Вивиан Бомонт театры: Нью-Йорктегі Бродвей сахнасы

Кіріспе

Манхэттендегі Бродвей театры, Нью-Йорк

Вивиан Бомонт театры – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің Жоғарғы Батыс жағында, 150-ші Батыс 65-ші көшеде орналасқан Линкольн орталығы кешеніндегі Бродвей театры. Ғылыми-зерттеу емес Линкольн орталығы театры (LCT) басқаратын Бомонт, Таймс-сквер маңындағы Театр ауданынан тыс жердегі жалғыз Бродвей театры. Мұрагер және актриса Вивиан Бомонт Алленнің құрметіне аталған бұл театр, модернист сәулетші Эро Сааринен жобалаған соңғы құрылыстардың бірі. Театр ғимаратты Нью-Йорк қалалық сахналық өнерлер кітапханасымен бөліседі және Бродвейден тыс екі залға ие: Мици Э. Ньюхаус театры мен Клэр Тоу театры. Бомонт ғимараттың бірінші және екінші қабаттарының оңтүстік және батыс бөліктерін алып жатыр, ал кітапхана оның үстінде орналасқан. Театрдың негізгі фасады Линкольн орталығының алаңына қарап тұр және шыны мен болаттан жасалған, үстіне травертиннен жасалған аттик орнатылған. Негізгі зал екі деңгейге бөлінген және шамамен 1080 орынға ие, олар тік көлбеу жартылай шеңбер пішінде орналасқан. Бомонт, дәстүрлі Бродвей театрларынан өзгешелігі – икемді сахнаны пайдалануы, оны алуан түрлі ұзындықтағы алқаппен кеңейтуге болады. Театрдың мұндай орналасуы, оның алғашқы жылдарында көру және дыбыс сапасы нашар екеніне қатысты шағымдарға әкелді. 299 орындық Мици Э. Ньюхаус театры жертөледе, ал 112 орындық Клэр Тоу театры шатырда орналасқан. Аллен 1958 жылы театр құрылысына 3 миллион доллар сыйлық ретінде берген, бірақ ол құрылыс аяқталмай тұрып қайтыс болды. Бомонт 1965 жылғы 21 қазанда ашылды және бастапқыда Линкольн орталығының репертуарлық театрының Жюльс Ирвинг және Герберт Блау басқаруында болды, әдетте маусым сайын төрт қойылым көрсетілді. 1973 жылдан 1977 жылға дейін Бомонт театрына Жозеф Папп басшылық еткен Нью-Йорк Шекспир фестивалі басшылық етті. Ричмонд Кринкли келесі сегіз жыл бойы театрды басқарды, бірақ Бомонт сол кезеңде тек екі маусым ғана жұмыс істеді. Театрдың басқаруы, жоспарланған жөндеу жұмыстары және қаржылық қиындықтар туралы даулар 1985 жылы LCT ұйымының қайта құрылуына әкелді, нәтижесінде Грегори Мошер мен Бернард Герстен жаңа директор және атқарушы продюсер болып тағайындалды. Бомонт одан әрі сәттілікке жетті және 1996 жылы қайта жөнделді. 1980 жылдардың соңынан бері театр көптеген танымал қойылымдарға қонақ болды, олардың ішінде Anything Goes, Contact, The Light in the Piazza, South Pacific, The King and I және My Fair Lady есімдері бар.

The Vivian Beaumont Theater is a Broadway theater in the Lincoln Center complex at 150 West 65th Street on the Upper West Side of Manhattan in New York City. Operated by the nonprofit Lincoln Center Theater (LCT), the Beaumont is the only Broadway theater outside the Theater District near Times Square. Named after heiress and actress Vivian Beaumont Allen, the theater was one of the last structures designed by modernist architect Eero Saarinen. The theater shares a building with the New York Public Library for the Performing Arts and contains two off Broadway venues, the Mitzi E. Newhouse Theater and the Claire Tow Theater. The Beaumont occupies the southern and western sides of its building's first and second floors, while the library wraps above and on top of it. The main facade faces Lincoln Center's plaza and is made of glass and steel, with a travertine attic above. The main auditorium has approximately 1,080 seats across two levels, arranged in a steeply sloped semicircular layout. The Beaumont differs from traditional Broadway theaters because of its use of a flexible stage, which could be extended with a thrust stage of varying length. The layout led to complaints about inferior sightlines and acoustics in the theater's early years. The 299 seat Mitzi E. Newhouse Theater is in the basement and the 112 seat Claire Tow Theater is on the roof. Allen donated $3 million for the theater's construction in 1958 but died before its completion. The Beaumont opened on October 21, 1965, and was originally operated by Jules Irving and Herbert Blau of the Repertory Theater of Lincoln Center, generally presenting four shows a season. The Beaumont was managed by the New York Shakespeare Festival, under the direction of Joseph Papp, from 1973 to 1977. Richmond Crinkley took over the theater for the next eight years, with the Beaumont only operating for two seasons during that time. Controversies over the Beaumont's operation, a proposed renovation, and financial difficulties led to LCT being reorganized in 1985, with Gregory Mosher and Bernard Gersten taking over as the new Director and Executive Producer. The Beaumont became much more successful and was renovated in 1996. The theater has hosted several popular productions since the late 1980s, including Anything Goes, Contact, The Light in the Piazza, South Pacific, The King and I, and My Fair Lady.

