалының бірінші маусымының алтыншы эпизодында, "The Zero Killer" (2006) фильмінде пайда болды. Өмірінің соңғы жылдары Врачиу өзінің өмірбаянын жазу туралы ұсыныстарды қабылдамады. Дегенмен, ол сұхбат беруге келісіп, Индиана тарихи қоғамы мен Солтүстік Техас университетіндегі ауызша тарих жобаларына қатысты, нәтижесінде оның "Fighter Pilot: The World War II Career of Alex Vraciu" (Фитер Пайлот: Алекс Врачиудың Екінші дүниежүзілік соғыстағы мансабы) биографиясы жарық көрді (Индианаполис: Индиана тарихи қоғамы баспасы, 2010).