Римдегі Сан-Грегорио Магно шіркеуі – бенедиктин орденінің Камальдолесе тармағындағы монахтар монастыры. Папа Бенедикт XVI және Кентербери архиепископы басқарған мерекелік шаралар өтті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Римдегі шіркеу
Church in Rome
the commune
Сан-Грегорио Магно аль Челио, сондай-ақ Сан-Грегорио аль Челио немесе жай ғана Сан-Грегорио деп аталатын бұл шіркеу Италияның Рим қаласында орналасқан. Ол Бенедикт орденінің Камальдолезе тармағына жататын монахтар монастырының бір бөлігі болып табылады. 2012 жылдың 10 наурызында осы жерде Камальдолезе орденінің 1012 жылы құрылғанының 1000 жылдығы тойланды. Бұл Веспер қызметіне англикандық және католиктік дінбасылары қатысты, ал оны Папа Бенедикт XVI және Кентербери архиепискобы Роуэн Уильямс бірлесіп жүргізді. Сан-Грегорио Кель тауында, Палатин алдында орналасқан. Базилика мен монастырьдың жанында әйелдер монастыры және Ана Терезаның басқаруындағы «Қайырымдылық миссионерлері» қауымының үйсіздерге арналған панасы бар.
San Gregorio Magno al Celio, also known as San Gregorio al Celio or simply San Gregorio, is a church in Rome, Italy, which is part of a monastery of monks of the Camaldolese branch of the Benedictine Order. On 10 March 2012, the 1,000th anniversary of the founding of the Camaldolese in 1012 was celebrated here at a Vespers service attended by Anglican and Catholic prelates and jointly led by Pope Benedict XVI and Rowan Williams, Archbishop of Canterbury. San Gregorio is located on the Caelian Hill, in front of the Palatine. Next to the basilica and monastery is a convent of nuns and a homeless shelter run by Mother Teresa of Calcutta's congregation, the Missionaries of Charity.
Тарих
Шіркеу өзінің бастауын Папа Григорий I-нің отбасылық вилласына қосылған қарапайым оратория ретінде бастады, ол вилланы папа болып сайланудан бұрын 80-де монастырға айналдырды (590). Жеті жылдан кейін англосакстарға Грегориандық миссияны басқарғанға дейін Кентерберийлік Августин монастырьдың преиоры болды. Бұл қауым апостол Андрейге арналған. Ол ерте ортағасырлық құжаттарда өзінің бастапқы бағышталуын сақтады, содан кейін 1000 жылдан кейін Кливо Скауридегі әулие Григорийге арналған деп жазылды. Кливо Скаури термині оның негізгі кіру жолындағы орнын көрсетеді, Кливус Скаури, ол Палатин және Челий төбелері арасындағы аңғардан көтерілген ежелгі беткей (кливус) бойымен өтетін. 1573 жылы шіркеудің қираған күйі және оған қосылған, қазір оқшауланған төбедегі шағын монастырь Камалдолез монахтарына өтті. Бұл орден әлі күнге дейін монастырды иеленіп отыр. Монастырь архивтерін Камалдулестің иесі Джан Бенедетто Миттарелли өзінің монументалды тарихында, Annales Camaldulenses ordini S. Benedicti ab anno 970 ad anno 1770 (1755–1773 жылдары жарық көрді) жариялады. Қазіргі ғимарат 1629–1633 жылдары Джованни Баттиста Сорияның жобасына сәйкес бұрынғы жерде қайта салынған, Кардинал Сципионе Боргезе тапсырысымен салынды; жұмыс оның қайтысымен тоқтатылды, ал 1642 жылы қайта басталды. Франческо Феррари (1725–1734) интерьерді жобалаған. Шіркеуге Виа ди Сан Грегориоден басталатын кең баспалдақ келіп салады, бұл көше Челий төбесі мен Палатин төбесін бөліп тұрады. Фасад, Джованни Баттиста Сорияның (1629–33 жж.) ең көрнекті және көркемдік жағынан табысты жұмысы, өзінің стилі мен материалы (травертин) бойынша Сан-Луиджи деи Франсезидікіне ұқсас; алайда, бұл шіркеудің фасады емес, керісінше, аулаға немесе перистильге әкеледі, оның артында шіркеуге портик арқылы (суретте, сол жақта) жетуге болады, онда бірнеше мазарлар бар: олардың ішінде әйгілі әйел, Агостино Киджидің (1511) бай банкирінің сүйіктісі Империяның мазары болған, бірақ кейін ол 17 ғасырдың дін қызметкерінің мазары ретінде пайдаланылды. Англия королевасы