Сипаттама

Вивиан Бомонт театрын фин-американдық сәулетші Ээро Сааринен жобалаған, ал Бродвей сахна дизайнері Джо Миелзинер интерьер дизайнын қадағалаған. Ол Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің жоғарғы батыс бөлігінде орналасқан, өнер орталықтарының кешені – Линкольн орталығының бір бөлігі. Бомонт Нью-Йорк қалалық кітапханасының (NYPL) Өнер кітапханасымен бір ғимаратта орналасқан, оны Skidmore, Owings & Merrill (SOM) компаниясының Гордон Буншафт жобалаған. Бомонт театрының құрылысына түрлі мердігерлер тартылды, оның ішінде бас мердігер Turner Construction, акустикалық инженер Bolt Beranek & Newman.

Кітапхана-театр ғимараты Пол Милштейн бассейні мен террасасының батыс жағында, Линкольн орталығының ортасындағы биік алаңда, 65-ші көшенің оңтүстігінде орналасқан. Алаңның ортасында шағылыстыратын бассейн бар, оның ені мен ұзындығы шамамен 24,38 метр. Бассейнде Генри Мурдың «Жатып жатқан фигура» атты тағы бір мүсіні орналасқан. Бұл құрылым оңтүстікке қарай Метрополитен опера театрына, шығысқа қарай Дэвид Геффен залына, ал солтүстікке қарай Джульярд мектебіне, 65-ші көше арқылы салынған жаяу өткел арқылы көрініс табады.

Қалып және қасбеті

Кітапхана-театр ғимараты Линкольн орталығында ашылған үшінші ғимарат болды. Алғашқы жоспарлар кітапхана мен театрыны жеке ғимараттар ретінде көздеген, бірақ соңғы жоспарда құрылыстар біріктірілді. Театр ғимараттың негізгі бөлігін құрайды және ғимараттың бірінші және екінші қабаттарының оңтүстік және батыс жақтарын алып жатыр. Кітапхана ғимараттың солтүстік және шығыс жақтарымен, сондай-ақ үшінші қабаттың көп бөлігімен жалғасады. Театр сахнасы үшінші қабатқа қарай сәл ілгері шығып тұр, ал кітапхана оны «донат» пішінде айналып жатыр. Кітапханаға Амстердам даңғылына қарай батыс жақтан қосымша кіреберіс, театрдың астында орналасқан. SOM және Saarinen сыртқы дизайны бойынша бірлесіп жұмыс істеді. Алаңның травертин қаптамасынан өзгеше, бағаналар ашық құрамды материалмен аяқталған. Құбырлар арасында орналасқан. және оның өнімдері Тони сыйлығына ие болуға лайықты. Бродвей театрларының қойылымдары, егер олар Бомонтқа немесе басқа Бродвей театрына көшпесе, Тони сыйлығына үміткер бола алмайды. Бомонттың екі негізгі кіреберіс нүктесі бар. Көлік құралдары театрдың астындағы пандус арқылы кіреді, ал содан кейін көрермендер лифтпен оркестрге көтеріледі. Жаяу жүргіншілер Дэвид Геффен залы мен Метрополитен опера театрына қарап тұрған басты алаңнан кіреді. Алаң деңгейіндегі вестибюль оркестр және басты залдың балконы деңгейлерінің арасында орналасқан. Кең, иілген екі баспалдақ вестибюльден екі деңгейге де жетеді. Оркестрден төмен, тағы бір баспалдақ Ньюхаус театрына түседі. Сахнаның артында декорация сақтауға арналған орын бар. "Playbill" журналы 1069 орынды көрсетеді, оның шамамен 770-і оркестр деңгейінде, ал 330-ы балконда. Нақты сыйымдылығы сахнаның орналасуына байланысты болды. Оркестрдің алдыңғы қатарындағы отыз орындықтык жинақ, алға жылжыту сахнасы қолданылғанда жертөледе сақтауға болады. Балконға кантилеверлі галерея арқылы өтуге болады. Орындықтар 1990 жылы терең бордо түсті матамен жабылған. Залдың интерьері минималистік стильде жасалған. 1990 жылдардың ортасында акустиканы жақсарту үшін динамиктер орнатылды, өйткені бастапқы дизайны бойынша залдың дыбысы нашар болды. Сахнаны жабу үшін, тек алға жылжыту сахнасы қолданылғанда, актерлер сахнаның астынан шығады, ал проскуниум жабылады. Сахналық дизайнның бұл ерекшелігі көптеген дизайнерлер мен режиссерлерді театрдан мүлдем бас тартуға мәжбүр етті. Saarinen және Mielziner жобалаған Ньюхаус, 299 орындық зал, онда Линкольн орталық театры өзінің Бродвей емес пьесалары мен мюзиклдерін қояды. Бұл жерде жас драматургтар, режиссерлер мен дизайнерлердің туындылары көрсетіледі. Зал Клэр Тоу есімімен аталады, оның күйеуі Леонард Тоу, LCT кеңесінің мүшесі, 7,5 миллион доллар көмек көрсеткен. Бомонттың жасыл шатырында орналасқан Клэр Тоу театры 112 адамға арналған және құрылысына шамамен 41 миллион доллар жұмсалды. Ғимаратты Хью Харди жобалаған, ол Вивиан Бомонт театрының бастапқы дизайнында Миелзинерге көмектескен. Екі қабатты, шыныдан жасалған құрылым Бомонттың негізімен бірдей енге ие. Театрға ғимараттың NYPL бөлімінде орналасқан лифттер арқылы кіруге болады. Залдан басқа, Клэр Тоуда репетициялар, гримерлік бөлмелер, кеңселер және бармен кішкентай вестибюль де бар. Құрылым алюминий жалюзилермен оралған, ол күн сәулесінен қорғайды. Линкольн орталығының өнер орталығы қаланың жаңаруының маңызды бөлігіне айналды, бірақ бұл Мұсаның бастапқы ниеттеріне кірмеген. Кешеннің алғашқы жоспарлары, 1956 жылдың мамыр айында жарияланған, бес коммерциялық театрды қамтыды. Линкольн орталығы инк. 1956 жылдың маусымында құрылды. Вивиан Бомонт Аллен, бұрынғы актриса және Мей дүкендерінің мұрагері, 1958 жылдың мамыр айында Линкольн орталығында репертуарлық театр салу үшін 3 миллион доллар сыйлады. Содан кейін Линкольн орталығының директорлар кеңесі театрға Алленнің есімін беруге уәде берді.

