Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттен, Нью-Йорк қаласындағы Бродвей театры, бастапқыда «Театр Маскасы» аталған, 252 Батыс 45-ші көшеде орналасқан театр.
Broadway theater in Manhattan, New York
the theater at 252 West 45th Street, originally the Theatre Masque
Дизайн
Джон Голден театры, бастапқыда «Маска» театры деп аталған, Герберт Дж. Крапптың испан стилінде жобаланған және 1926-1927 жылдары Шанин ағайындары үшін салынған. Театр продюсер Джон Голденнің (1874–1955) құрметіне аталған. Бұл театр Линкольн қонақ үйімен және Крапптың испан стилінде жобалаған «Majestic» және «Royale» театрларымен бірге ойын-сауық кешенінің бір бөлігі болды. «Маска» театры сол кешендегі шамамен 800 орындық ең кішкентай театр ретінде жобаланған. «Шанин» жылжымайтын мүлік және құрылыс компаниясы осы төрт нысанды да салды. «Алтын» театрын «Шуберт» ұйымы басқарады.
The John Golden Theatre, originally the Theatre Masque, was designed by Herbert J. Krapp in the Spanish style and was constructed from 1926 to 1927 for the Chanin brothers. The theater is named after producer John Golden (1874–1955). It was part of an entertainment complex along with the Lincoln Hotel and the Majestic and Royale theaters, which were also designed by Krapp in a Spanish style. The Masque was designed to be the smallest theater in that complex, with about 800 seats. The Chanin Realty and Construction Company constructed all four structures. The Golden is operated by the Shubert Organization.
Фасад
Фасад симметриялы түрде орналасқан. Бірінші қабатта граниттен жасалған су тоқтату деңгейінің үстінде терракотадан жасалған блоктармен қапталған. Бірінші қабаттағы аудиторияның кіреберісінде төрт жұп шыны және алюминий есіктер бар. Есіктердің сол жағында, немесе шығысында заманауи қоладан жасалған белгі тақтасы орналасқан. Сонымен қатар, есіктердің екі жағында екі көрмелік қорап бар, олардың бірінде спиральдар, ал екіншісінде стильделген арыстандар бейнеленген. Театрдың құрметіне арналған тақта есіктердің қасында орналасқан. Кіреберістің үстінде шатыр орналасқан. Бірінші қабаттың үстінен терракотадан жасалған карниз және ленталық қатар өтеді. Сахна есігі негізгі фасадының оң жағында, немесе шығысында орналасқан және Majestic және Bernard B. Jacobs театрларымен ортақ пайдаланылады. Орындықтардың қаптамасы күйген қызыл түсті болған. Шанин ағайындары үш театрдың интерьер дизайны испан мотивтерін сақтай отырып, ерекше болуын қалады. Аудиторияда оркестр деңгейі, бір балкон және проскурий аркасының артында сахна бар. Аудиторияның ені тереңдігінен артық, ал кеңістік жоғары рельефтегі гипстен жасалған әшекейлермен безендірілген. Шуберт ұйымының мәліметінше, аудиторияда 802 орын бар; Орындықтар физикалық тұрғыдан оркестрде 465 орынға, алдыңғы балкон қатарында 110 орынға және артқы балкон қатарында 227 орынға бөлінген. Оркестрдің астында әбдүханалар мен су ішуге арналған шүмектер орналасқан. Қабырғаға шамдар орнатылған. Оркестр мен балкон арасында екі баспалдақ бар. 1900-1910 жылдары Манхэттеннің орталық бөлігінде Шуберт ағайындары, сол кездегі ірі театр синдикаттарының бірі, көптеген театрларды дамытты. Шанин ағайындары 1920 жылдардың ортасында тағы бір театрлар тобын құрды. Шаниндер көбінесе жылжымайтын мүлікпен айналысса да, Ирвин Шанин Купер Одағындағы кедей студент кезінде театрға қызығушылық танытқан. Кейін ол жоғары балкон қатарындағы арзан билеттерді сатып алғанда жеке есіктерді пайдалануға мәжбүр болғаны үшін "қорландырылғанын" еске алды. 1926 жылдың қазанына дейін Шаниндер "Нью-Йорк және АҚШ-тың басқа да жеті ірі қаласында" театр франшизасын құруға және басқаруға шешім қабылдады. Герберт Крапп 1925 және 1926 жылдары Шаниндер үшін 46-шы көше, Билтмор және Мансфилд театрларын жобалаған.
