Оңтүстік Үндістандағы Шола империясының өнері (850-1250 жж.)
Chola art and architecture
Оңтүстік Үндістандағы Чола империясының (850-1250 жж.) өнері мен сәулеті. Тас ғибадатханалар, қола мүсіндер, Pallava және Amaravati мектептерінің ықпалы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Үндістандағы императорлық Чолалар дәуіріндегі (шамамен 850-1250 жж.) өнер.
Art from the period of the imperial Cholas (c. 850 CE – 1250 CE) in South India
Оңтүстік Үндістандағы императорлық Чолалар дәуірі (шамамен 850-1250 жж.) Чола өнері мен сәулетінің үнемі жетілдірілу және даму дәуірі болды. Олар кең аумақты жаулап алып, тапқан байлықтарын ұзақ сақталатын тас ғибадатханалар мен тамаша қола мүсіндерін салуға жұмсады, мұның бәрі дерлік тек қана индуисттік мәдени ортада болды. Чолалар ғибадатханаларын Паллава әулетінің дәстүрлі әдісімен салды, ал Паллава әулетіне Амаравати сәулет мектебінің ықпалы тиген. Чола суретшілері мен шеберлері сол замандағы басқа да өнер және сәулет мектептерінен әріптес болып, Чола ғибадатханасының дизайнын жаңа биіктерге көтерді. Чола патшалары өздерінің мемлекетінің ішінде көптеген ғибадатханалар салды, олар әдетте жазықтарды, Орталық және Солтүстік Тамил Надуды, ал кейде Тамил Наду штатының барлық аймақтарын, сондай-ақ қазіргі Карнатака мен Андхра-Прадештің іргелес аймақтарын қамтыды. Чола ғибадатханасы сәулетінің дамуында үш негізгі кезеңді көруге болады: Виджаялая Чоладан бастап Сундара Чолаға дейінгі ерте кезең, Раджаража Чола мен Ражендра Чоланың орта кезеңі, олардың жетістіктері бұрынғыдан да жоғары деңгейге жеткен, және Чалкуя Чоланың Кулотунга I дәуірінен бастап Чола империясының құлауына дейінгі соңғы кезең. Чолалар ғибадатханалардан басқа, ауруханалар, қоғамдық пайдалы ғимараттар мен сарайлар сияқты көптеген ғимараттар да салды. Мұндай ғимараттар туралы олардың жазуларында және сол заманғы есептерде айтылады. Әддйа Карикаланың әкесі Сундара Чола үшін салған алтын сарай осындай ғимараттың мысалы болып табылады. Дегенмен, мұндай ғимараттар ағаш және күйдірілген кірпіш сияқты бұзылатын материалдардан салынғандықтан, уақыттың сынағына шыдамады.
The period of the imperial Cholas (c. 850 CE – 1250 CE) in South India was an age of continuous improvement and refinement of Chola art and architecture. They utilised the wealth earned through their extensive conquests in building long lasting stone temples and exquisite bronze sculptures, in an almost exclusively Hindu cultural setting. The Cholas built their temples in the traditional way of the Pallava dynasty, who were themselves influenced by the Amaravati school of architecture. The Chola artists and artisans further drew their influences from other contemporary art and architectural schools and elevated the Chola temple design to greater heights. The Chola kings built numerous temples throughout their kingdom, which normally comprised the plains, Central and Northern Tamil Nadu and at times the entire state of Tamil Nadu as also adjoining parts of modern Karnataka and Andhra Pradesh. In the evolution of the Chola temple architecture we can roughly see three major phases, beginning with the early phase, starting with Vijayalaya Chola and continuing till Sundara Chola, the middle phase of Rajaraja Chola and Rajendra Chola when the achievements scaled heights never reached before or since and the final phase during the Chalukya Chola period of Kulottunga I till the demise of the Chola empire. The Cholas in addition to their temples, also built many buildings such as hospitals, public utility buildings and palaces. Many such buildings find mention in their inscriptions and in contemporary accounts. The golden palace that Aditya Karikala supposedly built for his father Sundara Chola is an example of such a building. However, such buildings were of perishable materials such as timber and fired bricks and have not survived the ravages of time.