The library–theater building was the third to open at Lincoln Center. Original plans conceived the library and theater as separate buildings, but the structures were combined in the final plan. The theater forms the building's core and occupies the southern and western sides of the building's first and second floors. The library runs along the building's northern and eastern sides, as well as much of the third floor. The theater's stage house protrudes through the third floor, with the library running around it in a "doughnut" shape. Another entrance to the library, facing west toward Amsterdam Avenue, is below the theater. SOM and Saarinen collaborated on the design of the exteriors. Unlike the travertine surface of the plaza, the columns are finished in exposed aggregate. is placed between the trusses. and productions there are eligible for Tony Awards. The off Broadway houses' productions are not eligible for Tony Awards unless they move to the Beaumont or another Broadway theater. The Beaumont has two main access points. Vehicular traffic enters through a ramp beneath the theater, where patrons take elevators to the orchestra. Pedestrians enter through the main plaza facing David Geffen Hall and the Metropolitan Opera House. The plaza level lobby is midway between the orchestra and balcony levels of the primary auditorium. Broad, curving double staircases lead to from the lobby to both levels of seating. Below the orchestra, another flight of stairs leads down to the Newhouse Theater. Backstage, there is for set storage. while Playbill gives a figure of 1,069 seats. with about 770 in the orchestra level and 330 in the balcony level. The actual capacity depended on the configuration of the stage. Thirty seats at the front of the orchestra can be stored in the basement when thrust stage is used. A cantilevered walkway leads to the balcony level, The seats were covered with deep burgundy fabric in 1990. The auditorium had a minimalist decorative scheme. Speakers were installed during the mid 1990s because, as designed, the auditorium had poor acoustics. The stage covers For productions that use only the thrust stage, performers enter from underneath the stage, and the proscenium is closed off. The unconventional mixture of stage designs prompted many designers and directors to avoid the theater entirely. Designed by Saarinen and Mielziner, the Newhouse is a 299 seat venue in which Lincoln Center Theater presents its off Broadway plays and musicals. which features work by emerging playwrights, directors, and designers. The auditorium is named for Claire Tow, whose husband Leonard Tow, an LCT board member, donated $7.5 million. Located on the Beaumont's planted green roof, the Claire Tow Theater seats 112 people and cost about $41 million to construct. The space was designed by Hugh Hardy, who had assisted Mielziner in the Vivian Beaumont Theater's original design. The two story, glass enclosure has the same width as the Beaumont's base. The theater is accessed by elevators within the NYPL section of the building. In addition to the auditorium, the Claire Tow houses rehearsal space, dressing quarters, offices, and a pocket lobby with a bar. The structure is wrapped inside a grille of aluminum louvers that help screen out the sun. The Lincoln Center performing arts complex became a key part of the urban renewal, though it was not part of Moses's initial intentions for the site. The first plans for the complex, announced in May 1956, included plans for five commercial theaters. Lincoln Center Inc. was founded in June 1956 to oversee the development, Vivian Beaumont Allen, a former actress and heiress to the May Department Stores fortune, donated $3 million in May 1958 for the construction of the repertory theater at Lincoln Center. Lincoln Center's board of directors then pledged to name the theater after Allen,

Жоспарлау

Филармонияның сәулетшісі Уоллес Харрисон кешендегі басқа ғимараттарды жобалау ұсынысынан бас тартты, бірақ басқа сәулетшілерді таңдауға көмектесті. Әртүрлі көрнекті сәулетшілер мен инженерлер жобаны дамыту бойынша кеңесшілер ретінде шақырылды, бірақ Линкольн орталығы соңғы жобалар үшін тек американдық сәулетшілерді таңдауды ұсынды. Сааринен Линкольн орталығының басқа сәулетшілері сияқты жақсы байланыста болмаса да, ол тәжірибелі аудитория дизайнымен айналысқан және мансабының ортасындағы көрнекті сәулетші болатын. 1959 жылдың қаңтарында кешеннің бас мердігерлері таңдалды. Бастапқыда репертуарлық театр мен кітапхана жеке ғимараттар болуы тиіс еді. 1959 жылдың маусымында Нью-Йорк қалалық кітапханасы (NYPL) жобаға қосылғаннан кейін, кітапхана ғимараты мен репертуарлық театр сол жылдың қазанында біріктірілді, бұл ақша мен орынды үнемдеді. Сааринен мен Буншафт «екі ғимаратқа қарағанда бір ғимарат екі нысанды жақсырақ сыйдыра алады» деген шешімге келді. 1959 жылдың соңында Элия Казан да репертуарлық театрдың кеңесшісі ретінде жұмысқа алынды, ол Уайтхедке қойылымдарды таңдауға көмектесті. Уайтхед пен Казан 1960 жылдың ақпанында Беймонттың бағдарламасын бақылау үшін Lincoln Center Repertory Company коммерциялық емес ұйымын құрды. Сааринен мен Буншафт арасында үш жылдық жоспарлау процесінде тек екі дау туындады. Сааринен ғимараттың әр бұрышында үш баған болсын десе, Буншафт бір бағанды қалаған; сонымен қатар, екі сәулетші де ғимараттың техникалық сызбаларын жасауға ниеттенді. Нәтижесінде, сәулетшілер Буншафттың бағаналық орналасуын қолданды, ал Сааринен техникалық сызбаларды жасады, бірақ олар жыл соңына дейін осы жоспарларға шағын түзетулер енгізді.

