Нью-Йорк қаласындағы "Nederlander" театры тарихы

Кіріспе

Бродвей театры Манхэттенде, Нью-Йорк қаласында, Чикагодағы театр.

Ндерландтер театры (бұрынғы Ұлттық театр, Билли Роуз театры және Трафалгар театры) – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің орталық ауданындағы Театр ауданындағы Батыс 41-ші көшесінің 208-ші үйінде орналасқан Бродвей театры. 1921 жылы ашылған, оны театр операторы Уолтер С. Джордан үшін Уильям Нил Смит жобалаған. Театр екі қабатқа бөлінген, шамамен 1235 орынға ие және оны Nederlander ұйымы басқарады. 1980 жылдан бері ол американдық театр импресариосы Дэвид Тобиас Недерландердің есімімен аталады, ол театр продюсері Джеймс М. Недерландердің әкесі. Бұл Театр ауданындағы ең оңтүстік Бродвей театры. Фасады салыстырмалы түрде қарапайым, кірпіштен салынған, екінші және үшінші қабаттардың ортасында өрттен шығуға арналған баспалдақ бар. Аудитория бастапқыда ерте Ренессанс стилінде жасалған, кейіннен бірнеше рет өзгертілген. Шуберттер отбасы басқаратын басқа театрлардан айырмашылығы, интерьерде гипстен жасалған әрлену өте аз. Бұл сахнада «Сирано де Бержерак», «Желге мұра» және «Кім Вирджиния Вулфтан қорқады?» сияқты әртүрлі қойылымдар, Лена Хорнның тікелей эфирдегі өнерлері, сондай-ақ 2022 жылға дейін театрдың ең ұзақ сақталып келген қойылымы – «Rent» мюзиклі қойылған. Қазіргі заманғы Ндерландтер театры 1920 жылы ағаш шеберханасы ретінде салынды, ал келесі жылы ол Ұлттық театрға айналдырылды. 1921 жылдың 1 қыркүйегінде Ұлттық театр ашылғанда, Шуберттер отбасы Джорданның тапсырысымен брондауды жүзеге асырды. 1927 жылы Шуберт ағалары Ұлттық театрын сатып алып, үш он жыл бойы басқарды. 1956 жылы монополияға қарсы сот ісі аясында Шуберттер бұл сахнаны Гарри Фромкске сатты, ол көп ұзамай қайтыс болды. 1958 жылы театр продюсері Билли Роуз Ұлттық театрын сатып алып, келесі жылы оған өзінің есімін берді. 1978 жылы Nederlander Organization және Cooney Marsh Organization театрды сатып алды, алдымен оны Трафалгар театры деп атады, ал 1980 жылы ол қазіргі атын алды. 20 ғасырдың соңында жақын маңда басқа Бродвей театрларының көп болмауына байланысты Ндерландтерде аз қойылымдар болды, ол «Rent» мюзиклінен кейін ғана танымал бола бастады.

The Nederlander Theatre (formerly the National Theatre, the Billy Rose Theatre, and the Trafalgar Theatre) is a Broadway theater at 208 West 41st Street in the Theater District of Midtown Manhattan in New York City. Opened in 1921, it was designed by William Neil Smith for theatrical operator Walter C. Jordan. It has around 1,235 seats across two levels and is operated by the Nederlander Organization. Since 1980, it has been named for American theater impresario David Tobias Nederlander, father of theatrical producer James M. Nederlander. It is the southernmost Broadway theater in the Theater District. The facade is relatively plain and is made of brick, with a fire escape at the center of the second and third floors. The auditorium was originally designed in the early Renaissance style, which has since been modified several times. Unlike other theaters operated by the Shubert family, the interior contained little plaster decoration. The venue has hosted a variety of shows, including the plays Cyrano de Bergerac, Inherit the Wind, and Who's Afraid of Virginia Woolf? ; live performances, including those by Lena Horne; and the musical Rent, which is the theater's longest running production as of 2022. The modern day Nederlander Theatre was developed as a carpenter's shop in 1920 before being converted into the National Theatre the following year. When the National opened on September 1, 1921, the Shubert family managed bookings on Jordan's behalf. The Shubert brothers bought the National in 1927 and operated it for three decades. In 1956, as part of a settlement in an antitrust lawsuit, the Shuberts sold the venue to Harry Fromkes, who died shortly thereafter. The National was acquired in 1958 by theatrical producer Billy Rose, who renovated the venue and renamed it after himself the next year. The Nederlander Organization and the Cooney Marsh Organization acquired the theater in 1978, first renaming it the Trafalgar Theatre; the theater assumed its current name in 1980. Because there were few other Broadway theaters nearby, the Nederlander housed few productions in the late 20th century, becoming popular only after Rent opened.