The facade is symmetrically arranged. The ground floor is clad in rusticated blocks of terracotta above a granite water table. At ground level, the auditorium entrance includes four pairs of glass and aluminum doors. There is a modern bronze framed sign board to the left, or east, of the doors. In addition, there are two display boxes on either side of the doors, with volutes on one of the boxes and stylized lions on the other box on either side. A plaque memorializing the theater's namesake is placed beside the doors. The entrance is topped by a marquee. A terracotta cornice and a band course run above the ground floor. The stage door is to the right, or east, of the main facade and is shared with the Majestic and Bernard B. Jacobs theaters. while the seat coverings were colored burnt orange. The Chanin brothers wanted the three theaters' interior designs to be distinct while still adhering to a Spanish motif. The auditorium has an orchestra level, one balcony, and a stage behind the proscenium arch. The auditorium's width is greater than its depth, and the space is designed with plaster decorations in high relief. According to the Shubert Organization, the auditorium has 802 seats; The physical seats are divided into 465 seats in the orchestra, 110 at the front of the balcony, and 227 at the rear of the balcony. There are restrooms and drinking fountains below the orchestra. Lighting sconces are mounted onto the wall. Two staircases lead between the orchestra and the balcony. During the 1900s and 1910s, many theaters in Midtown Manhattan were developed by the Shubert brothers, one of the major theatrical syndicates of the time. The Chanin brothers developed another grouping of theaters in the mid 1920s. Though the Chanins largely specialized in real estate rather than theaters, Irwin Chanin had become interested in theater when he was an impoverished student at the Cooper Union. He subsequently recalled that he had been "humiliated" by having to use a separate door whenever he bought cheap seats in an upper balcony level. By October 1926, the Chanins had decided to construct and operate a theatrical franchise "in New York and half a dozen other large cities in the United States". Herbert Krapp had already designed the 46th Street, Biltmore, and Mansfield theaters for the Chanins in 1925 and 1926.
Ханин операциясы
1925 жылғы мамыр айында Шанин ағайындары Кламан учаскесін сатып алған. Шаниндер Сегізінші авенюде қонақ үй, ал жанындағы көшелерде үш театр салуды жоспарлаған. Жергілікті жаңалықтар құралдары 44-ші көшеде ірі театр, ал 45-ші көшеде орташа және кішкентай театрлар салынатынын хабарлады. Сол шілдеде Шанин ағайындары S. W. Straus & Co компаниясынан төрт құрылысқа 7,5 миллион долларлық несие алды. Ирвин Шанин сол айда конкурс жариялап, халықтан үш театрға атау ұсынуды сұрады. 1926 жылғы желтоқсанда үш театрдың атауы жарияланды: ірі театр – «Маджестик», орташа театр – «Рояль», кішкентай театр – «Маск». Келесі айда Шаниндер А. Л. Эрлангерге үш жаңа театр мен олардың бес үйіндегі брондауды эксклюзивті түрде жүргізу құқығын берді. «Маск» театры 1927 жылғы 24 ақпанда «Мақтаншылық қуыршақтары» қойылымымен ашылды. «Маск» – Шаниндердің үш жаңа театрының екіншісі. «Маджестик», «Маск» және «Рояль» театрларының ашылуы Бродвейдің дәстүрлі театр ауданының батысқа қарай кеңеюін, сондай-ақ Шаниндердің театрлық жобаларының кеңеюін білдірді. Шанин театрларының әрқайсысы әртүрлі мақсатта салынған: 1800 орындық «Маджестик» – «ревюлер мен жеңіл опералар» үшін, 1200 орындық «Рояль» – «музыкалық комедиялар» үшін, ал 800 орындық «Маск» – «жайлы» қойылымдар үшін. Шанин ағайындары әсіресе «Маск» театрына үміт артқан, себебі ол олардың жаңа Сегізінші авенюдегі метро желісіне ең жақын орналасқан театры болатын. The New York Times газетінің Брукс Аткинсоны «Маск» театры жағымды әрі ыңғайлы екенін айтса, New York Daily News газетінің Бернс Мантлы «перде мен кілемді әсіресе ұнатқанын» мәлімдеді. Дегенмен, екеуі де «Мақтаншылық қуыршақтары» қойылымын ұнатпады.