Құрылыс

1961 жылдың қаңтар айында Нью-Йорк штаты мен қала үкіметтері Линкольн орталығында бірнеше ғимаратты қаржыландыруға келісті. Қала барлығы 12 миллион доллар бөлуді жоспарлады, оның 8.2 миллион доллары кітапхана-театр ғимаратына жұмсалатын болса, ал штаттың қаржысы кітапхана-театрға бөлінбеді. Нью-Йорк қалалық кеңесі сол наурыз айында Линкольн орталығының құрылысына қаржыны тоқтату туралы дауыс берген кезде жобаның егжей-тегжейлері аяқталуға жақын еді. Бұл қадам театр мен кітапхананың қайта жобалануына әкелуі мүмкін еді. Алайда, Рокфеллер отбасы (штат губернаторы Нельсон Рокфеллер де бар) қаланың 12 миллион долларлық міндеттемесін өтеуге келісіп, театрды 1964 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесіне дейін аяқтауға мүмкіндік берді. 1961 жылдың 1 қыркүйегінде Саариненнің күтпеген өлімінен кейін, оның фирмасы театрды дамыту бойынша жұмысын жалғастырды. Келесі айда кітапхана-театр ғимаратының орнында қазба жұмыстары басталды. Линкольн орталығының директорлары 1962 жылдың наурыз айында Бомонттың аяқталуы кем дегенде 1964 жылға кейінге жылдырылды деп хабарлады. Бұл кешігу репертуарлық топ кеңсесінің Джульярд мектебінен кітапхана-театр ғимаратына көшірілуіне байланысты болды. Аллен өзінің атымен аталған театры аяқталмай тұрып қайтыс болды (1962 жылдың соңында). Линкольн орталығы репертуарлық компаниясы Бомонт театры аяқталған жоқ болса да, 1963 жылы қойылымдарды премьералауды жоспарлады. Театр тобы 1962 жылдың қазан айында жаттығуды бастады және 1964 жылдың қаңтарында Гринвич Виллидждегі уақытша орынға – ANTA Washington Square Theatre-ге көшіп барды. Линкольн орталығының президенті Уильям Шуманмен келіспеушіліктерге байланысты Уайтхед пен Казан отставкаға кетті және олардың орнына Герберт Блау мен Жюль Ирвинг тағайындалды. 1965 жылдың сәуірінде Шуман мен репертуарлық компанияның жаңа президенті Роберт Л. Хогетт-младший театрдың маусымда ашылатынын уәделеді. Келесі айда Георг Бюхнердің "Дантонның өлімі" пьесасының қайта қойылымы Бомонттың тұсаукесерлік қойылымы ретінде таңдалды, ал ашылу күні 21 қазанға жылдырылды. Кітапхана-театр ғимаратының құны 17 миллион долларды құрады, оның ішінде 3 миллион доллары Алленнен, ал 7,5 миллион доллары NYPL-ден қаржыландырылды. 20 қазанда 100 мыңнан астам доллар жинаған қайырымдылық кеші өткізілді. Театр ресми түрде 21 қазанда ашылды, осы күні "Дантонның өлімі" қойылымы басталды. Бомонттың ашылуы Линкольн орталығының басқа ғимараттары сияқты бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланбады, бірақ ол көбінесе оң пікірлер алды. Вольф фон Эккардт The Washington Post газетінде Бомонттың архитектуралық келбеті "күш-жігерсіз және тәубесіз" "классикалық" екенін жазды. Нью-Йорк бетон басқармасы Бомонттың құрылысының сапасы үшін марапаттады. Бомонттың алғашқы қойылымдарында Филип Боско, Алина Макмахон, Нэнси Марчан және Роберт Саймондс жиі ойнады. Сонымен қатар, театр әр маусымда бірнеше жүз мың долларлық тапшылыққа тап болды, себебі шығындар кірістен асып түсті. 1966 жылдың соңында Бомонттың екінші маусымының алғашқы спектаклі ашылғанға дейін 31 400 абонент тіркелді. Маусымның алғашқы екі пьесасы – "Алхимик" және 1967 жылдың сәуірінде Бомонтта қойылған "Галилей". "Галилей" Бомонтта американдық драматургтың жазған алғашқы пьесасы болды, бұл шетелдік авторлардың пьесаларының санына наразылық білдірген сыншыларды жұбатты. Кейін Александр Х. Коэн театрды жалға алды. Бомонттың жертөлесіндегі эксперименталды "Форум" 1967 жылдың 10 қарашасында ашылды. Одан кейін фестиваль аясында "Ғашықтар" пьесасы қойылды. "Король Лир" және "Ойыншылардың айқасы" пьесалары 1968 жылдың соңында Бомонтта ашылды. Бомонт маусымның қалған бөлігінде "J. Robert Oppenheimer ісі", "The Time of Your Life", "Camino Real", "Operation Sidewinder" және "Beggar on Horseback" спектакльдерін өткізді. 1970-1971 жылдардағы алтыншы маусым толығымен қайта қойылымдардан тұрды, оған "Сетцуанның жақсы әйел", "Батыс әлемінің плейбойы", "Халықтың жауы" және "Антигона" кірді. Линкольн орталығының директорлары репертуарлық компанияның 200 000 долларын кешірді және жоғары шығындарды жабу үшін жылына тағы 125 000 доллар беруге келісті. 1971 жылдың қаңтар айында Қала орталығы Бомонтты алып, жөндеу жұмыстарын жүргізуді ұсынды. Жоспарлар Форумды Бомонттың сахнасының артына көшіруді және Форум кеңістігінде үш киноэкранын орнатуды қамтиды. Бірақ қолдаушылар негізгі залға ешқандай өзгеріс енгізілмейтінін және Форумның жақсырақ жерге көшірілетінін айтты. Сол жылдың қыркүйек айында Нью-Йорк қаласының бюджеттік комитеті жөндеу жұмыстарына 5,2 миллион доллар бекітті. Театр компаниясы қалған қарызды өтеу үшін жылына 1000 доллардан 500 жылдық абоненттік билет сатуды ұсынды. Қала орталығы 1971 жылдың желтоқсанында қарсылықтарды айта отырып, жоспардан ресми түрде бас тартты. Жоспарланған жөндеу жөніндегі дау кезінде Линкольн орталығы репертуарлық театры 1971-1972 жылдардағы жетінші маусымға төрт қойылымды жоспарлады. "Мария Стюарт" 1971 жылдың соңында ашылды, ал келесі жылы "Соқпақ жол терең солтүстікке", "Он екінші түн" және "Құмарлық" қойылды. "Құмарлық" 1972 жылдың ортасында үлкен сәттілікпен қайта қойылды. Бомонттың 1972-1973 жылдардағы маусымында "Дұшпандар", "Шұбарлар мен жұлдыздар", "Венеция саудагері" және "Желание трамвайында" қойылды. Осы кезде Форум көбінесе фильмдер көрсетіп тұрды. Линкольн орталығы Бомонттың сегізінші маусымын қаржыландыру үшін 150 000 доллар бөлді, бірақ грантты қайтаруға дайын емес еді. Ирвинг кеткеннен кейін Линкольн орталығының кеңесі 1973-1974 жылдарға арналған маусымда аймақтық театрлардан қойылымдарды шақыруға шешім қабылдады. Шақырылған маусым бір жылға созылады, бұл Линкольн орталығы театрына жаңа көркемдік жетекшіні іздеуге және оның жұмысқа бейімделуіне уақыт береді.