Мэри I-нің елшісі, сондай-ақ ежелгі грек тілі мен мәдениетінің белгілі ғалымы сэр Эдвард Карнеге арналған латынша жазуды көруге болады. Ұлы Григорийге байланысты мәрмәр кафедра шіркеудегі С. Грегорионың строфасында сақталған; оның ежелгі келбетінің ақылды және дәл қайта құрылуы Рафаэльдің «Диспота» картинасында Григорийдің тағы ретінде бейнеленген. Арыстан грифінің бас бөлігінен жасалған және Рафаэльдің фрескасында көрінетін протомалары акант түрмесімен жалғасады. Бостон қаласындағы Изабелла Стюарт Гарднер мұражайында, Берлинде және Акрополь мұражайында дәл осындай үлгідегі тағы үш мәрмәр тақтарды көруге болады. Жизела Рихтердің пікірінше, олардың барлығы жоғалған, соңғы эллинистік кезеңнің түпнұсқасының көшірмелері; көшірмелердің ешқайсысы Рафаэльдің болжағандай, арыстан аяқтарын жалғастыратын жеке оюлы негізді сақтамаған. Шіркеу базиликалық жоспарға сәйкес келеді, екі бүйірлік дәлізден бөлінген орталық бөлік, бұл жағдайда он алты антикалық бағана пилястрлармен. Басқа көне бағаналар да қайта пайдаланылды: төртеуі бұрынғы бенедиктиндік зираттағы ежелгі кипарис ағаштарымен отырғызылған, ал тағы төртеуі Фламинио Понцио (1607) қайта пайдаланып, зиратқа қарап тұрған орталық ораторияның портигін тіреу үшін қолданды, ол әлі де әулие Андрейге арналған. 1970 жылдары Камалдолез монахтары қаланың кедейлері үшін монастырьға жалғастырылған ғимаратта ас үй ашуға Рәсімә анаға рұқсат берді. Оны әлі күнге дейін оның діни қауымы – Миссионерлер қайырымдылығы ұстап келеді.
The church had its beginning as a simple oratory added to a family villa suburbana of Pope Gregory I, who converted the villa into a monastery, –80, before his election as pope (590). Augustine of Canterbury was prior of the monastery before leading the Gregorian mission to the Anglo Saxons seven years later. The community was dedicated to the Apostle Andrew. It retained its original dedication in early medieval documents, then was normally recorded after 1000 as dedicated to St. Gregory in Clivo Scauri. The term in Clivo Scauri reflected its site along the principal access road, the Clivus Scauri, which ran up the ancient slope (clivus) that rose from the valley between the Palatine Hill and the Caelian. The decayed church and the small monastery attached to it on the now isolated hill passed to the Camaldolese monks in 1573. This Order still occupies the monastery. The archives of the monastery were published by the Camaldolese abbot Gian Benedetto Mittarelli in his monumental history, the Annales Camaldulenses ordini S. Benedicti ab anno 970 ad anno 1770 (published 1755–1773). The current edifice was rebuilt on the old site to designs by Giovanni Battista Soria in 1629–1633, commissioned by Cardinal Scipione Borghese; work was suspended with his death, and taken up again in 1642. Francesco Ferrari (1725–1734) designed the interior. The church is preceded by a wide staircase rising from the via di San Gregorio, the street separating the Caelian hill from the Palatine. The façade, the most prominent and artistically successful work of Giovanni Battista Soria (1629–33), resembles in its style and material (travertine), that of San Luigi dei Francesi; it is not the façade of the church however, but instead leads into a forecourt or peristyle, at the rear of which the church itself can be reached through a portico (illustration, left) that contains some tombs: these once included that of the famous courtesan Imperia, lover of the rich banker Agostino Chigi (1511), but later it was adapted to serve as the tomb of a 17th century prelate. A Latin inscription commemorating Sir Edward Carne, the ambassador of Queen Mary I of England and a noted scholar of ancient Greek language and culture, can be made out. The