Кіріспе
Бродвей театры Манхэттенде, Нью-Йорк қаласындағы театр. 45-ші көшедегі көршілес блок Джордж Эбботт Уэй деп те аталады, ал көшедегі жаяу жүргіншілер ағыны театрлардың кассалық табысын арттырады. «Музыкалық қорап» солтүстік жағынан Ричард Роджерс театры мен Император театрымен, ал шығыс жағынан Нью-Йорк Марриотт Маркизбен іргелес орналасқан. Жақын жердегі басқа ғимараттар: солтүстікке қарай «Парамаунт» қонақ үйі; солтүстік-шығысқа қарай «Эдисон» қонақ үйі және Лунт Фонтан театры; оңтүстік-шығысқа қарай «Астор Плаза»; оңтүстікке қарай Джеральд Шонфельд, Бут, Шуберт және Броадхерст театрлары; оңтүстік-батысқа қарай Маджестик, Бернард Б. Джейкобс және Джон Голден театрлары. Интерьерді Крейн мен Уильям Баумгартен безендірген, көптеген Адам стилінің элементтері қолданылған. «Longacre Engineering and Construction Company» компаниясы театрды салды, ал М. Х. С. Вайнбергер кеңесші инженер болды. Театрдың құрылысына көптеген басқа мердігерлер де қатысты. Театр симметриялық түрде орналасқан, бірақ енінен ұзындығы қысқа. Фасад дизайны үшін Крейн Палладиан және нео-грузин мотивтерін пайдаланды. Император театрының кіреберісіне жақын орналасқан бұл есіктер сахна есіктері болып табылады. Бірінші қабаттың үстіндегі көлденең жолақта ою-өрнектер, урналар мен тік сызықтар бейнеленген. Галереяға шығатын үш қос есік таспен шегенделген. Әр есіктің үстінде урналар мен шұңқырлар бейнеленген фриз орналасқан; сыртқы есіктерде үшбұрышты қасбеттер, ал орталық есікте оралған қасбеттер бар. Әр бағананың үстінде Коринфтік капительдер орналасқан. Аудиторияның ені тереңдігінен асып түседі, ал кеңістік жоғары рельефті гипстік әшекейлермен безендірілген. «Shubert Organization» ұйымының мәліметінше, аудиторияда 1025 орын бар; ал «The Broadway League» 1009 орынды, ал «Playbill» 984 орынды көрсетеді. Кілемдер мен маталар коралл түсінде жасалған. Саябақтың солтүстік жағында балкондағы вестибюльге көтерілетін баспалдақ, сондай-ақ жертөледегі лаунжға түсетін қос баспалдақ бар. Екі баспалдақ та Адам стиліндегі қоршаулармен жабдықталған. Харрис пен Берлиннің тілегі бойынша оркестр деңгейінде ложалар орнатылмаған. Бұрын күміс сұр түспен әшекейленген. Бұл қабырғадағы суреттер классикалық қираған ғимараттарды бейнелейді. Лобби қарапайым кеңістік ретінде безендірілген, қызғылт мәрмәрден жасалған плинтустар, мәрмәр қабырғалар және гипстен жасалған карниздер қолданылған. Карниз нео-грузин орнаменттерімен әшекейленген. Лоббиде қоладан жасалған касса орналасқан. «Architecture and Building» журналы лаунжды «Каралева Анна стилінде» деп сипаттаған, «бұл клуб немесе қоғамдық орынға қарағанда тұрғын үйге көбірек ұқсайды». 1900-1910 жылдары Манхэттеннің орталық бөлігінде көптеген театрлар Шуберт ағайындылары, сол кездегі ірі театр синдикаттарының бірі, тарапынан салынды. Осы кезеңде Сэм Х. Харрис продюсер, ал Ирвинг Берлин ән жазушы болды. «Музыкалық қорап» театрының құрылысына дейін Харрис 1900 және 1910 жылдары Джордж Коханмен бірнеше театрлар мен қойылымдарды дамытуға серіктес болды.