In January 1961, the New York state and city governments agreed to fund several buildings in Lincoln Center. The city would provide $12 million in total, including $8.2 million to the library–theater building, but none of the state's funding would go toward the library–theater. The design details were nearly finished when the New York City Council voted that March to withhold its funding for Lincoln Center. This move might have forced a redesign of the theater and library. However, the Rockefeller family (including state governor Nelson Rockefeller) agreed to cover the city's $12 million commitment so the theater could be completed by the 1964 New York World's Fair. Following Saarinen's sudden death on September 1, 1961, his firm continued to work on the theater's development. The next month, excavation started on the library–theater building's site. Lincoln Center's directors reported in March 1962 that the Beaumont's completion had been delayed to at least 1964. The delay was caused by the relocation of the repertory group's offices from the Juilliard School building into the library–theater building. Allen never saw her namesake theater completed, as she died in late 1962. The Lincoln Center Repertory Company intended to premiere productions in 1963, regardless of whether the Beaumont Theater was completed. The theatre company began training in October 1962 and moved into the ANTA Washington Square Theatre, a temporary venue in Greenwich Village, in January 1964. Due to conflicts with Lincoln Center president William Schuman, Whitehead and Kazan resigned and were replaced by Herbert Blau and Jules Irving. By April 1965, Schuman and the repertory company's new president Robert L. Hoguet Jr. promised that the theater would open that June. The next month, a revival of Georg Büchner's play Danton's Death was booked as the Beaumont's inaugural production, and the opening date was pushed to October 21. The library–theater building ultimately cost $17 million, partly funded by $3 million from Allen and $7.5 million from the NYPL. and hosted a fundraising gala on October 20, which raised more than $100,000. The theater officially opened on October 21, when regular performances of Danton's Death began. The Beaumont's opening was not as widely reported in the media as some of Lincoln Center's other buildings, but it did receive mostly positive commentary. Wolf Von Eckardt wrote for The Washington Post that the Beaumont had a "classic" architectural appearance "without sweat or striving". The New York Concrete Board gave the Beaumont an award for the quality of its construction. The Beaumont frequently starred Philip Bosco, Aline MacMahon, Nancy Marchand, and Robert Symonds in its early productions. Furthermore, the theater itself ran a deficit of several hundred thousand dollars each season, as the expenses outweighed the profits. The theater had 31,400 subscribers before the first play of the Beaumont's second season opened in late 1966. The season's first two plays were The Alchemist Afterward, the Beaumont produced Galileo in April 1967. Galileo was the first play by an American playwright at the Beaumont, placating critics who objected to the number of plays by foreign authors. Next, Alexander H. Cohen leased the theater The experimental Forum in the Beaumont's basement opened on November 10, 1967. This was followed by the play Lovers, also performed as part of the festival. The plays King Lear and A Cry of Players opened at the Beaumont in late 1968, running as a double bill. The Beaumont hosted the play In the Matter of J. Robert Oppenheimer during much of the remainder of the season, The Time of Your Life, Camino Real, Operation Sidewinder, and Beggar on Horseback. The sixth season in 1970–1971 was composed entirely of revivals and included The Good Woman of Setzuan, The Playboy of the Western World, An Enemy of the People, and Antigone. Lincoln Center's directors forgave $200,000 of the repertory company's debts and agreed to provide another $125,000 a year to cover high overhead costs. In January 1971, City Center proposed taking over the Beaumont and conducting renovations. The plans included relocating the Forum behind the Beaumont's stage and adding three film screens in the Forum space. but supporters said the main auditorium would not be touched and that the Forum would only be relocated to a better location. That September, the New York City Board of Estimate approved $5.2 million for the renovations. The theatre company proposed selling 500 annual subscriptions of $1,000 to cover the remaining debt. City Center formally withdrew its plan in December 1971, citing the opposition. Throughout the dispute over the planned renovation, the Lincoln Center Repertory Theater had scheduled four shows for the Beaumont's seventh season in 1971–1972. Mary Stuart opened in late 1971, followed the next year by Narrow Road to the Deep North, Twelfth Night, and The Crucible. was revived in mid 1972 to large success. The Beaumont's 1972–1973 season featured Enemies, The Plough and the Stars, The Merchant of Venice, and A Streetcar Named Desire. By then, the Forum was mostly screening films. Lincoln Center had granted $150,000 to fund the Beaumont's eighth season but was unwilling to repeat the grant. With Irving gone, Lincoln Center's board decided that, for the 1973–1974 season, they would book a "guest season" of shows from regional theaters. The guest season would run for one year, allowing the Lincoln Center Theater to search for a new artistic leader and give them time to transition into the job.

