Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рекс Стоуттың романы. «Есік қоңырауы соқты» – Рекс Стоуттың Неро Вулф детективтік романы, алғаш рет 1965 жылы Viking Press баспасында жарық көрген.
Novel by Rex Stout
The Doorbell Rang is a Nero Wolfe detective novel by Rex Stout, first published by the Viking Press in 1965.
Сюжетке кіріспе
Неро Вольф ФБР-ді телефон тіркеуден, бақылаудан және басқа да мазалаудан тоқтатуға мәжбүрлеу үшін жалданады. Бұл әйел ФБР-ді және оның директоры Дж. Эдгар Гуверді сынаған кітаптың 10 мың данасын таратқан еді. "Есік қоңырауы естілді" кітабы жарық көрген кезде ФБР-ді, оның директоры мен агенттерін жағымсыз бейнелегендіктен көп дау тудырды. Бұл кітап ФБР-ге қоғамдық пікірдің сыншыл көзқарасқа бұрыла бастаған кезінде, Роберт Ф. Кеннеди мен Дж. Эдгар Гувердің қақтығысынан кейін және Бюроның Мартин Лютер Кинг ісін тергеуіне байланысты сынға ұшырағаннан соң жарияланды. Кейбір адамдар кітапты мойындамады: "National Observer" оны "ФБР-ге қарсы айқай-шудан аспайды" деп сипаттады, ал Неро Вольфтың жанкүйері Джон Уэйн журналдағы қысқартылған нұсқасын оқығаннан кейін Рекс Стоутқа қысқа қоштасу хаты жазды. Бірақ Клифтон Фадиман, "Viking Press" басылымында жарияланған "Есік қоңырауы естілді" кітабының жарнамасында, оны "Неро Вольфтың барлық әңгімелерінің ең жақсысы" деп атады.
Nero Wolfe is hired to force the FBI to stop wiretapping, tailing and otherwise harassing a woman who gave away 10,000 copies of a book that is critical of the Bureau and its director, J. Edgar Hoover. The Doorbell Rang generated controversy when it was published, due largely to its unflattering portrayal of the FBI, its director and agents. It was published at a time when the public's attitude toward the FBI was turning critical, not long after Robert F. Kennedy and J. Edgar Hoover clashed and the Bureau was coming under fire for its investigations of Martin Luther King Jr. Some dismissed the book: National Observer described it as "little more than an anti FBI diatribe", and Nero Wolfe fan John Wayne wrote Rex Stout a terse note of goodbye after reading the condensed magazine version. But Clifton Fadiman, quoted in a Viking Press advertisement for The Doorbell Rang, thought it was "the best of all Nero Wolfe stories".
ФБР және ФБР Біреу білмейді
"Қоңырау шалды" романының арқасында Ж. Эдгар Гувердің ФБР ресурстарын қылмыстық тергеуден алып, оны директорының жеке саяси және идеологиялық мүдделеріне жұмсауы көрсетілген. 1964 жылы американдық тергеуші журналист Фред Дж. Кук "The FBI Nobody Knows" атты кітап жариялады, бұл кітапта ол бұрын "The Nation" журналында жариялаған ФБР-дің теріс әрекеттері туралы мақалалары жинақталған. Стаут Гуверді "мегаломан" және "еліміздегі ең жағымсыз адамдардың бірі" деп есептесе де, ол Нью-Йорк қаласындағы кісі өлтіру детективтері мен Вестчестер округі прокуратурасынан жаңа сюжет іздеу үшін, детективтер екеуіне қарсы тұратын ұйымдық қарсыласты іздеу үшін Гувердің ФБР-ін кездейсоқ таңдағанын мәлімдеді. Стоуттың өмірбаянанда Стоуттың Куктың ашық әңгімесін оқығанда ФБР туралы ойға келгені айтылады; Стоут Кукке "Қоңырау шалды" романының автографталған данасын жіберіп, оған "ойынды дұрыс бағыттағаны үшін" алғыс айтты. Стоут бұрын Вулфтың романдарында өзінің саяси көзқарастарын осы деңгейде кеңінен жариялаған емес, және 1975 жылғы "Отбасылық іс" романына дейін мұндайды қайталаған жоқ.
