«Қымыз көшпенділері» (1969) фильмі – Джон Франкенхаймердің драмы. Басты рөлдерде Барт Ланкастер, Дебора Керр. Шабыттандыратын және құндылықтар туралы фильм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1969 жылы Джон Франкенхаймердің түсірген фильмі
1969 film by John Frankenheimer
"Жыбырлаушы көшпенділер" – Джеймс Дроуттың 1955 жылғы осы аттас романы негізінде Джон Франкенхаймердің режиссерлік жұмысымен түсірілген американдық драмалық фильм. Фильм үш сергек парашютисттің және олардың Американдық орталық аймақтағы қалаға тигізген әсерін, қала тұрғындары мен қатал өмір салған парашютистердің арасындағы құндылықтардың айырмашылығына назар аудара отырып көрсетеді. "Жыбырлаушы көшпенділер" фильмінде Бёрт Ланкастер және Дебора Керр басты рөлдерде ойнайды. Сондай-ақ фильмде Джин Хакман мен Бонни Беделия тұңғыш рет кинода көрінеді. Керр бұрын Ланкастермен "From Here to Eternity" (1953) және "Separate Tables" (1958) фильмдерінде бірге жұмыс істеген. Бұл фильмде оның кино өміріндегі жалғыз жалаңаш махаббат көрінісі бар. Музыкасын Эльмер Бернштейн жазған.
The Gypsy Moths is a 1969 American drama film, based on the 1955 novel of the same name by James Drought and directed by John Frankenheimer. The film tells the story of three barnstorming skydivers and their effect on a Midwestern American town, focusing on the differences in values between the town folk and the hard living skydivers. The Gypsy Moths stars Burt Lancaster and Deborah Kerr. The film also features Gene Hackman; and Bonnie Bedelia in her first film role. Kerr had worked previously with Lancaster in From Here to Eternity (1953) and Separate Tables (1958). The film had the only nude love scene in her film career. Elmer Bernstein composed the score.
Сюжет
Жиыны шыбықтары деп аталатын парашют командасы Канзастағы (Бентон) шағын қалаға барып, Төртінші шілде мерекесіне арналған шоу қояды. Олардың басшысы Майк Реттигті серіктестері Джо Брауди мен Малкольм Уэбсон сүйемелдейді. Парашютшілер Малкольмның ағасы мен әпкесі Джон мен Элизабет Брэндонның үйінде тұрады. Майк Элизабетпен романтикалық қарым-қатынасқа түседі, ал оның күйеуі олардың жақындықтарын естіп алады. Малкольм Брэндон үйінде тұратын жергілікті студент қыз, Энни Беркке ғашық болады, ал Джо топлесс бишіге қызығушылық танытады. Майк ақыры Элизабеттен онымен бірге қаладан кетуін сұрайды, бірақ ол бас тартады. Келесі парашютпен секіру көрсетілімінде Майк таңғажайып "плащпен секіру" трюгін орындайды, бірақ парашютті ашу арқанын тартып үлкермейді, қасақана өліміне түседі. Бұл туралы ешкім айтқысы келмесе де, оның өз-өзіне қол жұмсағанын күдіктенеді. Сол түні Энни Малкольмды көңіл көтереді, сосын олар жақын болады. Команда мүлдем кетер алдында Майкты жерлеу керек. Қорған шығындарын төлеу үшін Малкольм Майк жасаған сол қауіпті трюкті қайталайды. Ол сол түні пойызбен кетеді, Майқтың жерлеу рәсіміне қатыспайды.
A skydiving team called the Gypsy Moths visits a small town in Kansas (Benton) to put on a show for the Fourth of July weekend. Their leader, Mike Rettig, is accompanied by his partners, Joe Browdy and Malcolm Webson. The skydivers stay at the home of Malcolm's uncle and aunt, John and Elizabeth Brandon. Mike becomes romantically involved with Elizabeth, and her husband overhears them having sex. Malcolm falls for local student Annie Burke, a boarder in the Brandon house, while Joe takes an interest in a topless dancer. Mike eventually asks Elizabeth to leave town with him, but she declines. During the next skydiving exhibition, Mike performs a spectacular "cape jump" stunt but fails to pull the ripcord, intentionally falling to his death. Although nobody wants to discuss it, they suspect that he committed suicide. That night, Annie consoles Malcolm, and they have sex. Before the team leaves for good, they have to bury Mike. To pay for the funeral, Malcolm does the same stunt that killed Mike. He leaves by train that night, without attending Mike's funeral.