The Chanin brothers had acquired the Klaman site in May 1925. The Chanins planned to build a hotel on Eighth Avenue and three theaters on the side streets. Local news media reported that there would be a large theater on 44th Street and a medium sized theater and a small theater on 45th Street. The brownstones on the site were razed starting in May, That July, the Chanin brothers received a $7.5 million loan for the four developments from S. W. Straus & Co. Irwin Chanin launched a competition the same month, asking the public to suggest names for the three theaters. The names of the three theaters were announced in December 1926. The large theater became the Majestic; the mid sized theater, the Royale; and the small theater, the Masque. The following month, the Chanins gave A. L. Erlanger exclusive control over bookings at the three new theaters and their five existing houses. The Theatre Masque opened on February 24, 1927, with the play Puppets of Passion. The Masque was the second of the three new Chanin theaters to open. The opening of the Majestic, Masque, and Royale signified the westward extension of the traditional Broadway theater district, as well as an expansion of the Chanins' theatrical developments. Each of the Chanin theaters was intended for a different purpose: the 1,800 seat Majestic for "revues and light operas", the 1,200 seat Royale for "musical comedies", and the 800 seat Masque for "intimate" plays. The Chanin brothers were especially optimistic about the Masque, which was the closest of their theaters to the new Eighth Avenue subway line. Brooks Atkinson of The New York Times said the "Theatre Masque is pleasing and comfortable", while Burns Mantle of the New York Daily News said that he "liked particularly the curtain and the carpet". However, both men disliked Puppets of Passion,
«Маск» театры алғашқы екі жылында көбінесе сәтсіздікке ұшырады. «Мақтаншылық қуыршақтарынан» кейін 15 қойылым ғана көрсетілген «Комик» қойылымы, содан соң Гилберт пен Салливанның «Сабырлық» операсының қайта қойылымы (16 қойылым) келді. 1927 жылдың қалған бөлігі үш қысқамерзімді қойылыммен – «Күлкі», «Патша дұрыс істемейді» және «Венерамен» өткізілді. Эдвард Кларктың «Relations» комедиясы 1928 жылы 100-ден астам қойылым көрсеткен жалғыз қойылым болды, бірақ «Скарлет Фокс» және «Жас махаббат» қойылымдары да оған жақын болды. Бұған жауапкат, Шуберттер Шаниндерге Үстіңгі Батыс жағындағы жер учаскесін сатты. «Маск» театрының алғашқы үлкен табысы 1929 жылы «Арқанның соңы» болды. Джон Дринкуотердің «Қолдағы құс» пьесасы сол жылдың желтоқсанында «Маск» театрында тұңғыш рет қойылды және бір ай ішінде басқа жерге көшіріліп, ақырында 500 қойылым көрсетілді.
The Masque mostly hosted flops in its first two years. Puppets of Passion was followed by The Comic, which lasted just 15 performances, then by a revival of the Gilbert and Sullivan operetta Patience, which ran a similarly short 16 performances. The rest of 1927 was taken up by three short running productions: Revelry, The King Can Do No Wrong, and Venus. Relations, a comedy by Edward Clark, was the only production in 1928 to run more than 100 performances, though Scarlet Fox and Young Love both came close. In exchange, the Shuberts sold a parcel of land on the Upper West Side to the Chanins, The Masque's first major hit was Rope's End in 1929, John Drinkwater's Bird in Hand premiered at the Masque that December, and it relocated within a month, eventually playing 500 performances.