marble cathedra associated with Gregory the Great is preserved in the stanza di S. Gregorio in the church; a shrewd and accurate reconstruction of its ancient appearance was illustrated as Gregory's throne by Raphael in the Disputa. The lion griffin protomes that form its front and appear in Raphael's fresco are continued on the sides in an acanthus scroll. Three more marble thrones of precisely the same model may be seen in the Isabella Stewart Gardner Museum, Boston, in Berlin and in the Acropolis Museum. Gisela Richter has suggested that all are replicas of a lost, late Hellenistic original; none of the replicas has preserved the separately carved base that would have continued the lions' legs, very much as Raphael surmised. The church follows the typical basilican plan, a nave divided from two lateral aisles, in this case by sixteen antique columns with pilasters. Other antique columns have been reused: four support the portico on the left of the nave that leads into the former Benedictine burial ground, planted with ancient cypresses, and four more have been reused by Flaminio Ponzio (1607) to support the porch of the central oratory facing into the burial ground on the far side, which is still dedicated to Saint Andrew. In the 1970s, the Camaldolese monks allowed Mother Teresa to set up a food kitchen for the poor of the city in a building attached to the monastery. It is still maintained by her religious congregation, the Missionaries of Charity.
Ішкі безендіру
Көрмелерде Франческо Ферраридің жасаған стиліндегі әшекейлер мен Cosmatesque тас төсемі бар. Орталық нефтің күмбезі Сан-Грегорио мен Сан-Ромуальдоның даңқы және Пласидо Костанцидің ерестікке қарсы сенімнің жеңісін (1727 ж.) бейнелейтін фрескамен әшекейленген. Басты құрбандық алтарінде Антонио Балестраның Андрей және Григорий қасиеттілерімен бірге Мадонна (1734) суреті бар. Сол жақтағы екінші құрбандық алтарінде Помпео Батонидің "Төкпедегі Мадонна мен баласы" және Габриелли отбасының төрт қасиеттісі мен бақыттыларының (1732) суреті бейнеленген. Кеменің соңында Сан-Грегорио Магно алтарінде Луиджи Каппонидің 15 ғасырдың соңына жататын үш көрнекті рельефі орналасқан. Сонымен қатар, Франческо да Вольтерра жобалаған және 1600 жылы Карло Мадерно аяқтаған Сальвиати капелласы да қызығушылық тудырады: онда ежелгі фреска бар, дәстүр бойынша, ол әулие Григорийге сөйлеген, сондай-ақ Андреа Брегно мен оның шәкірттері жасаған мәрмәр алтарь (1469) бар. Капелланы Римдегі румын қауымы пайдаланады, олар онда византиялық рәсімді сақтайды.
The decoration includes stuccoes by Francesco Ferrari , and a Cosmatesque pavement. The vault of the central nave is decorated by a fresco representing the Glory of San Gregorio and San Romualdo and Triumph of Faith over Heresy (1727), by Placido Costanzi. The main altarpiece has a Madonna with Saints Andrew and Gregory (1734) by Antonio Balestra. The second altar on the left has a Madonna on a Throne with Child and four Saints and Blesseds of the Gabrielli family (1732) by Pompeo Batoni. At the end of the nave, the altar of S. Gregorio Magno has three fine reliefs from the end of the 15th century by Luigi Capponi. Also interesting is the Salviati Chapel, designed by Francesco da Volterra and finished by Carlo Maderno in 1600: it includes an ancient fresco which, according to the associated tradition, spoke to St. Gregory, and a marble altar (1469) by Andrea Bregno and pupils. The chapel is used by Rome's Romanian community, which follows the Byzantine rite there.
Ораторийлер
Шіркеудің сол жағында, бақта тығыз орналасқан, 17 ғасырдың басында кардинал Чезаре Баронионың тапсырысымен салынған үш дұға орындары (оратория) Григорийдің алғашқы монастырының естелігі ретінде тұр.