The backdrop to The Doorbell Rang is supplied by J. Edgar Hoover's redirection of the FBI's resources away from its role in criminal investigation and toward its director's own political and ideological ends. In 1964, American investigative journalist Fred J. Cook published The FBI Nobody Knows – collecting in book form several of his articles on FBI abuses that had previously appeared in The Nation. Although Stout considered Hoover a "megalomaniac" and "one of the most objectionable people in our country", he maintained that he had targeted Hoover's FBI almost randomly in search of a new organizational antagonist for his detective duo which would make a good story, as a break from the NYC homicide detectives and the Westchester district attorney's office. Stout's biographer states that Stout hit on the idea of the FBI while reading Cook's exposé; Stout sent Cook an autographed copy of The Doorbell Rang, thanking him for "priming my pump". Stout had not before used a Wolfe book to air his own political views so extensively, and did not do so again until 1975's A Family Affair.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Рейчел Брунер, манхэттендік бай жесір, жақында ФБР-дің ашуына ұшырады. "ФБР-ді ешкім білмейді" атты кітапты оқығаннан кейін, ол бюроның көптеген адалсыздықтарын сынап, оның 10 000 данасын елдегі көрнекті тұлғаларға жіберді. Бірнеше рет мазақталу мен тыңшылыққа ұшырағаннан кейін, ол ФБР-ді өзін жалғыз қалдыруға көндіру үшін Вулфты жалдауға ұсыныс жасайды. Вулф бастапқыда күшті жау жасамауға күдіктенсе де, Брунердің 50 000 долларлық аманасын ұсынғаннан кейін, оны 100 000 долларға, сондай-ақ еңбекақы мен туындаған шығындарға көбейткен кезде көндіріледі. Ол Брунердің жағдайына және кітаптағы аргументтерге де ықылас білдіреді, және қарсыластың қатыгездік танытуына қарсы тұруға шешім қабылдайды. ФБР Вулф пен Арчиді бақылауға алғанда, Вулф ФБР-дің заңсыздықтарының мысалдарын жинап, оларды ФБР-ді кері қайтуға көндіру үшін пайдалануды жоспарлайды. ФБР-дің тыңдау құрылғыларын жеңу үшін Вулф және оның тілмашы Арчи кейде жалған мәлімдемелер жасауға келіседі, бірақ оны жасағанда саусақтарын көтереді; тыңдау құрылғылары дыбысты ғана жазатындықтан, ФБР тыңдаушылары мәлімдеменің шындыққа сәйкес келіп-келмейтінін білмейді. Арчидің алғашқы тергеулері нәтижесіз аяқталады, бірақ ол көп ұзамай Вулфтың дәрігері доктор Волмерден құпия кездесуді сұрайтын анонимді хабарлама алады. Арчи бастапқыда ФБР-дің тұзағына түсіп қалғанын күдіктенсе де, хабарлама инспектор Крамерден келгенін білгенде таңғалады. Крамер ФБР-дің Вулф пен Арчидің жеке тергеушілер лицензиясын алуға тырысқанын айтады. Ол сондай-ақ ФБР агенттері екі ай бұрын бюроға сын мақала жазған журналист Морис Алтхаустың өліміне қатысы болуы мүмкін деген күдікпен жүргенін айтады. Алтхаус пәтерінен атып өлтірілген күйде табылған, бірақ өлімге себеп болған оқ табылған жоқ; сонымен қатар оның зерттеу жазбалары да жоғалып кеткен. Крамер ФБР-дің Вулфты саботаждау және полицияның кісі өлтіру ісін тергеуге кедері келтіруіне қарсы болып, Вулф ФБР-дің Алтхаустың өліміне жауапты екенін дәлелдесе, Вулф пен Арчиге жағымды баяндама жазуға уәде береді. Вулф керісінше, ФБР-дің кісі