Өндіріс
Джеймс Уильям Дроуттың 1955 жылғы «Цыған шыбықтары» романы – Аңыз, 1966 жылғы сәуір айында Кирк Дуглас пен Эдвард Льюиске тиесілі Douglas and Lewis Productions кинокомпаниясымен сатып алынған. Басты рөлді Дуглас ойнауы жоспарланған, ал серіктестер дереу сценарий жазу үшін Дэвид Хейлвейлді жұмысқа алды. Джон Франкенхаймер 1962 жылдан бері Дуглас пен Льюиспен серіктестік құрып, өзінің John Frankenheimer Productions кинокомпаниясы арқылы фильмдерді режиссерлікке алып, бірлесіп өндірген. 1967 жылдың қаңтарында Льюис пен Франкенхаймер Metro Goldwyn Mayer компаниясымен төрт фильмді қаржыландыру және тарату туралы келісімге келді, бұл келісім Edward Lewis Productions және John Frankenheimer Productions компанияларының бірлескен өндірісін, соның ішінде «Цыған шыбықтарын» қамтыды. Сценарий Уильям Хэнли тарапынан қайта жазылды, ал фильмді Хэл Ландерс пен Бобби Робертс (өздері құрған Landers Roberts Productions кинокомпаниясы) бірлесіп өндірді, режиссерлігін Франкенхаймер жүзеге асырды, ал Льюис атқарушы продюсер ретінде қатысты. 1967 жылдың қыркүйегінде Бёрт Ланкастер басты рөлге бекітілді және фильмді 1968 жылдың мамырынан бастап Орта Батыста түсіру жоспарланды. Джон Филип Лоу бастапқыда актерлер құрамында болған, бірақ Лоу білегін сындырғаннан кейін оны Скотт Уилсон ауыстырды. «Цыған шыбықтары» фильміндегі әуе түсірілімдері Канзас штатының Бентон қаласы мен айналасындағы жерлерде жүзеге асырылды, секіру үшін Howard DGA 15 (N22418) ұшағы қолданылды, оны Дэвид Льоренте мен Ларри Перкинс басқарды. Ұшақтың «DGA» белгісін анықтағаннан кейін, Брауди (Джин Хакман) «Одан секіргенің өзі, оның ішінде ұшуға әлдеқайда қауіпсіз» деп әзілдеді. Сол кезде парашют спорты жаңа ғана дамып келе жатқан, бірақ фильмде осы спорттың экстремалды түрі – қазіргі заманғы қанатты костюмдердің алдағысы «батыр қанаттары» пайда болды. Джерри Руиллард Ланкастердің техникалық кеңесшісі және каскадерлік дублері болды. Карл Бониш пен Джей Гиффорд әуе суретіне жауапты болды, олар каскадерлермен бірге секіргенде шлемдеріне орнатылған 35 мм камерамен секірулерді түсірді; командада Майк Милтс, Гарт Таггарт, Расс Бенефил, Дэйв Томпсон, Билл Ледбеттер және Джерри Руиллард сияқты жарты ондай парашютшілер болды.
James William Drought's 1955 novel, The Gypsy Moths – A Fable, was originally acquired by Kirk Douglas and Edward Lewis' film production company Douglas and Lewis Productions in April 1966. The plan was for Douglas to play the lead and the partners immediately hired David Heilweil to write the screenplay. John Frankenheimer, who had been directing and co producing films in partnership with Douglas and Lewis since 1962 through his own film production company, John Frankenheimer Productions, was to direct the film from the start. In January 1967, Lewis and Frankenheimer announced that they had together signed a four picture financing and distribution deal with Metro Goldwyn Mayer, for a co production deal between Edward Lewis Productions and John Frankenheimer Productions, including The Gypsy Moths. The screenplay had been re written by William Hanley and the film was to be co produced by Hal Landers and Bobby Roberts (who formed their own film production company Landers Roberts Productions), directed by Frankenheimer and with Lewis functioning as executive producer. In September 1967, Burt Lancaster was announced as the lead and the film was scheduled to be filmed in the Midwest starting in May 1968. John Phillip Law was originally in the cast, but Scott Wilson replaced him after Law broke his wrist. The aerial sequences in The Gypsy Moths were filmed at locations in and around Benton, Kansas, with a Howard DGA 15 (N22418) used as the jump ship, flown by David Llorente and Larry Perkins. After decoding the "DGA" designation of the aircraft, Browdy (Gene Hackman) jokes that "You're much better off jumping out of it, than taking a chance on landing it." At the time, the sport of skydiving was in its infancy, yet the film featured an extreme variation of the sport, the use of "batwings", a precursor to modern wingsuit flying. Jerry Rouillard was a key technical advisor and stunt double for Lancaster. Carl Boenish and Jay Gifford were responsible for the aerial photography, including photographing the jumps with a 35 mm camera mounted on their helmets, while they jumped with the stunt doubles, a team of a half dozen skydivers; Mike Milts, Garth Taggart, Russ Benefiel, Dave Thompson, Bill Ledbetter and Jerry Rouillard.
