Нэро Вулф: Америкалық детектив және оның серігі Арчи Гудвин

Кіріспе

Көркем кейіпкер. Рекс Стоуттың көркем детективі

Неро Вольф – 1934 жылы американдық детектив жазушы Рекс Стоут жасаған, зерек, семіз және ерекше көркем детектив. Вольф Черногорияда дүниеге келген, бірақ оның өткені құпия. Ол Нью-Йорктегі Батыс 35-ші көшедегі сәнді қоңыр тас үйінде тұрады және кітап оқудан, орхидеяларын күтуден немесе оның аспазы Фриц Бреннер дайындаған тамаша тағамдарды жеуден оны алаңдатар кез келген нәрсе үшін үйінен шығудан жиі бас тартады. Вольфтың өткір ойлы, әдемі жас құпия хатшысы Арчи Гудвин, әдемі әйелдерге назар аударады, оқиғаларды баяндайды және детективтің генийі үшін жанқиярлық жұмыстарды атқарады. Стоут 1934 жылдан 1975 жылға дейін Вольф туралы 33 роман және 41 повесть мен әңгіме жариялады, олардың көпшілігі Нью-Йорк қаласында өрбіген. Бұл оқиғалар кино, радио, теледидар және сахнаға бейімделген. Неро Вольфтің туындылары әлемдегі ең ірі детектив конвенциясы – Бухеркон 2000-да «Ғасырдың үздік детективтік сериясы» номинациясына ұсынылды, ал Рекс Стоут «Ғасырдың үздік детектив жазушысы» номинациясына ие болды.

Атау таңбасы

Мен әрқайсымыздың өмірбаяндық очерктерімен бастауды ұсынамын, міне, менікі. Мен Черногорияда тудым және балалық шағымды сонда өткіздім. Он алты жасымда саяхаттауды шештім, және он төрт жыл ішінде Еуропаның көп бөлігімен, Африканың аздаған бөлігімен және Азияның үлкен бөлігімен түрлі рөлдерде және қызметтерде таныстым. 1930 жылы осы елге келдім, кедей емес едім, осы үйді сатып алып, жеке детектив ретінде жұмыс істедім. Мен АҚШ азаматымын. Ниро Вулф "Төртінші шілдедегі пикник" (1957) романында күдіктілерге айтқан сөздері. Неро Вулфтың әңгімелері жазылған кезбен бірдей уақытта өрбиді және өзгеретін ландшафт пен қоғамды көрсетеді, бірақ олардағы басты кейіпкерлер есеймейді. Рекс Стоуттың 1949 жылы дайындаған хабарламасына сәйкес, Неро Вулфтың жасы 56-да, бірақ бұл әңгімелерде тікелей айтылмаған. Бірінші Вулф романында Арчи нәсілшілдік сөз қолданады, содан кейін Вулф оны кінәлайды, бірақ 1964 жылы "Өлуге құқық" жарық көрген кезде нәсілшілдік айыптаулар көбінесе Стоуттың қарсы кейіпкерлері қолданды. Көптеген рецензенттер мен сыншылар Арчи Гудвинді Неро Вулфтың туындыларының нағыз басты кейіпкері деп санайды. Вулфпен салыстырғанда Арчи – іс-қимылға толы, қатал және көшеде өмірдің қыр-сырын білетін адам. Оның баяндау стилі жеңіл және көрнекті. Кейбір сарапшылар мұны Стоуттың Дашиэлл Хэмметтің Сэм Спейдінің қатал мектебін Шерлок Холмс немесе Агата Кристидің Геркулес Пуароның мәдениеттілігімен біріктірудің әдейі тәсілі деп қарастырады. Бірақ Арчи детективтік жанрға маңызды үлес қосқаны сөзсіз. Бұрын доктор Уотсон немесе Артур Гастингс сияқты серіктер сенімді серіктер мен баяндаушылар ретінде қолданылды, бірақ олардың ешқайсысы Арчи сияқты толыққанды тұлғаға ие болған жоқ немесе сюжеттің ажырамас бөлігі болған жоқ.

Үй шаруашылығы

Фриц Бреннер – ерекше дағдылы швейцариялық аспаз, ол Вольфтың тамағын дайындап, береді, Вольф кейде Рустерман мейрамханасында тамақтанған кездерден басқа. Фриц сонымен қатар үйдің үй шаруашылығын басқарушысы және батлері болып табылады. Теодор Хорстман – орхидеялар бойынша сарапшы, ол Вольфқа өсімдіктер бөлмелерінде көмектеседі.

"Терілер"

Саул Панзер – Неро Вольф Арчи Гудвинге көмек көрсету үшін немесе Арчи білмейтін жұмыстарды орындау үшін жиі жалдайтын, өте тәжірибелі жеке детектив. Арчи Саульдің керемет жады туралы, әсіресе адамдардың жүзін жатқа алу қабілеті туралы жиі айтады. Фред Дюркин – қара жұмыс істейтін тергеуші, көбінесе бақылау сияқты еңбекке талап ететін жұмсақ тапсырмаларға жалданады. Ори Кэтер – Арчидің орнында отыруға өте лайықты, әдемі және тартымды детектив.

Достар

Лон Коэн – «Нью-Йорк Гәзеті» газетінің қызметкері, Арчидің қылмыстық жаңалықтарға қол жеткізу жолы. Лон газетте ресми лауазымға ие емес, бірақ баспагердің кеңсесінен екі есік қашықтықтағы бөлмеде орналасқан. Арчи жиі Лоннан ағымдағы немесе болашақ клиенттер туралы ақпарат сұрайды және Вулфтың істеріне қатысты Лонға эксклюзивті материалдар мен кейде фотосуреттер ұсынып, оған жақсылық жасайды. Лон Арчидің покерде ойнайтын достарының бірі. Лили Роуэн – мұрагер және қоғамдық өмірге белсенді қатысушы, көбінесе Арчидің романтикалық серігі ретінде көрінеді, бірақ Лили мен Арчи екеуі де тәуелсіз және үйлену немесе отбасын құруға ниетті емес. (Олардың жақын, үздіксіз, бірақ тек бір-біріне арналмаған қарым-қатынаста екені айтылады.) Лили «Кейбір көмілген Цезарь» романында таныстырылды, бірнеше әңгімелерде пайда болды (және басқаларында еске алынды) және бірнеше істе көмектеседі. Марко Вукчич – Вулф бала кезінен таныс, мүмкін туысқан (өйткені «вук» сөзі «қасқыр» дегенді білдіреді). Вукчич Манхэттендегі жоғары деңгейлі «Рустерман» мейрамханасының иесі. «Үздік отбасыларда» (Вулф оған сенімхат берген) кітабында, ол Нью-Йоркте Вулфты есімімен шақыратын жалғыз адам. Вулф Вукчичтің өсиетін орындаушы болып табылады және Вукчичтің қайтысынан кейін «бірнеше жыл» Рустерманды сенімгер ретінде басқарады. Льюис Хьюит – орхидея гүлдерін ұнататын бай адам, Вулф оған бір қызмет жасаған («Қара орхидеялар» романында айтылғандай). Ұзақ уақытқа кеткен кезде («Үздік отбасыларда»), Вулф өзінің орхидеяларын күтімге Хьюитке жібереді. Вулф кейде Хьюиттен кәсіби қызметтер сұрайды («Қоңырау соғылды») және Хьюит кем дегенде бір досын, Миллард Байноны, Вулфтың көмегін сұрауға жіберді («Шығыс шеруі»). Натаниел Паркер – Вулфтың адвокаты (немесе кейде Вулфтың ұсынысы бойынша клиенттің адвокаты), егер адвокат қана қажет болса. Кейіпкердің аты «Генри Х. Барберден» дамыды; «Тұтқынның базасында» (1952) адвокаттың аты Натаниел Паркер, бірақ «Алтын жәндіктерде» (1953) Генри Паркер, содан кейін серияның соңына дейін Натаниел Паркерге қайта оралады. Паркер – ескі дос, оның қызығушылықтары кең: мысалы, Паркер «Қиянатқа қарсы иммунитет» романында Вулфпен француз тілінде сөйлеседі. Доктор Волмер – Вулфтың көршісі және досы, медициналық дәрігер. Вулф Волмерді үйдің ішінде өлі дене табылған кезде немесе медициналық көмек қажет болған кезде шақырады. «Сайқын сөйлеуші» романында Волмер Вулфты ешкім сұраққа тарта алмайтындай немесе көре алмайтындай ауыр ауруға шалдықтырады. Волмер Луис Ронидің денесін «Екінші мойындауда» Вулф үшін тексереді және «Қоңырау соғылды» романында Кремер мен Арчидің арасында делдалдық жасайды. Волмердің достықтан басқа себебі – Вулфтың бірнеше жыл бұрын шантаж жасаушымен күресуге көмектескені. Волмердің үйі (немесе, мүмкін, Вулфтың үйі) 35-ші көшеде уақыт-уақытпен жылжып тұрады. «Түн ортасына дейін» кітабының 5-тарауында үйлердің арасы отыз метр, «Соңғы қорытынды» кітабының 6-тарауында алпыс метр, ал «Қылмыс үшін маска» кітабының 2-тарауында екі жүз метр арақашықтықта екені айтылады. «Өліммен кездесуге шақырылды» кітабында үйлер «бір блокта» орналасқандығы көрсетілген. Карла Ловчен – Вулфтың асырап алған қызы, ол тек екі әңгімеде ғана пайда болады: «Менің өлі денемнен» және «Қара тау».