өлтіруге қатысы жоқ екенін дәлелдеудің өзіне тиімдірек екеніне шешім қабылдайды. Ол сондай-ақ ФБР-ді тұзаққа түсіру жоспарын құрастырады. ФБР-дің Вулфтың кеңсесіне жасырын тыңдау құрылғысын орнатқанына күдіктенген Вулф негізгі күдіктілерді кеңсесіне шақырып, ол ФБР агенттері Алтхаусты өлтіргенін және оны жасырып жатқанына дәлелдер жинап жатқанын жариялайды, ал Арчиге өз тергеуін жүргізуді тапсырады. Арчи Сара Дакостың, Брунердің хатшысы, Алтхаустың пәтерінде тұратынын және кісі өлтірілген түні ФБР агенттерінің пәтерден шығып кеткенін көргенін анықтайды. Вулф пен Арчи оны сұраққа тартып жатқанда, Дакос Алтхаустың танысы емес екенін айтады, бірақ Арчи оған күдікпен қарайды. Ол Дакостың пәтеріне заңсыз кіріп, Дакос пен Алтхаустың қарым-қатынаста болғанын дәлелдейтін дәлелдерді табады. Ол сондай-ақ Алтхаусты өлтірген қаруды да табады. Арчи Дакостың Алтхаусты басқа әйелге үйленуіне байланысты қарым-қатынасын үзгеннен кейін өлтіргенін және оның қаруды артында қалдыруы керектігін түсінеді. Ол оны жаңа жасырын жерге көшіреді, бірақ Вулф пен Арчи оның кінәсін дәлелдемес бұрын Дакостың одан арылатынына алаңдайды. Осы уақыт аралығында Вулф ФБР үшін тұзақ дайындады. Ол өзінің ескі досы және орхидея сүйіктісі Льюис Хьюитпен кешкі асқа шақырып, Арчи мен өзіне ұқсайтын екі актерді жеке жалдайды және оларды қоңыр тасқа, оның оператившілері Сол Панзер, Фред Дюркин және Ори Кэтермен бірге әкеледі. Актерлер Хьюиттің кешкі асына Вулф пен Арчи болып жіберіледі, ал Вулф, Арчи және оператившілер жасырын түрде үйде қалады. ФБР-ге деген күдіктерін және үйді бос қалдыру жоспарларын жариялағаннан кейін, Вулф ФБР-дің мүмкіндікті пайдаланып, оның бар дәлелдерін ұрлап, ФБР агенттері Алтхаусты өлтірді деп күдіктенеді. Сол түні екі агент үйге кірді, бірақ Арчи мен оның қызметкерлері оларды қару ұстап тоқтатып қойды. Вулф олардың куәліктерін тартып алады, өйткені ФБР-дің жеке азаматты мазақтағаны және заңсыз әрекеттер жасағанына нақты дәлелдерді алды. Келесі күні Вулф ФБР-дің жоғары лауазымды қызметкері Ричард Враггпен кездеседі және Брунердің кеңседегі көзқарас арқылы қарап отыруын ұсынады. Вулф куәліктерін қайтарудан бас тартады, бірақ ФБР-ге айыптаудан және оны жариялы түрде ұятқа қалдырудан бас тартуды ұсынады, ал ФБР Брунерді және оған байланысты адамдарды, оның ішінде Арчиді де мазақтауды және бақылауды тоқтатуға келіседі. Ол ФБР агенттері Алтхаустың өліміне жауапты емес екенін дәлелдей алатынын қосады. Врагг Вулфтың талаптарына келіскеннен кейін, Арчи инспектор Крамерге хабарласып, Дакос туралы ақпарат береді. Полиция оның пәтерін тінткеннен кейін, Дакос кісі өлтіруге қатысы үшін қамауға алынады. Вулф содан кейін Враггты және Крамерді кеңсесіне шақырып, олардың арасында келісімге келеді. Врагг Алтхаустың кінәсін дәлелдейтін, ФБР-мен бірге Алтхаустың зерттеу жазбаларын алып кеткен жоғалып кеткен оқты тапсыруға келіседі, ал Крамер ФБР-дің қатысуын жасырады. Врагг пен Крамер Вулфтың келісіміне мәжбүрлікең келеді. Роман Вулф пен Арчидің белгісіз, бірақ маңызды қонағының келуімен аяқталады, ол Дж. Эдгар Гувер болуы мүмкін. Ол ФБР куәліктерін алу үшін жеке келгенін болжай отырып, Вулф оны үйге кіргізбейді, қонақты есіл қоңырауын соғуға мәжбүр етеді.
