Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс композиторы және дирижері Винценц Лахнер (Vincenz) (19 шілде 1811 – 22 қаңтар 1893) – неміс композиторы және дирижері.
German composer and conductor
Vinzenz Lachner (also spelled Vincenz) (19 July 1811 – 22 January 1893) was a German composer and conductor.
Ерте өмір
Рейн-ам-Лехте туған Винценз, Франц Лахнердің, композитор және дирижердің кіші інісі болды. Үлкен Лахнер композитор Франц Шубертпен тығыз қарым-қатынаста болған. Композитор ретінде Винценз көбінесе өздігінен білім алды. Оның алғашқы білімін әкесі Антон Лахнер, қалалық органшы берді. Антонның қайтысынан кейін Винценз Аугсбургте оқыды.
Born in Rain am Lech, Vinzenz was the youngest brother of Franz Lachner, also a composer and conductor. The elder Lachner was known as a close friend of composer Franz Schubert. As a composer Vinzenz was essentially self taught. He was first educated by his father Anton Lachner, the municipal organist. After Anton's death, Vinzenz was schooled in Augsburg.
Мансап
Винценц Аугсбургте музыка сабақтары беріп, күнкөрісін қамтамасыз етіп өтті, бірақ оның ағасы Франц оны Позен ұлы герцогтығындағы Коцевиц графы Мицельскийдің дирижері және үй музыканты қызметіне орналастырды. 1831 жылы ол музыкалық білімін жетілдіру үшін Венаға көшіп, Корольдік операда дирижердің көмекшісі, ал протестант шіркеуінде органшы болды (өзі католик болғанымен). 1836 жылы ол Францтың орнын басып Мангеймдегі сарай дирижері болды, ол онда осы қызметі үшін жоғары бағаланды, сондықтан басқа музыкалық орталықтардан ұсыныстар түскен сайын оның шарты жаңарып, ұзартылып отырды. Ол онда 37 жыл бойы қызмет етті, осы кезеңде Мангейм Германиядағы кез келген қаладан гөрі опералардың ең кең репертуарымен танымал болды. Дегенмен, Лакнер Лондонға дейін саяхаттап, дирижерлік тағылымдар алды. Ол педагог ретінде көптеген таланттармен кездесіп, оларды қолдады. Оның шәкірттерінің ішінде Фриц Штайнбах та болды. Лакнер Макс Брух, Герман Леви және Карл Вольфсон сияқты бірқатар даңқты жас музыканттарды қанаттандырды. Табиғаты консервативті болған Лакнер Рихард Вагнердің культына қарсы шықты, бірақ 1870 жылдардың басында Мангеймде Вагнер қауымдастығының құрылуы оның мансабының аяқталуының бастамасы болды. Вагнердің өзі Мангеймге дирижер болып келді. Бұрын-соңда Франц Лахнерді Мюнхеннен қуған Вагнер, енді Винценц Лахнердің зейнеткерлікке шығуына қол жеткізуге тырысты. (Винценц Вагнердің наразылығын тудырған, Вагнердің «Ұшқан голландық» операсын тоқыраулы нұсқада орындады.) Винценц Лахнер 1873 жылы сарай дирижері қызметінен кетіп, кейін Карлсруэге қоныстанды, онда оқыту ісімен айналысты.
Vinzenz scratched out a living by teaching music in Augsburg until his brother Franz arranged for him to become conductor and house musician for Earl Mycielski of Coscevitz in the Grand Duchy of Posen. In 1831 he moved to Vienna to continue his musical training, becoming assistant conductor at the Court Opera and organist at a Protestant church (though he himself was Catholic). In 1836 he became court conductor at Mannheim in succession to Franz, where he was so highly valued that his contract was renewed and extended whenever he received offers from other musical centres. In all he remained there for 37 years, during which Mannheim had the reputation of performing the largest repertoire of operas of any city in Germany. Nevertheless, Lachner travelled and conducted widely, as far afield as London. As an educator, he encountered and encouraged many. His students included Fritz Steinbach. Lachner encouraged a number of prominent younger musicians, notably Max Bruch, Hermann Levi, and Carl Wolfsohn. Instinctively conservative in his tastes, Lachner stood out publicly against the cult of Richard Wagner, but the formation of a Wagner Association in Mannheim at the beginning of the 1870s was the beginning of the end for his career. Wagner himself came to conduct in Mannheim. Having already engineered the removal of Franz Lachner from Munich, Wagner campaigned for Vinzenz Lachner to be retired. (Vinzenz, to Wagner's rage, had conducted Wagner's opera The Flying Dutchman in a mutilated version.) Vinzenz Lachner retired as court conductor in 1873. He settled afterwards in Karlsruhe, where he continued to teach.
