Бродвейдің "Longacre" театрының архитектурасы мен тарихы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Бродвей театры.

Дизайн

Longacre театры Генри Б. Хертс жобалаған және бейсбол қайраткері Гарри Фрейзи үшін салынған. Хертс серіктесі Хью Таллантпен бірнеше Бродвей театрларын, соның ішінде Нью-Амстердам театрын және Лицей театрын жобалаған, бірақ серіктестік 1910 жылдардың басында тарады. Longacre – Хертс жеке жасаған алғашқы Бродвей театрларының бірі. Театр туралы алғашқы жаңалықтарда оның сұр әктас пен терракоттан жасалған қасбеті, терракота бөліктерінің әртүрлі түстерге боялғандығы айтылған. «Нью-Йорк Трибьюн» газетінде театр Уайтхолл сарайымен салыстырылса, «Нью-Йорк Таймс» газеті театрдың сыртқы түрі «бұл аймаққа бұрын тән ескі құрылымдарға көтеріңкі сезім сыйлайды» деп жазған. 48-ші көше бойындағы жер деңгейінде граниттен жасалған су тоқтату қабаты бар, одан жоғары терракоттан жасалған ойылып жасалған блоктар орналасқан. Жер деңгейінде бес есік бар, олар белгі тақталарымен бөлінген. Ортаңғы үш есікке бір қадаммен жуықтауға болады, әр есіктің үстінде металл мен шыныдан жасалған қос есік және трансом орналасқан. Орталық есіктердің екі жағында металлдан жасалған қос есіктерге апаратын ойыс есіктер бар. Бірінші қабаттың үстінде жапырақтармен безендірілген фриз және фасетті көлденең жолақ созылып жатыр. Осы есіктердің үстінде металл шатыр орналасқан. Алғашқы суреттерге сәйкес, бірінші қабаттың қасбеті бастапқыда жоғарғы қабаттардың түсіне үйлесетін түрлі-түсті терракота плиткаларынан тұрған. Ортаңғы терезенің үстінде үшбұрышты белгі орналасқан. Екі шеткі бөлігінде панельдер және бос нишаларды қолдайтын консольдер бар. Longacre театрының операторы – Шуберт ұйымы аудиторияда 1077 орын бар екенін хабарлайды, ал Playbill 1045 орынды көрсетеді. Олар оркестрде 508, бірінші балконда 304, екінші балконда 249 және ложаларда 16 орынға бөлінген. Бір дереккөзде декоративтік схема «өте қарапайым» деп сипатталғанмен, темір қоршаулары бар баспалдақтар фойеден балкондарға дейін жетеді. Аудиторияның алдыңғы қабырғалары сахна алдына қарай иіліп тұрады. Балкондардың алғы жағы бастапқыда гипстен жасалған гүл шоқтарымен және флереттермен безендірілген. Манхэттен театры ауданы ХХ ғасырдың басында Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден орталыққа қарай жылдамдады. 1901 жылдан 1920 жылға дейін Манхэттеннің орталық бөлігінде Бродвей маңында қырық үш театр салынды, олардың ішінде Лонгакер театры да бар. Гарри Фрейзи – Иллинойс штатының Пеория қаласынан шыққан театр қайраткері (кейін бейсбол басшысы), ол 1896 жылы 16 жасында театр билет сатушысы болып жұмыс істей бастады. Кейін Фрейзи Чикагоға көшіп, театрларды басқарды және бірнеше қойылымдарды ұйымдастырды.