Ерте Чола дәуірі
Паллавалар Оңтүстік Үндістанның алғашқы танымал әулеті болды, архитектуралық жаңалықтарды іздеумен айналысты. Тамил Надудағы Чола ғибадатханасының алғашқы тұқымдары осы кезеңде себілген болуы мүмкін. Ғибадатхана архитектурасы Мамаллапурамдағы ерте үңгір ғибадатханалары мен монолит ғибадатханаларынан басталып, Канчипурамдағы Вайкунта Перумал ғибадатханасына дейін дамыды. Бұл архитектуралық стиль Паллавалардың құлдырау кезеңінде олармен тығыз байланыста болған Чолалардың негізін құрады, олар Нилаканта Састридің "Оңтүстік Үндістан тарихы" еңбегінде айтқандай, құнды сабақтар алды. Алғашқы Чолалар көптеген ғибадатханалар салды. Адитья I және Парантака I өздерінің сенімдері үшін белсенді құрылысшылар болды. Адитья I-нің жазбаларында оның Кавери өзенінің жағасында бірнеше ғибадатхана салғаны көрсетілген. Бұл ғибадатханалар кейінгі Чолалардың алып құрылыстарымен салыстырғанда әлдеқайда кішкентай болды және тас емес, кірпіштен салынған болуы мүмкін. Тамил Надудағы Пудуккоттай маңындағы Виджаялая Чолешварам – ерте Чола құрылысының сақталған мысалы. Бұл құрылыстың стилінде Паллавалардың ықпалы анық көрінеді. Онда дөңгелек гарбхагриха (құдайдың орналасқан жері) төртбұрышты пракараның (айналмалы дәліз) ішінде ерекше орналасқан. Оның үстінде вимана, яки мұнара, төрт қабаттан тұрады, төменгі үш қабаты төртбұрышты, ал жоғарғысы дөңгелек. Әр деңгей келесі деңгейден карнизбен бөлінеді. Бүкіл құрылыстың үстінде күмбез орналасқан, оның үстінде тас каласа (шере) тұр. Қабырғалардағы суреттердің әлсіз іздері байқалады. Бұл жерде Вишну құдайына арналған Паллава архитектурасына ұқсас ою-өрнектер мен тасқа қашалған ғибадатханалар бар. Ғибадатханада Маха Вишнудың 12 мүсіні сақталған. Бұл суреттер 17 ғасырдан бұрын жасалмаған. Құмбақонамдағы Нагешвараның кішкентай ғибадатханасы да осы кезеңге жатады. Варадхараджа Перумал ғибадатханасы индуист құдайы Маха Вишнуға арналған. Ол Пуддучерридің шетінде орналасқан Тирубуванаи ауылында орналасқан. Дравидия стилінде салынған бұл ғибадатхана Чола архитектурасының қазынасы және I Парантака (907-950 жж.) салған. Ғибадатханада Парантака I, Раджараджа Чола (985-1014 жж.), Раджадхираджа I (шамамен 1048 ж.) дәуіріндегі жазбалар бар және Ведалар мен Шастраларды оқытатын білім беру орталығы ретінде танылған. Мұғалімдер мен студенттерге астық түрінде жалақы төленгені туралы да мәліметтер бар. Ғибадатхананы қорғалатын ескерткіш ретінде Үндістанның археологиялық зерттеу қызметі күтіп ұстайды. Тоттиям маңындағы Шринивасаналлурда орналасқан Лорд Ранганаттаға (Маха Вишнуның бір түрі) арналған Коранганатта ғибадатханасы I Парантака дәуірінің мысалы. Ғибадатхананы ортағасырлық Чолалар салған. Ғибадатхананы Үндістанның археологиялық зерттеулер басқармасы (ASI) қорғайды. Бұл ғибадатхана Кавери өзенінің жағасында орналасқан, кішкентай ғибадатхана, әр бетінде әдемі мүсіндер бар. Қабырғаның негізінде Чола архитектурасының ерекшелігі болған мифтік жануарлардың мүсіндері қатары орналасқан. Бірінші қабат кірпіштен салынған және жабынмен жабылған. Тарихшы Харлдің айтуынша, бұл ғибадатхана Чола империясының әлі күнге дейін сақталған төрт ғибадатханасының біріне жатады. Пудуккоттай ауданындағы Муварковил ғибадатханасын Х ғасырдың екінші жартысында Парантака II-нің вассалы салған. Аты айтқандай, ғибадатхана кешенінде үш негізгі киіз үй бар, олар Шива құдайына арналған және солтүстік-оңтүстік бағытта бір қатарға орналасқан, батысқа қарап тұр. Осы үш киіз үйдің тек екеуі ғана, яки орталық және оңтүстік виманалар (мұнаралар) қазір сақталған. Үшінші, яки солтүстік киіз үйінен тек жертөлесі ғана қалған. Бұл киіз үйлердің архитектуралық стилі кейінгі Чола ғибадатханаларымен айқын сәйкестік көрсетеді.