Сайт

Недерланд театры Нью-Йорктегі Манхэттеннің орталық аймағында, Театр ауданында, Таймс-сквердің оңтүстік жағында, Сегізінші авеню мен Седьмая авенюдің арасында, Батыс 41-ші көшесіндегі 208 нөмірде орналасқан. Төртбұрышты жер учаскесінің ауданы , ал 41-ші көшедегі ені 34 метр, тереңдігі 30 метрді құрайды. Театр салынған кезде Метрополитен опера театры және тағы жеті театр оңтүстік және шығыс жақта орналасқан еді, бірақ олардың барлығы 20-шы ғасырдың соңына қарай жабылып, бұзылыпты. Бұл, 42-ші көшедегі маңызды көлденең артериядағы және 44-ші және 45-ші көшелердегі, Шуберт аллеясы маңындағы туристік ағыннан пайда тапқан театрлармен күрт контраст жасады.

Дизайн

Театр Уильям Нил Смит Уолтер С. Джордан үшін жобалаған. Театрдың еден ауданы , сондай-ақ пайдаланылмаған әуе құқықтары бар.

Фасад

Кірпіш қасбеті салыстырмалы түрде қарапайым, 41-ші көшедегі басқа ғимараттармен үйлеседі. Театрдың кіреберістері жер қабатында орналасқан. Қасбеттің екінші және үшінші қабаттарында темірден жасалған өрттен шығу жолы бар. Екі қабатта да есіктер мен терезелер өрттен шығу жолына апарады, ал металл шатыр осы жолды жабады. Жер деңгейінен жоғары қасбетте үш арка орналасқан: біреуі өрттен шығу жолының сол жағында, екеуі оң жағында. Бұл аркалардың ішінде бастапқыда екінші және үшінші қабаттарда терезелер болған, ал аркалардың үстінде кілт тастар орналасқан. Қасбеттің жоғарғы жағында модильондары бар карниз бойлай созылады. 1959 жылы театр Билли Роуз театры деп аталғанда, қасбет ақ түспен боялды, осыған байланысты Newsweek журналы оны «Нью-Орлеанның француз кварталын сәулетшінің естелігі» деп сипаттады. Бродвей лигасы мәліметінше, театрдың 1235 орындықтары бар, ал Playbill 1168 орындықты көрсетеді. Тек оркестр қабаты мүгедектерге қолжетімді, ал қалған орындықтарға баспалдақпен ғана жетуге болады. Дәретханалар бірінші балкон қабатында орналасқан. Қабырғалар мен балюстрадалар ағаштан жасалғандай көріну үшін зерленген. Аудиторияның арт жағында проектор болған. Арканың екі жағында бір қатар ложалар орналасқан. 1921 жылы Уолтер С. Джордан ғимаратты сатып алып, оны театрға айналдыруға 950 000 доллар жұмсаған. Алғашқыда бұл орынға Таймс-сквер театры деген ат беру жоспарланған, бірақ бұл ат Батыс 42-ші көшедегі 217-ші үйдің басқа ғимаратына тиесілі болған. Сондықтан, Джордан 1921 жылдың шілде айының соңында ғимаратқа Ұлттық театр деген ат берді, содан кейін бірден «Қылыштар» (Сидни Ховардтың алғашқы пьесасы) қойылымын келісім шарттарына енгізді. Шуберт ағайындар театрдың менеджерлері ретінде тағайындалды. Театр 1921 жылдың 2 қыркүйегінде «Қылыштар» қойылымымен ашылды. Джон Уиллардтың мелодрамасы «Мысық және Канария», 1922 жылдың ақпанында Ұлттық театрда көрсетілген, үлкен сыншылардың қолдауына ие болды және сол кезде Бродвей театры үшін рекордты құраған 1 миллион долларлық табыс әкелді. Хэмпден «Сирано де Бержерак» пьесасының қайта қойылымын ұсынды, ол 250 қойылымға созылған сәттілікке ие болды. Театр ғимараты 1923 жылдың қараша айында Джордан ипотекалық төлемдерді орындай алмағаннан кейін банкротқа ұшырады. Оның жалға алу мерзімі аяқталғаннан кейін, Хэмпден өзінің жеке театрын басқаруды жөн көрді. 1926 жылы Ұлттық театрда фокусник Гарри Гудинидің тікелей эфирдегі қойылымдары, Фредерик Марч қатысқан «Жартылай кандық» пьесасы және Джордж М. Коханның «Сары» пьесасының бейімделуі көрсетілді. Театрдың иесі болып қала берген Джордан 1926 жылдың соңында театрдың мүлік салығын төлемегендіктен салықтық алаяқтықпен айыпталды.

