Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"No Time Like the Past" – американдық "The Twilight Zone" телесериалының 112-ші эпизоды. Бұл эпизодта бір ер адам 20 ғасырдың мәселелерінен қашу үшін 19 ғасырдағы көркем қалашада қоныстануға тырысады.
"No Time Like the Past" is episode 112 of the American television anthology series The Twilight Zone. In this episode a man tries to escape the troubles of the 20th century by taking up residence in an idyllic small town in the 19th century.
Сюжет
ХХ ғасырдағы дүниежүзілік соғыстар, атом қарулары және радиоактивті улану сияқты проблемалардан безген Пол Дрисколл әріптесі Харвидің көмегін сұрап, өткен оқиғаларды өзгертіп, қазіргі уақытты жаңартпақ ниетпен уақыт машинасы қолданады. Пол алғаш рет 1945 жылғы 6 тамызда Хиросимаға сапар шегеді және Хиросима полициясының капитанына атом бомбасы туралы ескертуге тырысады, бірақ капитан оны есінен жаңылып сөйлеп тұрған деп есептейді. Содан кейін Пол 1939 жылғы тамызда (келесі айда Екінші дүниежүзілік соғыс басталатынға дейін) Адольф Гитлерді өлтіру үшін Берлиндегі қонақүй бөлмесіне барады, бірақ үй шаруасымен айналысатын әйел есігін қағып, кейін екі SS күзетшісін шақырады. Үшінші тоқталысында Пол 1915 жылғы 6 мамырда "Лузитания" кемесінің бағытын өзгертуге тырысады, бірақ кеме капитаны оның сенімділігіне күмән келтіреді. Пол өткенді өзгерту мүмкін емес деген гипотезаны қабылдайды. Содан кейін ол уақыт машинасымен 1881 жылы Индиана штатының Хоумвилл қаласына барады, ешқандай өзгеріс жасамауға шешім қабылдап, тек қазіргі заманның проблемаларынан азат өмір сүруді көздейді. Ол келгеннен кейін президент Джеймс Гарфилдтің ертең атылатынын біліп, араласуға құмар болғанымен қарсы тұрады. Ол қаладағы пансионда тұрады және мұғалім Әбигейл Слоанмен танысады. Пансиондағы кешкі ас кезінде Ханфорд есімді тұрғын американдық империализмді ынтамен жақтайды. Пол Ханфордты соғыстың мәнін білмей сөйлеп, өзінің ешқандай қақтығысқа қатыспайтынына сенімді болғанын айыптайды, сонымен қатар әлі болжамдауға болмайтын соғыстарға көптеген сілтемелер жасайды. Әбигейл оның сөздеріне таңғалып, оның пікірлерін бөлісетінін айтады, себебі ол Американдық Азамат соғысында әкесі мен екі бауырынан айырылған. Ол Әбигейлге сүйісқандығын білдіреді, бірақ ол болашақ соғыстар туралы бұрынғы сөздерін түсіндіруден бас тартқанда, ол одан суық қарайды. Жергілікті музыканттың бір сөзі Полдың кең тарихи білімін оятып, Хоумвиллдегі мектеп ғимараты күймеден шыққан керосин шамдарынан өртеніп, он екі бала ауыр жарақат алатынын еске түсіреді. Өткенді өзгертуге берген уәдесін орындауға бел буады, бірақ шамды көргенде жылқыларды тоқтатуға тырысады. Вагон иесімен болған жанжалдан кейін жылқылар бақылаусыз қашып кетеді, нәтижесінде ол алдын алуға тырысқан өрт болады. Осыдан кейін Пол Әбигейлге "өткен заман қасиетті" және оған оның туған жерінің адамдары жатады дейді. Ол болашақты тым жақсы біледі және мектептегі өрт сияқты жағдайлардың көптеген себебін оның білуінен туындауы мүмкін деп қорқады. Ол өз уақытына оралып, өткенге бейімделудің орнына болашаққа оң әсер ету үшін бірдеңе жасауға тырысатынын жариялайды.
Disgusted with 20th century problems such as world wars, atomic weapons and radioactive poisoning, Paul Driscoll solicits the help of his colleague Harvey and uses a time machine, intent to remake the present by altering past events. Paul first travels to Hiroshima on August 6, 1945, and attempts to warn a Hiroshima police captain about the atomic bomb, but the captain dismisses him as insane. Paul then travels to a Berlin hotel room to assassinate Adolf Hitler in August 1939 (immediately before the outbreak of World War II the following month), but is interrupted when a housekeeper knocks on his door and later calls two SS guards to his room. On his third stop, Paul tries to change the course of the Lusitania on May 6, 1915, to avoid being torpedoed by a German U boat, but the ship's captain questions his credibility. Paul accepts the hypothesis that the past cannot be changed. He then uses the time machine to go to the town of Homeville, Indiana in 1881, resolving not to make any changes, but just to live out his life free of the problems of the modern age. Upon his arrival, he realizes that President James A. Garfield will be shot the next day, but resists the temptation to intervene. He stays at a boarding house in town and meets Abigail Sloan, a teacher. At one of the boarding house's dinners, a boarder named Hanford vehemently espouses American imperialism. Paul delivers an angry rebuttal in which he accuses Hanford of speaking from ignorance of war and a certainty that he himself will not have to take part in any fighting, while dropping numerous allusions to wars that have yet to take place. Abigail is impressed and privately tells him that she shares his views, having lost her father and two brothers in the American Civil War. He kisses Abigail, but she becomes alienated when he refuses to explain his earlier remarks about future wars. A passing remark from a local musician jogs a memory from Paul's vast historical knowledge: Homeville's schoolhouse will burn down because of a kerosene lantern ejected from a runaway wagon, badly injuring twelve children. He resolves to keep his vow not to change the past, but when he spies the lantern in question he tries to unhitch the horses. The resulting altercation with the wagon owner causes the horses to run wild, inadvertently causing the fire he intended to prevent. Afterward, Paul tells Abigail that "the past is sacred" and belongs to those who are native to it. He knows too much of the future and fears that he will inevitably cause more mishaps like the schoolhouse fire because of it. He returns to his own time and declares that instead of continuing to fixate upon the past, he will now try to do something to positively impact the future.
Соңғы баяндама
1881 жылы шілде айының бір күні болған оқиға. Дрисколл есімді адам келді де кетіп, соның нәтижесінде бір қарапайым сабақ алды, мүмкін, оны Мэри Артемизия Латбери есімді ақыннан жақсы ешкім айта алмас.
Incident on a July afternoon, 1881. A man named Driscoll who came and went and, in the process, learned a simple lesson, perhaps best said by a poet named [[Mary Artemisia Lathbury