Шығармалары
Лахнердің шығармаларына симфониялар, увертюралар, мерекелік марштар, үрмелі оркестрге арналған шығармалар; D минорындағы месса, 100-ші псаломның музыкалық безендірілуі және басқа да хорлық шығармалар; Шиллердің «Туранот» пьесасына қосымша музыка; «Лагерлебен» атты симфониялық поэма; фортепиано квартеті, скрипка триосы, екі скрипка квартеті, до мажор гаммасындағы 42 вариация, Op. 42, фортепиано немесе скрипка квартеті үшін; виолончель мен фортепианоға арналған «Deutsche Tanzweisen»; фортепиано дуэті үшін лендлерлер жинағы (Брамсқа арналған); және көптеген әндер, олардың «Scherz im Ernst und Ernst im Scherz» циклі оның өмірінде кең танымал болды. Оның «Frauenliebe und Leben» әндер циклі шамамен 1839 жылы пайда болды, Роберт Шуман Адельберт фон Шамиссоның өлеңдерін одан әлдеқайда кейін музыкалық безендіргенге дейін. Оның шығармаларының көпшілігі қайта жаңғыртылған жоқ немесе қайта басылған жоқ, бірақ 2005 жылы жарық көрген скрипка квартеттерінің жазбасы осы жанрдағы талантты композиторды аңғарды.
Lachner's compositions include symphonies, overtures, festive marches, works for wind orchestra; a Mass in D minor, a setting of the 100th Psalm and other choral works; incidental music to Schiller’s Turandot; a tone poem entitled Lagerleben; a Piano Quartet, String Trio, two String Quartets, 42 Variations on the C major scale, Op. 42, for piano or string quartet; Deutsche Tanzweisen for cello and piano; a set of Ländler for piano duet (dedicated to Brahms); and numerous songs of which the cycle Scherz im Ernst und Ernst im Scherz was popular during his lifetime. His song cycle Frauenliebe und leben appeared in c1839, not long before Robert Schumann made his better known settings of Adelbert von Chamisso's poems. Few of his works have been revived or reprinted, though a recording of the string quartets issued in 2005 reveals a minor master of that genre.
Жеке өмір
Лахнер ағайындыларының бәрі сияқты, ол Иоганнес Брамспен дос болды. 1879 жылы ол Брамсқа екінші симфониясының пасторальдық бірінші бөлімінің басында неге тромбондар, туба және барабан соққысын – тромбондар өліммен байланысты болғандықтан – қолданғанын сұраған хат жазды. Брамс оған егжей-тегжейлі жауап беріп, хаттан алған "үлкен және шынайы" қуанышын білдірді, Лахнердің талдауларын ерекше көреген және терең деп атады, содан кейін "Мен өзімнің, шын мәнінде, қатты меланхолияға бой алған адам екенімді мойындауым керек, қара қанаттар үнемі біздің үстімізде қабақтандырып жүр" деді. Лахнер 81 жасында бірнеше инсульттан кейін Карлсруэде қайтыс болды.
Like all the Lachner brothers, he was friendly with Johannes Brahms. In 1879, he wrote a letter to Brahms asking why he had used trombones, tuba, and a drumroll trombones being associated with death early in the pastoral first movement of his Second Symphony. Brahms replied in detail, expressing the "great and genuine" pleasure he received from the letter, calling Lachner's analyses unusually perceptive and insightful, then saying "I would have to confess that I am, by the by, a severely melancholic person, that black wings are constantly flapping above us". Lachner died in Karlsruhe after a number of strokes at age 81.