The brick facade is relatively plain, blending in with other buildings on 41st Street. At ground level are entrances to the theater. There is an iron fire escape on the second and third floors of the facade. There are doors and windows on both levels that lead to the fire escape, and a metal canopy covers the fire escape. Above ground level, there are three arches on the facade: one to the left of the fire escape and two to the right. These archways originally contained windows at the second and third floors and are topped by keystones. A cornice with modillions runs above the top of the facade. When the theater was renamed the Billy Rose Theatre in 1959, the facade was repainted white, leading Newsweek magazine to describe it as "an architect's memory of New Orleans' French Quarter". According to the Broadway League, the theater has 1,235 seats; meanwhile, Playbill gives a figure of 1,168 seats. Only the orchestra level is wheelchair accessible; the other seating levels can only be reached by steps. The restrooms are at the first balcony level. The walls and balustrades were grained to give the impression of woodwork. At the rear of the auditorium was a projector. The arch was initially flanked by one tier of boxes in a streamlined style. In 1921, Walter C. Jordan acquired the building and spent $950,000 to convert it into a theater. The venue was originally supposed to be known as the Times Square Theatre, but this name was already being used by another structure at 217 West 42nd Street. As such, Jordan renamed the structure the National Theatre at the end of July 1921, shortly after booking Swords (Sidney Howard's first play The Shubert brothers were hired as the theater's managers. The theater opened on September 2, 1921, with Swords. John Willard's melodrama The Cat and the Canary, which opened at the National in February 1922, was a major critical success paying $1 million, which at the time was a record for a Broadway theater. Hampden presented a revival of the play Cyrano de Bergerac, which was a success, lasting for 250 performances. The theater building was less successful, having gone into receivership in November 1923 after Jordan failed to make payments on a mortgage. When his lease expired, Hampden chose to instead operate his own theater. During 1926, the National hosted live performances by magician Harry Houdini; the play The Half Caste, starring Fredric March; and George M. Cohan's adaptation of the play Yellow. Jordan, who continued to own the theater, was charged with tax fraud in late 1926 after failing to pay the theater's property taxes.