Rachel Bruner, a wealthy Manhattan widow, has recently incurred the wrath of the FBI. After reading a book called The FBI Nobody Knows, a prominent critique of the many unethical practices of the Bureau, she has mailed 10,000 copies of it to prominent figures across the country. Having endured several incidents of harassment and prying, she offers to hire Wolfe to persuade the FBI to leave her alone. Although initially hesitant of making a powerful enemy, Wolfe is persuaded over Archie’s objections when Bruner offers a $50,000 retainer and then doubles it to $100,000, as well as a fee and any expenses he may incur. He is also sympathetic to both Bruner’s plight and the arguments made in the book, and decides not to withdraw in the face of what he sees as heavy handed and bullying opposition tactics. As the FBI put Wolfe and Archie under surveillance, Wolfe plans to gain examples of FBI malfeasance and use it to persuade the FBI to back down. To defeat the FBI bugs, Wolfe & his speaker agree to occasionally say false things but raise their finger when doing so; as the bugs are sound only, the FBI listeners will not know if a statement was true or false. Archie’s initial investigations prove fruitless, but he soon receives an anonymous message from Dr. Vollmer, Wolfe’s physician, asking for a clandestine meeting. Although initially suspecting an FBI trap, Archie is astonished to learn that the message is from Inspector Cramer. Cramer reveals that the FBI are attempting to have Wolfe and Archie’s private investigator licenses revoked. He also reveals that he suspects that FBI agents may be involved in the murder of Morris Althaus, a freelance journalist who was researching an article critical of the Bureau, two months earlier. Althaus was found shot to death in his apartment, but the fatal bullet was never recovered; in addition, his research notes were also missing. Cramer, who is opposed to the FBI’s efforts to sabotage Wolfe and stonewall the police's homicide investigation, offers to write a report favourable to Wolfe and Archie if Wolfe proves that the FBI are responsible for the murder of Althaus. Wolfe instead decides that it would serve his purposes better to prove that the FBI had no part in the murder. He also devises a plan to trap the FBI. Acting on the suspicion that the FBI have secretly bugged Wolfe’s office, Wolfe gathers the key suspects in his office and publicly claims that he is gathering proof that FBI agents murdered Althaus and are covering it up, while directing Archie to conduct his own investigation. Archie discovers that Sarah Dacos, Bruner’s secretary, lives in the same apartment building as Althaus and claimed to have seen FBI agents leaving the apartment on the night of the murder. When Wolfe and Archie question her, Dacos claims only a casual acquaintance with Althaus, but Archie remains suspicious of her. Acting on a hunch, he breaks into Dacos’s apartment, where he discovers proof that Dacos and Althaus were engaged in an affair. He also discovers the gun that was used to kill Althaus. Archie realises that Dacos murdered Althaus after he broke off their relationship to marry another woman, and that he needs to leave the gun behind. He moves it to a new hiding place, but worries that Dacos will dispose of it before Wolfe and Archie can prove her guilt. Meanwhile, Wolfe has been preparing his trap for the FBI. Publicly arranging a dinner with his old friend and fellow orchid lover Lewis Hewitt, he privately hires two actors resembling himself and Archie and has them smuggled into the brownstone, along with his operatives Saul Panzer, Fred Durkin and Orrie Cather. The actors are sent to Hewitt’s dinner posing as Wolfe and Archie, while Wolfe, Archie and the operatives secretly remain in the brownstone. Having spread his public suspicions of the FBI and his plans for the house to be empty, Wolfe suspects that the FBI will use the opportunity to break in and steal any evidence he has that FBI agents murdered Althaus. Two agents break into the house that night, only to be held at gunpoint by Archie and the operatives. Wolfe confiscates their credentials, having obtained conclusive proof of the FBI's harassment of a private citizen and conduct of illegal activities. The next day, Wolfe meets with senior FBI official Richard Wragg and offers a deal, with Bruner watching through the office peephole. Wolfe refuses to return the credentials, but offers to abstain from pressing charges and publicly embarrassing the FBI, in exchange for the FBI ceasing all surveillance and harassment of Bruner and those connected to her, including Archie and himself. He adds that he can prove that FBI agents were not responsible for Althaus' murder. After Wragg agrees to Wolfe’s terms, Archie approaches Inspector Cramer and gives him a lead on Dacos. After the police search her apartment and find the gun, Dacos is arrested for the murder. Wolfe then gathers Wragg and Cramer in his office and negotiates a deal between them. In exchange for Wragg handing over the missing bullet that will prove Dacos' guilt, taken by the FBI along with Althaus' research notes, Cramer will conceal any involvement on the part of the FBI. Wragg and Cramer reluctantly agree to Wolfe’s deal. The novel ends with Wolfe and Archie receiving an unidentified but important visitor, implied to be J. Edgar Hoover. Speculating that he has come in person to collect the FBI credentials, Wolfe refuses to let him into the house, leaving the visitor to keep ringing the doorbell.