Қабылдау
"Цыган мотылы" АҚШ-та шектеулі көрсетіліммен шықты, аздаған кинотеатрлар ғана оны ұзақ уақыт көрсетті. Франкенхаймер көңілі төмендеп, Metro Goldwyn Mayer басшылығының жақындағы өзгеруі фильмді жартылай қайта өңдеуге себеп болды деп ойлады, осылайша ол отбасылық Radio City Music Hall-да дебют жасады, бірақ ол дереу сәтсіз аяқталды. "Тек Голливудта ғана ұшақтан бос түсуден гөрі, білгішсіз студия басшыларымен айналысу қорқыныштырақ болуы мүмкін". Винсент Канби The New York Times газетінде жазған рецензиясында "Цыган мотылында" "әрекет фильмнің" кейпі бар екенін, бірақ "егер бұл нағыз әрекет фильм болса, мен тек аспанға қарап, көздерімді қысып отыруым керек еді. Айынымы, парашютпен секірудің көп емес". Джин Сискель көбінесе сынға алды: "Джон Франкенхаймер тағы да керемет әрекетті түсіргені үшін мақтауға лайық. Бірақ Франкенхаймердің парашютистері жерге қонғанда фильм ыдырай бастайды. Коммерциялық фильмдерде продюсерлер спортшыға адамдық жақтарын қосу керек деп санайды. Сондықтан Франкенхаймер бізді үш елеусіз махаббат оқиғасы туралы ойлауға тырысады. Осы оқиғалардың көп бөлігі монтаж бөлмесінде қалған болуы керек, себебі қазіргі күйі олардың қысқалығы күлкілі. Ланкастердың қарсыласын ойнайтын Дебора Керр үш ер адаммен кездескенде: "Менің ойымша, сіздердің барлығы да сыпайысыздар, бірақ тікелей мағынада". "Цыган мотылы" Мисс Керрдің бұлқымалы сөзі сияқты әсерлі емес". Albany Times Union шолуы Керр мен Ланкастердың "Бұл жерден мәңгілікке" деген параллелін келтіре отырып басталды: "Енді, 15 жыл өткен соң, [екі] тағы бір махаббат сахнасы бар, бірақ бұл жаңа бостандықпен үйлесімді, өйткені көрермендер актерлерді купальниксіз көрді. Керрдің Джонс фильміндегі махаббат сахнасына түсуі оның бұрынғы рөлдерінен айқын ерекшеленді, сондықтан ол қызығушылық тудырды. "Цыган мотылында" оның ашық жалаңаш көрінісі оны бір қадам алға жылжытады, тіпті екі эпизодтың камерасы алдында киімін шешкен ең жетілген (немесе ең үлкен) актрисаның шегіне дейін. Бұл екі эпизодтың арасында бұрынғысы сәттірек болды. Екі жоғары тәртіпті адам қысқа ғана серуендеу үшін өздерінің бекеттерін тастап кетеді, ал олардың жағажайдағы құшақтауы бәрін айтады. Бұл қысқа болды және ол жалаңаштық немесе одан да ашық әрекеттерге мұқтаждықсыз оқиғаны айтты. Джон Франкенхаймер қазіргі трендтің құрбаны болды. Жалаңаш сахна қажет емес. Екі актер сахнаның тонын белгілеп, екі кейіпкердің арасындағы жанашырлықты қалыптастырды, сондықтан көрермендер сахнаны режиссердің көмегінсіз аяқтауға мүмкіндік алады. Жалаңаш сахна артық және сол сәтте фильмнің қарқынын баяулатады. Бұл артық кадрлардың дәлелі - "Цыган мотылы" Radio City Music Hall-да көрсетілген кезде жалаңаш махаббат сахнасы мен топлес го-го бар сахнасының бөліктері фильмнің құндылығын жоғалтпай өшірілді. Нью-Йоркте "M" рейтингісі болды, бірақ екі сахнаның қосылуымен "R" рейтингісімен көрсетіледі, бұл фильмге шынайы зиян келтіреді. Шын мәнінде, фильм жақсы жасалған және Ланкастер мен Мисс Керрдің актерлік шеберлігінен басқа, Джин Хакманның керемет рөлі бар, ол фильмдегі ең толық кейіпкерді қосалқы рөлде ойнайды. Скотт Уилсонның трионың ең жас мүшесі ретіндегі орындауы - бұл таңғажайып жұмыс. Франкенхаймер Шерее Норттан керемет ойнау алады, ол кеудесі мол, бірақ бүлінген официант-биші. Ол Хакманның кең актерлік стиліне қадам сайын сайысқандай. Алғашқы көрсетілімнен кейін фильмнің ұзақтығы 110 минутқа дейін ұзартылды және рейтинг ересектерге арналған "M" болып өзгерді. Бұл рейтинг кейінгі "PG" рейтингісінің ерте нұсқасы болды. Ол пайда болғаннан кейін "Цыган мотылы" бірден жоғалып кетті. Режиссер Франкенхаймер фильмге "Секундтар" (1966) және "Манчжуриялық кандидат" (1962) сияқты триллерлерге қарағанда аз назар аударылғанын мәлімдеді. Осыған қарамастан, ол "Цыган мотылын" өзінің ең сүйікті екі фильмінің бірі деп атады. "Цыган мотылы" Австралияда кеңінен көрсетілді, жергілікті парашютшілер қауымы өздерінің спортын насихаттау мүмкіндігін тез пайдаланып, көптеген клуб кездесулерінде 16 мм-лік нұсқаны көрсетті.