1920-шы және 1930-шы жылдар

1927 жылдың ақпан айында Шуберт ағайындары Ұлттық театрының иесі болған Санджор корпорациясынан, сегіз жыл бойы театрға иелік еткеннен кейін, оны сатып алды. Сол жылы Уиллард театрда қысқа ғана сахналанған «Тұман» пьесасын қойды. 1927 жылдың қыркүйегінде Байард Вейлердің «Мэри Дуганның соты» мелодрамасы ұлттық сахнада бір жылға жуық көрсетілді, содан кейін басқа жерге көшірілді. 1929 жылы Мартин Флавиннің «Қылмыстық кодекс» пьесасы Ұлттық театрда ашылып, 174 қойылымға созылды. 1930 жылдың басында қытай актері Мей Ланфан жетекшілік еткен труппа театр сахнасында қысқа ғана өнер көрсетті, ал сол жылдың соңында Викки Баумның «Гранд-отель» кітабы негізінде салынған «Гранд-отель» пьесасы 459 қойылымға созылды. 1932 және 1933 жылдары театр көбінесе сәтсіздікке ұшырады. Алфред Э. Ааронс және Гарри Дж. Сомерс 1933 жылдың тамызынан бастап Ұлттық театрын бір жылға жалға алды және келесі айда Ұлттық театрының залын жаңартты. Ол кезде жылжымайтын мүліктің құны күрт өскендіктен Ұлттық театрдың бұзылу қаупі туды. 1934 жылы Шон О’Кейсидің «Внутренние ворота» пьесасы театр сахнасында қойылды. Кейіннен 1936 жылдың қаңтарында Гатри МакКлинтиктың «Этан Фром» драмасының қойылымы, сондай-ақ Ноэль Ковардтың «Бүгін түнгі 8:30» пьесалары ұсынылды. Джон Хаусман мен Орсон Уэллс жетекшілік еткен Меркурий театры компаниясы 1937 және 1938 жылдары «Юлий Цезарь» және «Шоумейкердің демалыс күні» пьесаларын қайта жаңғыртты. Таллула Банкхедтің қатысуымен Лилиан Хеллманның «Кішкентай түлкілер» драмасы 1939 жылдың ақпан айында ашылып, 410 қойылымға созылды, ал Этель Бэрримор бас рөлде ойнады, бір жылдан астам уақыт бойы. Маргарет Вебстердің «Макбет» қойылымы 1941 жылдың соңында ашылды, содан кейін сол жылы Лернер мен Лоуидің «Не жаңалық?» атты алғашқы Бродвей мюзиклі жарық көрді, бірақ ол сәтсіз болды. Ал Баримор сол жылы «Аспанды тонаған» пьесасында ойнады. 1940 жылдардың ортасында Ұлттық театр әрқайсысы жүзден астам қойылыммен бірнеше қойылымдар өткізді, оның ішінде 1946 жылы «Мистер деп шақыр» ревюі, ал 1947 жылы Джудит Андерсонмен «Медея» трагедиясы. Келесі бірнеше қойылымдар салыстырмалы түрде қысқа болды, оның ішінде 1947 жылы Федор Достоевскийдің «Қылмыс және жаза» романының бейімделуі, сондай-ақ 1948 жылы «Бүгін түнгі 8:30» және «Макбет» пьесаларының қайта жаңғыруы. Келесі жылы Клиффорд Одетстің «Үлкен пышақ» пьесасы, сондай-ақ Седрик Хардвик және Лили Палмермен «Цезарь мен Клеопатра» пьесасы қайта жаңғыртылды. 1950 жылы театрда Париж балетінің тікелей қойылымдары және Луи Кальхернмен «Король Лир» пьесасы қайта жанданды. Музыкалық «Courtin’ Time», Теннесси Уильямстың «Camino Real» пьесасы 1953 жылдың басында Ұлттық театрда қойылды, ал сол жылы «Сабрина Фэйр» комедиясы ашылды. Ұлттық театрда 1955 жылдан бастап «Желге мұра» спектаклі қойылды. 