Lon Cohen – of the New York Gazette, Archie's pipeline to breaking crime news. Lon apparently has no official title at the Gazette but occupies a room just two doors down from the publisher's corner office. Archie frequently asks Lon for background information on current or prospective clients, and returns those favors by providing Lon exclusives, and occasional photos, concerning Wolfe's cases. Lon is also one of Archie's poker playing pals. Lily Rowan – heiress and socialite, often appears as Archie's romantic companion, although both Lily and Archie are fiercely independent and have no intention of getting engaged or settling down. (It is implied that they enjoy an intimate, ongoing but nonexclusive relationship.) Lily was introduced in Some Buried Caesar, appears in several stories (and is mentioned in passing in others), and assists in a couple of cases. Marko Vukčić – A fellow Montenegrin whom Wolfe has known since childhood, possibly a blood relative (since "vuk" means "wolf"). Vukčić owns the high class Rusterman's Restaurant in Manhattan. According to In the Best Families (in which Wolfe gives him power of attorney), he is the only man in New York who calls Wolfe by his first name. Wolfe is executor of Vukčić's will and, following Vukčić's death, runs Rusterman's as a trustee for "a couple of years". Lewis Hewitt – well heeled orchid fancier, for whom Wolfe did a favor (as told in "Black Orchids"). During a prolonged absence (In the Best Families), Wolfe sends his orchids to Hewitt for care. Wolfe occasionally asks professional favors of Hewitt (as in The Doorbell Rang), and Hewitt has sent at least one friend, Millard Bynoe, to ask Wolfe's assistance ("Easter Parade"). Nathaniel Parker – Wolfe's lawyer (or occasionally a client's lawyer, on Wolfe's recommendation) when only a lawyer will do. The character name evolved from "Henry H. Barber"; in Prisoner's Base (1952) the lawyer's name is Nathaniel Parker, but in The Golden Spiders (1953) it's Henry Parker, and then reverts to Nathaniel Parker for the rest of the series. Parker is an old friend, and has a broad scope of interests: e. g., Parker converses with Wolfe in French, in "Immune to Murder". Doctor Vollmer – a medical doctor who is Wolfe's neighbor and friend. Wolfe calls upon Vollmer whenever a dead body is discovered, or medical attention is required, at the brownstone. In The Silent Speaker, Vollmer contrives an illness severe enough that Wolfe cannot be questioned or even seen by anyone. Vollmer examines Louis Rony's corpse for Wolfe in The Second Confession and acts as a go between for Cramer and Archie in The Doorbell Rang. Vollmer's motivation, aside from friendship, is that Wolfe helped him out with a would be blackmailer years ago. Vollmer's house (or perhaps Wolfe's) moves along 35th Street from time to time. In chapter 5 of Before Midnight the houses are said to be thirty yards apart; in chapter 6 of The Final Deduction the distance is sixty yards; and in chapter 2 of "Disguise for Murder" the distance is two hundred yards. "Cordially Invited to Meet Death" is less specific, placing the houses "on the same block". Carla Lovchen – Wolfe's adopted daughter, who appears in only two stories, Over My Dead Body and The Black Mountain.

Басқа серіктестер

Билл Гор – ерікті оперативші, Уолфке қосымша көмек қажет болған кезде кейде шақырылатын. Джонни Кимс – Уолфке кейде шақырылатын бос жұмысшы. Ол өзінің соңғы рет "Өлсе де жақсы болар еді" романында пайда болады. Теодолинда (Дол) Боннер және Салли Корбет (сонымен қатар Салли Колт) – Уолф қажеттілікке қарай жұмысқа алатын әйел оператившілер. Олар "Төбеде детективтер" повесінде де маңызды рөл атқарады. Дол Боннер – "Қолғаптағы қолғап" романының басты кейіпкері, бұл – құпия романдағы басты кейіпкер ретінде әйел жеке детективтің ерте мысалы. Дол Боннер және оның агенттік оператившілері Уолфтың бірнеше құпияларында әйел оператившілері қажет болатын жағдайларда пайда болады, мысалы "Ана аңшылығы" (Вулфтің тұтқындалудан қашу үшін үйінен қашуға мәжбүр болған сирек оқиғалардың бірі). Дель Баском – Манхэттендегі ірі конвенциялық детективтік агенттіктің тәуелсіз тергеушісі. Уолф кейде Баскомға көп адам қажет болған кезде (мысалы, "Үнсіз сөйлеушіде" болғандай) қосалқы келісімшарт жасайды. Герб Аронсон мен Ал Голлер – Арчиге мобильді бақылау жұмыстарына көмектесетін достық такси жүргізушілері. Этельберт Хичкок – Уолфтың Лондондағы байланысы, ол Еуропадағы сұрауларды жүзеге асырады. Ол көбінесе тек тегімен ғана танылатын болса да, "Резеңке лентада" (10-тарау) Арчи оны Этельберт Хичкок деп атайды, "Мен бұл есімді тіпті Англияда да тыңшы үшін ең нашар есім деп санаймын". Уолф оны "Мен өлгенімде" (15-тарау) романында ФБР тергеушісі Сталлмен сөйлескенде толық атымен атайды. Бірнеше жыл өткен соң, "Қара тау" (4-тарау) романында Вольф пен Арчиді әуежайда Джеффри Хичкок қарсы алады. Феликс Курбе – Марко Вукчичтің қайтысынан кейін "Рустерман" мейрамханасының бөлік иесі және менеджері. Феликс "Удың әрекеті" және "Отбасылық іс" романдарында маңызды рөл атқарады, онда оның тегі Мауэрге ауыстырылады. "Қара тауда" оның тегі Мартин.