The Longacre Theatre was designed by Henry B. Herts and constructed for baseball personality Harry Frazee. Herts had designed several Broadway theaters with his partner Hugh Tallant, including the New Amsterdam Theatre and Lyceum Theatre, but the partnership dissolved in the early 1910s. The Longacre was one of the first Broadway theaters that Herts designed alone. Early news articles about the theater described it as having a facade of gray limestone and terracotta, with the terracotta pieces being painted in several colors. A contemporary New York Tribune article compared the theater to the Whitehall Palace, while a New York Times article said the theater's exterior "gives a cheerful touch of snap and cheer to the old time structures formerly characteristic of this block". At ground level along 48th Street, there is a water table made of granite, above which are rusticated blocks of terracotta. The ground level contains five doorways, separated by sign boards. The three center openings are each approached by a single step; each opening contains a metal and glass double door topped by a transom. On either side of the central doors is a recessed doorway containing metal double doors. A frieze decorated with foliate moldings, as well as a horizontal band with facets, runs above the first floor. Above all of these openings is a metal marquee. According to early photographs, the ground floor facade was originally composed of colored terracotta tiles, the color of which complemented the upper stories. A triangular sign is placed over the center window. The outermost two bays contain paneling, as well as corbels that support empty niches. The Longacre's operator The Shubert Organization cites the auditorium as having 1,077 seats; meanwhile, Playbill cites 1,045 seats These are divided into 508 in the orchestra, 304 in the first balcony, 249 in the second balcony, and 16 in the boxes. Though the decorative scheme was described in one source as "extremely simple", Staircases with wrought iron railings lead from the promenade to the balcony levels. The front walls of the auditorium curve inward toward the proscenium opening. The balcony fronts were originally decorated with plasterwork swags and fleurettes. Manhattan's theater district had begun to shift from Union Square and Madison Square during the first decade of the 20th century. From 1901 to 1920, forty three theaters were built around Broadway in Midtown Manhattan, including the Longacre Theatre. Harry Frazee was a theatrical personality (and later a baseball executive) from Peoria, Illinois, who entered the industry as a 16 year old theater usher in 1896. Frazee subsequently moved to Chicago, operating theaters and producing several shows.

Даму және алғашқы жылдары

1911 жылдың соңында Батыс 48-ші көшесінің 220-ден 228-ге дейінгі учаскелері Фрази мен Джордж В. Ледерерге сатылды. Бұл жерде Таймс-сквердің бұрынғы атауымен байланысты Лонгакер деп аталған театр салынды. Бірнеше сәулетшілер театрдың жобаларын ұсынған болатын, ал ол сол айда Нью-Йорк қаласының Құрылыс басқармасына театрдың жоспарларын тапсырды. Фрази Лонгакреде өзінің мюзиклдерін қоюды жоспарлаған. Құрылыс 1912 жылдың мамырында 150 000 долларлық шамамен есептелген құнмен басталды. Ашылу кейін қарашаға шегерілді, ал қазан айына дейін театрдың алдындағы мұражай бөлшектелді. Театрдың аяқталуы «еңбек аспаптарының тоқтауы мен мердігерлердің қиындықтарына» байланысты тоқтап қалды, соның ішінде мердігердің банкроттығы да болды. 1912 жылдың желтоқсанында Филип Бартоломей театр үшін 400 000 доллар ұсынды, бірақ ұсыныс қабылданбады, ал көп ұзамай жұмыс қайта басталды. Ол 12 қойылымнан кейін жабылды. Бұл 1912–1913 жылдардағы театр маусымында Таймс-скверде ашылған тоғыз театрдың бірі болды. 1913 жылдың тамызында ашылған «Адель» мюзиклі одан әлдеқайда сәтті болды. 1914 жылдың сәуірінде театр 70 000 долларлық ескі қарызды өтеу үшін сотқа берілді, бірақ сот процесі кейіннен алынып тасталды. Сол жылы Лонгакреде 188 қойылым өткізілген, жалпы саны 207 қойылымды құраған «Жұптық алтылық» мелодрамасы қойылды. 1915 жылы Лонгакреде Льюис Стоунмен «Сызықтардың ішінде», Мэй Вокспен «Толық үй» және Лео Дитрихштейнмен «Ұлы махаббат» қойылымдары көрсетілді. 1916 жылдың сәуірінде Фрази мен Г. М. Андерсон Лонгакре театрын сатып алды; бұрын олар оны Пинкус пен Голдстоуннан жалға алған. Лонгакренің келесі хиті – 1916 жылы ашылған және Уильям Коллиер ағаның 332 қойылымда ойнаған «Шындықтан басқа ештеңе жоқ» болды. 1916 жылдың қарашасында «Шындықтан басқа ештеңе жоқ» қойылымы кезінде Фрази Лонгакредегі үлесін Андерсонға, Л. Лоуренс Веберге және Ф. Рей Комстокқа сатты. Фрази жаңа ғана сатып алған «Бостон Ред Сокс» командасын басқаруға көңіл бөлгісі келді. Болтон мен Джордж Миддлтон 1919 жылы «Адам мен Ева» спектаклінде бірлесіп жұмыс істеді.