806 қойылыммен «Желге мұра» театрдың бүгінгі күнге дейін ең табысты музыкалық емес қойылымы болды, сондай-ақ бірнеше онжылдықтар бойы ең ұзаққа созылған қойылым болды. Атап айтқанда, Шуберттер шешім шыққаннан кейін бір жыл ішінде Ұлттық театрын сатуға міндетті болды және олар тағы үш театрын сатуға міндетті болды. Шуберттер Адельфи, Амбасадор, Беласко, Лонгакр, Максин Эллиотт немесе Риц театрларынан таңдап, алты театрдың екеуін сатуға міндетті болды. Сонымен қатар, Шуберттер Сент-Джеймс театрын сатуға міндетті болды, бірақ бұл келісімшарт отбасыға сатып алушы таба алмаса, Сент-Джеймс немесе Император театрын жалға алуға мүмкіндік берді. Сол жылдың қыркүйегінде Шуберттер «National» театрын Гарри Фромкеске 900 000 долларға сатты, сол кезде «Inherit the Wind» пьесасы әлі де театр сахнасында қойылып жатқан еді. Фромкс 1958 жылдың ақпанында пәтерінен құлап қайтыс болды, бұл сол кезде Огайо штатында қойылып жатқан «Winesburg, Ohio» пьесасының жабылуына себеп болды. Фромкс қайтыс болғаннан кейін оның фирмасы ипотекасын төлемеді, ал Нью-Йорк Жоғарғы Соты сол наурыз айында театрды басқаруға қабылдаушыны тағайындады. Қабылдаушы 1958 жылдың соңында ашылған және 263 қойылымға созылған Гарри Курництің «Бір рет, сезіммен!» пьесасын тапсырды. Сол кезде Роуз Уильям Зекендорфтың «Webb and Knapp» жылжымайтын мүлік компаниясында жұмыс істеді, бұл Зекендорфты Роузды театрдың меншік құқығы үшін сотқа беруге итермеледі. Роуз театрды жаңарту үшін 500 000 доллар жұмсады және Оливер Месселді аудиторияны қызыл, алтын және ақ түстермен қайта безендіруге жалдады. Ойын орны Билли Роуз театры деп аталып, 1959 жылдың 18 қазанында 112 қойылымға созылған «Heartbreak House» пьесасымен қайта ашылды, бұл Кэтрин Корнеллдің Бродвейдегі соңғы өнері болды, сондай-ақ Джон Херсидің «The Wall» романы негізінде салынған драма. Билли Роуздің келесі хиті Эдвард Албидің «Кім қалыңдықтан қорқады?» пьесасы болды, ол 1962 жылы ашылып, келесі екі жыл ішінде 660 қойылымға созылды. 1960 жылдар бойында театр өндірістердің жетіспеуіне байланысты ұзақ уақытқа бос тұрды. Албидің «Tiny Alice» пьесасы, Джон Гилгуд пен Ирен Уорттың қатысуымен, 1964 жылдың соңында театр сахнасында ашылды. Театр 1960 жылдардың соңында түрлі репертуарлық қойылымдарды ұсынды, оның ішінде Польшаның еврей мемлекеттік театрының идиш театрының қойылымдары және 1967 жылы Пол Тейлор би тобының өнер көрсетулері. 1968 жылы «Playwrights Repertory Theatre» театрында Алби мен Сэмюэл Бекеттің бірнеше пьесалары қойылды, ал сол жылдың соңында Миннесота би театры онда екі пьеса қойды. 1969 жылдың басында «Alvin Ailey American Dance Theater» өнер көрсеткеннен кейін, сол жылдың соңында Ноэль Ковардтың «Жеке өмір» пьесасының қайта жаңғыруы ұсынылды. Билли Роуз 1971 жылы екі атақты қойылымды ұсынды: «Royal Shakespeare Company» компаниясының Шекспирдің «Жазғы түнгі түсі» пьесасы, сондай-ақ Гарольд Пинтердің «Ескі уақыттар» драмасы. «City Center Acting Company» 1973 жылдың соңы мен 1974 жылдың басында Билли Роуз театрында төрт пьеса қойды, бұл компанияның Бродвейдегі алғашқы өнері болды. 1974 жылы Том Стоппардтың «Jumpers» пьесасы 48 қойылымнан кейін жабылды. Театрлық тұлғалар Билли Роуз қоры (Роуз қайтыс болғаннан кейін театрды сатып алған) құрылыстың нашарлауына рұқсат бергенін айтты. Жауап ретінде қорының өкілдері театрды басқару олардың басты мақсаты емес екенін айтты. Театрдың үш жылдан бері алғашқы толыққанды қойылымы, Гас Вейлдің «The November People» пьесасы 1978 жылдың қаңтарында бір қойылымнан кейін жабылды.

