Кіріспе
Манхэттендегі Бродвей театры, Нью-Йорк қаласында, қазіргі немесе бұрын Плимут театры деп аталған басқа театрлар.
other theaters currently or formerly known as the Plymouth Theatre
Дизайн
Шенфельд театрын Герберт Дж. Крапп жобалаған және 1917 жылы Шуберт ағайындары үшін Плимут театры ретінде салынған. "Броадхерст" және "Плимут" театрлары – Крапптың тәуелсіз архитектор ретіндегі алғашқы театрлық жобаларының екеуі болды. Екі театрдың сыртқы келбеті құрылымы жағынан ұқсас болғанымен, ішкі дизайндары бір-бірінен де, сыртқы келбеттерінен де өзгеше. Шенфельд театрын Шюберт ұйымы басқарады.
Фасад
Крапп Бродхерст және Плимут театрларын салыстырмалы түрде қарапайым кірпіш пен тас қасбеттермен жобалады, бірақ оларды сәндеу үшін кірпіш қалаудың өзіне ден қойды. Бродвейге қараған Бродхерст және Шенфельд театрларының қасбеттерінің шығыс бөліктерінде қисық бұрыштар бар, себебі көрермендердің көп бөлігі театрларға сол бағыттан келді.
Аудитория бөлімі
Аудиторияның бірінші қабатында граниттен жасалған су жинағыш орналасқан. Фасадтың солтүстік-шығыс бұрышы қисық пішіндес және билеттер кассасына кіреберіс бар. Бұл кіреберісте екі есік орналасқан, олардың үстінде шыныдан жасалған трансом панелі бар. Бұрыштың кіреберісінің үстінде сынған фронтон орналасқан, ол екі жағынан консольді тіреулермен бекітілген, ал ортасында эскюшон орналасқан. Қисық бұрыш пен 45-ші көшенің фасадында терракотадан жасалған жиектер бар, оларды стильді бас қалалары бар терракота пилястрлармен шекереді. 45-ші көше бойында аудиторияның екінші және үшінші қабаттарында құйма темір мен соғылған темірден жасалған қашқыш баспалдақ орналасқан. Екі қабатта да есіктер мен терезелер бар, олар қашқыш баспалдаққа шығады. Сонымен қатар, қашқыш баспалдақтың үшінші қабатындағы қоршауында құйма темірден жасалған ленталар мен қалқандар бейнеленген, ал металл жабын қашқыш баспалдақты жабады. 45-ші көшедегі үшінші қабаттың ортасында терракотадан жасалған картуш орналасқан, онда гүл шоқтары бейнеленген. Қисық бұрышта үшінші қабаттың терезесі орналасқан, оның үстінде гүл шоқтарымен және лилия гүлдерімен безендірілген овалды эскюшон орналасқан. Аудитория фасадының үстінде терракотадан жасалған карниз және кірпіштен жасалған парапет созылып жатыр. Шуберт ұйымы мен Бродвей лигасының мәліметтері бойынша, театрдың 1079 орындық бар, ал Playbill мәліметтері бойынша 1046 орындық бар. Плимут театры бастапқыда қоңыр, көк және алтын түстер схемасында безендірілген. Крапптың Шуберттер үшін жасаған басқа тапсырмалары сияқты, Шенфельдтің интерьері Адам стиліндегі сәндік элементтермен жасалған. Аудиторияның барлық жерінде архитектуралық ерекшеліктерді көрсету үшін төмен рельефті гипстен жасалған әшекейлер қолданылған. Бұл гипстен жасалған әшекейлер көбінесе музыкалық аспаптарда ойнайтын классикалық тұлғаларды бейнелейді. Саябақтан балконға дейін металл қоршаулары бар екі баспалдақ салынған. Бұл баспалдақтарда сфинкстер бейнеленген фриз орналасқан. Балконның арт жағында шағын техникалық галерея орналасқан. Галереяның алдыңғы жақтауында гүл шоқтарының бейнелері бар. Манхэттеннің театр ауданы ХХ ғасырдың басында Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден орталыққа қарай жылдамдады. 1901 жылдан 1920 жылға дейін Манхэттеннің орталық бөлігінде Бродвей маңында қырық үш театр салынды, соның ішінде Плимут театры да бар. Плимут театры Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласынан келген Шуберт ағайындыларымен құрылды, олар ХХ ғасырдың басында Нью-Йорк қаласына кеңейді. Сэм С. Шуберт 1905 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның ағалары Ли және Джейкоб Дж. Шуберт театрлық бизнесін едәуір кеңейтті. 1925 жылға қарай ағайындылар АҚШ-тағы барлық пьесалардың төрттен біріне және театр билеттері сатылымының үштен біріне ие болды.