The Gypsy Moths ran in limited release in the U. S., with few theaters giving it extended showings. Frankenheimer was depressed and felt that a recent management change at Metro Goldwyn Mayer resulted in the film only being partially re edited "so it could debut at family friendly Radio City Music Hall, where it promptly bombed. Only in Hollywood could dealing with clueless studio executives be more frightening than jumping out of an airplane into free fall." In his review for The New York Times, Vincent Canby noted that The Gypsy Moths had the semblance of an "action film," but "if this were a real action movie, I would be required to do little except look up at the sky and squint. Unfortunately, there isn't that much skydiving." Gene Siskel was mostly critical: "John Frankenheimer is once again to be credited with superb action photography But when Frankenheimer's parachutists get down to earth, the film falls apart in commercial films, the producers feel they must create a human side for the athlete. And so Frankenheimer tries to inveigle us into caring about three only hinted at love relationships. Most of the footage of these affairs must be on a cutting room floor, because as they stand, their brevity is ludicrous When Deborah Kerr, who plays opposite Lancaster, meets the three men she says, 'I think you are all subtle, but in a direct sort of way.' 'The Gypsy Moths' is about as stimulating as Miss Kerr's fuzzy remark." The Albany Times Union review began by citing the Kerr Lancaster parallel from From Here to Eternity: "Now, 15 years later, [the two] have another love scene but this one is compatible with the new freedom as the audience is introduced to the actors free of their swim suits. For Miss Kerr to engage in a love scene in Jones' movie was a departure from her former roles, and thus it caused a stir. In 'The Gypsy Moths' her explicit nude scene takes her a step further, even to the brink of being the most mature (almost said oldest) featured actress to disrobe for the cameras of the two sequences, the earlier was far more successful. Two highly disciplined persons abandon their stations for a brief fling, and their embrace on the beach says it all It was brief and it told the story without any need for nudity or more explicit action. John Frankenheimer falls victim to the current trend. The nude scene isn't needed The two actors have set the tone of the scene and have created the empathy between the two characters so that the audience can take the scene to its conclusion without assistance from the director. The nude scene is extraneous and slows up the rhythm of the film at that point. Proof that this excess footage is the revelation that when 'The Gypsy Moths' played Radio City Music Hall the nude love scene and portions of the topless go go bar scene were deleted without any loss of value to the film. It had an 'M' rating in New York, but with the addition of the two scenes is playing with an 'R' rating, a real disservice to the film. Actually, the film is well made and benefits from some very good performances In addition to the acting of Lancaster and Miss Kerr, there is a wonderful performance by Gene Hackman who makes a supporting role the most complete character in the film Scott Wilson's performance as the youngest member of the trio is a compelling piece of work And Frankenheimer gains a delightful performance from Sheree North, the busty but tarnished waitress dancer. She matches Hackman's expansive acting stride for stride as the two move towards an assignation." After its initial showings, the film was lengthened to 110 minutes and the rating changed to M for mature audiences. This rating was an early version of the later PG. As soon as it appeared, The Gypsy Moths disappeared. Director Frankenheimer claimed the film did not get the same attention as his thrillers, like Seconds (1966) and The Manchurian Candidate (1962). Despite this, he would call The Gypsy Moths one of his two favorite films. The Gypsy Moths was widely seen in Australia, with a local skydiving fraternity quick to seize the opportunity to promote their sport, showing a 16 mm print at many club meetings.