Папп операциясы

1973 жылдың наурыз айында Нью-Йорк Шекспир фестивалінің Джозеф Папп 5 миллион доллар жинаған жағдайда Бомонт театрын басқаруға келісті. Папп Бомонтты жаңа қойылымдар көрсету үшін пайдаланды және The Public Theater-де эксперименталдық қойылымдарды өткізуді жалғастырды. Ішкі қабаттағы форум классикалық пьесалар үшін пайдаланылатын болды, бұл Ирвингтің саясатына кері қайту еді. Форум Ньюхаус атымен аталады. Шекспир фестивалінің Бомонттағы алғашқы қойылымы – Дэвид Рабедің «Бум-Бум бөлмесінде» пьесасы, ол 1973 жылдың қараша айында ашылды. 1974–1975 жылғы маусымда Шекспир фестивалі Анна Беррдің «Мерт пен Фил», Билл Ганннің «Қара сурет көрсетілімі», Хенрик Ибсеннің «Куыршақ үйі» және Энтони Скаллидің «Кішкентай қара қой» пьесаларын ұсынды. Бұл қойылымдар бұрынғы маусымдағыдай, көбінесе жай ғана жылы қабылдауға ие болды. Жаңа саясатына сәйкес, Папп 1975–1976 жылдар маусымында төрт пьесаны қайта қоюды жоспарлады: «Уэллз» трелони, «Гамлет», «Миссис Уорреннің кәсібі» және «Үш тиындық опера». Бұл пьесалар көбінесе әлдеқайда сәтті болды, Антон Чеховтың «Шершін бақшасы» және Эсхилдің классикалық «Агамемнон» пьесалары сол маусымда көрсетілген жалғыз туындылар еді. 1977 жылдың маусымында Папп операциялық шығындардың өсуіне байланысты Бомонтты басқармайтынын мәлімдеді. Осының салдарынан, 1977 жылдың тамызында «Шершін бақшасы» мерзімінен бұрын жабылуға мәжбүр болды, ал Линкольн орталығының директорлары театр екі жылға жабылуы мүмкін екенін ескертті. Ол кезде тіпті сәтті маусымда да 2 миллион долларлық тапшылық тууы мүмкін еді; алдыңғы маусымда операциялық қарыз 6,2 миллион долларға жеткен, ал билет сатылымы 3,9 миллион долларды құрады.

Кринкли операциясы

Папптың кенеттен кетісінен кейін Линкольн орталығының директорлары Бомонтты ашық ұстау үшін басқа продюсерлер мен театрлық компаниялармен келісімдер жасауға асықты. Жабылу кезінде Бомонт 1977 жылғы тамызда Пол Робсонға арналған қайырымдылық кешін өткізді. 1978 жылдың басында Америка Ұлттық Театры мен Академиясының директоры Ричмонд Кринкли Бомонттың директоры болып тағайындалды. Жыл соңында Вуди Аллен, Сара Колдуэлл, Ливиу Цюлей, Робин Филлипс және Эллис Рабб театрдың жаңа директорлары болып тағайындалды, ал Эдвард Альби штаттық драматург ретінде жұмысқа қабылданды. Бомонт театрының директорлары театрды Линкольн орталығынан жалға алды. Келесі мамыр айында театр Актерлердің кәсіби одағы және Театр сахнасының халықаралық қызметкерлер альянсымен жаңа келісімшарттарға қол қойды, бұл Бомонтқа Тұрақты Театрлар Лигасының алаңы ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік берді, соның арқасында операциялық шығындар азайды. Театр директорлары театрды қайта ашу алдында 2 миллион долларлық резерв жинауды көздеді және кем дегенде бір толық маусым бойы жұмыс істеуді жоспарлады. Осының салдарынан 1979 жылы жоспарланған қайта ашылу бір жылға шегерілді. Кринклидің командасы классикалық қойылымдарды кейде жаңа туындылармен бірге көрсетуді ниеттенді. Директорлар сахнаның астына репетициялық зал қосу және вестибюльді жаңарту сияқты жақсартуларға 2 миллион доллар жұмсады. 1980 жылдың шілдесінде директорлар 1980–1981 жылғы маусымның репертуарын жариялады, ол қазан айында Филип Барридің «Филадельфия тарихы» комедиясының репетициясымен басталды. Сол маусымдағы тағы екі қойылым – «Макбеттің» қайта қойылмасы және Вуди Алленнің «Жүзіп жүрген шампырақ» пьесасы болды. Үш қойылымға көрермендер тарапынан жағымсыз пікірлер туды, нәтижесінде Кринкли 1980–1981 жылғы маусымнан кейін театрды жабық қалдыруға мәжбүр болды, бұл оны Линкольн орталығының төрағасы Мартин Э. Сегалмен келіспеушілікке түсірді.

