Жаяқ аяқтар тәртібі: Тау Кармел қадірленушілерінің тарихы
Discalced Carmelites
Католик діни ордені: Дискальцеатты Кармелиттер тарихы, реформасы, негіз салушылары – Тереза Авильская және Иоанн Креста. Ереміттер дәстүрінен бастау алады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католиктік діни орден
Catholic religious order
Аңсыз кармелиттер, ресми түрде Кармель тауындағы Қасиетті Мариямен байланысты Аңсыз бауырластар ордені (Ordo Fratrum Carmelitarum Discalceatorum Beatae Mariae Virginis de Monte Carmelo) немесе Аңсыз кармелиттер ордені (Ordo Carmelitarum Discalceatorum; аббр.: ОКЗ; кейде бұрын Ordo Carmelitarum Excalceatorum деп аталатын) – шөл қажыларының (Desert Fathers) усаушылық дәстүріне негізделген католик қайыршылар ордені. Орден 16 ғасырда екі испан әулиесі – Авильский Тереза (құрылтайшы) және Кресттің Иоанны (құрылтайшы) Кармелиттер орденін реформалау нәтижесінде құрылған. "Аңсыз" сөзі латын тілінен алынған, "аяқ киімсіз" дегенді білдіреді. Аңсыз кармелиттерден таралған Кармелиттер ордені, оларды осы аңсыз тармағынан ажырату үшін Ежелгі сақталған Кармелиттер деп те аталады. Аңсыз кармелиттерге байланысты үшінші орден – Аңсыз кармелиттердің зайырлы ордені.
The Discalced Carmelites, known officially as the Order of the Discalced Brothers of the Blessed Virgin Mary of Mount Carmel (Ordo Fratrum Carmelitarum Discalceatorum Beatae Mariae Virginis de Monte Carmelo) or the Order of Discalced Carmelites (Ordo Carmelitarum Discalceatorum; abbrev. : OCD; sometimes called in earlier times, Ordo Carmelitarum Excalceatorum), is a Catholic mendicant order with roots in the eremitic tradition of the Desert Fathers. The order was established in the 16th century, pursuant to the reform of the Carmelite Order by two Spanish saints, Teresa of Ávila (foundress) and John of the Cross (co founder). Discalced is derived from Latin, meaning "without shoes". The Carmelite Order, from which the Discalced Carmelites branched off, is also referred to as the Carmelites of the Ancient Observance to distinguish them from their discalced offshoot. The third order affiliated to the Discalced Carmelites is the Secular Order of Discalced Carmelites.
Өмірбаян
Ақсақалдар мен монахындар – бұл өзіне-өзін шектеген кармелиттер қауымы. Кармелит монахындары уақыттық монастырьларда (қоршалған) өмір сүреді және толыққанды созергіштік өмірге бейім. Кармелит монахтары созергіштік өмірді ұстанса да, өздерінің демалыс орталықтары, приходтары және шіркеулері арқылы руханилықты насихаттаумен де айналысады. Миряндар, «Секулярлық орден» деп белгілі, күнделікті іс-әрекеттерінде олардың созергіштік шақыруын орындайды. Қасиетті Марияға деген құлшыныс кармелиттерге тән және қоңыр сқапулярды кию арқылы бейнеленеді. Кармелиттер өздерінің тамырларын және атын Қасиетті жердегі Кармел тауынан алады. Бұл жерде, 13 ғасырда, еуропалық ер адамдардың тобы жиналып, қарапайым дұғалы өмір сүру үшін бірікті. Олардың алғашқы шіркеуі Қасиетті Марияға арналған және олар өздерін Кармел тауындағы Қасиетті Марияның бауырлары деп атады. Израильдегі Хайфа қаласына жақын Кармел тауының басында орналасқан Мухрака монастыры – тарихи кармелит монастыры. Монастырь пайғамбар Илияның өмір сүрген және Баалдың пайғамбарларымен күрескен жерінде орналасқан. Алғашқы кармелиттер – Кармел тауына саяхат жасап, онда уақыттық оқшаулықта қоныстанған паломниктер болды. Бұл ертедегі шөлділер көбінесе кедейлік, тәубе және дұғалы өмір сүрген миряндар еді. 1206-1214 жылдар аралығында Иерусалим патриархы Альберт Авогадро Кармел тауындағы шөлділерді қауымға біріктірді. Олардың өтініші бойынша ол оларға өз ниеттерін және қасиетті жерге саяхаттың және Иерусалимнің алғашқы қауымының рухын көрсететін ереже жазды. Оларды пайғамбар Илия да шабыттандырды, ол Кармел тауымен байланысты болды. Илияның «Мен Құдайға ынтамен қызмет еттім» (1 Патшалар 19:10) деген сөздері кармелит гербінде бейнеленген. Шамамен 1238 жылы, ереже алғаннан кейін 50 жыл өткен соң, кармелит шөлділері сарациндердің қысымымен Кармел тауын тастап, Еуропаға қоныстанды.