Басқа пастичтер

Морис Ричардсонның "Әлемдегі соңғы детектив оқиғасы" (1946) – Шерлок Холмс пастиші, онда Неро Вольфпен бірге қылмыстық әдебиет тарихынан көптеген детективтер мен жауыз мінезділер де кездеседі. Алғаш рет 1946 жылғы мамыр айында британдық "Лилипут" журналында жарияланған бұл әңгіме кейіннен "Эллери Куинс Мистери" журналында (1947 жылғы ақпан) қайта басылды. Виола Бразерс Шор "Факсимильдің ісі" (1948) атты пародия жазды, онда Нерисса Вулф, Саманта Спейд және Элси Куин Ширли Холмсқа құпияны ашуға көмектеседі. Бұл оқиға 1948 жылғы қазан айында Ellery Queen's Mystery Magazine журналында жарық көрді. Томас Нарцежак өзінің "Жалған және жалғанның қолданылуы" (Librairie des Champs Elysées 1952) жинағына Рекс Стоуттың "Қызыл орхидея" (L'orchidee rouge) атты "Неро Вольф" пастишін қосты. Бұл әңгімені Лоуренс Г. Блохман 1961 жылғы қаңтар айында Ellery Queen's Mystery Magazine журналына аударды. Марион Мейнварингтің 1954 жылғы "Пастиштегі кісі өлтіру" романында тоғыз белгілі ойдан шығарылған детектив, соның ішінде Неро Вольф ("Траян Бир" рөлінде) пародияланды. Рэндалл Гарретттің "Лорд Дарси" романында "Тым көп сиқыршылар" (1966) Лондон маркизі, Неро Вольф сияқты көрінетін және сөйлейтін, ешқашан үйден шықпайтын және гибридті өсімдіктеріне қатты қызығушылық танытатын семіз гений пайда болады. Оның көмекшісі – лорд Бонтриомф ("Гудвин" сөзбе-сөз француз тілінен аударған), ол алғаш рет өсімдіктер көрмесін қарап тұрған күйде көрінеді ("Қара орхидеялар" фильміндегі Арчи сияқты), ал аспазшысы Фриц Бреннерге ұқсайды. Атауы Неро Вольфтың көптеген әңгімелеріне, "Тым көп аспаз" (1938) бастап "Тым көп клиенттерге" (1960) дейін құрмет көрсетеді. Лоуренс Блоктың "Қылмыспен сүйісу" (1974) және "Жоғарыңғысы жоқ тюльпан" (1975) – ақылға қонымды баяндаушы Чип Харрисонның Лео Хейгтің көмекшісі ретінде жұмыс істейтін, Неро Вольфты (Манхэттендегі үйінде орхидеялардың орнына тропикалық балықтарды өсіретін) еліктейтін сырлы романдар. Блок кейіпкерлерді "Рождество қаншалықты қараңғы бола алады" (1997) атты қысқа әңгімесінде қайта қарады, бұл әңгімені Отто Пенцлер тапсырыс берген және "Құпия кітап дүкеніндегі Рождество" (2010) жинағына енгізген. Джулиан Саймонстың "Ұлы детективтер: жеті түпнұсқа тергеу" (1981) кітабында "Арчи Гудвин еске алатын" атты әңгімесі бар. Автордың Арчи Гудвинмен зейнеткерліктегі сұхбатын Том Адамс суреттеген. Джон Лескроарт өзінің "Холмс ұлы" (1986) және "Распутиннің кек алуы" (1987) романдарында басты кейіпкер Аугуст Лупаның (Шерлок Холмс пен Айрин Адлер ұлы) кейін Неро Вольфқа айналуына қатысты көптеген меңзеулер жасайды. Чарльз Э. Бернс, The Wolfe Pack-тің негізін қалаушысы, Вольф пен Арчидің "Firecrackers" (1990) әңгімесінде қалай танысқанын баяндайды, бұл пастиш "Nero Wolfe: The Archie Goodwin Files" (2005) жинағына енгізілген, оны Марвин Кей редакциялаған. Уильям Л. ДеАндреаның "Отпен жазылған" (1995) атты тарихи құпиясы, Ескі Батыста, шекаралық заңгер Льюис "Лобо" Блэкке арналған. Арқасынан оқ атқаннан кейін мүгедек арбаға отырғызылып, Блэк газетті басқарады және оған өмірбаянын жазушы репортер Куинн Букер көмектеседі. ДеАндреа "Құдіретті эликсир" (1997) атты жалғасын аяқтады, ол өлімінен кейін жарық көрді. Алан Ваннеман, екі романдық Шерлок Холмс пастишінің авторы, сондай-ақ 2000-шы жылдардың басында "Үш оқ: Жаңа Неро Вольф Үштігін" жазды. Үш повестьтің біріншісі бастапқы уақыт сызығында (1930 жылдар) өтеді, ал соңғы екі әңгімеде Неро Вольф, Арчи Гудвин және қалғандары 21-ғасырға, 9/11 Нью-Йорктан кейін "онлайн дәуірге" көшіріледі. Трилогияны тегін жүктеуге болады. Лорен Д. Эстлмен Клаудиус Лионды жаратты, ол Неро Вольфтың өмір салтына қатты құмар болғандықтан, оны қайталайды, бірақ айырмашылығы соншалық, оның құрметіне заңмен іс қозғауға құқығы жоқ. Бұрынғы қылмыскер Арни Вудбайн комикстердің әңгімесін баяндайды (Ellery Queen's Mystery Magazine журналында жарияланған), оның ішінде "Кім Неро Вольфтан қорқады?" (2008 жылғы маусым), "Бұрқақты шақырған бала" (2008 жылғы қыркүйек-қазан айлары) және "Бұрқақты есікте" (2009 жылғы ақпан). Дейв Дункан "Венеция трилогиясын" (2007-2009 жж.) жазды, оның басты рөлін аңызға айналған көзқарасшы, астролог және дәрігер Маэстро Нострадамус ойнайды, ол Италияның Венеция билеушілерінің құпиясын шешіп, үйінен ешқашан шықпайды. Оның орнына ол жас семсерші Альфео Зенонды қала бойынша түрлі тергеу тапсырмаларына жібереді, ілмек іздеп, сұхбаттар ұйымдастырады және әдетте бір нәрсе болғанша қиындық тудырады. Нострадамус әйелдерді де осылай жек көреді, ал Альфеоның басты романтикалық серіктесі Лили Роуэнге (тәуелсіз қоғамның астанасы) ұқсас жоғары дәрежелі куртизан. Дэвид Лэнгфорд "Егер көзқарас өлтіре алса" атты қысқа әңгімесін жазды. ...