Қайта жаңартудың тоқтатылуы және даулар

Кринкли Бомонтты просценалық театрға айналдырғысы келді, бұл нашар көрініс мәселесін ғана емес, сонымен қатар кейбір жаңа қойылымдарда күшейткіш қолдануға себеп болған нашар акустиканы да шешуге бағытталған болатын. Фредерик Р. Кох Фокс/Сэмуэльс грантына теңестірілген 1 миллион доллар, ал Линкольн орталығы театрының тағы бір мүшесі 500 000 доллар үміттендірді. Акустика бойынша сарапшы Сирил Харрис және сәулетші И. М. Пей Бомонтты қайта жаңарту үшін шақырылды. Сахна мен просцена ашылуына өзгерістер енгізумен қатар, театр еңіс еденімен қайта салынып, орындықтар саны 1200-ге дейін арттырылатын болды. Бомонтты жөндеуге 6,5 миллион доллар қарастырылып, 1981 жылдың қараша айында басталуы жоспарланған еді, бірақ жөндеу жұмысы тез арада кешікті, себебі Харрис пен Пей просцена ашылуының акустикалық және эстетикалық ерекшеліктері бойынша келісе алмады. 1982 жылдың ақпанында Пей Харрис келісетін жобаны ұсына алмағандықтан жобадан бас тартты. Соның салдарынан Кох 1 миллион долларлық грантын кері тартып алды. Жөндеу құнының өсуіне байланысты Линкольн орталығының кеңесі 1982 жылдың ортасында жөндеуді белгісіз мерзімге кейінге жылдыруды қарастырды. Лесли Р. Сэмуэльс театр директорлары жөндеу құны 8 миллион долларға жеткеніне қарамастан, қалған шығындарды жабуға жеткілікті қаражат жинамағанын мәлімдеді. Кринкли тіпті 1983 жылдың ортасында Линкольн орталығы кеңесінің театрға «Кармен трагедиясы» мюзиклін қою туралы шешіміне қарсылық білдірді, өйткені ол онда қойылымдарды ұйымдастыру құқығын өзінде сақтағысы келді. «Бомонт» сол жылдың қараша айында «Кармен трагедиясымен» қайта ашылды. «Кармен» қойылымы аяқталғаннан кейін Линкольн орталығының Бомонт кеңесіне қатысты шектеулер күшінде қалды, бұл жаңа талқылауларға себеп болды. 1984 жылы Грек ұлттық труппасы «Эдип патша» спектаклін қойды. Осыған байланысты, Нью-Йорк қаласының бұрынғы мэрі Джон Линдсей 1984 жылдың қыркүйегінде Бомонттың төрағасы болып тағайындалды, ал Кринкли келесі айда қызметтен кетті. Линдсей сол қарашаның соңында «көркемдік мақсатқа» қол жеткізілетінін уәделеген және Джульярдпен серіктестік құруды ұсынған есеп берді. 1985 жылдың сәуірінде Грегори Мошер Линкольн орталығы театрының директоры болып тағайындалды, ал Бернард Герстен сол жылдың маусым айында Бомонттың атқарушы продюсері болып тағайындалды. Өзінің ізашарларынан ерекшеліктері, Мошер Бомонтты жөндеусіз де табысты қызмет ете алады деп сенді.

Crinkley wanted to convert the Beaumont into a proscenium theater, resolving not only poor sightlines but also inferior acoustics that required some of the more recent plays to use amplification. Frederick R. Koch had pledged $1 million to match the Fox/Samuels grant, and another board member of the Lincoln Center Theater had pledged $500,000. Acoustics expert Cyril Harris and architect I. M. Pei were hired to renovate the Beaumont. In addition to changes to the stage and proscenium opening, the theater would be rebuilt with a shallower raked floor, and the seating capacity would be increased to 1,200. The Beaumont's renovation was planned to cost $6.5 million and begin in November 1981, but the renovation soon encountered delays, as Harris and Pei could not reconcile their disagreement over the proscenium opening's acoustic and esthetic features. Pei resigned from the project in February 1982 after he was unable to propose a design with which Harris agreed. As a result, Koch withdrew his $1 million grant. Due to increasing renovation costs, Lincoln Center's board considered delaying the renovation indefinitely by mid 1982. Leslie R. Samuels said the theater's directors had not raised enough money to cover the rest of the renovation, which had increased to $8 million. Crinkley even objected to the Lincoln Center board's decision in mid 1983 to book the musical La Tragedie de Carmen for the theater, because he had wanted the sole rights to book shows there. The Beaumont reopened that November with La Tragedie de Carmen. At the end of Carmen run, Lincoln Center's restrictions against the Beaumont board were still in effect, prompting renewed discussions. The Greek National Troupe performed Oedipus Rex in 1984. Accordingly, former New York City mayor John Lindsay was appointed as the Beaumont's chairman in September 1984, and Crinkley stepped down the next month. Lindsay submitted a report at the end of that November, promising an "artistic purpose" and proposing a partnership with Juilliard. Gregory Mosher was hired as the director of the Lincoln Center Theater in April 1985, and Bernard Gersten was appointed as the Beaumont's executive producer that June. Unlike his predecessors, Mosher believed the Beaumont could operate viably without being renovated.