Даму және алғашқы жылдары
Шуберт ағайындары 1913 жылы Астор отбасынан жерді жалға алып, Шуберт және Бут театрларын бірге салды. Театр продюсері Артур Хопкинс 1917 жылғы шілдеде Шуберттерден 45-ші көшедегі театрды жалға алды. Бұрын кішкентай театр басқарған Хопкинс, кірісін арттыру үшін тағы бір театр сатып алуды қалаған. Бұл театр кейін Плимут деп аталды. 1917 жылы Нью-Йоркте Шуберттер салған төртінші, ал жалпы он тоғызыншы театр осы болды. Плимут аяқталғаннан кейін 45-ші көшедегі бір блокта төрт театр болды. Жыл соңында Роланд Янг пен Эрнест Глендиннинг «The Gipsy Trail» спектаклінде ойнап, 111 қойылым көрсетті. 1918 жылдың басында Алла Назимова Хенрик Ибсеннің пьесаларын репертуарда ұсынды. Сол жылы Хопкинс Джон Бэрримормен Толстойдың «Құтқарылу» драмасын, ал Уолтер Хэмпденнің ойнауымен Шекспирдің «Гамлет» трагедиясы қайта қойылды, ол 179 рет көрсетілді. Джон Бэрримор 1920 жылы «Ричард III» спектаклінің премьерасында тағы да сахнаға шықты, ол 300-ден астам қойылыммен сәтті болды. 1921 жылы «Плимут» театрында Зои Акинстің «Әкесі аң аулауға кетті» драмасы Марджори Рэмбо мен Франк Конройдың қатысуымен қойылды. Келесі жылы Хопкинс Гарри Бересфорд пен Минни Дюпримен бірге Дон Маркистің «Ескі суға толы» пьесасын ұсынды. 1923 жылдың соңында J. P. McEvoy-дың отбасылық комедиясы «The Potters» ашылды, ол 245 қойылым көрсетті. Тағы бір сәтті пьеса – Хопкинс режиссерлік еткен «Құрмет қандай бағада?» соғыс драмасы, ол 1924 жылдың қыркүйегінде ашылып, 435 қойылым көрсетті. «Жест» 1926 жылдың басында қайта қойылды, бірақ Баримор ағайындарының қатысуынсыз, ол 78 қойылым ғана сахналады. Эймстің екі пьесасы да сәтті болды: «Iolanthe» 1926 жылдың сәуірінде ашылып, 255 қойылым көрсетті. Сол жылы Хопкинс пен Джордж Манкер Уоттерстің «Burlesque» пьесасы Хал Скелли мен Барбара Стэнвикпен ашылды, ол 372 қойылым көрсетті. Сол жылы театр Филип Барридің «Holiday» пьесасын, Хоуп Уильямстың қатысуымен қойды.
1930 және 1940 жылдар
1930 жылы Плимут театрында Дональд Огден Стюарттың «Ребоунд» пьесасы қойылды, онда Стюарт Хоуп Уильямспен бірге ойнады. Келесі жылы Эльмер Райстың «Заң кеңесшісі» пьесасы Пол Мунидің қатысуымен ашылды; 1932 жылдың ортасындағы үзілістен кейін, қойылым сол жылдың соңына дейін қайта жаңғыртылды. 1933 жылы Клэр Кумердің «Оның қожайынының дауысы» комедиясы Лора Хоуп Круз бен Роланд Янгтың қатысуымен көрсетілді. Осыдан кейін театр 1933 жылдың наурыз айында банкротқа ұшырады, бірақ банкроттан кейін Плимут театры корпорациясына берілді. 1934 жылы Плимут Таллула Банкхедпен «Қараңғы жеңіс» және Констанс Каммингспен «Жастарға баса назар» қойылымдарын өткізді. Келесі жылы Сидни Ховардтың Хамфри Коббтың «Даңқ жолы» романының сахналық бейімделуі қойылды. Одан кейін сол жылы «Гордость и предубеждение» пьесасы «Музыкалық қораптан» Плимутқа көшіріліп, алты ай бойы көрсетілді. 1930 жылдардың соңында театр ұзаққа созылған қойылымдарды ұсынды. Олардың арасында Роберт Шервудтың Жак Девальдың «Товарищ» пьесасы, Марта Абба мен Джон Холлидейдің қатысуымен, 1936 жылдың қазан айында ашылып, келесі тамызға дейін сахналады. Рейчел Кротерстің «Сьюзан және Құдай» пьесасы 1937 жылдың қазан айында Гертруд Лоуренспен бірге ашылып, келесі маусымға дейін жалғасты. Шервудтың Пулитцер сыйлығын жеңіп алған «Абе Линкольн Иллинойста» пьесасы 1938 жылы Рэймонд Массидің қатысуымен қойылды және бір жыл бойы сахналады. 