Maurice Richardson's "The Last Detective Story in the World" (1946) is a Sherlock Holmes pastiche in which Nero Wolfe appears along with many other detectives and villains from crime fiction history. First printed in the May 1946 issue of the British magazine Liliput, the story was reprinted in Ellery Queen's Mystery Magazine (February 1947). Viola Brothers Shore wrote a parody titled "A Case of Facsimile" (1948) in which Nerissa Wolfe, Samantha Spade and Elsie Queen assist Shirley Holmes in solving a mystery. The story appeared in the October 1948 issue of Ellery Queen's Mystery Magazine. Thomas Narcejac included a pastiche of Rex Stout's Nero Wolfe titled The Red Orchid (L'orchidee rouge) in his collection Faux et usage de Faux (Librairie des Champs Elysées 1952). The story was translated by Lawrence G. Blochman for the January 1961 issue of Ellery Queen's Mystery Magazine. Marion Mainwaring's 1954 novel Murder in Pastiche parodies nine famous fictional detectives, including Nero Wolfe (as "Trajan Beare"). Randall Garrett's Lord Darcy novel Too Many Magicians (1966) includes an appearance by the Marquis of London, a fat genius who looks and talks like Nero Wolfe, never leaves home, and is intensely interested in his hybridized plants. He has an assistant, Lord Bontriomphe (a literal French translation of "Goodwin"), who is first seen examining an exhibition of plants (like Archie in "Black Orchids"), and a cook corresponding to Fritz Brenner. The title pays homage to that of many Nero Wolfe stories, from Too Many Cooks (1938) to Too Many Clients (1960). Lawrence Block's Make Out with Murder (1974) and The Topless Tulip Caper (1975) are tongue in cheek mystery novels in which wisecracking narrator Chip Harrison is assistant to Leo Haig, a fat detective who explicitly emulates Nero Wolfe (raising tropical fish instead of orchids in his Manhattan brownstone). Block revisited the characters in "As Dark as Christmas Gets" (1997), a short story commissioned by Otto Penzler and collected in Christmas at The Mysterious Bookshop (2010). Julian Symons's Great Detectives: Seven Original Investigations (1981) includes his story "In Which Archie Goodwin Remembers". The author's interview with Archie Goodwin in retirement is illustrated by Tom Adams. John Lescroart places numerous clues in his novels Son of Holmes (1986) and Rasputin's Revenge (1987) to suggest that the main character, Auguste Lupa (the son of Sherlock Holmes and Irene Adler), later becomes Nero Wolfe. Charles E. Burns, a charter member of The Wolfe Pack, relates how Wolfe and Archie met in "Firecrackers" (1990), a pastiche collected in Nero Wolfe: The Archie Goodwin Files (2005), edited by Marvin Kaye. William L. DeAndrea's Written in Fire (1995), a historical mystery set in the Old West, features frontier lawman Lewis "Lobo" Blacke. Confined to a wheelchair after he is shot in the back, Blacke takes over a newspaper and is assisted by reporter Quinn Booker, who becomes his biographer. DeAndrea completed a sequel, Fatal Elixir (1997), published posthumously. Alan Vanneman, a published writer of two novel length Sherlock Holmes pastiches, also wrote Three Bullets: A New Nero Wolfe Threesome in the early 2000s. The first of the three novelettes takes place in the original timeline (1930s), while the last two stories see Nero Wolfe, Archie Goodwin and the rest transferred to the 21st century, post 9/11 New York, to the "online era". The trilogy can be freely downloaded. Loren D. Estleman created the rotund amateur detective Claudius Lyon, who is so obsessed with Nero Wolfe's style of life that he duplicates it with just enough of a difference that his idol will not be entitled to take legal action. Ex con Arnie Woodbine narrates the comic stories (printed in Ellery Queen's Mystery Magazine), which include "Who's Afraid of Nero Wolfe?" (June 2008), "The Boy Who Cried Wolfe" (September–October 2008) and "Wolfe at the Door" (February 2009). Dave Duncan wrote the Venice Trilogy (2007–2009), starring the legendary clairvoyant, astrologer, and physician Maestro Nostradamus, who solves mysteries for the rulers of Venice, Italy while never leaving his apartments. Instead he sends the young swordsman Alfeo Zeno on various investigative tasks around the city, seeking clues, arranging interviews, and generally stirring up trouble until something happens. Nostradamus holds a similar disdain for women, and Alfeo's primary romantic partner is a highly ranked courtesan, similar in station to Lily Rowan (an independent socialite). David Langford wrote the short story "If Looks Could Kill" for the Midnight Rose anthology EuroTemps (1992), featuring the Wolfe pastiche Caligula Foxe, a London based detective in a world where some people have paranormal abilities, although Foxe is offended by any suggestion his own deductive skills might qualify as such. Like Wolfe, Foxe seldom leaves his home (an "old house in Westbourne Terrace") and is prone to "relapses". He cultivates paranormal saprophytes. The story is narrated by his legman Charlie Goodman, and other characters include their chef Franz, fellow detectives Paul Sanza, Terry Carver and Sally Cole, and Government official Mr Cream (a near anagram of Cramer). In the collection of Langford pastiches He Do the Time Police in Different Voices, "If Looks Could Kill" is credited to "R*x St**t". Gene Wolfe's short story "The Rubber Bend" (originally published in Universe 5, edited by Terry Carr; later reprinted in the Wolfe collection Storeys from the Old Hotel) is a pastiche of both Sherlock Holmes and Nero Wolfe stories. A robot named "Noel Wide" stands in for Wolfe; his companion, another robot, is named "Arch St. Louis".

Рекс Стоут пен Нерон Вулф туралы кітаптар

Андерсон, Дэвид Р., Рекс Стоут (1984, Frederick Ungar; Қатты мұқаба / Жұмсақ мұқаба). Неро Вольф сериясын зерттеу. Баринг Гулд, Уильям С., Неро Вольф, Батыс Тридцать бесінші көшеде (1969, Viking Press;). Фантастикалық өмірбаян. "Time" журналының 1969 жылғы 21 наурыздағы санында ("Америкалық Холмс") мақаласы жарияланды. Борн, Майкл, Корсаж: Рекс Стоут пен Неро Вольф букеті (1977, James A. Rock & Co., Publishers; Қатты мұқаба / Жұмсақ мұқаба). 276 дана қатты мұқабамен және 1500 дана жұмсақ мұқабамен нөмірленген, шектеулі басылым. Өліміне аз уақыт қалғанда Рекс Стоут редакторға өзінің жеке новеллалар жинағында жарияланбаған "Ащы соңы" (1940) атты алғашқы Неро Вольф повесін қосуға рұқсат берді. "Corsage" сондай-ақ Борнның Стоутпен өткізген сұхбатын (18 шілде, 1973; аудиокассетада да қол жетімді) қамтиды және Рекс Стоуттың "Неге Неро Вольф орхидеяларды жақсы көреді" атты мақаласының алғашқы және жалғыз кітапта жариялануымен аяқталады. Дарби, Кен, Неро Вольфтың қоңыр үйі (1983, Little, Brown and Company; ). "Арчи Гудвиннің айтуынша" қоңыр үйдің өмірбаяны. Егжей-тегжейлі жоспарлары бар. Готвальд, пастор Фредерик Г., Неро Вольф анықтамалығы (1985; қайта қаралып, 1992, 2000). "Вольф тобының" ұзақ жылдар бойы мүшесі болған редактор құрастырған эсселер жинағы. Кей, Марвин, Арчи Гудвин ісі (2005, Wildside Press; ). "The Wolfe Pack" басылымынан таңдалған "The Gazette" мақалалары, алғашқы мүшесі редакциялаған. Кей, Марвин, Неро Вольф ісі (2005, Wildside Press; ). "The Wolfe Pack" басылымынан таңдалған "The Gazette" мақалалары, алғашқы мүшесі редакциялаған. МакАлер, Джон, Рекс Стоут: өмірбаян (1977, Little, Brown and Company; ). Алдын ала сөз авторы П. Г. Вудхаус. 1978 жылы Американың құпия жазушыларының Эдгар сыйлығын "Үздік сындық/өмірбаяндық жұмыс" номинациясы бойынша жеңіп алды. "Рекс Стоут: Ұлылық өмірі" деген атпен қайта басылды (2002, James A. Rock & Co., Publishers; Қатты мұқаба / Жұмсақ мұқаба). МакАлер, Джон, Корольдік жарлық: Рекс Стоутпен әңгімелер (1983, Pontes Press, Ashton, MD). 1000 данамен шектеулі басылым. МакБрайд, О. Е., Stout Fellow: Неро Вольф әлеміне нұсқаулық (2003, iUniverse; Қатты мұқаба / Жұмсақ мұқаба). Псевдониммен жарияланған құрмет көрсету. Митганг, Герберт, Қауіпті істер: Американың ең ұлы авторларына қарсы құпия соғысты ашу (1988, Donald I. Fine, Inc.; ). 10-тарау "Қызыл түс көру: Рекс Стоут" деп аталады. Руа, А. Ф., Неро Вольфтың көптеген өмірі (француз тілінде: "The Many Lives of Nero Wolfe") (2008, Moutons électriques (Франция);). Кейіпкердің өмірбаяны, эсселер және библиографиялық фильмдер. Саймонс, Джулиан, Ұлы детективтер: жеті түпнұсқа тергеу (1981, Abrams; ). Том Адамстың суреттерімен. "Біз Арчи Гудвиннің кабинетінде сұраққа алып, Неро Вольфтің тағдырына қатысты бір көзқарас аламыз" деген тарауда "Арчи Гудвин еске алатын" деп аталады. Таунсенд, Гай М., Рекс Стоут: түсіндірмелі негізгі және екінші деңгейлі библиография (1980, Garland Publishing; ). Редакторлардың көмекшілері Джон МакАлер, Джадсон Сапп және Ариан Шемер. Нақты тарих. Ван Довер, Дж. Кеннет, Вулфтың есігінде: Рекс Стоуттың Неро Вольф романдары (1991, Borgo Press, Milford Series; екінші басылым 2003, James A. Rock & Co., Publishers; Қатты мұқаба / Жұмсақ мұқаба). Кітапнама, сын-пікірлер және эсселер.