1980 және 1990 жылдар

Бомонт басшылығы 1985 жылдың желтоқсан айында театрдың қайта ашылуын тойлау үшін театрда кеш өткізді. The Flying Karamazov Brothers тобы 1986 жылдың сәуірінде Бомонтта тікелей көрсетілім ұйымдастырды, бұл жаңа басшылық астындағы негізгі залдың алғашқы қойылымы болды. Сол айда Джон Гуаренің «Көк жапырақтар үйі» пьесасы қайта қойылды. 1986–1987 жылғы маусым 1980–1981 жылдардан берігі алғашқы толық маусым еді. Маусымдық репертуарда Бен Хехт пен Чарльз Макартурдың «The Front Page» комедиясы, Воле Сойинканың «Өлім және патшаның аттысы» драмасы, Билл Ирвиннің «The Regard of Flight» және «The Clown Bagatelles» мим-шоулары, сондай-ақ Роберт Вудрафф пен The Flying Karamazov Brothers-тың «The Comedy of Errors» пьесасы болды. Келесі қойылым – Коул Портердің «Anything Goes» мюзиклінің жаңа өңделісі 1987 жылдың қазан айында ашылып, келесі екі жылда 804 рет көрсетілді. LCT-нің 1988–1989 жылғы маусымы «Anything Goes» мюзиклінің ұзаққа соққан көрсетілімдерінің нәтижесінде Лицей театрында өтті. LCT сонымен қатар Ньюхаус және Бомонт театрларын одан әрі жақсарту үшін 900 000 доллар жинауды жоспарлады. 1989–1990 жылғы маусымда Бомонт театрында екі қойылым болды: Пэдди Чайефскидің «Оныншы адам» пьесасының қайта қойылымы, ол 485 рет сахналанды. 1991 жылы Сполдинг Грейдің «Қораптағы монстр» монологы қойылды. Гуаренің «Күнге табынған төрт бабион» пьесасы Бомонтта көрсетілді. «Менің сүйікті жылым» мюзиклінің нұсқасы сол жылдың желтоқсан айында ашылып, кейін сол жылы Грейдің «Анатомиясы» қойылымы қайтадан көрсетілді. Театр Том Стоппардтың «Аркадия» пьесасын қабылдады. 1990 жылдардың ортасына қарай Бомонт театры, ақыры, пайда таба бастады. LCT-нің жылдық бюджеті 25 миллион долларды құрады және театрдың барлық 41 000 абоненттік билеті сатылып кетті, ал күту тізімінде 12 000 адам тұрды. Харди Холцман Пфайффер Ассошиэйтс компаниясы басқарған жөндеу жұмыстарына механикалық жүйелерді жаңарту, акустиканы жақсарту және мүмкіндігі шектеулі адамдарға арналған дәретханалар мен орындықтар қосылды. Сондай-ақ, 1999 жылы «Таң, түскі ас және түн» қойылымы көрсетілді.

2000-шы жылдардан бүгінгі күнге дейін

Бомонтқа қосымша өзгерістер 2000 жылдардың басында Линкольн орталығы комплексінің үлкен жөндеуінің бөлігі ретінде Бомонт пен Ньюхаустың вестибюльдерін 58 миллион долларға жаңартуды жоспарлаған кезде ұсынылды. Сьюзан Строманның «Контакт» мюзиклі 2000 жылы ашылып, 1010 қойылым көрсетілді. 2001 жылы «QED» пьесасы, содан кейін сол жылы «Dinner at Eight» пьесасы қойылды. 2004 жылдың соңында Бомонт мюзикл «Жәндіктерді» қабылдады. 2005 жылдың сәуірінде «Пиаццадағы жарық» мюзиклі Бомонтта ашылды, ал 2006 жылы Стоппардтың үш бөлімді «Утопия жағалауы» пьесасы 1000 қойылым көрсетілді, 718 қойылым ойналды. Жаңа зал 2012 жылдың маусымында ашылды, сондай-ақ 2013 жылы «Макбет» қайта қойылды. 2020 жылдың наурызында COVID-19 пандемиясы салдарынан Нью-Йоркте Бродвей индустриясы жабылған кезде театр жабылды. Бомонт 2021 жылдың 11 қарашасында «Flying Over Sunset» мюзиклінің алдын ала көрсетілімдерімен қайта ашылды, ол шектеулі уақытқа қойылды; 2023 жылдың сәуірінде «Камелот» мюзиклі, ал 2024 жылдың сәуірінде «Ваня аға» пьесасы ашылды. Андре Бишоп 1992 жылдың басынан бері LCT директоры болып қызмет етеді, ол Грегори Мошерді алмастырды. LCT 2013 жылдан бері Бернард Герстен қызметтен кеткеннен бері атқарушы продюсері жоқ. LCT – Манхэттен театр клубы, Roundabout Theatre Company және Second Stage Theater сияқты Бродвей театрларын иелену және басқару құқығына ие төрт коммерциялық емес театр ұйымының бірі. Сондықтан театр труппасының ешбір қызметкері LCT-нің Бомонттағы қойылымдарынан жеке пайда таппайды. Бишоп 2011 жылы қойылымдардан түскен барлық табыс жаңа қойылымдарды қаржыландыруға жұмсалатынын айтты. «Оңтүстік Тынық мұхиты» сияқты аса табысты қойылымдар одан әрі өндірістерді қаржыландыру үшін пайдаланылады. LCT көбінесе Бродвейдегі өнімдерін Бомонтта өткізеді, бірақ Бомонт қол жетімді болмаған кезде басқа театрларды пайдаланады, бұл 1988–1989 жылдар маусымынан бастау алды.