In late 1911, the lots at 220 to 228 West 48th Street were sold to Frazee and George W. Lederer. The site would be redeveloped with a theater known as the Longacre, after Times Square's former name. Several architects had already proposed designs for the theater. and he filed plans for the theater that month with the New York City Department of Buildings. Frazee planned to house his own musicals at the Longacre. Construction started in May 1912 at an estimated cost of $150,000. The opening was then delayed to November, and the scaffolding in front of the theater was disassembled by October. The theater's completion stalled due to "strikes and contractors' difficulties", including the bankruptcy of a contractor. Philip Bartholomae made an unsuccessful offer of $400,000 for the theater in December 1912, and work resumed shortly afterward. that closed after 12 performances. It was one of nine theaters to open in Times Square during the 1912–1913 theatrical season. The musical Adele, which opened in August 1913, was much more successful. In April 1914, the theater went into foreclosure to satisfy an outstanding mortgage of $70,000, though the foreclosure proceeding was subsequently withdrawn. The same year, the Longacre hosted the melodrama A Pair of Sixes, which lasted 188 performances, which had 207 total performances. During 1915, the Longacre's productions included Inside the Lines with Lewis Stone, A Full House with May Vokes, and The Great Lover with Leo Ditrichstein. In April 1916, Frazee and G. M. Anderson bought the Longacre Theatre; previously, they had leased it from Pincus and Goldstone. The Longacre's next hit was Nothing but the Truth, which opened in 1916 and starred William Collier Sr. for 332 performances. In November 1916, during the run of Nothing but the Truth, Frazee sold his interest in the Longacre to Anderson, L. Lawrence Weber, and F. Ray Comstock. Frazee wished to focus on managing the Boston Red Sox, which he had just acquired. while Bolton and George Middleton collaborated on Adam and Eva in 1919.

