Кубадағы испан империясына қарсы 1879-80 жылдарғы көтеріліс тарихы. «Шағын соғыс» себептері, нәтижесі, Каликсто Гарсия рөлі. Куба тәуелсіздігі жолындағы күрес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубада Испания империясына қарсы сәтсіз көтеріліс (1879–80)
Failed uprising in Cuba against the Spanish Empire (1879 80)
Кіші соғыс немесе Ұсақ соғыс (lang es) – Кубалық көтерілісшілер мен Испания арасындағы үш қақтығыстың екіншісі. Ол 1879 жылдың 26 тамызында басталды және шағын табыстарға ұласқаннан кейін 1880 жылдың қыркүйегінде көтерілісшілердің жеңілісімен аяқталды. Бұл 1868–78 жылдардағы Он жылдық соғыстан кейін және 1895–98 жылдардағы соңғы соғыстан бұрын болды, нәтижесінде Американың араласуы және Кубаның тәуелсіздігіне қол жеткізілді.
The Little War or Small War (lang es) was the second of three conflicts between Cuban rebels and Spain. It started on 26 August 1879 and after some minor successes ended in rebel defeat in September 1880. It followed the Ten Years' War of 1868–78 and preceded the final war of 1895–98, which resulted in American intervention and Cuban independence.
Шығу тегі
Соғыстың бастауы Онжылдық соғыс сияқты болды және көп жағынан ол оның жалғасы еді. Занхон шартынан босатылғаннан кейін Каликсто Гарсия Нью-Йорк қаласына сапар шегіп, басқа революционерлермен бірге Куба революциялық комитетін құрды. 1878 жылы ол Кубаның испан үстемдігіне қарсы манифест жариялады. Бұл басқа революциялық лидерлердің қолдауына ие болды және 1879 жылғы 26 тамызда соғыс басталды.
The war had the same origins as the Ten Years' War, and in many ways, it was a continuation of it. Following his release after the Pact of Zanjón, Calixto Garcia travelled to New York City and organized the Cuban Revolutionary Committee with other revolutionaries. In 1878, he issued a manifesto against Spanish rule of Cuba. This met with approval amongst other revolutionary leaders, and war began on August 26, 1879.
Соғыс
Революцияны Занхон келісімін қол қоймаған революциялық көшбасшылардың бірі Каликсто Гарсия жетекке алды. Басқа да көрнекті көшбасшылардың ішінде Хосе Масео (Антонио Масеоның інісі), Гильермо Монкада, Эмилио Нунес болды. Революционерлер көптеген қиындықтарға тап болды, оларды жеңу өте қиын болды. Гарсиядан басқа тәжірибелі көшбасшылары болмады, сондай-ақ қару-жарақ пен оқ-дәрі жетіспеді. Бұған қоса, оларға көмектесетін шет елдік одақтастары да жоқ еді, ал халық он жылдық соғыстан шаршап, жеңіске үмітін жоғалтып, бейбітшілік тіледі. Аралдың батысында көптеген революциялық көшбасшылар тұтқындалды. Қалғандары 1879 және 1880 жылдары капитуляцияға мәжбүр болды, ал 1880 жылдың қыркүйегіне қарай көтерілісшілер толық жеңіліске ұшырады.
The revolution was led by Calixto García, having been one of the few revolutionary leaders who did not sign the Pact of Zanjón. Among the other prominent leaders were José Maceo (the brother of Antonio Maceo), Guillermo Moncada, Emilio Núñez. The revolutionaries faced many problems which were difficult to overcome. They lacked experienced leaders other than García, and they had a dire shortage of weapons and ammunition. Further, they had no foreign allies to help them, and the population was both exhausted from the Ten Years' War and lacked faith in the possibility of victory, desiring peace instead. In the west of the island, most of the revolutionary leaders were arrested. The rest of the leaders were forced to capitulate throughout 1879 and 1880, and by September 1880, the rebels had been completely defeated.
Салдары
Испания реформалар туралы уәде бергенімен, олар тиімсіз болды. Испанияның 1876 жылғы Конституциясы 1881 жылы Кубаға қолданылды, бірақ бұл көп өзгеріс әкелмеді. Куба Кортес-Генеральге, Испания парламентіне өкілдер жібергенімен, іс жүзінде бұл өкілдер Кубадағы ең консервативті адамдардың қатарынан болды, демек, көп өзгеріс болған жоқ. Нақты реформалардың болмауы 15 жылдан кейін тағы бір көтеріліске, Кубаның тәуелсіздік соғысына әкелді, ол «95 жылғы соғыс» деп танылды. Революциялық генералдардың «Кіші соғыста» алған тәжірибесі оларға зор көмек тигізді, ал «95 жылғы соғыстан» және оған байланысты Испания-Америка соғысынан кейін Куба Испаниядан тәуелсіздік алды.
Although the Spanish had made promises of reform, they were ineffective. The Spanish Constitution of 1876 was applied to Cuba in 1881, but this changed little. Although Cuba was able to send representatives to the Cortes Generales, the Spanish parliament, in practice the representatives were among the most conservative in Cuba, and thus little was changed. The lack of any true reform resulted in another uprising 15 years later, the Cuban War of Independence, which came to be known as the War of '95. The experience gained by the revolutionary generals in the Little War was a great help to them, and following the War of '95 and the linked Spanish–American War, Cuba gained independence from Spain.