The Discalced Carmelites are friars and nuns who dedicate themselves to a life of prayer. The Carmelite nuns live in cloistered (enclosed) monasteries and follow a completely contemplative life. The Carmelite friars, while following a contemplative life, also engage in the promotion of spirituality through their retreat centres, parishes and churches. Lay people, known as the Secular Order, follow their contemplative call in their everyday activities. Devotion to the Virgin Mary is a characteristic of Carmelites and is symbolised by wearing the brown scapular. Carmelites trace their roots and their name to Mount Carmel in the Holy Land. There, in the 13th century, a band of European men gathered together to live a simple life of prayer. Their first chapel was dedicated to the Blessed Virgin Mary and they called themselves the Brothers of the Blessed Virgin Mary of Mount Carmel. The Muhraka monastery on the top of Mount Carmel near Haifa in Israel is a historic Carmelite monastery. The monastery stands on the place where the prophet Elijah is said to have lived and fought the prophets of Baal. The first Carmelites were pilgrims to Mount Carmel who settled there in solitude. These early hermits were mostly laity, who lived a life of poverty, penance and prayer. Between 1206 and 1214, Albert Avogadro, the Patriarch of Jerusalem, brought the hermits on Mount Carmel together into community. At their request he wrote them a rule, which expressed their own intention and reflected the spirit of the pilgrimage to the Holy Land and of the early community of Jerusalem. They were also inspired by the prophet Elijah, who had been associated with Mount Carmel. The words of Elijah, "With zeal have I been zealous for the Lord God of hosts" (IKg 19:10) appear on the Carmelite crest. Around 1238, within fifty years of receiving their rule, the Carmelite hermits were forced by the Saracens to leave Mount Carmel and to settle in Europe.
Негізін қалау
Еуропадағы XIV-XVI ғасырлардағы саяси және әлеуметтік жағдайлардың жиынтығы – Жүз жылдық соғыс, Қара өлім, Реформация және Гуманистік жаңару – Орденге кері әсер етті. Көптеген кармелиттер, тіпті тұтас қауымдар, бастапқы шақыруларына толыққанды қарсы келетін заманауи көзқарастар мен жағдайларға бой ұсынды. Осы жағдайға жауап ретінде ереже бірнеше рет "жұмсартылды". Нәтижесінде, кармелиттер Кармель тауының алғашқы уақытындағы шөлге кеткендерге көріне бермейтін болды. Тереза Авильская дұғаға ең сенімді жолдың Кармельдің нағыз шақыруына оралу екенін санады. 1560 жылдың қыркүйек айының бір кешінде оның жанында жиналған монахтар тобы Кармельдің алғашқы дәстүрінен және Петр Алькантардың аяқсыз реформасынан – испан францисканизміндегі даулы қозғалыстан – шабыт алып, шөлге кеткендердің жолын ұстанған монастырь құруды ұсынды. Аз ресурстармен және көбінесе қатал қарсылыққа тап болса да, Тереза 1562 жылы Испанияның Авила қаласының төрінде шөлдің тыныштығымен ұштасқан шағын монастырь құрып, шөлге кеткендердің және қауымдық өмірдің ерекшеліктерін біріктірді. 1562 жылдың 24 тамызында жаңа Әулие Жозеф монастырына негіз салынды. Терезаның ережесі, ерекше мариандық сипатқа ие болды, қатаң қоршаумен сақталатын және шөлге кеткендердің аскетизмімен, қол еңбегімен, мәңгілік тынығумен, оразамен және бауырластық қайырымдылықпен қолдау көрсетілетін, үздіксіз дұға етуге арналған қатаң талаптарды қамтиды. Бұған қоса, Тереза кедейлікке толық берілген Орденді көздеді. Аяқсыз кармелиттер 1580 жылдың 22 маусымында Папа Григорий XIII-нің Pia consideratione жарлығымен Кармелиттер Орденінің жеке провинциясы ретінде құрылды. Осы жарлық бойынша Аяқсыз кармелиттер Римдегі Кармелиттер Орденінің Бас Приорына бағынышты болды, бірақ олардың айырмашылығы, өздерінің басшыларын сайлай және ортақ өмірге қатысты конституцияларын жасай алатын. 1581 жылдың наурыз айында Испанияның Алькала-де-Энарес қаласында өткен келесі Аяқсыз кармелиттер жиыны Аяқсыз кармелиттердің конституциясын бекітті және Аяқсыз кармелиттердің алғашқы провинциалын – Жером Грацианды сайлады. Бұл лауазым кейіннен Аяқсыз кармелиттердің Бас Осалына айналды.