1920-жылдан 1940-жылдардың басына дейін

Longacre 1920 жылы Уильям Т. Кентпен «Питтер Паттер» және келесі жылы Грант Митчеллмен «Чемпион» спектакльдерін қойды. 1922 жылғы маусымда Этель Бэрримор театрды жалға алып, «Роза Бернд», «Ромео мен Джульетта» және «Күлкілі ханым» спектакльдерінде ойнады. «Күлкілі ханым» 385 рет сахналанды. 1924 жылғы мамыр айында Шуберт ағайындылары Longacre-ді 600 000 долларға сатып алды. Уильям Б. Фридландер мен Кон Конрад Longacre-дің келесі екі туындысына музыка жазды: «Ай жарығы» және «Мерседес Мэри». Сондай-ақ 1925 жылы Джордж С. Кауфман Морган Фарли мен Мириам Хопкинс қатысқан «Сүйіспеншілікке бұйрық» комедиясын 216 рет көрсетті, ал келесі жылы 236 рет сахналанған «Жаңғырық» комедиясын қойды. 1920-ші жылдардың соңында Longacre ұсынған спектакльдердің қатарында Ричард және Джоан Беннетт қатысқан «Джарнеган», Кларк Гейбл қатысқан «Хок аралы» және Элисон Скипворт қатысқан «Ғашықтарға арналған нұсқаулық» болды. Жалпы, Longacre 1930 немесе 1931 жылдары ұзаққа созылған қойылымдар өткізбеді, сондай-ақ 1931 жылы Фэй Урей қатысқан «Никки» спектаклі де осылай болды. Келесі табыс 1932 жылы болды, «Бақытты оқиға» Роджер Прайор қатысуымен ашылды. Longacre кейін «Nine Pine Street» және «Wednesday's Child» спектакльдерін қойды. Longacre Ұлы депрессия кезінде көптеген сәтсіз спектакльдерді көрсетті, кейде өндірістер арасында бірнеше айлық үзіліс болды. 1935 жылғы наурыз айында Group Theatre Клиффорд Одетстің «Өлгенше күтемін» және «Лефтиді күту» спектакльдерін қойды, онда Одетс, Элия Казан және Ли Дж. Кобб 135 рет сахнада өнер көрсетті. Артеф, идиш театры тобы да Longacre-ге келіссөздер жүргізді. Осы кезеңде Longacre-дегі қойылымдардың қатарында Алла Назимова қатысқан Хедда Габлердің жаңадан қойылған нұсқасы және Элисса Ланди қатысқан «Лединың жүрегі бар» спектаклі болды. Longacre 1938 жылы Пол Осборнның «Қаржыланған уақыт» пьесасын қойды, ол 321 рет сахналанды. 1939 жылы Осборнның тағы бір пьесасы – «Таңның жетісі» Longacre-де 44 рет көрсетілді. Бұған ерекше назар аударылды – «Үш отбасы» 1943 жылы ашылып, 497 рет сахналанды. Келесі айда MBS бес жылдық жалға келісімшартқа қол қойды. Театрға көшіп келгеннен кейін бір жыл өткен соң, MBS Лонгакредің ең жоғарғы қабатына басқа ғимараттардағы тығыздықты азайту үшін бірнеше кеңселер қосты. Longacre сонымен қатар AM радиостанциясы WOR-дің үйі ретінде қызмет етті, ол театрды «Broadway Talks Back» сияқты хабарлар үшін пайдаланды. Longacre аудиторияға рұқсат берген жалғыз MBS студиясы болды, бірақ WOR (оны MBS басқарды) өз хабарларын таратуда аудиторияға рұқсат бермеді. Театр студия ретінде пайдаланылғанына байланысты, Шуберттер 1948 жылы шыққан жарлыққа сәйкес, кез келген театрдың заңды қойылымдарды көрсетуі үшін, пайданың 2 пайызын қала үкіметіне беруді талап еткен. 1949 жылы Нью-Йоркте студиялар жетіспеушілігінің нәтижесінде MBS бәсекелесі CBS телеарнасы «This is Broadway» хабарын Longacre-ден таратуды бастады. Ақырында, Longacre тоғыз жарым жыл бойы радио және теледидар студиясы ретінде пайдаланылды. Жаңадан ашылған Longacre-дегі алғашқы қойылым Дороти Паркер мен Арно д’Уссоның 1953 жылы қазанда ашылған «Коридордың әйелдері» болды. «Коридордың әйелдері» сәтті шықпады, 1954 жылы Жан Ануидің «Мадемуазель Коломб» да сәтті болмады. Лилиан Хеллманның Ануидің «Жұртша» романының нұсқасы 1955 жылы ашылып, Джули Харрис, Борис Карлофф және Кристофер Пламмер қатысты. Longacre-де тағы бір табысқа ие болған – Сэмюэл Тейлордың 1958 жылғы комедиясы «The Pleasure of His Company», онда Корнелия Отис Скиннер, Уолтер Абель, Долорес Харт, Джордж Пеппард, Сирил Ричард және Чарли Рэгглс өнер көрсетті. Евгений Ионесконың «Риноцерос» 1961 жылы Лонгакреде ашылды және онда Зеро Мостель де болды. Сол жылдың соңында Осси Дэвистің «Пурли Викториус» спектаклі сатылып кетті. Longacre сонымен қатар 1963 жылы Генри Денкердің Сидни Блэкмер, Ларри Гейтс және Ван Хефлин қатысқан «А Case of Libel» фильмін, 1964 жылы Лорейн Хансберридің Габриэль Делл мен Рита Морено қатысқан «Сидни Брустейннің терезесіндегі белгі» спектаклін қойды. (The Mutilated және The Gnadiges Fraulein), Хал Холбруктың жеке шоуы Mark Twain Tonight!, Холбрук, Тереза Райт және Лилиан Гиш 1968 жылы Лонгакреде Роберт Андерсонның «Менің әкем үшін ешқашан ән айтпады» пьесасында ойнады. Ұлттық саңыраулар театры да 1969 жылы Лонгакреде шектеулі уақытқа өнер көрсетті.