the theater in New York City
The adjoining block of 45th Street is also known as George Abbott Way, and foot traffic on the street increases box office totals on the theaters there. The Music Box shares the block with the Richard Rodgers Theatre and Imperial Theatre to the north, as well as the New York Marriott Marquis to the east. Other nearby buildings include the Paramount Hotel to the north; the Hotel Edison and Lunt Fontanne Theatre to the northeast; One Astor Plaza to the southeast; the Gerald Schoenfeld, Booth, Shubert, and Broadhurst Theatres to the south; and the Majestic, Bernard B. Jacobs, and John Golden Theatres to the southwest. The interior was decorated by Crane and William Baumgarten, with many Adam style details. The Longacre Engineering and Construction Company built the theater, with M. X. C. Weinberger as consulting engineer. Numerous other contractors were involved in the theater's development. It is symmetrically arranged, though the theater is shorter than its width. For the design of the facade, Crane drew from both Palladian and neo Georgian motifs. These doors, adjacent to the Imperial Theatre's entrance, constitute the stage doors. Above the ground floor is a horizontal band course with motifs of swags, urns, and vertical bars. There are also three double doorways with stone surrounds, which exit onto the gallery. Above each doorway is a frieze with urns and swags; there is a triangular pediment in the outer doorways and scrolled pediment in the center doorway. with Corinthian capitals atop each pilaster. The auditorium is wider than its depth, and the space is designed with plaster decorations in high relief. According to the Shubert Organization, the auditorium has 1,025 seats; meanwhile, The Broadway League cites a capacity of 1,009 seats and Playbill cites 984 seats. The carpets and curtain were designed in a coral color. The north end of the promenade has a stair that rises to the balcony's foyer, as well as a double stair that leads down to a basement lounge. Both stairs have Adam style railings. No boxes were installed at orchestra level per Harris and Berlin's request. originally ornamented in silver gray. These murals depict classical ruins. The lobby was decorated as a simple space, with pink marble baseboards, marble walls, and a plaster cornice. The cornice was decorated with neo Georgian ornaments. A bronze box office booth was placed in the lobby. Architecture and Building magazine described the lounge as being in the Queen Anne style, "developed more as if in a dwelling than in a club or public place". During the 1900s and 1910s, many theaters in Midtown Manhattan were developed by the Shubert brothers, one of the major theatrical syndicates of the time. Meanwhile, Sam H. Harris was a producer and Irving Berlin was a songwriter. Prior to the development of the Music Box Theatre, Harris had partnered with George Cohan in the development of several theaters and productions in the 1900s and 1910s.
Журналдар үшін орын
Бір дереккөз бойынша, «Музыкалық қорап» театрының аты 1919 жылы Сэм Х. Харрис пен Ирвинг Берлиннің әңгімесінен туындаған. Харрис театр салуды ұсынған, ал Берлин «Музыкалық қорап» деген атты ұсынған. Харриске бұл ат ұнады және Берлинге жаңа театрға ән жазуды ұсынды. Содан кейін олар осы жерде «Музыкалық қорап» театрын салу жоспарларын жариялады. Сол жылдың мамыр айында Крейн театрдың жобасын дайындаған болатын, содан кейін ол Джордж М. Коханмен ұзақ жылға созылған серіктестігін аяқтады. Хассард Шорт алғашқы бас режиссер болып тағайындалды және алғашқы қойылымға 240 000 доллардан астам жұмсады. Театр бастапқы бюджеттен шамамен 300 000 долларға қымбатқа түсті. «Музыкалық қорап» – нақты продюсерлердің жұмысы үшін салынған Бродвей театрларының бірі. «Музыкалық қорап» театры 1921 жылдың 22 қыркүйегінде «Музыкалық қорап ревюі» қойылымымен ашылды. Жаңа театр архитектура және театр сыншыларынан мақтау алды, сондай-ақ бірнеше архитектуралық басылымдар театрдың суреттерін жариялады. Олардың ішінде «American Architect» және «Architectural Review» журналдары театрдың дизайнын дизайн және орналасу тұрғысынан «ерекше» деп атады. Продюсер Мосс Харт өзінің автобиографиясында «Музыкалық қораптың – әркімнің арманындағы театр» екенін, онда қойылатын қойылымдардың сапасын жақсартатынын айтты. Кино өндірушісі Джозеф М. Шенк бастапқыда Берлин мен Харриспен «Музыкалық қорап» театрының серіктесі болды. 1921 жылғы тұсаукесерде Бернард пен Берлин ойнады. 1924 жылы Эрл Кэрроллдің «Vanities» қойылымы да сахналанды, ол «Музыкалық қорапта» көрсетілген екінші қойылым болды. Оның продюсері Эрл Кэрролл 1924 жылдың қараша айында «Музыкалық қораптың» сыртында «әдепсіз» суреттер көрсеткені үшін қысқа мерзімге қамауға алынды.