In February 1927, the Shubert brothers bought the National Theatre from the Sanjor Corporation, which had owned the theater for eight years. Later that year, Willard staged a short lived play, Fog, at the theater. This was followed in September 1927 by Bayard Veiller's melodrama The Trial of Mary Dugan, which ran at the National for nearly a year before relocating. Subsequently, the Martin Flavin play The Criminal Code opened at the National in 1929 and lasted for 174 performances. A troupe led by Chinese actor Mei Lanfang briefly performed at the theater in early 1930, followed later that year by the play Grand Hotel (based on Vicki Baum's book Grand Hotel), which ran for 459 performances. and the theater largely hosted flops in 1932 and 1933. Alfred E. Aarons and Harry J. Sommers leased the National for a year beginning in August 1933, and they renovated the National's auditorium the next month. By then, the National was in danger of being demolished because of a sharp increase in real estate values. The theater hosted Sean O'Casey's play Within the Gates in 1934. Subsequently, Guthrie McClintic's production of the drama Ethan Frome was presented there in January 1936, as well as Noël Coward's anthology of plays Tonight at 8:30 that November. The Mercury Theatre company, led by John Houseman and Orson Welles, performed revivals of the plays Julius Caesar and The Shoemaker's Holiday at the National in 1937 and 1938. The Lillian Hellman drama The Little Foxes, starring Tallulah Bankhead, then opened in February 1939 and lasted for 410 performances. starring Ethel Barrymore for more than a year. Margaret Webster's staging of Macbeth then opened in late 1941. it was followed later the same year by Lerner and Loewe's first Broadway musical, What's Up?, which was a flop. and Barrymore appeared later that year in the play Embezzled Heaven. During the mid 1940s, the National hosted several productions with over one hundred performances each. the revue Call Me Mister in 1946; and the tragedy Medea with Judith Anderson in 1947. The next several shows were relatively short lived, including an adaptation of Fyodor Dostoevsky's novel Crime and Punishment in 1947, as well as revivals of Tonight at 8:30 and Macbeth in 1948. This was followed the next year by Clifford Odets's The Big Knife, as well as a revival of Caesar and Cleopatra with Cedric Hardwicke and Lilli Palmer. In 1950, the theater featured live performances by Les Ballets de Paris and a revival of King Lear with Louis Calhern. The musical Courtin' Time, Tennessee Williams's play Camino Real was staged at the National in early 1953, and the comedy of manners Sabrina Fair opened later the same year. The National hosted the play Inherit the Wind starting in 1955. With 806 performances, Inherit the Wind was the theater's most successful non musical to date, as well as its longest lasting production for several decades. In particular, the Shuberts had to sell the National Theatre within one year of the ruling, and they had to sell three other theatersEfn|The Shuberts had to pick from the Adelphi, Ambassador, Belasco, Longacre, Maxine Elliott, or Ritz theaters, selling two of the six theaters. In addition, the Shuberts had to sell the St. James Theatre, but that was under a more lax contract that allowed the family to lease out the St. James or the Imperial Theatre if they could not find a buyer. That September, the Shuberts sold the National to Harry Fromkes for an estimated $900,000; at the time, Inherit the Wind was still being staged at the theater. Fromkes died after a fall from his apartment in February 1958, prompting the closure of the play Winesburg, Ohio, which was being performed there at the time. Fromkes's firm defaulted on its mortgage after his death, and the New York Supreme Court appointed a receiver to manage the theater that March. The receiver booked the Harry Kurnitz play Once More, with Feeling!, which opened in late 1958 and ran for 263 performances. At the time, Rose worked for William Zeckendorf's real estate company Webb and Knapp; this prompted Zeckendorf to sue Rose for ownership of the theater. Rose spent $500,000 to renovate the theater, hiring Oliver Messel to redecorate the auditorium in a red, gold, and white color scheme. The venue was renamed the Billy Rose Theatre and reopened on October 18, 1959, with the play Heartbreak House, which had 112 performances. which was notable as Katharine Cornell's last Broadway appearance, as well as a drama based on John Hersey's novel The Wall. The Billy Rose's next hit was Edward Albee's play Who's Afraid of Virginia Woolf?, which opened in 1962 and ran for 660 performances over the next two years. Throughout the 1960s, the theater was often empty for extended periods because of a lack of productions. Albee's play Tiny Alice, featuring John Gielgud and Irene Worth, opened at the theater at the end of 1964, The theater hosted a variety of repertory productions in the late 1960s. These included Yiddish theater performances by the Jewish State Theater of Poland and performances by the Paul Taylor Dance Company in 1967. The Playwrights Repertory Theatre performed several plays by Albee and Samuel Beckett at the theater in 1968, and the Minnesota Dance Theatre performed two plays there later that year. Following a performance by the Alvin Ailey American Dance Theater in early 1969, the revival of Noel Coward's Private Lives was presented later the same year. The Billy Rose hosted two notable shows in 1971: the Royal Shakespeare Company's version of Shakespeare's A Midsummer Night's Dream, as well as Harold Pinter's drama Old Times. The City Center Acting Company performed four plays at the Billy Rose in late 1973 and early 1974, marking the company's first Broadway appearance. This was followed in 1974 by Tom Stoppard's play Jumpers, which had 48 performances before closing. Several theatrical personalities alleged that the Billy Rose Foundation (which had acquired the theater after Rose died), had allowed the structure to deteriorate. In response, foundation officials said that operating the theater was not its main priority. The theater's first legitimate show in three years, Gus Weill's The November People, closed after a single performance in January 1978.