Санаулар мен түсініктемелер
[[File:Stout TDR 2.jpg|right|thumb|Жарналы «The Doorbell Rang» журналының қысқартылған нұсқасын оқығаннан кейін Джон Уэйн Рекс Стаутқа: «Нэро мен Арчиді әрқашан ұнаттым, бірақ сәуір айындағы «Argosy» журналындағы сіздің әңгіменізді оқыдым. Сау болыңыз!» деп хат жазды. Harper's, Books in Brief (желтоқсан 1965) – «Адам әрқашан мырза Стауттың Неро Вулф пен Арчимен көңіл көтеретінін сезінеді, бірақ бұл күрделі, бірақ оңай түсінілетін әңгімелерде бұрын ешқашан осылай айқын болған емес. Бұл – тергеу, мазалау, кісі өлтіру, ФБР туралы әңгіме, әсіресе ФБР және полиция туралы, әдеттегідей, орхидеялар, тамаша тағамдар және ерекше емес, бірақ өткір диалогтармен әсем безендірілген. Көптеген адамдардың рөлі күтпеген жерден бұрмаланған, олардың қалай жазаланатынын көре алмайсыз, бірақ олар осылай жазаланады, сенімді және қызықты.». «The Nation» газеті – «Шүбәсіз, барлық уақыттағы ең жақсы азаматтық бостандықтар туралы құпия». Нэнси Перл, Кітапқа құштарлық – «Стаут өзінің ең жақсы күйінде болғанда, оның зұлымдықпен ақылды сюжеті мен әңгіме айту қабілеті сіз атауға болатын кез келген басқа құпия жазушыдан асып түседі, оның ішінде Агата Кристи, өзінің ерекше дарынды детективі Геркулес Пуароны ойлап тапқан. Стауттың өлімінен кейін мен оның барлық шығармаларын бір-екі жылда қайталап оқып жүрсем де, осы бес романына ерекше қуанышпен ораламын: «Қоңырау шалды»; «Өзіңіз жоспарлаңыз»; «Кітап бойынша кісі өлтіру»; «Бір адамға шампан»; және «Гамбит». Терри Тейшоут, About Last Night, «Неро Вулфпен қырық жыл» (2009 жылғы 12 қаңтар) – «Рекс Стауттың ақылға қонымды, жылдам қозғалатын прозасы бір күн де ескірген жоқ, ал Вулфтың өзі танымал көркем әдебиеттегі ұдайы үлкен эксцентриктердің бірі. Мен соңғы төрт онжылдықты Стауттың романдарын қызығушылықпен оқып, қайта оқып өткіздім, бірақ олар әлі де өз дәмін жоғалтқан жоқ. Мұндай жазуға құштарлық білдіру үшін мен Стауттың кітаптарына қайта-қайта оралам, әсіресе «Қорқыған ерлер лигасы», «Кейбір қабірге қойылған Цезарь», «Сым сөйлеуші», «Көп әйелдер», «Кітап бойынша кісі өлтіру», «Түн ортасына дейін», «Өзіңіз жоспарлаңыз», «Көп клиенттер», «Қоңырау шалды» және «Доксинің өлімі», мен үшін бұл Вулф романдарынан ең жақсысы.». Time, «The Grand Race» (кітап шолу) (5 қараша 1965) – «Стаут бірде өзінің айтуы маңызды деп санайтын барлық нәрсені айтты. Жақсы құпия жазушы, деді ол, оқырманға тек: «Жарысқа қатысайық. Мен кетпекпін, мені ұстап алуға тырыс». «Қоңырау» фильмінде тіпті ФБР жанкүйерлері де оның ептілігіне таңғалады». Дилис Винн, «Қорқыт сыя: Құпия оқырманның серігі» – «Ең көп бағаланған Вулф».
