Кіріспе

Шарль Дешамп де Бойшебер (сондай-ақ Courrier du Bois, Bois Hebert) Compagnies Franches de la Marine қатарында қызмет еткен және Акадиялықтардың қуудан қорғануындағы акадиялық жасақтың маңызды көшбасшысы болды. Ол Жаңа Брунсвик өзендері бойындағы акадиялық босқындарды қоныстандырып, оларды қорғауға тырысты. Жаңа Брунсвик штатындағы Боберс аралындағы Боберс ұлттық паркінде Акадиялықтарды қуу кезінде босқындарды орналастырды.

Аннаполис Рояль қоршауы

1746 жылдың қазан айынан 3 қарашаға дейін Бойшеберт Акадиядағы британдық әкімшілік және әскери штаб-пәтерін, Новая Шотландияның (Н. С.) Аннаполис Рояль қаласын қоршауға қатысты, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Британдық күш Порт-Ла-Жойеде орналасқан екі Корольдік теңіз кемесінен және 200 Жаңа Англия сарбазынан тұрды. Жан Батист Николас Рох де Рамезай 1746 жылы Квебектен Акадияны қайтаруға тырысқан Анвилль герцогы экспедициясын қолдау үшін жіберілді. Чиньекто тасбұғазындағы Боузежуар бекінісіне келгеннен кейін, ол Бойшеберді Сен-Жан аралына британдық күштердің санын анықтау үшін барлауға жіберді. Бойшеберт қайтып келген соң, Рамезай 500-ден астам адаммен, олардың 200-і Микмак тайпасынан болған, Джозеф Мишель Легардур де Крузиль де Монтессонды Порт-ла-Жойеге жіберді. Шабуыл 1746 жылдың шілдесінде Порт-ла-Жойеге жақын, Солтүстік-Шығыс өзенінің (қазіргі Хиллсборо өзені) жағасында болды. Монтессон мен оның әскері 40 жаңа ағылшынды өлтіріп, қалғандарын тұтқынға алды. Монтессон алғашқы тәуелсіз басқаруында өзін ерекше көзге көрсеткені үшін мақтау алды.

Аннаполис Рояль қоршауы (1746)

Сондай-ақ, ол Рамезайдың басшылығымен Аннаполис Рояль қамалына қатысты.

Гранде-Пре шайқасы

Бойшебер Гранд-Пре шайқасында шайқасты. 1747 жылдың қысында, d'Anville экспедициясын қолдау үшін өткен жылы Квебектен аттанған Рамеза өзінің бағыныштысы Николя Антуан II Кулон де Вильерске екі жүз елу канадалық және елу микмақпен бірге Гранд-Преде орналасқан Артур Нобльға қарсы шайқасуға бұйрық берді. Бойшеберт 1747 жылдың 11 ақпанында болған шайқаста жараланды. Осы француз жеңісінен кейін ол қалған әскерлерімен бірге Квебекке қайтты. Британдықтар қашып кетті. Бір ғана адамын жоғалтқан Бойшеберт ең мұқтаж 30 отбасыны Сент-Джон өзеніне алып оралды. 1758 жылдың 26 шілдесінде Луисбург түскеннен кейін, Бойшеберт жаудың қуып келе жатқанын сезіп, шегінді. Ол Порт-Тулюз (Сент-Петр, Новая Шотландия) аймағынан көптеген акадиялықтарды Мирамичидегі өзінің бекінісіне қауіпсіздікке әкелді.

Акад босқындары лагері

Бойшеберт депортациядан қашып келген акадиялықтар үшін Шедиак, Мирамичи және Реститгуш өзенінде босқындар лагерьлерін құрды. Ол 1755–56 жылдарының қысын (Шедиак, Нью-Брансуик) онда орналасқан 600 акадиялықпен бірге өткізді. Келесі жылы Бойшеберт Шедиактан Мирамичиге барып, Бобер аралында Le Camp d'Esperance (Үміт шығанағы) лагерін құрды. Бұл лагерьде 1000-нан 3500-ға дейін акадиялықтар болғандығы хабарланды. 1757 жылдың қаңтарына қарай, Камп-д'Эсперанстағы жағдай қорлыққа толы болды және азық-түлік үшін наразылықтар басталды. 1757 жылдың қаңтарында ол Мирамичи өзеніндегі Бобер аралына барып, штабын және акадиялықтарға паналау орнын құрды. Әйгілі Шарль Жерменнің көмегімен ол акадиялықтардың британдықтарға қарсы тұруын қолдауға тырысты. Вулф аймақтан кеткеннен кейін, 1760 жылғы Рестигуш шайқасы Бойшеберттің Пети-Рошельдегі босқындар лагеріндегі бірнеше жүз акадиялықтың тұтқындалуына әкелді. Бойшеберт осы елді мекендерді үнемі бақылап отырды. Бойшеберт ең мұқтаж отбасыларды эвакуациялауға тырысқанына қарамастан, қоныс аударушылар Бобассин аймағынан депортацияланған еді. Оның күш-жігерін 1756 жылдан 1758 жылға дейін акадиялықтардың көпшілігі үшін өте қиын кезеңмен сәйкес келген азық-түлік тапшылығы шектеді. Содан кейін олар Френдшип, Мэн қаласына шабуыл жасады, онда адамдар өлтірілді және басқалары тұтқынға алынды.

Квебек шайқасы

Бойшеберт 1759 жылы жазда акадиялық еріктілер корпусымен бірге Квебекті қорғауға, сондай-ақ Абрахам жазығындағы шешуші шайқасқа қатысты. Қыста ол Канаданы қорғау үшін күш жинау және көңілі құлаған акадиялықтардың рухын көтеру үшін Акадияға соңғы рет оралды. 1763 жылы Бойшеберт акадиялықтарды Кайеннеге (қазіргі Француз Гвианасы) қоныстандыру жоспарларына қатысты және онда әскери қызметке тағайындалуға сәті түспеді. 1774 жылы оның колониялық әскерлерді тексеруші етіп тағайындалу туралы өтініші қабылданбады. Сол жылы ол Канададағы "La Bouteillerie" иелігін, сондай-ақ Ривьер-Уэль деп те аталатын жерін сатты. 1797 жылдың 9 қаңтарында қайтыс болғанға дейін Франциядағы Раффетода тұрды, ол мүлікті әйелі арқылы алған еді. 1790 және 1791 жылдары Раффето қаласының мэрі болды.