To the left of the church, tightly grouped in the garden, are three oratories commissioned by Cardinal Cesare Baronio at the beginning of the 17th century, as commemorations of Gregory's original monastery.
Әндірдің ораториясы
Орталық ораторияда Доменичиноның Әндірді қамшылау фрескасы, Ренидің Әндірді ғибадатханаға әкелуі және Петір мен Пауыл қасиеттілері, Кристофоро Ронкалли, ил Помарансионың Әндір мен Григорий қасиеттілерімен біргегі Құдай ана суреті, сондай-ақ Джованни Ланфранконың С. Сильвия және С. Грегорио туындылары бар.
The central oratory has frescoes of the Flagellation of Saint Andrew by Domenichino; a Saint Andrew brought to the temple and Saints Peter and Paul by Reni; a Virgin with Saints Andrew and Gregory by Cristoforo Roncalli, il Pomarancio; and finally S. Silvia e S. Gregorio by Giovanni Lanfranco.
Қасиетті Сильвияның ораториясы
Көрмеге келушінің оң жағындағы оратория әйелі Сильвияға, киелі Григорийдің анасына арналған: бұл оратория, әлдебір, оның қабірінің үстінде орналасқан. Ораторияда Ренидің «Періштелердің концерті» және Систо Бадалоккьоның «Давид пен Ишая» фрескалары бар.
The oratory to the viewer's right is dedicated to St. Silvia, St. Gregory's mother: it is probably located over her tomb. This oratory has frescoes of a Concert of Angels by Reni and David and Isaiah by Sisto Badalocchio.
Қасиетті Барбараның ораториясы
Антонио Вивианидің (1602) фрескалары бар бұл оратория, қасиетті Григорийдің Римнің оншақты кедей адамына күн сайын тамақ берген әйгілі триклиниумын кардинал Баронионың (1602) қайта жаңартуын көрсетеді. Ежелгі римдік негіздердегі алып мәрмәр үстел Григорийдің зәһілілік репутациясына қайшы келеді. Иоанн Диакон айтуынша, Григорийдің мейірімділігінен дәм тату үшін үстелге жиналған он екі кедейге бір періште қосылған. Мәрмәр үстелдің тіректері біріне-бірі жабысқан, қанатты арыстан нысанында жасалған, ал бастары ешкі мүйізіне ұқсайды.
This oratory, with frescoes (1602) by Antonio Viviani, represents the rebuilding by Cardinal Baronio (1602) of the famous triclinium where St. Gregory hosted a meal every day for a dozen poor men of Rome. At the massive marble table on antique Roman bases, at odds with Gregory's reputation for asceticism, John the Deacon tells that an angel joined the twelve poor men who gathered at the table to partake of Gregory's beneficence. The marble table supports take the form of addorsed, winged lions whose heads sprout goats' horns.
Ежелгі Рим қираған жерлері
Ораторийлердің аумағында рим императорлық кезеңге жататын бірнеше құрылыстар да бар, олар, мүмкін, тек дүкендер болған шығар. Бірақ олардың біреуі ерекше белгілерімен көзге түседі, соның салдарынан кейбір сарапшылар оның ерте христиандардың жиналатын жері және крещение алатыны болған деген пікірде.
The grounds of the oratories also include some substructures of the Roman imperial period, that may merely have been tabernae, but one of which exhibits striking features that encourage some experts to think it is an early Christian meeting place and baptismal pool.
Афродитаның табылғаны
Монастырь аумағында Менофанттың Афродитасы – Капитолий Венерасы түріндегі грек-римдік мәрмәр Венерасы табылған. Бұл мүсін тез арада Чиги үйінің меншігіне өтті. Әйгілі өнер тарихшысы Иоганн Йоахим Винкельманн бұл мүсінді 1764 жылы жарық көрген "Ежелгі өнер тарихы" атты еңбегінде сипаттаған. Қазір мүсін Рим ұлттық мұражайында қойылған.
On the grounds of the monastery was discovered the Aphrodite of Menophantos, a Greco Roman marble Venus of the Capitoline Venus type. The sculpture soon came into the possession of the House of Chigi. The noted art historian Johann Joachim Winckelmann described this sculpture in his History of Ancient Art (published in 1764). It is now on display in the National Roman Museum.