1930 және 1940-шы жылдардың басында
Шуберттер 1930 жылы «Маск» театрын басқарудың эксклюзивті құқығын алды. Сол жылғы алғашқы қойылым – Мартин Флавиннің «Сынған ыдыстар» хитінің Риц театрынан көшірілген нұсқасы болды. Сондай-ақ 1930 жылы «Маск» сахнасында Франсис Гудрич пен Альберт Хакетттің «Жақсылықтан шайтан шығады» пьесасы 146 рет көрсетілді. Келесі жылы оның орнына Дубоз Хейвардтың «Мыс тобық» драмасы, «Венециан» пьесасының қысқаша қойылымы және Норман Краснаның «Көбірек дауыспен, өтінемін» комедиясы қойылды. «Тамбалы жол» тағы бір болашақ хиті 1933 жылы «Маск» театрында тұңғыш рет көрсетіліп, келесі айда басқа жерге көшірілді. 1935 жылы «Лабурнум Гроув», ал 1936 жылы «Қызыл манта» пьесалары 100-ден астам қойылыммен көрсетілді. Ұлы депрессия кезінде Бродвей театр индустриясы құлдырады. Шуберт отбасының өкілі театрларды басқару құқығын 700 000 долларға сатып алды, бірақ «Банкерс Секьюритис Корпорациясы» жартылай үлесін сақтап қалды. 1936 жылдың желтоқсанында ашылған «Бейкер-стриттегі Холмс» театры атын өзгерткенге дейін «Маск» сахнасында соңғы қойылым болды. Айдың соңында продюсер Джон Голден театрды жаңарту және оған өзінің атын беру жоспарымен «Маск» театрын жалға алды. Бірақ Голден 1936 жылғы аукционда «Рояль» театрын басқару құқығынан айырылған еді. Ал «Енді қоштасу» пьесасы келесі аптада жаңа аталған театрдың алғашқы қойылымы болды. «Алтын» театры қайта аталғаннан кейін де сәтсіз қойылымдарды қабылдауын жалғастырды. 1937 жылы «Перде көтерілді» қойылымы өте қысқа болды – жабылу алдында тек төрт рет көрсетілді. Голденнің келесі хиті Пол Винсент Кэрролдың «Көлеңке мен мазмұн» пьесасы 1938 жылы ашылып, 206 қойылым көрсетілді. Одан кейінгі үш жылда ол шамамен 1300 рет сахналанды. 1944 жылы Роза Франкеннің «Солдаттың әйелі» комедиясы 255 сәтті қойылыммен көрсетілді.
The Shuberts obtained the exclusive rights to operate the Masque in 1930, The first production of that year was a transfer of Martin Flavin's hit Broken Dishes, which had transferred from the Ritz Theatre. Also in 1930, the Masque presented Frances Goodrich and Albert Hackett's play Up Pops the Devil, with 146 performances. It was succeeded the next year by the DuBose Heyward drama Brass Ankle; a short run of The Venetian; and Norman Krasna's comedy Louder, Please. Tobacco Road, another eventual hit, premiered at the Masque in 1933 and relocated the next month. Laburnum Grove in 1935, and Russet Mantle in 1936, all of which had over 100 performances. The Broadway theater industry declined during the Great Depression, A representative of the Shubert family bought the rights to operate the theaters for $700,000, but the Bankers Securities Corporation retained a half interest. The Holmeses of Baker Street, which opened in December 1936, was the last show to be produced at the Masque before the theater changed names. At the end of the month, producer John Golden leased the Masque, with plans to renovate the theater and rename it after himself. but Golden had lost the right to operate the Royale in the 1936 auction. and the flop And Now Goodbye became the first production in the newly renamed theater the next week. The Golden continued to host flops after its renaming. One especially short run was Curtain Call in 1937, which had four performances before closing. The Golden's next hit was Paul Vincent Carroll's Shadow and Substance, which opened in 1938 and ran for 206 performances. which ran nearly 1,300 performances over the next three years. It was followed in 1944 by Rose Franken's comedy Soldier's Wife, which had a successful run of 255 performances.
1940-жылдардың ортасы - 1960-жылдар
1945 жылы Шуберт ағалы-інілері Bankers Securities Corporation-нан Majestic, John Golden (Masque) және Royale театрларын сатып алып, осы театрлардың толық иелігін отбасыға берді. Осы жылы "Байлық пен өмір" және "Данниганның қызы", ал 1946 жылы "Январь ыстығы" және "Мені осында ұнатуыңды қалаймын" қойылымдары көрсетілді. Бірақ Golden театрында британдық "Генри V" фильмі шамамен бір жыл бойы көрсетілді. 1948 жылдың ақпанына дейін театр кинотеатр ретінде пайдаланылды, содан кейін Морис Шевалье жеке шоуын ашты. Содан кейін Golden сахнасында бірнеше қысқамерзімді қойылымдар өтті. Кинотеатрдың жалға алу мерзімі 1950 жылға дейін созылды. Сол жылы Golden театрында Грейс Джордж бен Уолтер Хэмпден қатысқан "Кефет қолғап" орташа сәттілікке жетті, сондай-ақ бес қойылымнан тұратын "Опера жасаймыз" көрсетілді. "Доротиге ұл" қойылымы да осы жылы сахналанды, ал Менаша Скулник 141 қойылымнан тұратын "Шеңгел аға" рөлінде ойнады. 1958 жылы Golden театрында алты ай бойы сахналанған "Ашумен қарап тұру" қойылымы да сәл сәттілікке жетті. Осылардың ішіндегі біріншісі Бетти Комден мен Адольф Гриннің қатысуымен "Партия" болды, олардың дуэті 1958 жылы дебют жасады. 1959 жылы "Билли Барнс ревюі" көрсетілді, ол 306 қойылымға ие болды. Виктор Борж 1964 жылы өзінің жеке "Музыкадағы комедиясы, Opus 2" спектаклін 192 қойылыммен қайтадан Golden сахнасында ойнады. 