1939 жылдың соңында «Margin for Error» пьесасы көрсетілді, ол келесі жылы басқа театрға көшірілді. 1940 жылы Уильям Сароянның «Love's Old Sweet Song» комедиясы Джесси Ройс Лэндис пен Уолтер Хьюстонның қатысуымен қойылды, бірақ бір айдан кейін жабылды. Алан Динехарт, Гленда Фаррелл және Лайл Талботтың қатысуымен «Еркін бөлмелер» комедиясы сол жылы 612 қойылымды аяқтау үшін Плимутқа көшірілді. «Үйдегі қонақ» драмасы 1942 жылдың бірінші жартысында 153 рет сахналады. Одан кейін Торнтон Уайлдердің «Таллула Банкхедпен» «Біздің теріміздің қабығы» пьесасы 355 қойылыммен көрсетілді. 1943 жылы Плимут Доди Смиттың «Сүйіктілер мен достар» пьесасын Рэймонд Масси мен Кэтрин Корнеллдің қатысуымен бес ай бойы сахналады. Одан кейін 1944 жылы Генри Миллер театрынан «Chicken Every Sunday» комедиясы көшірілді. Келесі жылы Спенсер Трейси театрда 81 қойылыммен «The Rugged Path» ролінде ойнады, сондай-ақ Клифтон Уэббпен бірге Ноэль Ковардтың «Қазіргі күлкі» пьесасы қайта жаңғыртылды. Банкхед 1947 жылы француздық «Бөркіттің екі басы бар» пьесасының бейімделуі үшін театрда қайта пайда болды, ол 29 қойылымға созылды. Сол жылы Банкхед пен Дональд Кук тағы бір Ковардтың «Жеке өмірлер» пьесасында ойнады, ол 248 қойылыммен сахналады. 614 қойылымға дейін жалғасты. Кейіннен 1952 жылдың сәуірінде Плимут «Дон Хуан тозақта» пьесасын ашты, онда Чарльз Бойер, Седрик Хардвик, Чарльз Лоттон және Агнес Мурхед қатысты. Сол жылы Фредерик Кнотттың «Диал "M" for Murder» драмасы Морис Эванс пен Густи Хубердің қатысуымен ашылып, 552 қойылыммен сахналады. 1954 жылы ашылған, 405 қойылым қойылды. 1955 жылы Маргарет Суллаван мен Клод Дофинмен бірге «Янус» комедиясы да көрсетілді. «Плимут» 1956 жылы Джордж Бернард Шоудың «Еппел арбасы» комедиясының қайта жандануын өткізді, Эванс пен Сигн Хассоның қатысуымен. 1957 жылы театр Арнольд Шульманның «Басында тесік» пьесасын, сондай-ақ Питер Устиновтың «Романов пен Джульетта» комедиясын сахналады. Кейін 1958 жылы театрда Чарльз Бойер, Клодетт Колберт, Джули Ньюмар және Эдмон Райанның қатысуымен «The Marriage Go Round» комедиясы жарық көрді; ол екі жыл бойы сахналады. Театр келесіде 1961 жылы Пэдди Чайефскийдің «Гидеон» пьесасын Фредерик Марчпен және 1962 жылы Энтони Квинн мен Маргарет Лейтонмен «Тчин Тчин» пьесасын өткізді. 1963 жылы Плимут Лилиан Хеллманның «Менің анам, менің әкем және мен» пьесасының қысқаша нұсқасына, сондай-ақ Арнольд Вескердің «Батыс енд» пьесасының сәтті бейімделуіне үй болды. Диланның 1964 жылы театрда Алек Гиннес және Кейт Ридпен бірге ашылған спектаклі. Сол жылы Уильям Хэнлидің «Күліну алаңында баяу би» атты алғашқы Бродвей пьесасы қойылды, ауыстырмас бұрын бір жылдан астам уақыт бойы сахналады. 1967 жылдың тамызына дейін жалғасты. Келесі екі жылда 1097 қойылым қойылды. Саймонның «Жеңбек нан ханым» драмасының премьерасы 1970 жылдың соңында Степлтонның қатысуымен өтті және 193 қойылымды өткізді. Тіпті 1970 жылдары да Плимут жетістіктерге ие болды. Жан Керрдің «Финиш Тхош» пьесасы 1973 жылдың ақпан айында Барбара Бел Геддес пен Джеймс Вудспен бірге ашылып, келесі бес айда 164 қойылыммен сахналады. Сол жылы Питер Кук пен Дадли Мур «Good Evening» журналын жасады. Театр келесіде 1974 жылы Питер Шаффердің «Эквас» пьесасын сахналады, ол келесі екі жыл бойы сахналады, содан кейін көшірілді. 