Anderson, David R., Rex Stout (1984, Frederick Ungar; Hardcover / Paperback ). Study of the Nero Wolfe series. Baring Gould, William S., Nero Wolfe of West Thirty fifth Street (1969, Viking Press; ). Fanciful biography. Reviewed in Time, March 21, 1969 ("The American Holmes"). Bourne, Michael, Corsage: A Bouquet of Rex Stout and Nero Wolfe (1977, James A. Rock & Co., Publishers; Hardcover / Paperback ). Posthumous collection produced in a numbered limited edition of 276 hardcovers and 1,500 softcovers. Shortly before his death Rex Stout authorized the editor to include the first Nero Wolfe novella, "Bitter End" (1940), which had not been republished in his own novella collections. Corsage also includes an interview Bourne conducted with Stout (July 18, 1973; also available on audiocassette tape), and concludes with the first and only book publication of "Why Nero Wolfe Likes Orchids", an article by Rex Stout that first appeared in Life (April 19, 1963). Darby, Ken, The Brownstone House of Nero Wolfe (1983, Little, Brown and Company; ). Biography of the brownstone "as told by Archie Goodwin". Includes detailed floor plans. Gotwald, Rev. Frederick G., The Nero Wolfe Handbook (1985; revised 1992, 2000). Self published anthology of essays edited by a longtime member of The Wolfe Pack. Kaye, Marvin, The Archie Goodwin Files (2005, Wildside Press; ). Selected articles from The Wolfe Pack publication The Gazette, edited by a charter member. Kaye, Marvin, The Nero Wolfe Files (2005, Wildside Press; ). Selected articles from The Wolfe Pack publication The Gazette, edited by a charter member. McAleer, John, Rex Stout: A Biography (1977, Little, Brown and Company; ). Foreword by P. G. Wodehouse. Winner of the Mystery Writers of America's Edgar Award for Best Critical/Biographical Work in 1978. Reissued as Rex Stout: A Majesty's Life (2002, James A. Rock & Co., Publishers; Hardcover / Paperback ). McAleer, John, Royal Decree: Conversations with Rex Stout (1983, Pontes Press, Ashton, MD). Published in a numbered limited edition of 1,000 copies. McBride, O. E., Stout Fellow: A Guide Through Nero Wolfe's World (2003, iUniverse; Hardcover / Paperback ). Pseudonymous self published homage. Mitgang, Herbert, Dangerous Dossiers: Exposing the Secret War Against America's Greatest Authors (1988, Donald I. Fine, Inc.; ). Chapter 10 is titled "Seeing Red: Rex Stout". Ruaud, A. F., Les Nombreuses vies de Nero Wolfe (French: "The Many Lives of Nero Wolfe") (2008, Moutons électriques (France); ). Biography of the character, essays and biblio filmographies. Symons, Julian, Great Detectives: Seven Original Investigations (1981, Abrams; ). Illustrated by Tom Adams. "We quiz Archie Goodwin in his den and gain a clue to the ultimate fate of Nero Wolfe" in a chapter titled "In Which Archie Goodwin Remembers". Townsend, Guy M., Rex Stout: An Annotated Primary and Secondary Bibliography (1980, Garland Publishing; ). Associate editors John McAleer, Judson Sapp and Arriean Schemer. Definitive publication history. Van Dover, J. Kenneth, At Wolfe's Door: The Nero Wolfe Novels of Rex Stout (1991, Borgo Press, Milford Series; second edition 2003, James A. Rock & Co., Publishers; Hardcover / Paperback ). Bibliography, reviews and essays.

Марапаттар мен мойындау

1941 жылы жарық көрген "Көңіл көтеру үшін кісі өлтіру" атты еңбегінде қылмыстық әдебиет тарихшысы Говард Хейкрафт "Фер де Ланс" және "Қорыққандар лигасы" туындыларын құпия әдебиеттің ең ықпалды туындыларының тізіміне енгізді. Неро Вольф туындыларының жиынтығы 2000 жылғы Бухеркон құпия әдебиет фестивалінде "Ғасырдың үздік құпия сериясы" номинациясына ие болды, ал Рекс Стоут "Ғасырдың үздік құпия жазушысы" аталымына ұсынылды. "Ол Гегельді, Хайдеггерді және Сартрды, сондай-ақ Дашиэлл Хэмметті, Рекс Стоутты және Жорж Сименонды оқыды", - деп жазды Times Higher Education Supplement Магритт туралы. "Оның ең жақсы атауларының кейбіреулері осылай табылды". Магритттің 1942 жылғы "Les compagnons de la peur" ("Қорқыныштың серіктері") картинасы Францияда Галлимард баспасында (1939 ж.) жарық көрген кезде "Қорыққандар лигасы" (1935) туындысының атауымен берілді. Бұл Магритттің "жапырақ-құс" сериясының бір бөлігі. Брюссель нацилер басып алған кезде жасалған картина, дауылды таулы пейзажды бейнелейді, онда өсімдіктер тобы ұшқыр бақылаушы сұрғыларға айналады. "Неро Вольф" газеттегі комиксі 1956 жылдан 1972 жылға дейін жарық көрді, бастапқыда Франция Херрон жазып, Майк Рой салған суреттерімен, ал Columbia Features тарапынан таратылды. Иан Флемингтің "Ең Күндізгі Қызмет" (1963) кітабында М кейіпкері Джеймс Бондпен сөйлескенде Неро Вольф туралы айтады, ал Бонд өзінің жанкүйері екенін мойындайды. Неро Вольф Джордж Алек Эффингердің "Гравитация сәтсіздікке ұшырағанда" (1986) кітабында Джеймс Бонд кейіпкерімен бірге пайда болады. Гошо Аояманың "Құпия кітапханасы" детектив Конан мангасының 17-томында Неро Вольф ерекше аталады, бұл графикалық романның бөлімінде автор құпия әдебиеттен, теледидардан немесе басқа да медиадан таныс детективтерді (немесе кейде қылмыскерлерді) таныстырады. Нобель сыйлығының лауреаты, ақын Луиза Глюк өзінің "Vita Nova" (1999) жинағынан "Сыр" атты өлеңінде Неро Вольф туралы жазады.

