Кіріспе
Юравенатор – шағын (ұзындығы 75 см) коэлурозаврлық теропод динозаврлар туысы (бірақ 2020 жылғы зерттеу оны мегалозаврдың балапаны деп ұсынды). Дегенмен, Юравенатордың қазбаланған терісінің бір бөлігі (құйрығынан, сегізінші және жиырма екінші омыртқалар арасынан, сондай-ақ артқы аяқтың төменгі бөлігінен) негізінен қалыпты динозавр шашақтарын, әрі қарапайым қауырсын болуы мүмкін іздерді көрсетті. Палеонтолог Сюй Син Nature журналындағы мақаласында бұл жаңалыққа байланысты бастапқыда Юравенатордың құйрығындағы шашақтар ертедегі қауырсынды динозаврлардың қауырсын жабыны қазіргі құстарға қарағанда әртүрлі болғанын білдіруі мүмкін деп болжады. Сюй сондай-ақ Юравенаторды комсогнатид ретінде қарастыруға күмән келтірді, кең аумақты қабыршақты терісінің алғашқы белгі болуы мүмкін екенін айтты. Сюй Юравенатордың және басқа да алғашқы қауырсынды динозаврлардың денесінде қазіргі құстарда тек аяқтарында ғана сақталатын шашақтарға қарағанда көбірек шашақтар болғанын ең мүмкін деп санайды. Сюйдің түсіндірмесі Юравенатордың қазбасын қосымша зерттеу арқылы расталды. Бастапқы сипаттамаға байланысты алғашқы зерттеулер құйрық пен жамбастың үстіңгі бөлігінде жіңішке құрылымдардың, мүмкін, алғашқы қауырсындардың әлсіз іздері табылды. Фотт және авторлар тобы (2020) J. starki голотипімен сақталған адипоцераны, ыдыс-аяқты майлы денелердің қалдықтары ретінде қайта қарастырды.
Juravenator is a genus of small (75 cm long) coelurosaurian theropod dinosaur (although a 2020 study proposed it to be a hatchling megalosauroid However, a patch of fossilized Juravenator skin (from the tail, between the eighth and twenty second vertebra, and lower hind leg) shows primarily normal dinosaur scales, as well as traces of what may be simple feathers. Paleontologist Xu Xing, in his comments on the find in the journal Nature, initially suggested that the presence of scales on the tail of Juravenator could mean that the feather coat of early feathered dinosaurs was more variable than seen in modern birds. Xu also questioned the interpretation of Juravenator as a compsognathid, suggesting the extensive scaly hide could be a primitive trait. Xu considered it most likely that Juravenator and other primitive feathered dinosaurs simply possessed more extensive scales on their bodies than modern birds, which retain scales only on the feet and lower legs. Xu's interpretation was supported by further study of the Juravenator fossil. The first follow up study to the initial description reported that faint impressions of filamentous structures, possibly primitive feathers, were present along the top of the tail and hips. Foth et al. (2020) reinterpreted purported scales preserved with the holotype specimen of J. starki as remains of adipocere, possibly indicating the presence of a fat body.
Ашылуы және атауы
1998 жылдың жазында Айхштадт қаласындағы Юра мұражайы Шамхауптеннің жақын орналасқан бор тас карьеріне палеонтологиялық экспедиция ұйымдастырды. Жоспарланған қазба жұмыстарының соңына қарай, екі ерікті – Клаус Дитер Вайс және оның інісі Ханс Йоахим Вайс – омыртқалы жануарлардың анық қалдықтары көрінетін бор тақтасын тапты. Алғашқы дайындау жұмыстары кішкентай тероподтың басын ашты. Дегенмен, сүйектердің нәзік болуына байланысты, қатты кальций силикаты матрицасын жою баяу және қымбатқа соқты. Зерттеуді жалғастырудың мақұлдығын анықтау үшін қазбаның КТ-сканы жасалды. Нәтижесінде, тек мойын мен құйрықтың шағын бөлігі ғана сақталғандығы анықталды, сондықтан дайындау жұмыстары тоқтатылды. 1999 жылы Гюнтер Виоль бұл жаңалықты ғылыми әдебиетте жариялады. 2001 жылға қарай, қазба кеңінен танымал болды және неміс баспасөзінде «Борсти» деген лақап атпен атала бастады – бұл ат көбінесе қылшық жүнді иттерге беріледі, себебі жаратылыс қылшық протоқуыршақтармен жабдықталған деген болжам бар еді. 2003 жылы мұражайдың жаңа директоры Мартина Кёльбл Эберт дайындау жұмыстарын аяқтауға шешім қабылдады. Дайындаушы Пино Вёлкль қалған сүйектерді ашуға жеті жүз сағат жұмсағаннан кейін, скелеттің дерлік толық сақталғанын анықтады. 2006 жылы Урсула Гёлих және Луис Чиаппе Juravenator starki түрін сипаттап, атады. Туыс атауы Юра тауларының атынан және латын тіліндегі «venator» – «аңшы» деген сөзден алынған. Түр атауы карьер иесі Старк отбасының құрметіне берілген. Зерттеулер комсогнатидтердің осы кейінгі топқа жататынына, әлде олар көне түрлерге жататынына қатысты қайшылықтарды тудырады. Луис Чиаппе мен Урсула Гёлихтің 2010 жылы жариялаған қосымша зерттеулерінде Juravenator анатомиялық құрылысы жағынан Compsognathus-қа ең ұқсас екендігі және егер Compsognathidae табиғи топ болса, оған жататындығы анықталды. Олар сондай-ақ «компсогнатидтер», оның ішінде Juravenator, монофилеттік клада емес, ал примитивті коэлурозаврлардың тобын құрауы мүмкін деген пікірді келтірді. Алайда, 2013 жылы жарияланған кең ауқымды коэлурозаврлар туралы талдау Juravenator-дың Compsognathidae-ге жақын, бірақ оның құрамына кірмейтін коэлурозавр екенін көрсетті. Оның орнына, ол Maniraptoriformes кладынан тыс Ornitholestes-тің жақын туысы ретінде анықталды. Фотт және авторлар (2020) Juravenator-дың тетануран емес, мегалозауроидтар тобының бөлігі болуы мүмкін екенін, мүмкін, Sciurumimus сияқты жақын түрлерімен бірге қарастырды.