1966 жылы "Wait a Minim!" оңтүстікафрикалық ревюі 457 қойылыммен екі еседен астам уақыт сахнада болды. Оның ішінде Боб Эллиотт пен Рэй Гулдингтің 158 қойылымға қатысқан "Жаңбырдан кейін" комедиясы бар еді. Элизабет Уилсон мен Том Олдредж "Арман" қойылымында 245 рет ойнады, ал Ширли Найт келесі жылы "Кеннедидің балалары" фильмінде пайда болды. 1980 жылы Golden театрында "Рейндегі күзет" қойылымының қысқа қайта жаңғыруы өтті, содан кейін "Голливудтағы күн / Украинадағы түн" қосымша қойылымының премьерасы болды. Содан кейін Golden залы қайта жаңартылды. Театр сол қазанда Бродвейден көшірілген "Тинтайп" ревюімен қайта ашылды. 1985 жылы Golden театрында Атол Фугардтың "Қан түйіні" және "Барлық менің ұлдарым" қойылымдары қайта жанданды. Нью-Йорк халықаралық өнер фестивалі 1988 жылы Бродвейде "Джуно және Пайкок" премьерасын өткізді, ал келесі жылы Ричард Гринбергтің Бродвейдегі дебютімен "Eastern Standard" премьерасын өткізді. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау жөніндегі комиссиясы (LPC) 1982 жылы Джон Голден театрын ресми қала ескерткіші ретінде қорғау мәселесін қарастыра бастады, ал келесі бірнеше жыл бойы талқылаулар жалғасты. LPC 1987 жылдың 17 қарашасында ғимараттың фасадын және ішкі бөлігін ескерткіш ретінде белгіледі. Бұл 1987 жылы Бродвей театрларына тарихи мәртебе беру үшін LPC-нің кең ауқымды күш-жігерінің бір бөлігі болды. Нью-Йорк қаласының бағалау комитеті 1988 жылдың наурыз айында бұл шешімді бекітті. Шуберт, Нидерланд және Джужамцин 1988 жылдың маусым айында LPC-ге Golden театрын қоса алғанда, 22 театрдың тарихи мәртебесін жоюға талап арыз берді, себебі бұл мәртебе театрларды өзгерту мүмкіндігін қатты шектейді. Бұл іс Нью-Йорк Жоғарғы Сотына және АҚШ Жоғарғы Сотына дейін жетті, бірақ бұл шешімдер 1992 жылы күшіне енді.
The Shubert brothers bought the Majestic, John Golden (Masque), and Royale theaters from the Bankers Securities Corporation in 1945, giving the family full ownership of these theaters. including The Rich Full Life and Dunnigan's Daughter in 1945, as well as January Thaw and I Like It Here in 1946. but the Golden instead showed the British film Henry V for nearly a year. The theater was used as a cinema until February 1948, when Maurice Chevalier opened a solo show there. The Golden then hosted several short run shows with live performers. The cinema's lease did not expire until 1950. That year, the Golden hosted a moderate hit, The Velvet Glove with Grace George and Walter Hampden, as well as the flop Let's Make an Opera, which had five performances. To Dorothy, A Son; The same year, Menasha Skulnik starred in Uncle Willie during its 141 performance run. Look Back in Anger was also a minor hit when it was staged at the Golden for six months in 1958. First among them was A Party with Betty Comden and Adolph Green, featuring the duo of Betty Comden and Adolph Green, who premiered in 1958 Also presented in 1959 were The Billy Barnes Revue, and ran for 306 performances, Victor Borge again played the Golden in 1964 with 192 performances of his solo Comedy in Music, Opus 2. This was followed in 1966 by the South African revue Wait a Minim!, which ran more than twice as long, with 457 performances. including After the Rain a comedy that starred Bob Elliott and Ray Goulding for 158 performances. starring Elizabeth Wilson and Tom Aldredge for 245 performances. while Shirley Knight appeared the next year in Kennedy's Children. In 1980, the Golden hosted a short revival of Watch on the Rhine, followed by the premiere of the double bill A Day in Hollywood / A Night in the Ukraine. and the Golden underwent a renovation. The theater reopened that October with Tintypes, a revue that transferred from off Broadway. A revival of Athol Fugard's Blood Knot opened at the Golden in 1985, and All My Sons. The New York International Festival of the Arts premiered Juno and the Paycock on Broadway in 1988, and Eastern Standard premiered the next year, featuring Richard Greenberg in his Broadway debut. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) had started considering protecting the John Golden Theatre as an official city landmark in 1982, with discussions continuing over the next several years. The LPC designated both the facade and the interior as landmarks on November 17, 1987. This was part of the LPC's wide ranging effort in 1987 to grant landmark status to Broadway theaters. The New York City Board of Estimate ratified the designations in March 1988. The Shuberts, the Nederlanders, and Jujamcyn collectively sued the LPC in June 1988 to overturn the landmark designations of 22 theaters, including the Golden, on the merit that the designations severely limited the extent to which the theaters could be modified. The lawsuit was escalated to the New York Supreme Court and the Supreme Court of the United States, but these designations were ultimately upheld in 1992.