Фильм

1934 жылы "Фер де Ланс" жарық көргеннен кейін, бірнеше Голливуд студиясы оның киноға түсіру құқығына қызығушылық білдірді.

Қорқынышты адамдар лигасы

1937 жылы «Колумбия Пикчерс» екінші Неро Вольф романының бейімделуін – «Қорқыған ерлер лигасы» фильмін шығарды. Лионель Стэндер Арчи Гудвин рөлін қайта ойнады, ал Уолтер Коннолли Неро Вольф рөліне келді. «Романда ол сыра ішеді, ал фильмде ыстық шоколад ішеді. Бұл фильмдегі кемшіліктердің ең жақсы түсіндірмесі», – деп жазды «Variety» журналы (1937 жылғы 16 маусым). «Қорқыған ерлер лигасынан» кейін Рекс Стоут Голливудтың басқа бейімделулеріне рұқсат беруден бас тартты. Биограф Джон МакАлиер авторға: «Голливудта Неро Вольф туралы жақсы фильм түсіруге мүмкіндік бар деп ойлайсыз ба?» деп сұрады. Стоут: «Білемін жоқ, мүмкін де», – деп жауап берді. Сериалдың тек бір бөлімі ғана қолда бар. «Соңғы күлкілі қылмыс» (1944 жылғы 14 шілде) Қарулы күштер радиосының «Құпия театр» сериясы үшін қайта көрсетуге таңдалды.

" Таңғажайып Нерон Вулф " (МБС)

Фрэнсис Х. Бушман 1945 жылы Mutual Broadcasting System радиосында таратылған "The Amazing Nero Wolfe" атты радиодрамалық серияда ойнады. 1945 жылдың 17 шілдесінен 30 қарашасына дейін эфирде болған бұл сериал Калифорниялық филиал – Дон Ли желісінің өнімі болды және, мүмкін, тек сол аймақта ғана көрсетілген. Луис Виттс 30 минуттық бағдарламаның сценарийлерін жазды, ал шоудың авторы Альфред Бестер. Биограф Джон МакАлер Стоуттың Гринстриттің ойнаған рөлінен ләззат алғанын хабарлады. "Нерон Вулфтың жаңа оқиғалары" – бұл, Стоуттың өзінің әңгімелері сияқты, сюжетке қарағанда кейіпкерлерді сомдауға көбірек мән берген алғашқы радиосериал. 13 бөлімдік сериал жоғары сапалы өндірісі және шынайы бейнеленуі үшін мақтауға ие болды.

"Қорлық жасаудың тамаша өнері" (АВС)

Рекс Стоут 1956 жылғы 9 желтоқсандағы «Омнибус» телесериясының эпизодында пайда болды, бұл теледидардың алтын дәуірін көрсететін мәдени антологиялық бағдарлама болды. Алистер Кук жүргізген және Пол Богарт түсірген «Қиянаттың көркем өнері» атты 40 минуттық бөлімді Time журналы «Сэр Артур Конан Дойл, Эдгар Аллан По және Рекс Стоут әртүрліше ұсынған кісі өлтіру» деп сипаттады. Автор Гин Рейнольдс (Арчи Гудвин), Роберт Экклз (Неро Вольф), Джеймс Дейли (баяндаушы), Деннис Хой (Артур Конан Дойл), Феликс Манро (Эдгар Аллан По), Герберт Воланд (М. Дюпен) және Джек Сидоупен бірге түскені хабарланды. Жазушы Сидни Кэрролл 1957 жылы «Эдгар» сыйлығын телесериалдағы ең үздік эпизод үшін жеңіп алды. «Қиянаттың көркем өнері» Конгресс кітапханасының қорында (VBE 2397–2398) сақталады және 2000 жылдың 15 ақпанында Мэри Пикфорд театрында көрсетілді.

Нерон Вулф (CBS)

1949 жылдың 15 қыркүйегінде Рекс Стоут өзінің радио, кино және теледидар мүдделерін өкілдік ететін Эдвин Фадиманға құпия хат жазды. Хатта Неро Вольф және Арчи Гудвин кейіпкерлерінің толық сипаттамалары, сондай-ақ Вольфтің кеңсесінің физикалық сипаттамасы мен схемасы келтірілген. Стоуттың өмірбаяушысы Джон МакАлер бұл хаттың 1950 жылдың қазан айында басталған NBC-нің Неро Вольф радио сериясы үшін нұсқаулық болғанын болжады, бірақ хаттың ерекше жаңалықтарын қорытындылап, "Телевизиялық продюсер одан да көп мәліметке үміттене алмас еді" деп атап өтті. CBS телеарнасының "Перри Мейсон" сериалы өндіріске кірген кезде Стоут фильм және теледидар продюсерлерінен Неро Вольф сериасымен оның сәттілігін жалғастыруды үміттене отырып, 50-ге жуық ұсыныс алды. Стоут сериалға ынталы түрде қатысты. "Неро Вольфті" Гордон Дафф пен Отис Л. Гернси, кіші, Эдвин Фадиман атқарушы продюсер ретінде бірлесіп жасады. Музыкалық тақырыбын Алекс Норт жазды. Сидни Кэрролл жазған және Том Донован режиссерлік еткен "Адамды санау" пилоттық эпизоды 1959 жылдың наурыз айында Манхэттенде түсірілді. Жарты сағаттық бағдарламада Кейп-Канавералда басқарылатын зымыран ұшырылуы кезінде ғалымның таинсты түрде қаза табуы туралы айтылды. Қонақ жұлдыздар: Александр Скорби (Мистер Белсон), Филис Хилл (Лесли Гир), Джордж Восковец (Доктор Вольган), Ева Серегни (Лоуэнберг ханым), Фрэнк Март (Эрнест Петчен), Джон МакЛиам (Профессор Адамс), Джон К. Бехер (Мистер Фавершам), Эйлин Фултон (Ресепшионист) және Рене Пол (Кристиан Лоуэнберг). Сериал 1959 жылдың қыркүйегінен бастап, дүйсенбі күндері сағат 22:00-де көрсетілуі тиіс болды. Бірақ сәуір айында CBS жаңа комедиялық сериалы "Хеннеси" осы уақытты иеленетінін хабарлады. 1959 жылдың маусым айында "Baltimore Sun" газетінің сыншысы Дональд Киркли "Неро Вольф" пилотының "бір жағынан, тым сәтті" болғанын мәлімдеді. Граммерси алаңында Вольф романдарда тұратын қоңыр тас үйдің көшірмесі табылды. Бірақ фильм түсіріліп, көрсетілгеннен кейін, оны жарты сағатқа шектеуге болмайды деп есептелді. 1960 жылдың қазанында Уильям Шатнер әлі де "Неро Вольфтің" алғашқы теледидарлық бейімделуін желілерге сатуға тырысып жатқаны хабарланды. 1959 жылғы "Неро Вольфтің" пилоттық эпизоды 2018 жылдың қазан айында VCI Entertainment компаниясымен DVD және Blu-ray форматында "Телевизияның жоғалған классикалары: 2-том" жинағында шығарылды. Релиздегі төрт сирек пилотты SabuCat Productions қол жетімді ең жақсы архивтік фильмдерден жоғары сапада цифрлық түрде қалпына келтірді.