1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдар

1978 жылдың желтоқсанында театрды екі театр ұйымы – Nederlander Organization және Cooney Marsh Organization (екіншісі продюсер Рей Куни мен жылжымайтын мүлік дамытушысы Лори Марш арасындағы серіктестік) сатып алды. Театр жаңа иелерінің британдық тарихына сәйкес бірден Трафальгар театры деп аталды; Nederlander Organization-дың Джеймс М. Недерландер: «Біз театрға танымал британдық қойылымдарын қоюды қалаймыз» деді. 1980 жылы «Адам сатқыны» қойылымы көрсетілді. 1980 жылы Джеймс М. Недерландер театрының атын он үш жыл бұрын қайтыс болған әкесі, американдық театр кәсіпкері Дэвид Т. Недерландердің құрметіне қайта атады. Атын өзгерткен Nederlander театрындағы алғашқы қойылым 1980 жылдың қазан айында алдын ала көрсетім кезінде жабылған «One Night Stand» мюзиклі болуы тиіс еді. Лена Хорн 1981 жылдың мамырынан бастап театрда «Лена Хорн: Әйел және оның музыкасы» атты жеке шоуын орындады; шоу бір жылдан астам уақытқа созылды. Жалпы алғанда, Nederlander театры 1980-ші жылдары тапсырыстарды алуда қиындықтарға тап болды. Келесі бірнеше қойылымдардың көрсетілу мерзімі салыстырмалы түрде қысқа болды. 1980-ші жылдардың ортасында театрдың қойылымдарына «84 Charing Cross Road», «Amen Corner», «Strange Interlude» және «Raggedy Ann» қойылымдары, сондай-ақ 1986 жылдың маусымында Роберт Клейн түсірген тікелей эфирлік шоу кірді. Сонымен қатар, Джерри Вайнтрауб 1984 жылы Nederlander театрының операциялық үлесін сатып алды. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 1982 жылы Nederlander театрын ескерткіш ретінде қорғау мәселесін қарастыра бастады, және келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. LPC 1987 жылы Бродвей театрларына ескерткіш мәртебе беру үшін кең ауқымды жұмыстарды бастаған кезде, Nederlander театры сыртқы немесе ішкі ескерткіш мәртебеден бас тартқан азана театрлардың бірі болды. Таймс-сквер шіркеуінің негізін қалаушы пасторы Дэвид Уилкерсон 1988 жылдың қаңтарында «Шерлоктың соңғы ісі» қойылымы аяқталғаннан кейін бір ай өткен соң театрды жалға алды. Театр шіркеу қызметтері кезінде тез толып кетті; 1989 жылы 1150 орындық Nederlander театры аптасына бес күн тұрған орынға дейін толып тұрды. Бұл Недерландерлерді 1989 жылдың ақпанында Марк Хеллингер театрын Таймс-сквер шіркеуіне жалға беруге итермеледі; Таймс-сквер шіркеуі келесі айда Хеллингерге көшірілді.