1990 жылдардан қазіргі уақытқа дейін
1990 жылы Майкл Файнштейн «Golden» театрында «Концерт: фортепиано және дауыс» атты концертімен өнер көрсетті. Одан кейін «Фальсеттос» (1992) қойылымы 487 рет көрсетілді. Сосын комедиялық актер Джеки Мейсон 1994 жылы ашылып, 340-тан астам қойылымдар өткен «Политически некорректный» спектаклінде «Golden» театрында ойнады. Келесі жылы «Мастер-класс» қойылымы 1997 жылға дейін шамамен 600 рет қойылды. 1998 жылы «The Chairs» қойылымының шектеулі көрсетілімдері, сондай-ақ сол жылы Бродвейден тыс қойылған «Side Man» спектаклі де сәтті болды, ол 1999 жылға дейін жалғасты. 2000 жылдардың алғашқы хиті – 2001 жылы 198 қойылым өткізген «Stones in His Pockets» болды, сондай-ақ 2003 жылы «Брикстондағы Винсент» қойылымы да көрсетілді. 2003 жылы АҚШ Әділет департаментімен жасалған келісім бойынша Шуберттер өздерінің 16 тарихи Бродвей театрларында, оның ішінде «Golden» театрында мүгедектерге қолжетімділікті жақсартуға келісті. Бродвейден көшірілген «Avenue Q» мюзиклі 2003 жылдың 31 шілдесінде «Golden» театрында ашылды және үлкен сәттіге ие болды, бір жыл ішінде өндіріс шығындарын өтеді. «Avenue Q» 2009 жылы қайтадан Бродвейден тысқарыға көшірілген кезде, ол 2500-ден астам қойылыммен «Golden» театрындағы ең ұзаққа созылған қойылымға айналды. 2020 жылдың ортасында ашылуы жоспарланған «Hangmen» қойылымы пандемияға байланысты сол уақытта ресми түрде ашылмады. «Golden» театры 2021 жылдың 13 қазанында «Thoughts of a Colored Man» қойылымымен қайта ашылды, ол жыл соңында жабылды.
In 1990, Michael Feinstein performed at the Golden with his show Concert: Piano and Voice. This was followed by Falsettos (1992), which had 487 performances, The comedian Jackie Mason subsequently starred at the Golden in Politically Incorrect, which opened in 1994 and ran for over 340 performances. It was followed the next year by Master Class, which ran for about 600 performances through 1997. Also successful was a limited engagement of The Chairs in 1998, as well as a transfer of the off Broadway production Side Man later that year, which then ran until 1999. The first hit of the 2000s was Stones in His Pockets in 2001, which ran for 198 performances. as well as Vincent in Brixton in 2003. As part of a settlement with the United States Department of Justice in 2003, the Shuberts agreed to improve disabled access at their 16 landmarked Broadway theaters, including the Golden. The musical Avenue Q, transferred from off Broadway, opened at the Golden on July 31, 2003, and became a major hit, recovering its production cost within a year. By the time Avenue Q transferred back off Broadway in 2009, it had become the Golden's longest running production with over 2,500 performances. The production Hangmen, which was supposed to open in mid 2020, did not officially open at that time due to the pandemic. The Golden Theatre reopened October 13, 2021, with performances of Thoughts of a Colored Man, which closed at the end of the year.