XIV-XV ғасырлар итальяндық композиторы Антонио да Чивидале
Antonio da Cividale
Антонио да Чивидале – 14-ғасыр итальяндық композитор. Туындылары орта ғасыр мен Ренессанс арасындағы кезеңді көрсетеді. Биографиясы, музыкасы туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Антонио да Цивидале (сонымен қатар Антониус де Цивитате Аустри) (шамамен 1392–1421 жылдары өмір сүрген) – музыкалық ортағасырдың соңы мен Ренессанс дәуірінің басындағы, алғашқы Quattrocento кезеңіндегі итальян композиторы. Ол 15 ғасырдың басындағы туындылары сақталған итальян композиторларының бірі; оның шығармалары Треченто мен ерте Ренессанс стильдері арасындағы кезеңдік өткелді көрсетеді.
Antonio da Cividale (also Antonius de Civitate Austrie) (fl. 1392–1421) was an Italian composer of the early Quattrocento, at the end of the musical medieval era and beginning of the Renaissance. He is one of a few Italian composers of the early 15th century whose works have survived; they are transitional between the Trecento and the early Renaissance styles.
Өмір
Оның өмірінің бастауы мен соңы туралы біраз мәлімет болғанымен, олардың екеуі де түсініксіз. Оның кейбір шығармаларының мерзіміне қатысты шатасулар болды, олардың бір бөлігі жақында ғана шешілді, ал оның қызметінің көп бөлігі 15 ғасырдың алғашқы екі онжылдығында болған секілді. Ол доминикан орденінің монахы болды; атынан оның Цивидале-дель-Фриули қаласынан екенін болжауға болады. 1392 жылы "Антониус де Цивитато" Венециядағы Сан-Доменико монастырына келді, бірақ ол Цивидале-дель-Фриули емес, Цитта-ди-Кастеллодан шыққан. Дегенмен, Антонио да Цивидале 1412 жылдың 3 шілдесінде Форлидің иегері Джорджио Орделаффи мен Люкреция дельи Алидосидың некесін тойлаған Strenua/Gaudeat мотетін жазды. Одан кейін 1414 жылға дейін Антонио Флоренцияға көшіп, Флоренция қаласы мен жаңа доминикан басшысы Леонардо Датидің құрметіне "O felix flos Florencia/Gaude felix Dominice" мотетін жазды, ол сол жылы 29 қыркүйекте сайланды. 1420 жылы ол жақында Констанц сойылында сайланған Рим папасы Мартин V-пен бірге Римге сапар шеккен болуы мүмкін; 1421 жылы Мартин V құрметіне жазылған Clarus ortus/Gloriosa matera мотетінің авторы Антонио болғанға ұқсайды. 1421 жылдан кейін Антонионың өмірі мен қызметі туралы ешқандай мәлімет жоқ.
While a few details are known of his life, both the beginning and end are obscure. There has been confusion over dating of some of his compositions, some of which has been resolved recently, and most of his activity now seems to have been in the first two decades of the 15th century. He was a friar of the Dominican order; from his name, it can be inferred he was from the town of Cividale del Friuli. In 1392 an "Antonius de Civitato" entered the monastery of San Domenico in Venice, but he was from Città di Castello rather than Cividale del Friuli. However, Antonio da Cividale did compose the motet Strenua/Gaudeat, celebrating the marriage of Giorgio Ordelaffi, lord of Forlì, with Lucrezia degli Alidosi on 3 July 1412. Sometime between then and 1414 Antonio moved to Florence, where he wrote a motet, O felix flos Florencia/Gaude felix Dominice, in honor of the city of Florence and Leonardo Dati, the new Dominican Master General, who was elected on 29 September of that year In 1420 he probably went to Rome along with Pope Martin V, who had recently been elected by the Council of Constance; Clarus ortus/Gloriosa matera a motet written in Martin V's honor in 1421, is probably by Antonio There are no records of Antonio's life or activity after 1421.
Музыка және әсер
Антонио қасиетті және дүниелік ән-күйлердің авторы. Қасиетті музыкадан төрт массалық бөлім және алты мотет сақталған (кейбір мотеттер нақты жағдайларға арналған эпизодтық туындылар болды; күндері белгілі осы мотеттер). Мотеттер үш немесе төрт дауысқа, ал массалық бөлімдер екі немесе үш дауысқа арналған. Стильдік тұрғыдан алғанда, оның әуендері қысқа, үзілістермен бөлінген және қысқа мотивтерді қайталауға және тізбектей өңдеуге тәуелді. Ол сонымен қатар композициялық "тәсілдерге" қызығушылық танытты, мысалы, алдымен тікелей, содан кейін кері оқылған фразалар, және кейде қатаң канондық болатын бөлімдер жазды. Изоритм және заманауи француз стилінің басқа да ерекшеліктері айқын байқалады, бірақ француз композиторларынан өзгеше, Антонио өзінің мотеттеріне тенорлық партияларды бұрынғы әндерден қарыз алудың орнына өзі жазғанға ұқсайды. Ол өнімді композитор болды, және оның музыкасының қаншасы жоғалғаны белгісіз болғанымен, оның сақталған алты мотеті сол кездегі бір итальян композиторының сақталған мотеттерінің ең ірі жиынтығының бірі болып табылады. Оның музыкасының көп бөлігі Солтүстік Италиядағы дереккөздерде сақталған. Оның дүниелік туындыларынан үш рондо, үш вирелей және бір баллада сақталған. Баллададан басқасының бәрі француз тілінде; баллада, Jo vegio per stasone, итальян тілінде, бірақ бастапқы бөлігінен басқа мәтіні жоғалған. Антонио мен оның замандастарының музыкасы Гиллем Дюфайға Италия түбегіндегі жылдары үлкен әсер еткен.
Antonio wrote both sacred and secular vocal music. Of the sacred music, four mass movements and six motets have survived (some of the motets were incidental pieces written for specific occasions; these are the ones with known dates). The motets are for three or four voices, the mass movements for two or three. Stylistically, his lines are short, broken by rests, and depend on repetition as well as sequential treatment of short motifs. He was also interested in compositional "tricks" such as phrases which are first sung forward, then backward, and in addition he wrote parts that were sometimes strictly canonic. Isorhythm and other traits of the contemporary French style are prominent, but unlike the French composers, Antonio seems to have written the tenor parts to his motets himself, rather than borrowing them from pre existing chant. He was a fairly prolific composer, and while it is not known how much of his music is lost, his six surviving motets are one of the largest groups of surviving motets by a single Italian composer of the time. Most of his music survives in sources in northern Italy. Three rondeaux, three virelais, and one ballade survive of his secular output. All except the ballade are in French; the ballade, Jo vegio per stasone, is in Italian, although with the exception of the incipit, the text is lost. The music of Antonio and his contemporaries was a formative influence on Guillaume Dufay during his years on the Italian peninsula.
Анықтамалар және қосымша оқу
Ханс Скоп, "Антониус де Цивитате Аустри", "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" сөздігі, ред. Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл.
Hans Schoop, "Antonius de Civitate Austrie", The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954.