Two theatrical operators, the Nederlander Organization and the Cooney Marsh Organization (the latter of which was a partnership between producer Ray Cooney and real estate developer Laurie Marsh), purchased the venue in December 1978. The venue was immediately renamed the Trafalgar Theatre, a reference to the new owners' British backgrounds; James M. Nederlander of the Nederlander Organization said: "We want to put big English hits in the theater". and Betrayal in 1980. James M. Nederlander renamed the theater again in 1980 in honor of his father, American theater impresario David T. Nederlander, who had died thirteen years prior. The first show at the renamed Nederlander Theatre would have been the musical One Night Stand, which closed during previews in October 1980. Lena Horne performed her solo show Lena Horne: The Lady and Her Music at the theater starting in May 1981; the show lasted for more than a year. In general, the Nederlander Theatre had difficulty securing bookings during the 1980s. The next several productions had relatively short runs, The theater's productions in the mid 1980s included 84 Charing Cross Road, Amen Corner, Strange Interlude and Raggedy Ann, as well as a live show taped by Robert Klein in June 1986. In addition, Jerry Weintraub purchased a stake in the operation of the Nederlander Theatre in 1984. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) had started considering protecting the Nederlander as a landmark in 1982, with discussions continuing over the next several years. While the LPC commenced a wide ranging effort to grant landmark status to Broadway theaters in 1987, the Nederlander was among the few theaters for which the LPC denied either exterior or interior landmark status. David Wilkerson, founding pastor of the Times Square Church, leased the theater in January 1988, a month after the play Sherlock's Last Case had closed. The theater quickly became overcrowded during church services; by 1989, the 1,150 seat Nederlander Theatre was at standing room only capacity five days a week. This prompted the Nederlanders to lease the Mark Hellinger Theatre to the Times Square Church in February 1989; the Times Square Church moved to the Hellinger the next month.

Кіріс кассалық рекорд

2005 жылғы 29 қарашада аяқталған аптада "Рент" спектаклі "Недерланд" театрының кассалық табыс бойынша рекордтық көрсеткішті орнатты, ол 97 пайызға толып, 744 496 долларлық табыс әкелді. 2012 жылы "Newsies" спектаклі "Недерланд" театрының кассалық табыс рекордын жаңартты, 101 пайыз толу деңгейімен 2012 жылғы 15 сәуірде аяқталған аптада сегіз қойылымнан 1 024 516,60 доллар жинады. Бұл көрсеткіш 2017 жылғы 23 сәуірде аяқталған аптада "War Paint" спектаклімен басып өтілді, ол 1 042 449 доллар жинады. Қазіргі рекордтық табыс "Pretty Woman: The Musical" спектаклімен белгіленді, ол 2018 жылғы 9 желтоқсанда аяқталған аптада сегіз қойылымнан 1 266 873 доллар жинады.