On September 15, 1949, Rex Stout wrote a confidential memo to Edwin Fadiman, who represented his radio, film and television interests. The memo provided detailed character descriptions of Nero Wolfe and Archie Goodwin, and a physical description and diagram of Wolfe's office. Stout's biographer John McAleer inferred the memo was guidance for the NBC Nero Wolfe radio series that began in October 1950, but in summarizing the memo's unique revelations he remarked, "A TV producer could not have hoped for more specifics." When CBS TV's Perry Mason went into production, Stout received some 50 offers from film and TV producers hoping to follow up on its success with a Nero Wolfe series. The series had Stout's enthusiastic cooperation. Nero Wolfe was co produced by Gordon Duff and Otis L. Guernsey, Jr., with Edwin Fadiman as executive producer. The theme music was composed by Alex North. The pilot episode, "Count the Man Down", written by Sidney Carroll and directed by Tom Donovan, was filmed in Manhattan in March 1959. The half hour program concerned the mysterious death of a scientist during a guided missile launch at Cape Canaveral. Guest stars include Alexander Scourby (Mr. Belson), Phyllis Hill (Leslie Gear), George Voskovec (Dr. Wohlgang), Eva Seregni (Mrs. Lowenberg), Frank Marth (Ernest Petchen), John McLiam (Professor Adams), John C. Becher (Mr. Faversham), Eileen Fulton (Receptionist), and Rene Paul (Christian Lowenberg). The series was to air Mondays at 10 p. m. ET beginning in September 1959. But in April, CBS announced that the new comedy series Hennesey would occupy the time slot. In June 1959, Baltimore Sun critic Donald Kirkley reported that the Nero Wolfe pilot had been "in a way, too successful Everything seemed to point to a sale of the series. A facsimile of the brownstone house in which Wolfe lives in the novels was found in Grammercy Square. But when the film was made and shown around, it was considered too good to be confined to half an hour." In October 1960, William Shatner was reportedly still working to sell the first television adaptation of Nero Wolfe to the networks. The 1959 Nero Wolfe pilot episode was released on DVD and Blu ray in October 2018 by VCI Entertainment, in Television's Lost Classics: Volume 2. The four rare pilots on the release were digitally restored in high definition by SabuCat Productions from the best archival film elements available.

Нерон Вулф (Paramount Television)

1967 жылғы 27 мамырда берген сұхбатында, 1930 жылдардағы Неро Вольф фильмдерінен көңілі толмаған Стоут өмірінде Америкадағы Неро Вольф фильмдері мен телешоу жобаларына қатысты сақтық танытты: "Егер мұрагерлерім қаласа, олар бұл мәселемен айналыса береді", - деді ол. Paramount компаниясы "Неро Вольфтың" сегіз сағаттық теледидар құқығы үшін 200 мың доллар төледі. Продюсерлер ABC телеарнасы үшін фильм түсіруді жоспарлап, Уэллсті мини-сериалда рөлін жалғастыруға көндіруді үмітті. 1980 жылғы наурыз айында Paramount Уэллс үшін басты рөлдегі NBC телесериалын апта сайын көрсетуді жоспарлап отырды; Леон Токатаян ("Лу Грант") пилоттық бөлімді жазуға тиіс еді. Уэллс тағы да бас тартты, себебі ол апта сайынғы серияның орнына жылына екі-үш рет 90 минуттық арнайы бағдарламалар жасауды қалаған. Уильям Конрад 1981 жылғы телесериалда Вольф рөлінде ойнады.

Неро Вольф (1977)

1977 жылы Paramount Television компаниясы Стауттың "Қоңырау соғылды" романының бейімделуі бойынша "Неро Вулф" фильмін түсірді. Тейер Дэвид пен Том Мейсон Неро Вулф және Арчи Гудвин рөлдерін ойнады; Энн Бакстер миссис Рейчел Брунер рөлінде болды. Франк Д. Гилрой жазған және түсірген, теледидарға арналған фильм болашақ сериалға пилоттық эпизод ретінде жасалды, бірақ Тейер Дэвид 1978 жылдың шілдесінде қайтыс болған кезде фильм әлі көрсетілмеген еді. "Неро Вулф" 1979 жылдың 18 желтоқсанында ABC телеарнасының кешкі бағдарламасы ретінде көрсетілді.

Неро Вольф (1981)

Paramount Television Неро Вольфті 1981 жылдың қаңтар айынан тамыз айына дейін NBC телеарнасында апта сайын бір сағаттық серия ретінде қайта жаңғыртты. Жоба Уильям Конрадтың Неро Вольф рөлін, ал Ли Хорсли Арчи Гудвин рөлін сомдауымен жаңаша құрылды. "Рекс Стоуттың Неро Вольф" деп аталғанымен, түсірілім түпнұсқадан көп жағынан айырмашылықтарға толы болды. Барлық 14 эпизод заманауи Нью-Йорк қаласында өрбіді.

Nero Wolfe (A&E желісі)

Тәуелсіз продюсер Майкл Джаффидің Неро Вольф әңгімелерінің құқықтарын алуға жасаған әрекеттері оның бизнестегі алғашқы күндеріне дейін барып жетеді. 1970 жылдардың ортасында ол, сәтті адвокаттан продюсерге айналған әкесі Генри Джаффимен жұмыс істегенде, Неро Вольф құқықтары нарыққа шықты. Warner Bros. Зек трилогиясын көркем фильмге бейімдеуді қалап, Генри Джаффиге жүгінді, ол Рекс Стауттың мүлігі үшін агентпен келіссөздер жүргізу үшін Нью-Йоркке сапар шекті, бірақ Paramount Television-нан жеңіліс тапты. "Біз осы мүмкіндікті соңынан қудық", - деді Майкл Джаффи. "Мен құқықтарды көп рет іздедім. Оны сериал ретінде жасауға тырыспағанымның бір себебі – телеарна бізге дұрыс жолмен түсіруге рұқсат бермейтініне сенбедім. Содан кейін A&E және Аллен Сабинсон пайда болды. Мен оны жылдар бойы білемін. Ол маған дұрыс жолмен жасауға сөз берді. 2000 жылдың наурыз айында Мори Чайкин (Неро Вольф рөлінде) және Тимоти Хаттон (Арчи Гудвин рөлінде) «Алтын шыбындар: Неро Вольфтың құпиясы» фильмінде түсті, бұл Jaffe/Braunstein Films пен A&E Network бірлестігімен жасалған туынды. Жоғары рейтингтер түпнұсқа серияға, «Неро Вольфтың құпиясы» (2001–2002) сериалына әкелді, көбінесе «Неро Вольф» деп аталады. Хаттон A&E сериалында маңызды шығармашылық үлес қосты, атқарушы продюсер болып қызмет етті және төрт телефильмді режиссерлік етті. «Неро Вольф» Стауттың түпнұсқа сюжеттері мен диалогтарын жақын түрде бейімдеді; Вольфтың бұрынғы бейімделулерінен айырмашылығы, серия Арчи Гудвиннің бірінші тұлғадағы баяндауын сақтап, әңгімелерді заманауи уақытқа жаңарта алмады. Эпизодтар 1940-1950 жылдарға дейінгі кезеңді көркем бейнелейді. Бұл ережеден ерекшелік – Тимоти Хаттон режиссерлік еткен екінші маусымның премьерасы. «Доксидің өлімі» үшін Тим оны алпысыншы жылдардың басында ойнауға шешім қабылдады, - деді продюсер Майкл Джаффи. «Егер сіз осы эпизодқа қарасаңыз, ол өте қызықты, өйткені барлығы – киім-кешек, көркемдік безендіру – басқа, өйткені бұл басқа буын. Бұл біздің қалыпты үлгімізді бұзады». Басты актер құрамының басқа мүшелері: Колин Фокс (Фриц Бреннер), Конрад Данн (Саул Панзер), Фулвио Сесере (Фред Дюркин), Трент МакМаллен (Орри Кэтер), Саул Рубинек (Лон Коэн), Билл Смитрович (Инспектор Крамер) және Р. Д. Рид (сержант Пурли Стеббинс). 1930 және 1940 жылдардағы құпия фильмдер сериясын еске түсіретін тәжірибеде, шоуда құрбандар, кісі өлтірушілер және күдіктілер рөлінде сирек қонақ жұлдыздар пайда болды, оның орнына әр апта сайын бірдей актерлер ансамблі қолданылды. Бір эпизодта «өлтірілген» актер келесі эпизодта кісі өлтіруші рөлін ойнауы мүмкін. Актриса Кари Матчет осы репертуарлық топтың мүшесі болды, сонымен қатар Арчи Гудвиннің қарындасы Лили Роуэн рөлінде қайта-қайта пайда болды; труппаның басқа да жиі кездесетін мүшелері Ники Гуадани, Дебра Монк, Джордж Плимптон, Рон Рифкин, Франси Свифт және Джеймс Толкан. A&E-нің «Неро Вольф» сериалының түсірілуі Рекс Стауттың өлімінен 30 жыл өткен соң ең көп сатылатын авторға айналуымен сәйкес келді. Сериал 1-ші аймақтағы DVD-де екі жиынтық (The Golden Spiders екінші маусыммен бірге) және сегіз дискілі бір жинақ ретінде шығарылды.

