Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гвалиор мемлекеті саяси кеңсесі
Gwalior State political office
Гвалиор резиденциясы – 1782 жылдан бастап 1947 жылы британдықтардың Үндістаннан шығуына дейін болған Британдық Үнді империясының саяси кеңсесі еді. Гвалиор резиденциясы 1854 жылы Орталық Үндістан агенттігіне бағынышты болды, ал 1921 жылы одан бөлінді.
Gwalior Residency was a political office in the British Indian Empire, which existed from 1782 until the British withdrawal from India in 1947. The Gwalior Residency was placed under the Central India Agency in 1854, and separated from it in 1921.
Тарих
1782 жылы британдықтар мен Гвалиор махаражасы Махаджи Синдия арасында Салбай шарты жасалғаннан кейін, шартының дайындалуына үлес қосқан Дэвид Андерсон Гвалиор сарайының резиденці болып тағайындалды. Сарай 1810 жылға дейін көшпенді тіршілік етті, содан кейін Махаджинің ізбасары Даулат Рао Синдия Лашкар қаласы орналасқан жерде, Гвалиор бекінісіне жақын жерде өз штаб-пәтерін бекітті. Даулат Рао Синдия 1817 жылы үшінші ағылшын-маратха соғысының аяқталуымен Британ Үндістан үкіметімен қосалқы одақ туралы шартқа қол қоюға мәжбүр болды. Гвалиордағы резидент 1854 жылға дейін Үндістанның генерал-губернаторына тікелей бағынышты болды, содан кейін Гвалиор резиденциясы Орталық Үндістан агенттігінің билігіне бағынды. 1857 жылғы Үндістан көтерілісі кезінде Гвалиор бекінісі көтерілісшілер тарапынан басып алынды, ал 1858 жылы британ әскерлері оны қайта басып алып, 1886 жылға дейін бекіністе тұрды. 1860 жылы кішігірім штаттар Гунадағы Орталық Үндістан атты әскерінің қолбасшысының басшылығымен жеке басқаруға берілді. Бұл тәртіп 1896 жылы жойылды, штаттар қайтадан резиденттің басқаруына қайтарылды, ал Гунадағы қолбасшы резиденттің өкілеттігі шектеулі көмекшісі ретінде әрекет етуді жалғастырды. 1888 жылы Ханиядана штаты Бунделханд агенттігінен Гвалиордағы резидентке, ал 1895 жылы Гвалиор штатының Бхилса және Исагарх аудандары Бхопал агенттігінен Гвалиор резиденциясына берілді. 1921 жылы Гвалиор резиденциясы Орталық Үндістан агенттігінен бөлінді, резидент қайтадан тікелей генерал-губернаторға бағынды. 1936 жылы бұрын Біріккен провинциялардың басқаруында болған Бенарес және Рампур княздықтары Гвалиор резиденцінің басқаруына берілді. Резидент Гвалиор билеушісіне аккредитацияланған өкіл ретінде, сондай-ақ барлық жалпы саясат мәселелерінде билеуші мен Мальва және Бхопавар агенттері сияқты басқа саяси өкілдер арасындағы байланыс арнасы болды, олардың басқаруында Гвалиор штатының шашыраңқы бөліктері орналасқан. Ол резиденцияның кішігірім иеліктерін, сондай-ақ кез келген маңызды қылмыстық істерді, оларды жеке қарастырды немесе оның бекітуіне және мақұлдауына жіберді. Сонымен қатар, ол Гвалиор, Датия, Самтар, Ханиядана және Чабра парғана штаттары арқылы өтетін Ұлы Үндістан түбегі темір жолының Мидленд және Бина Баран бөлімдерінің аудандық және сессиялық судьясының өкілеттіктеріне ие болды. Саяси өкілдің штаб-пәтері Гвалиор бекінісінен шамамен 6 шақырым шығысқа қарай орналасқан Морар аумағындағы 1,17 шаршы шақырым (3 км²) жерде орналасқан. Аймақ резиденттің басқаруында болды және үш ауылды қамтыды, олардың кірісі резиденцияның күтілуіне жұмсалды. 1901 жылы резиденция халқы 1391 адамды құрады. Ұлы Үндістан түбегі темір жолы, Гвалиор жеңіл темір жолы және Агра-Бомбей және Бинд-Жанси тас жолдары осы аумақты кесіп өтті. Гвалиор резиденциясы 1947 жылғы 15 тамыздағы түн ортасында, Үндістан тәуелсіздігіне қол жеткізген кезде, британ тажы мен Үндістанның княздық мемлекеттері арасындағы барлық шарттық қатынастар күшін жойған кезде таратылды. Штаттардың билеушілері 1947 және 1950 жылдар аралығында Үндістан үкіметіне қосылды, ал Гвалиор резиденциясының көп бөлігі, оның ішінде Гвалиор штаты, жаңа Үндістанның Мадхья-Бхарат штатына қосылды, Рампур және Бенарес Уттар-Прадеш штатына өтті. Мадхья-Бхарат 1956 жылғы 1 қарашада Мадхья-Прадеш штатына біріктірілді.