1920-1930 жылдардағы хиттер
Хамфри Богарттың "Кредельді ұрлаушылар" комедиясы 1925 жылы «Музыкалық қорапта» сахналанған алғашқы пьеса болды. Жалпы алғанда, «Музыкалық қорапта» алғашқы он жылдықта сахналанған қойылымдардың тек екісі 100 қойылымнан аз болды, олардың екеуі де «Кредельді ұрлаушылар» жабылып болғаннан кейін бірден қойылды. Екіншісі сол қарашада Моцарт болды. Одан кейін 1926 жылдың соңында Франсин Ларримор мен Чарльз Бикфордтың қатысуымен «Чикаго» комедиясының премьерасы өтті. 1927 жылдың соңында Хассард Шорт «Музыкалық қорапты» басқарудағы үлесінен бас тартты. «Парижке жол» пьесасының премьерасы 1927 жылы өтті, ал келесі жылы Ирен Бордонимен бірге осы атқа ұқсас «Париж» қойылымы сахналанды. «Музыкалық қорап» 1930 жылы Франк Морганмен бірге француздық «Топаз» пьесасын қойды, содан кейін 1931 жылы Эрнест Трюэкс пен Беатрис Лиллидің қатысуымен «Үшінші кішкентай шоу» комедиясы қойылды. Театр 1930 жылдары Мосс Харт пен Джордж С. Кауфманның шығармаларын, жеке немесе серіктестікте шығарылған туындыларын негізінен қабылдады. «Топаз» пьесасынан кейін бірден Харт пен Кауфманның алғашқы ынтымақтастығы – «Бір рет өмірде» пьесасының премьерасы өтті, ол 1930 жылдың соңында сахналанды. Кауфман мен Морри Рискинд 1931 жылы Пулитцер сыйлығын алған алғашқы мюзикл «Мен сен туралы ән айтам» пьесасын жазды, ол 232 қойылым көрсетті. 400 қойылыммен, ол Ұлы депрессия кезеңіндегі мюзикл үшін ұзақ болды. Олар «Жаңбыр», «Нөлдік биіктік», «Егер бұл сатқындық болса», «Гордость және предубеждение» романының театрлық нұсқасы және, ақырында, Кауфман мен Кэтрин Дейтонның «Бірінші леди» пьесасы болды. Кауфман мен Фербер 1936 жылы «Сцена есігі» пьесасында қайтадан бірлесіп жұмыс істеді, сондай-ақ Кауфман Джон Стейнбектің «Егеуқырлар мен адамдар» романының бейімделуін қойды және «Жаңалықты жарияла» туындысын жасады. 1939 жылғы қойылымдар Ноэль Ковардтың «Музыкаға қойылған» ревюімен басталды, одан кейін «Венадан» қойылымы, оны «Босқындар суретшілер тобы» ұйымдастырды. 1930 жылдардың соңғы хиті Харт пен Кауфманның «Тамаққа келген адам» пьесасы болды, ол 1941 жылға дейін 739 қойылым көрсетті.