[[File:Stout TDR 2. jpg|right|thumb|After reading the condensed magazine version of The Doorbell Rang, John Wayne wrote to Rex Stout: "Have always enjoyed your Nero and Archie, but I read your story in the April issue of Argosy. Goodbye." Harper's, Books in Brief (December 1965) – "One always feels that Mr. Stout is having fun with his Nero Wolfe and Archie, but never has it been more apparent than in this complicated but easily followed tale. It's a story of sleuthing, harassment, murder, the FBI – very especially the FBI – and the police, with the usual delicious decor of orchids, fine foods, and happily unconventional and pungent dialogue. Almost everybody's role is unexpectedly askew and you don't see how they can all possibly get their deserts, but they do, convincingly and rather hilariously." The Nation – "No doubt about it – the best civil liberties mystery of all time." Nancy Pearl, Book Lust – "When Stout is on top of his game, which is most of the time, his diabolically clever plotting and his storytelling ability exceed that of any other mystery writer you can name, including Agatha Christie, who invented her own eccentric genius detective Hercule Poirot. Although in the years since Stout's death I find myself going back and rereading his entire oeuvre every year or two, I return with particular pleasure to these five novels: The Doorbell Rang; Plot It Yourself; Murder by the Book; Champagne for One; and Gambit." Terry Teachout, About Last Night, "Forty years with Nero Wolfe" (January 12, 2009) – "Rex Stout's witty, fast moving prose hasn't dated a day, while Wolfe himself is one of the enduringly great eccentrics of popular fiction. I've spent the past four decades reading and re reading Stout's novels for pleasure, and they have yet to lose their savor It is to revel in such writing that I return time and again to Stout's books, and in particular to The League of Frightened Men, Some Buried Caesar, The Silent Speaker, Too Many Women, Murder by the Book, Before Midnight, Plot It Yourself, Too Many Clients, The Doorbell Rang, and Death of a Doxy, which are for me the best of all the full length Wolfe novels." Time, "The Grand Race" (book review) (November 5, 1965) – "Stout once said all that he thinks is important to say. A good mystery writer, he wrote, merely tells the reader: "Let's run a race. Here goes my mind, I'm off, see if you can catch me." In Doorbell, even FBI fans will have to admire his agility." Dilys Winn, Murder Ink: The Mystery Reader's Companion – "Most Overrated Wolfe".
ФБР мен есік қоңырауы
"Қолай қауіпті құжаттар: Американың ең ұлы авторларына қарсы құпия соғысты ашу" (1988) кітабын зерттеу барысында журналист Герберт Митганг Стауттың жазушылық мансабының басынан бері ФБР бақылауында болғанын анықтады. Ол Стауттың ФБР досьесінен алуға рұқсат етілген көптеген қатты цензураланған беттердің көбі "Қоңырау естілді" туралы болды:
Researching his book Dangerous Dossiers: Exposing the Secret War Against America's Greatest Authors (1988), journalist Herbert Mitgang discovered that Stout had been under FBI surveillance since the beginning of his writing career. Most of the heavily censored pages he was allowed to obtain from Stout's FBI dossier concerned The Doorbell Rang:
1976 жылғы сәуірдегі Шіркеу комитеті "Қоңырау естілді" Рекс Стауттың атын ФБР-дің "байланыс жасамау тізіміне" енгізуге себеп болғанын анықтады, бұл ФБР-дің ақпаратты саяси мақсатта қолдануының дәлелі ретінде келтірілді.
In April 1976, the Church Committee found that The Doorbell Rang is a reason Rex Stout's name was placed on the FBI's "not to contact list", which it cited as evidence of the FBI's political abuse of intelligence information.