10 ай бойы сахналады, Бродвейде 274 қойылыммен. 4 ай бойы сахналады, 3 ай бойы сахналады. Келесі жылы Circle in the Square Theatre Уго Беттидің «Патшайым және көтерілісшілер» пьесасын Коллен Дьюхерстпен көрсетті. New York Shakespeare Festival 1984 жылы Дэвид Хэрдің «Plenty» пьесасын Кейт Неллиган мен Эдвард Херрманның қатысуымен көрсетті, содан кейін сол жылы Джордж С. Кауфман мен Мосс Харттың «You Can't Take It With You» пьесасының қайта жаңғыруы болды. 1984 жылы Плимут Том Стоппардың «The Real Thing» пьесасын Кристин Барански, Гленн Клоуз және Джереми Айронстың қатысуымен көрсетті; ол келесі бір жарым жыл бойы 566 қойылыммен сахналады. Лили Томлин келесі жылы «The Search for Signs of Intelligent Life in the Universe» атты жеке көрсетілімінде ойнады. New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) 1982 жылы Плимутты ескерткіш ретінде қорғауды қарастыра бастады, ал келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. LPC 1987 жылдың 15 желтоқсанында Плимуттың фасадын және интерьерін ескерткіштер ретінде белгіледі. Бұл 1987 жылы LPC-нің Бродвей театрларына ескерткіш мәртебесін беруге бағытталған кең ауқымды күш-жігерінің бір бөлігі болды. New York City Board of Estimate 1988 жылдың наурыз айында бұл шешімді растады. Shuberts, Nederlanders және Jujamcyn бірлесіп 1988 жылдың маусымында Плимутты қоса алғанда 22 театрдың ескерткіш мәртебесін күштен шығару үшін LPC-ге сотқа жүгінді, бұл мәртебе театрларды өзгертуге қатысты шектеулерді қатты шектеді. Сот ісі New York Supreme Court-қа және АҚШ Жоғарғы Сотына көтерілді, бірақ бұл шешімдер 1992 жылы күшіне енді. Плимут 1987 жылы Джордж Бернард Шоудың «Пигмалион» пьесасын Аманда Плуммер мен Питер О'Тулдің қатысуымен сахналады. Одан кейін сол жылы Ланфорд Уилсонның «Burn This» пьесасы Джон Малкович пен Джоан Алленнің қатысуымен қойылды, ол келесі жыл бойы 437 қойылыммен сахналады. Келесіде Венди Вассерштейннің «The Heidi Chronicles» пьесасы 1989 жылдың наурыз айында Плимутқа off Broadway Playwrights Horizons театрынан көшіріліп, бір жарым жыл бойы сахналады, содан кейін сол жылы Брайан Фриелдің «Dancing at Lughnasa» драмасы 421 қойылыммен сахналады. Келесі жылы театр «The Song of Jacob Zulu» және «Wonderful Tennessee» пьесасының қысқаша нұсқасын көрсетті. Стивен Сондхаймның «Passion» мюзиклы 1994 жылы Плимутте ашылды, содан кейін 1995 жылы Брайан Фриелдің «Translations» пьесасы және 1996 жылы Линкольн Центр театрының Эдвард Албидің «A Delicate Balance» пьесасының қайта жаңғыруы болды. Театрдың 20 ғасырдың соңғы қойылымы «Jekyll & Hyde» мюзиклы болды, ол 1997 жылдың сәуірінде ашылып, 2001 жылдың басына дейін 1543 қойылыммен сахналады.
Кіріс кассалық есептері
"A Steady Rain" драмасы Джеральд Шоенфельд театрының кассалық табыс бойынша рекордын жасады. Бұл қойылым 2009 жылдың 6 желтоқсанында аяқталған аптада сегіз көрсетілімнен $1,292,210 табыс әкелді. Бұл рекорд 2014 жылғы "It's Only a Play" қойылымымен күшін жойды, ол 2015 жылдың 4 қаңтарында аяқталған аптада сегіз көрсетілімнен $1,455,818 табыс әкелді. Джеральд Шоенфельд театрының қазіргі рекорды 2017 жылғы "Come From Away" мюзиклімен жаңаланды. Бұл қойылым 2017 жылдың 31 желтоқсанында аяқталған аптада тоғыз көрсетілімнен $1,834,218 табыс әкелді.