Independent producer Michael Jaffe's efforts to secure the rights to the Nero Wolfe stories date back to his earliest days in the business. In the mid 1970s he was working with his father, Henry Jaffe, a successful attorney turned producer, when the Nero Wolfe rights came on the market. Warner Bros. wanted to adapt the Zeck trilogy for a feature film and approached Henry Jaffe, who traveled to New York to negotiate with the agent for Rex Stout's estate but lost out to Paramount Television. "We finally got this opportunity", said Michael Jaffe. "I had chased the rights numerous times. One of the reasons that I never actually tried to make it as a series was that I didn't believe a network would ever let us make it the right way. Then A&E came along, and Allen Sabinson. I've known him for years and years. He swore he'd let me make it the right way. In March 2000, Maury Chaykin (as Nero Wolfe) and Timothy Hutton (as Archie Goodwin) starred in The Golden Spiders: A Nero Wolfe Mystery, a Jaffe/Braunstein Films co production with the A&E Network. High ratings led to the original series, A Nero Wolfe Mystery (2001–2002), most often called Nero Wolfe. Hutton had a strong creative hand in the A&E series, serving as an executive producer and directing four telefilms. Nero Wolfe adapted the plots and dialogue of the Stout originals closely; unlike previous Wolfe adaptations, the series retained Archie Goodwin's first person narration and did not update the stories to contemporary times. The episodes were colorful period pieces, set primarily in the 1940s–1950s. efn|The exception is the second season premiere directed by Timothy Hutton. "For Death of a Doxy, Tim decided to play it in the early sixties", producer Michael Jaffe said. "If you look at that episode, it's really fun, because everything—the wardrobe, the art direction—is different, since it's a different generation. It breaks our mold." Other members of the principal cast were Colin Fox (Fritz Brenner), Conrad Dunn (Saul Panzer), Fulvio Cecere (Fred Durkin), Trent McMullen (Orrie Cather), Saul Rubinek (Lon Cohen), Bill Smitrovich (Inspector Cramer) and R. D. Reid (Sergeant Purley Stebbins). In a practice reminiscent of the mystery movie series of the 1930s and 1940s, the show rarely used guest stars in the roles of victims, killers and suspects, but instead used the same ensemble of supporting actors each week. An actor who had been "killed off" in one show might portray the murderer in the next. Actress Kari Matchett was a member of this repertory group while also having a recurring role in the series as Archie Goodwin's girlfriend Lily Rowan; other frequent members of the troupe included Nicky Guadagni, Debra Monk, George Plimpton, Ron Rifkin, Francie Swift, and James Tolkan. Production of A&E's Nero Wolfe coincided with Rex Stout's becoming a top selling author some 30 years after his death. The series was released on Region 1 DVD as two sets (The Golden Spiders bundled with the second season), and as a single eight disc thinpack set.

Неміс телехикаясы (1961)

"Too Many Cooks" фильмінің неміс теледидарындағы бейімделуінде, "Zu viele Köche" (1961) фильмінде Неро Вольф рөлін Хайнц Клевенов, ал Арчи Гудвин рөлін Жоахим Фуксбергер сомдады. Рекс Стоут өзінің туындысы рұқсатсыз пайдаланғандықтан наразылық білдірген соң, 3500 долларлық өтемақы алды.

Festa di Natale (Италия, 2009)

Римдегі Teatro del Stabile del Giallo 14 қараша – 20 желтоқсан 2009 аралығында "Christmas Party" пьесасын сахналық қойылым түрінде көрсетті.

Қызыл қорап (2014)

Сент-Пол қаласындағы Парк-сквер театры, Миннесота штаты, "Қызыл қорап" пьесасының әлемдік премьерасын қойды, ол 2014 жылдың 6 маусымынан 13 шілдесіне дейін көрсетілді (алдын ала көрсетілімдер 30 мамырдан басталды). Джозеф Гудрич жазған және Питер Мур қойған екі актілі қойылымда Э. Дж. Субковиак (Неро Вольф), Сэм Пирсон (Арчи Гудвин), Майкл Пол Левин (Инспектор Крамер), Джим Паундс (Фриц Бреннер, Рене Геберт), Николас Лиман (Лью Фрост), Ребекка Уилсон (Хелен Фрост), Сюзанн Эгли (Калида Фрост), Джеймс Када (Дадли Фрост) және Боб Малос (Бойден МакНейр) рөлдерін сомдады. "Вульф пен оның адал көмекшісі Арчи Гудвинмен таныс емес көрермендер үшін бұл кейіпкерлер мен олардың өмір салтына тамаша кіріспе", - деп жазды Saint Paul Pioneer Press газеті. Сахналық қойылым Рекс Стоуттың мұрагерлерімен келісілді; Стоуттың қызы Ребекка Стоут Брэдбери премьераға қатысты. "Вульфтың романдарының ешқайсысы бұрын сахнаға қойылмағаны таң қалдырады", - деп жазды Twin Cities Daily Planet. "Егер "Қызыл қорап" көрсеткіш болса, онда тағы да көп қойылымдар болады".

Өлгендей болайық (2017)

Сент-Пол қаласындағы (Миннесота штаты) Парк-сквер театры 2017 жылдың 16 маусымынан 30 шілдесіне дейін көрсетілетін "Might as Well Be Dead" пьесасының әлемдік премьерасын тапсырыс берді. Рекс Стоуттың мұрагерлерімен ресми түрде рұқсат етілген екінші сахналық қойылымды Джозеф Гудрич жазды, ал режиссерлігін Питер Мур жүзеге асырды. Олар бұрын 2014 жылы Парк-сквер театрында сәтті көрсетілген "Қызыл қорап" романының сахналық бейімделуіне де жауапты болды.