After the Treaty of Salbai was concluded in 1782 between the British and Maharaja Mahadji Sindhia of Gwalior, David Anderson, who contributed to drafting the treaty, was appointed resident at the Gwalior court. The court was a moving camp until 1810, when Mahadji's successor Daulat Rao Sindhia permanently fixed his headquarters near the fortress of Gwalior, on the spot where Lashkar city now stands. Daulat Rao Sindhia was forced to sign a treaty of subsidiary alliance with the government of British India in 1817 at the conclusion of the Third Anglo Maratha War. The Resident at Gwalior answered directly to the Governor General of India until 1854, when Gwalior Residency was placed under the authority of the Central India Agency. The fortress of Gwalior was captured by rebels during the Indian Rebellion of 1857, and recaptured by British troops in 1858, who occupied the fortress until 1886. In 1860 the smaller states were made into a separate charge, under the officer commanding the Central India Horse at Guna. This arrangement was abolished in 1896, when these states were again placed under the resident, with the officer commanding at Guna continuing to act as ex officio assistant to the Resident, with very limited powers. In 1888 Khaniadhana state was transferred from the Bundelkhand Agency to the Resident at Gwalior, and in 1895 the Gwalior State districts of Bhilsa and Isagarh were transferred from Bhopal Agency to the Gwalior Residency. In 1921 Gwalior Residency was separated from the Central India Agency, and the resident again answered directly to the Governor General. In 1936 the princely states of Benares and Rampur, which had previously been under the authority of the United Provinces, were placed under the authority of the Gwalior resident. The Resident, as the officer accredited to the Gwalior ruler, was also in all matters of general policy the channel of communication between the ruler and other political officers, such as the agents of Malwa and Bhopawar, within whose charges isolated portions of Gwalior State were situated. He exercised a close supervision over the minor holdings of the residency, all criminal cases of any importance in which were either dealt with by him personally or submitted for his sanction and approval. He also had the powers of a District and Session Judge for portions of the Midland and Bina Baran sections of the Great Indian Peninsula Railway, which passed through the states of Gwalior, Datia, Samthar, Khaniadhana, and the Chhabra pargana. The headquarters of the political officer were situated in the area known as The Residency, a piece of land measuring 1.17 square miles (3 km2) situated close to Morar, about four miles (6 km) to the east of Gwalior fort. The area was administered by the resident, and included three villages, the revenue from which were devoted to the upkeep of the Residency limits. In 1901 the population of the Residency was 1,391. The Great Indian Peninsula Railroad and Gwalior Light Railways and the Agra Bombay and Bhind Jhansi high roads traversed the charge. The Gwalior residency was abolished upon Indian Independence at the stroke of midnight on 15 August 1947, when all treaty relations between the British crown and the princely states of India were nullified. The rulers of the states acceded to the Government of India between 1947 and 1950, and most of the Gwalior Residency, including Gwalior State, were incorporated into the new Indian state of Madhya Bharat, with Rampur and Benares going to Uttar Pradesh. Madhya Bharat was merged into Madhya Pradesh state on 1 November 1956.
Халық саны мен географиясы
1901 жылы резиденцияның халқы 2 187 612 адамды құрады, олардың ішінде индуистер 1 883 038 адам, немесе 86 пайызды, анимистер 170 316 адам, немесе 8 пайызды, мұсылмандар 103 430 адам, немесе 4 пайызды, ал джайндар 30 129 адам, немесе 1 пайызды құрады. 1901 жылы резиденцияның ауданы 17825 шаршы миль (46,167 км²) болды, оның ішінде 17020 шаршы миль (44,082 км²) Гвалиор мемлекетіне тиесілі еді. Халық тығыздығы бір шаршы мильге 123 адамды құрады. 1931 жылға қарай резиденция аумағындағы халық саны 3,5 миллионнан асты. 1901 жылы бұл аймақта 6820 ауыл және он алты қала болды, олардың ішінде Лашкар, Морар, Гвалиор, Гуна, Бинд, Бхилса, Нарвар, Уджайн және Чандери ең ірілері еді. Бхилса, Морена, Уджайн және Гуна астық сатудың негізгі орталықтары болса, Чандери – жоғары сапалы мата өндірісінің орталығы еді.
The population of the residency was 2,187,612 in 1901, of whom Hindus numbered 1,883,038, or 86 percent; animists 170,316, or 8 percent; Muslims 103,430, or 4 percent; and Jains 30,129, or 1 percent. In 1901 the residency had an area of 17825 square miles (46,167 km2), 17020 square miles (44,082 km2) of which belonged to Gwalior State. The density of population was 123 persons per square mile. By 1931 the population of the areas covered by the Residency had grown to over 3.5 million. The charge contained 6820 villages and sixteen towns in 1901, of which the chief were Lashkar, Morar, Gwalior, Guna, Bhind, Bhilsa, Narwar, Ujjain and Chanderi. Bhilsa, Morena, Ujjain and Guna were the chief centres for the sale of grain, and Chanderi for the manufacture of fine cloth.