Нерон Вулф (Paramount Television)
1977 жылы Тейер Дэвид «Нерро Вольф» романы негізінде Paramount Television өндірісінде фильм түсіріп, басты рөлді сомдады. Франк Д. Гилрой жазған және режиссерлік еткен фильмде Том Мейсон (Арчи Гудвин), Брук Адамс (Сара Дакос), Биф МакГайр (Инспектор Крамер), Джон Рэндольф (Лон Коэн), Энн Бакстер (Миссис Брунер), Дэвид Хёрст (Фриц Бреннер), Джон О’Лири (Теодор Хорстман) және Сара Каннингэм (Миссис Алтхаус) ойнады. Телесериалға пилоттық эпизод ретінде жоспарланған телефильм 1978 жылдың шілдесінде Тейер Дэвидтің қайтысынан кейін тоқтатылды. «Нерро Вольф» ақыры 1979 жылдың 18-19 желтоқсанында ABC телеарнасының түнгі бағдарламасы ретінде көрсетілді. Бір жыл өткен соң Paramount «Нерро Вольф» атты апталық сериалды шығарды, ол 1981 жылдың 16 қаңтарынан 25 тамызына дейін NBC телеарнасында көрсетілді. Екінші эпизод «Есіктің алдындағы өлім» Стивен Даунингтің түпнұсқа әңгімесі болды, сонымен қатар «Қоңырау сыңғырлады» романының элементтерін де қамтыды. Уильям Конрад пен Ли Хорсли тиісінше Неро Вольф және Арчи Гудвин рөлдерін сомдады. Кастқа Джордж Восковец (Фриц Бреннер), Роберт Кут (Теодор Хорстман), Джордж Вайнер (Саул Панцер) және Аллан Миллер (Инспектор Крамер) кірді. Джордж МакКоуэн режиссерлік еткен «Есіктің алдындағы өлім» 1981 жылдың 23 қаңтарында эфирге шықты.
In 1977, Thayer David filmed and starred in Nero Wolfe, a Paramount Television production based on the novel The Doorbell Rang. Written and directed by Frank D. Gilroy, the film costarred Tom Mason (Archie Goodwin), Brooke Adams (Sarah Dacos), Biff McGuire (Inspector Cramer), John Randolph (Lon Cohen), Anne Baxter (Mrs. Bruner), David Hurst (Fritz Brenner), John O'Leary (Theodore Horstmann) and Sarah Cunningham (Mrs. Althaus). Intended as the pilot for a TV series, the made for TV movie was shelved due to Thayer David's death in July 1978. Nero Wolfe was finally broadcast December 18–19, 1979, as an ABC TV late show. A year later, Paramount produced Nero Wolfe, a weekly series that ran January 16 – August 25, 1981, on NBC TV. The second episode, "Death on the Doorstep", was an original story by Stephen Downing that also incorporated elements of the novel The Doorbell Rang. William Conrad and Lee Horsley star as Nero Wolfe and Archie Goodwin. Other members of the cast include George Voskovec (Fritz Brenner), Robert Coote (Theodore Horstmann), George Wyner (Saul Panzer) and Allan Miller (Inspector Cramer). Directed by George McCowan, "Death on the Doorstep" aired January 23, 1981.
()
"Қоңырау шалды" итальяндық RAI телеарнасы түсірген Неро Вольф фильмдерінің сериясына бейімделді. Джулиана Берлингюердің режиссерлігімен, Эдоардо Антонның телепьесасы негізінде "Неро Вольф" алғаш рет 1969 жылдың 11 наурызында көрсетілді. Ақ-қара телефильмдер сериясында Тино Буаццелли (Неро Вольф), Паоло Феррари (Арчи Гудвин), Пупо Де Лука (Фриц Бреннер), Ренцо Палмер (Инспектор Крамер), Роберто Пистоне (Саул Панзер), Марио Ригетти (Орри Кэтер) және Джанфранко Варетто (Фред Дюркин) рөлдерін сомдады. "Il pesce più grosso" фильмінің актерлік құрамында Паола Борбони (Синьора Брунер), Сильвия Монелли (Синьора Дакос), Энрико Лузи (Квейл), Лия Ангелери (Синьорина Альтхаус), Бруно Смит (Жарвис), Симона Маттиоли (Кирби) және Фернандо Каяти (Врагг) де бар.
The Doorbell Rang was adapted for a series of Nero Wolfe films produced by the Italian television network RAI (italic=no). Directed by Giuliana Berlinguer from a teleplay by Edoardo Anton, Nero Wolfe: italic=unset first aired March 11, 1969. The series of black and white telemovies stars Tino Buazzelli (Nero Wolfe), Paolo Ferrari (Archie Goodwin), Pupo De Luca (Fritz Brenner), Renzo Palmer (Inspector Cramer), Roberto Pistone (Saul Panzer), Mario Righetti (Orrie Cather) and Gianfranco Varetto (Fred Durkin). Other members of the cast of Il pesce più grosso include Paola Borboni (Signora Bruner), Silvia Monelli (Signora Dacos), Enrico Luzi (Quayle), Lia Angeleri (Signorina Althaus), Bruno Smith (Jarvis), Simone Mattioli (Kirby) and Fernando Cajati (Wragg).