The Longacre hosted Pitter Patter with William T. Kent in 1920 and The Champion with Grant Mitchell the next year. Ethel Barrymore then leased the theater in June 1922, appearing in three plays there: Rose Bernd, Romeo and Juliet, and The Laughing Lady. which ran for 385 performances. The Shubert brothers acquired the Longacre in May 1924 for $600,000. William B. Friedlander and Con Conrad wrote the music for two of the Longacre's next works: Moonlight and Mercenary Mary. Also in 1925, George S. Kaufman produced The Butter and Egg Man, featuring Morgan Farley and Miriam Hopkins for 216 performances, and the comedy The Command to Love the next year, which ran for 236 performances. The Longacre's offerings in the late 1920s included Jarnegan with Richard and Joan Bennett, Hawk Island with Clark Gable, and A Primer for Lovers with Alison Skipworth. In general, the Longacre did not hold any long runs in 1930 or 1931. as well as Nikki in 1931 with Fay Wray. The next hit came in 1932, when Blessed Event opened with Roger Pryor. The Longacre then staged Nine Pine Street, and Wednesday's Child. The Longacre hosted many flops during the Great Depression, sometimes with a several month gap between productions. In March 1935, the Group Theatre premiered Clifford Odets's Till the Day I Die and Waiting for Lefty, which starred Odets, Elia Kazan, and Lee J. Cobb for 135 performances. Artef, a Yiddish theatre group, was also negotiating for the Longacre. The Longacre's productions during this time included a Hedda Gabler revival with Alla Nazimova, followed by The Lady Has a Heart with Elissa Landi. The Longacre hosted Paul Osborn's On Borrowed Time in 1938, which ran for 321 performances. Another Osborn play, Morning's at Seven in 1939, had a 44 performance run at the Longacre The major exception to this was Three's a Family, which opened in 1943 and ran for 497 performances. The next month, MBS signed a five year lease. A year after moving into the theater, MBS added some offices on the Longacre's top story to alleviate crowding at its other buildings. The Longacre also served as the home of AM radio station WOR, which used the theater for shows like Broadway Talks Back, The Longacre was the only MBS studio that allowed audiences, but WOR (which was operated by MBS) did not allow audiences at its broadcasts. Because the theater was being used as a studio, the Shuberts refused to comply with a 1948 ordinance that would have required any theater showing legitimate plays to give 2 percent of profits to the city government. By 1949, as a result of a shortage of studios in New York City, MBS rival CBS had started broadcasting This is Broadway from the Longacre. Ultimately, the Longacre was used as a radio and television studio for nine and a half years. The first production at the newly reopened Longacre was Dorothy Parker and Arnaud d'Usseau's Ladies of the Corridor, which opened in October 1953. Ladies of the Corridor was not a success, and neither was Jean Anouilh's Mademoiselle Colombe in 1954. More successful was Lillian Hellman's version of Anouilh's The Lark, which opened in 1955 and featured Julie Harris, Boris Karloff, and Christopher Plummer. Another hit at the Longacre was Samuel Taylor's 1958 comedy The Pleasure of His Company, which featured Cornelia Otis Skinner, Walter Abel, Dolores Hart, George Peppard, Cyril Ritchard, and Charlie Ruggles. Eugène Ionesco's Rhinoceros opened at the Longacre in 1961 and featured Zero Mostel. A transfer of Ossie Davis's Purlie Victorious followed at the end of the same year. The Longacre also hosted Henry Denker's A Case of Libel in 1963, with Sidney Blackmer, Larry Gates, and Van Heflin, followed in 1964 by Lorraine Hansberry's The Sign in Sidney Brustein's Window with Gabriel Dell and Rita Moreno. (composed of The Mutilated and The Gnadiges Fraulein), Hal Holbrook's solo show Mark Twain Tonight!, Holbrook, Teresa Wright, and Lillian Gish starred in Robert Anderson's play Never Sang for My Father at the Longacre in 1968. The National Theatre of the Deaf also performed at the Longacre for a limited engagement in 1969.