A combination of political and social conditions that prevailed in Europe in the fourteenth to sixteenth centuries – the Hundred Years' War, Black Plague, the Reformation and the Humanist revival – adversely affected the Order. Many Carmelites and even whole communities succumbed to contemporary attitudes and conditions diametrically opposed to their original vocation. To meet this situation the rule was "mitigated" several times. Consequently, the Carmelites bore less and less resemblance to the first hermits of Mount Carmel. Teresa of Avila considered the surest way to prayer to be a return to Carmel's authentic vocation. A group of nuns assembled in her cell one September evening in 1560, taking their inspiration from the primitive tradition of Carmel and the discalced reform of Peter of Alcantara, a controversial movement within Spanish Franciscanism, proposed to found a monastery of an eremitical kind. With few resources and often bitter opposition, Teresa succeeded in 1562 in establishing a small monastery with the austerity of desert solitude within the heart of the city of Ávila, Spain, combining eremitical and community life. On 24 August 1562, the new Convent of St. Joseph was founded. Teresa's rule, which retained a distinctively Marian character, contained exacting prescriptions for a life of continual prayer, safeguarded by strict enclosure and sustained by the asceticism of solitude, manual labor, perpetual abstinence, fasting, and fraternal charity. In addition to this, Teresa envisioned an order fully dedicated to poverty. The Discalced Carmelites were established as a separate province of the Carmelite Order by the decree Pia consideratione of Pope Gregory XIII on 22 June 1580. By this decree the Discalced Carmelites were still subject to the Prior General of the Carmelite Order in Rome, but were otherwise distinct from the Carmelites in that they could elect their own superiors and author their own constitutions for their common life. The following Discalced Carmelite Chapter at Alcala de Henares, Spain in March 1581 established the constitutions of the Discalced Carmelites and elected the first provincial of the Discalced Carmelites, Jerome Gratian. This office was later translated into that of Superior General of the Discalced Carmelites.
Кармелиттер харизмасы
Кармелиттер діни сыйлығының негізі – дұға мен те contemplation. Дұғаның сапасы қоғамдық өмірдің және басқаларға көрсетілетін қызметтің сапасын анықтайды. Кармелиттер үшін дұға мен те contemplation жеке адам мен Құдайдың арасындағы жеке мәселе емес, олар басқалармен бөлісуге тиіс, себебі діни сыйлық бүкіл әлем үшін берілген. Сондықтан, тәртіпте дұға үйрету және рухани басшылық беру қызметіне ерекше мән беріледі. Кармелиттер үшін дұға Авильский Тереза мен Кресттің Иоаннының үйретулері мен тәжірибесімен, сондай-ақ олардың жолын жалғаған қасиеттілердің, мысалы, Кішкентай Иса және Киелі Жүз Терезасы, Троицалық Елизавета, Лос-Андестік Иса Терезасы және Кресттің Тереза Бенедиктасы, Пьер Жак және Компиеньнің он алты шейіті сияқты шейіттердің нұсқауларымен басқарылады. Бауырластық, қызмет және те contemplation барлық кармелиттер үшін маңызды құндылықтар. Кармел тауынан кетуге мәжбүр болған кезде кармелиттер бұрынғы усақтап тұрушылық тәжірибесінен монахтарға айналды. Басты айырмашылық – монахтар Құдай халқына белгілі бір қызмет арқылы қызмет етуге шақырылады. Кейбір қауымдар нақты бір жұмыс үшін құрылған, бірақ Кармелиттер ордені уақыт пен орынға қарай өзгеретін шіркеу мен әлемнің қажеттіліктері деп санайтын нәрсеге жауап беруге тырысады. Көптеген монахтар шіркеулерде, мектептерде, университеттерде, демалыс орталықтарында, түрмелерде және ауруханаларда жұмыс істейді. Әрбір монах өзінің жеке қабілеттеріне және өмір сүретін адамдардың қажеттіліктеріне қарай қызмет етеді. Әр күнді дұға үшін үнсіздік белгілейді. Күнделікті толық сағат литургиясын оқудан басқа, екі сағат (бір сағат таңертең, бір сағат кешке) үнсіз дұғаға арналады. Қоғамдарда 21 адамнан аспауы керек. Монахтар кең ауқымды оқу тәжірибесін қолданады.
The heart of the Carmelite charism is prayer and contemplation. The quality of prayer determines the quality of the community life and the quality of the service which is offered to others. Prayer and contemplation for the Carmelite are not private matters between the individual and God but are to be shared with others since the charism is given for the whole world. Therefore, there is an emphasis in the order on the ministry of teaching prayer and giving spiritual direction. For a Carmelite, prayer is guided by the teachings and experience of Teresa of Ávila and John of the Cross, as well as the saints who have followed in their steps, such as Thérèse of the Child Jesus and of the Holy Face, Elizabeth of the Trinity, Teresa of Jesus of Los Andes , and martyrs such as Teresa Benedicta of the Cross, Père Jacques and the sixteen Martyrs of Compiegne. Fraternity, service, and contemplation are essential values for all Carmelites. When the Carmelites were forced to leave Mount Carmel, they changed their practice from being hermits to friars. The major difference is that friars are called to serve the People of God in some active apostolate. Some congregations were founded for a specific work, but the Carmelite Order tries to respond to what it sees as the needs of the church and the world which differ according to time and place. Many friars work in such institutions as parishes, schools, universities, retreat centres, prisons and hospitals. Each individual friar will serve in roles depending on the perceived needs of the people with whom he lives and his own particular talents. Each day is marked by silence for prayer. In addition to the daily celebration of the full Liturgy of the Hours, two hours (one in the morning, one in the evening) are set aside for silent prayer. Communities should not have more than 21 members. The friars practice a broadly based discipline of study.