1940-1970 жылдар
Музыкалық қорап театры 1940 жылдары бірнеше өзгеріске ұшырады. Сэм Харрис 1941 жылдың шілдесінде қайтыс болды, ал оның өсиетіне сәйкес театрдың меншік үлесі жесірі Кэтлин Маринге өтті. Сонымен қатар, тәуелсіз продюсерлер Музыкалық қорапты жалға ала бастады. Театр салыстырмалы түрде аз орынды болғандықтан, ревюлер мен мюзиклдерді қоюдан бас тартып, негізінен шағын драмаларды қойды. 1942 жылы «Жұлдыз және жарғақ» бурлеск ревюі ашылып, 609 қойылым көрсетілді, онда Марлон Брандо Бродвейде алғаш рет сахнаға шықты. Сол жылы Марин Музыкалық қорап театрындағы үштен бір бөлігін Харрис пен Шубертке сатты. Кейбір дереккөздерде Харристің жесірі театрды Берлин мен Шубертке бірден сатқандығы айтылады. Олардың барлығы 400-ден астам қойылым көрсетті. Олардың арасында алғашқысы 1953 жылы қойылған «Пикник», сондай-ақ 1956 жылғы «Ажырастырылған үстелдер» болды. Келесі жылы Берт Лар қатысқан «The Beauty Part» комедиясының тұсаукесері өтті. «Музыкалық қорап» театры келесі жылы Гертруда Бергпен бірге «Дайр Ми, Аспан құлап жатыр» атты сәтті қойылымды сахналады. 1960 жылдары театрдың ең табысты пьесасы 1964 жылы ашылған және 983 қойылым көрсеткен «Кез келген сәрсенбі» комедиясы болды. Бұл театрдың ең ұзақ сақталған қойылымы болды, ол 1222 рет көрсетілді. Сол жылы «Абсурдты тұлға» (Absurd Person Singular) салыстырмалы түрде сәтті болды. Келесі жылы Стивен Сондхаймның әндері «Сайд би Сайд би Сондхайм» мюзиклінде орындалды. «Deathtrap» төрт жылдан кейін көшіріліп, 1793 қойылым көрсетілді, оның 599-ы Джеральдин Пейдж мен Аманда Пламмердің қатысуымен өтті. «Музыкалық қорап» 1985 жылы «Сай қызуының» жаңаруын ұйымдастырды. 1987 жылы Мэри Тайлер Мур қатысқан «Сүйікті Сью» және 1988 жылы «Соғыс олжасы», сондай-ақ 1989 жылы «Клубқа қош келдіңіз» қойылымдары сахналады. Онжылдық «A Few Good Men» хитімен аяқталды. Ирвинг Берлин 1989 жылы 101 жасында қайтыс болғанға дейін театрдың серіктесі болып қала берді; өмірінің соңғы жылдары Берлин Шуберттерден театрдың түсімдері туралы ақпарат сұрап отырды. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау жөніндегі комиссиясы (LPC) 1982 жылы Музыкалық қорапты ескерткіш ретінде қорғау мәселесін қарастыра бастады, ал келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. 1987 жылдың 8 желтоқсанында LPC Музыкалық қораптың қасбеті мен ішкі бөлігін тарихи ескерткіш деп жариялады. Бұл комиссияның 1987 жылы Бродвей театрларына тарихи мәртебе беру жөніндегі кең ауқымды жұмысының бір бөлігі болды. Нью-Йорк қаласының бағалау комитеті 1988 жылдың наурыз айында бұл шешімді бекітті. Шуберт, Нидерланд және Джужамцин 1988 жылдың маусым айында LPC-ге Музыкалық қорапты қоса алғанда, 22 театрдың тарихи ескерткіш мәртебесін жоюға талап арыз берді, себебі бұл мәртебе театрларды өзгерту мүмкіндігін қатты шектейді. Сот ісі Нью-Йорк Жоғарғы сотына және АҚШ Жоғарғы сотына дейін жетті, бірақ бұл шешімдер 1992 жылы күшіне енді. 1990 жылдары Музыкалық қорапта көптеген қысқа мерзімді қойылымдар болды. «Автомобильді Гарвард ауласына қойыңыз» атты пьесасы да сол жылы Джудит Айви мен Джейсон Робарс қатысуымен көрсетілді. Келесі жылы Музыкалық қорапта «Шағын отбасылық бизнес» қойылымы бір айдан астам уақыт көрсетілді, ал келесі екі жылда 893 қойылым өтті. «Жұлдыздың үстінде тербеліп» мюзиклі 1995 жылы ашылды. Кейіннен 1997 жылы «Барримор» 238 қойылым көрсетілді, ал Анна Франктың күнделігі сол жылы ашылып, келесі жылы 221 қойылыммен жалғасты. Соңында, Музыкалық қорап 1999 жылы «Closer» қойылымын 173 қойылыммен сахналады.
Кіріс кассалық рекорд
"Қымбатты Эван Хансен" Music Box Theatre театрының кассалық рекордын жаңартты. Бұл қойылым 2017 жылдың 31 желтоқсанымен аяқталған аптада өткен сегіз көрсетілімнен 2,119,371 доллар табыс әкелді. Осы қойылым жыл басында да рекордтық көрсеткіштерге қол жеткізіп, 1000 орыннан кем театры бар Бродвей үшін ең жоғары табыс рекордын орнатқан болатын.