1970 және 1980 жылдар

Уильям Голдманның 1969 жылғы «The Season: A Candid Look at Broadway» кітабы Лонгакре театрын сәтсіздікке ұшыраған театр деп атады. Голдман Лонгакренің көптеген басқа театрларға, әсіресе 45-ші көшедегілерге қарағанда жақын емес екенін жазды және оның иелері «тек нашар спектакльдерді ғана қоюға мүмкіндік алады» деді, сондықтан Лонгакре нашар шоуларды қабылдады. Театр тарихшысы Луи Боттоның айтуынша, бұл «онда хиттер ашылмайды» деген пікірді күшейтіп, 1970-ші жылдардың басында сәтсіздіктер тізбегін құрады. Лонгакре 1975 жылы «The Ritz» спектаклінің қойылымымен, онда Морено, Джерри Стиллер және Джек Уэстон 400 рет сахнаға шықты, алғашқы хитін көрді. Содан кейін «Ешкімнің жері», «Павло Хуммельдің базалық дайындығы» және «Иисус Христос Супержұлдызы» қайта қойылды, нәтижесінде үш театр сахнасында 1604 қойылым өтті. Лонгакренің келесі хиті – 1980 жылы Филис Фрелих пен Джон Рубинштейннің қатысуымен қойылған «Кіші құдайдың балалары» болды, ол 887 қойылым көрсетті. 1987 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті театрдың соңғы 208 аптаның 201-інде бос тұрғанын хабарлады. Осы онжылдықта қойылған спектакльдер: «Passion», «Play Memory», «Harrigan 'N Hart», «Джо Эггтің өліміндегі бір күн», «Precious Sons», «1940 жылғы музыкалық комедиялық кісі өлтірулер», «Құдайды ашуды тоқтатыңыз» және «Hizzoner!». «Cats» мюзиклінен «The Rum Tum Tugger» әніне түсірілген видео 1984 жылы Лонгакредегі қараңғы кезеңнің бірінде түсірілді. 1980-ші жылдардың соңында Шуберттер Лонгакреді Бродвей театрларын жаңарту бағдарламасының аясында қайта жаңартты. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 1982 жылы Лонгакрені ескерткіш ретінде қорғауды қарастыра бастады, және келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. LPC 1987 жылдың 8 желтоқсанында Лонгакренің фасадын және интерьерін ескерткіш деп жариялады. Бұл 1987 жылы Бродвей театрларына тарихи мәртебе беру бойынша LPC-нің кең ауқымды жұмысының бір бөлігі болды. Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі 1988 жылдың наурыз айында бұл шешімді бекітті. Шуберттер, Нидерландтар және Джужамцин 1988 жылдың маусым айында Лонгакре қоса алғанда, 22 театрдың ескерткіш мәртебесін жою үшін LPC-ге бірлесіп сотқа жүгінді, себебі бұл мәртебе театрларды өзгерту мүмкіндігін шектейді. Сот ісі Нью-Йорк Жоғарғы сотына және АҚШ Жоғарғы сотына жетті, бірақ бұл шешімдер 1992 жылы күшіне енді.

William Goldman's 1969 book The Season: A Candid Look at Broadway had specifically cited the Longacre as a flop theater. Goldman wrote that the Longacre was not near many other theaters, especially as compared with venues on 45th Street, and claimed that the Longacre hosted weak shows because its owners "could only get dreck to play there". According to theatrical historian Louis Botto, this reinforced "the notion that no hits open there", creating a cycle of flops in the early 1970s. The Longacre finally saw a hit in 1975 with the opening of The Ritz, which featured Moreno, Jerry Stiller, and Jack Weston for 400 performances. This was followed by revivals of No Man's Land, The Basic Training of Pavlo Hummel, and Jesus Christ Superstar. ultimately seeing 1,604 performances over three theaters. The Longacre's next hit was Children of a Lesser God with Phyllis Frelich and John Rubinstein, which opened in 1980 and had 887 performances. and a 1987 New York Times article reported that the theater had been empty for 201 of the past 208 weeks. Shows during the decade included Passion, Play Memory, Harrigan 'N Hart, A Day in the Death of Joe Egg, Precious Sons, The Musical Comedy Murders of 1940, Don't Get God Started, and Hizzoner!. A video for the song The Rum Tum Tugger, from the musical Cats, was also shot at the Longacre during one of its dark periods in 1984. During the late 1980s, the Shuberts renovated the Longacre as part of a restoration program for their Broadway theaters. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) had started considering protecting the Longacre as a landmark in 1982, with discussions continuing over the next several years. The LPC designated the Longacre's facade and interior as a landmark on December 8, 1987. This was part of the LPC's wide ranging effort in 1987 to grant landmark status to Broadway theaters. The New York City Board of Estimate ratified the designations in March 1988. The Shuberts, the Nederlanders, and Jujamcyn collectively sued the LPC in June 1988 to overturn the landmark designations of 22 theaters, including the Longacre, on the merit that the designations severely limited the extent to which the theaters could be modified. The lawsuit was escalated to the New York Supreme Court and the Supreme Court of the United States, but these designations were ultimately upheld in 1992.