Палеобиология
Юравентордың склеральды сақиналарын қазіргі құстар мен бауырымен жорғалаушылармен салыстыру оның түнгі өмір салтына бейімделген болуы мүмкін. Дегенмен, бұл жалғыз белгілі мысалының жас болуына байланысты болуы да мүмкін. 2020 жылы Bell & Hendrickx жүргізген зерттеуде құйрығының екі жағында сақталған ұсақ, дөңгелек құрылымдар анықталды. Олар бұларды крокодилдердің қабықтарындағыдай "тері сезім мүшелері" деп түсіндірді. Егер бұл анықтама дұрыс болса, онда бұл кез келген динозаврдың терісінен табылган алғашқы сезім мүшелері болар еді. Юравентор осы мүшелердің көмегімен судағы балық сияқты жемнің қозғалысын анықтаған болуы мүмкін.
Тафономия
2012 жылы Рейсдорф пен Ваттке Юравентор үлгісінің тафономиясы, яғни оның өліміне, тасымалдануына және қазбаға айналуына әкелетін оқиғалар туралы толыққанды талқылады. Бұл үлгі лагунаға шөгіп, жақын маңдағы аралдардан тасымалданған болуы мүмкін. Жануарды кенеттен келген су тасқыны теңізге айдап жіберген болуы керек, онда ол суға батып қайтыс болған. Сонымен қатар, жануардың жүзіп немесе теңізге қарай ағысымен келіп, немесе өсімдіктерге тікелей отырып, жер үсті ағымдарымен жерленген жеріне жеткізілуі мүмкін. Рафтинг гипотезасын Шамгаптен жерінде табылған ағаш діңдері қолдайды. Өлгеннен кейін бірнеше сағат ішінде теңіз түбіне жеткен болуы керек, әйтпесе денесінде пайда болған газдар оны бір бөлік болып батудан сақтап қалар еді. Жерленген жердің су тереңдігі осындай газдар пайда болғаннан кейін өлекселердің қайта суға шығуын болдырмауға жеткілікті болған. Үлгі көбінесе толық (сүйектері әлі де біріктірілген) күйде табылған, тек бас сүйегі, жамбас белдеуі және құйрықтың алдыңғы бөлігі белгілі бір дәрежеде ажыратылған. Скелет дерлік толық, ал құйрығының жетіспейтін бөліктері қазба жұмыстары кезінде жоғалған болуы мүмкін. Кейбір талқылаулар тау жынысы ішіндегі қалдықтардың бастапқы бағыты, яғни тақтаның жоғары немесе төменгі жағынан дайындалғандығы, немесе жануардың арқасымен немесе құрсағымен жатқандығы туралы болды. Чьяппе мен Голих 2010 жылғы сипаттамасында оның құрсағымен жатқандығын болжады, бұл түсіндірме тақта ішінде табылған аптихус (амонитоның дене бөлігі) арқылы расталады; аптихустар көбінесе қуыс жақтарымен жоғары қарай бағытталған күйде кездеседі. Алайда, бастапқы қазба жұмысын жүргізуші кейінірек үлгі тақтаның төменгі жағында екенін растады, сондықтан ол арқасымен жатқан. 2012 жылы Рейсдорф пен Ваттке іш қуысында майда, дөңгелек тастарды тапты, оларды ооидтар деп түсіндірді. Бұл ооидтар қалыңдығы аз суларда пайда болған және жануардың денесімен бірге жерленген жерге тасымалданған болуы мүмкін. Авторлар Юравентор жағалауда өмір сүрген болуы мүмкін деп болжайды, онда ооидтар жұтылған болуы мүмкін. Сондай-ақ, жануар суға батып, суға сіңген ооидтарды жұтып қоюы да мүмкін. Чьяппе мен Голих үлгімен бірге табылған изоподтардың қалдықтарын анықтап, бұл жануарлар өлексе әлі де жүзіп тұрған кезде оны жеген болуы мүмкін деген қорытындыға келді. 2012 жылы Рейсдорф пен Ваттке изоподтар тірі жануарға паразиттік әсер етуі мүмкін екенін мәлімдеді. Дене теңіз түбіне жеткенде, басы оң жағына, ал құйрығы сол жағына қарай иілген. Теңіз түбінде тек микроорганизмдердің қаптамасы болған, бұл өлексеге жемтік іздеушілердің зиян келтіруіне жол бермеді. Солнхофен архипелагының көптеген басқа үлгілерінен, оның ішінде Компсогнатустан айырмашылығы, Юравентор үлгісі мойны мен құйрығы денеге оралған әдеттегі өлім позында табылған жоқ. Рейсдорф пен Ваттке өлім позының омыртқа бағанасын қамтитын зақымдану кезінде иілгіш байламдардың босауынан пайда болатынын қорытындылады. Юравентор үлгісі мұндай позаны көрсетпейді, өйткені ол арқасымен жатқан, омыртқаның бүгілуіне жол бермейтін.