Pallavas were the first recognisable South Indian dynasty who indulged in the pursuit of architectural innovations. The first seeds of Chola temple architecture in Tamil Nadu were possibly sown during this period. The temple architecture evolved from the early cave temples and monolith temples of Mamallapuram to the Vaikunta Perumal temple of Kanchipuram. This architecture style formed the foundation from which the Cholas, who were in close contact with the Pallavas during their periods of decline, took some valuable lessons according to Nilakanta Sastri, in his A History of South India. The early Cholas built numerous temples. Aditya I and Parantaka I were prolific builders for their faith. Inscriptions of Aditya I record that he built a number of temples along the banks of the river Kaveri. These temples were much smaller in comparison to the huge monumental structures of the later Cholas and were probably brick structures rather than stone. The Vijayalaya Choleeswaram near Pudukkottai in Tamil Nadu is an example of a surviving early Chola building. The style of this structure clearly shows Pallava influences in the design. It has an unusual arrangement of a circular garba griha (where the deity resides) within a square prakara circumbulatory corridor. Above this rises the vimana or the tower in four diminishing storeys of which the lower three are square and the top circular. Each level is separated from the next by a cornice. The whole structure is surmounted by a dome which in turn is topped with a stone kalasa a crest. Very faint traces of paintings can be seen inside on the walls. There are carvings and rock cut temples similar to the Pallava architecture dedicated to Lord Vishnu. There are 12 Life sized sculptures of Maha Vishnu present in the temple. These paintings are dated not earlier than the 17th century. The little temple of Nageswara at Kumbakonam is also of the same period. The Varadharaja Perumal Temple is dedicated to the Hindu god Maha Vishnu. It is located in Thirubuvanai, a village, located , in the outskirts of Puducherry. Constructed in the Dravidian style of architecture, the temple is a storehouse of Chola architecture and built by Parantaka I (907 950 CE). The temple has inscriptions from the time of Parantaka I, Rajaraja Chola (985–1014 CE), Rajadhiraja I (c. 1048 CE) and is indicated as an educational institution operating in the temple teaching the Vedas and Shastras. There is also mention of the remuneration to the teachers and students in the form of paddy. The temple is maintained and administered by the Archaeological Survey of India as a protected monument. The Koranganatha Temple dedicated to Lord Ranganatha (a form of Maha Vishnu) at Srinivasanallur near Thottiyam is an example of the period of Parantaka I. The temple was constructed by the Medieval Cholas. The temple is protected by the Archaeological Survey of India (ASI). This temple is situated on the banks of the river Kaveri, and is a small temple with beautiful sculptures on every surface. The base of the wall has a row of sculpted mythical animals that were a unique feature of Chola architecture. The first floor is made of bricks which have been plastered. According to historian Harle, the temple is counted among the four early extant temples of the Chola Empire. Muvarkovil Temple in the Pudukkottai area was built by a feudatory of Parantaka II during the second half of the tenth century. As the name suggests, the temple complex has three main shrines standing side by side in a row dedicated to Lord Shiva, along the north south direction, facing west. Out of these three, only two, the central and southern vimanams (towers) are now extant. Of the third or the northern shrine, the basement alone remains. The architectural style of these shrines exhibit clear concordance with the later Chola temples.
Орта ғасырлар
Раджараджа Чола мен оның ұлы Раджендра Чола I-нің жаулаулары мен генийі ғибадатхана салуға үлкен түрткіс берді. Осы кезеңнің алғашқы кезеңінде көптеген кішігірім киіз үйлер салынды. Олардың ішінде Тирунелвели маңындағы Тирувалисварам киіз үйі ерекше көзге түседі. Киіз үйдің қабырғалары тамаша мүсіндермен және фриздермен жабылған, олардың кейбіреулерінде күлкілі бейнелер бар. Киіз үй мұнарасының барлық карнизі өсімдіктер мен жапырақтардың ою-өрнектерімен безендірілген. Мұндай киіз үйлердің басқа мысалдары Тирумалавадидегі Вайдянатха киіз үйінде және Танджавурдағы Уттара Кайласа киіз үйінде көруге болады. Чола сәулетінің жетілуі мен шарықталуы Танджавур мен Гангэйкондачолапурамның екі ұлы киіз үйінде көрініс тапты. Шамамен 1009 жылы салынған Танджавурдың керемет Шива киіз үйі Раджараджа дәуіріндегі материалдық жетістіктердің лайықты ескерткіші болып табылады. Үндістанның ең үлкен және ең биік киіз үйі, ол Оңтүстік Үндістан сәулетінің биік деңгейін көрсететін шедевр. Осы киіз үйде алғаш рет екі гопура (қақпа мұнаралары, мұнда бір бағытта орналасқан) байқалады. Олар негізгі виманамен бір уақытта салынған және жазуларда Раджаражан тирувасал және Кералантакан тирувасал деп аталады. Гопуралардың үлкен өлшемдеріне қарамастан, 190 фут биіктікте көтерілетін вимана үстемдік етеді және тек кейінгі кезеңде ғана масштабтың өзгеруі байқалады. Эпиграфикалық деректер Раджараджаның осы киіз үйді өзінің билік еткен 19-шы жылында салуды бастағанын және оны өзінің билік еткен 25-шы жылының 275-ші күнінде (1010 ж.) аяқтағанын, бар болғаны 6 жыл уақыт кеткенін көрсетеді. Раджараджа осы киіз үйді Раджараджесварам деп атады, ал линга түріндегі Шива құдайы Перувудайяр деп аталды, сондықтан киіз үй де Перувудайяр ковил деп белгілі. Кейінгі кезеңде Маратха және Найяк билеушілері киіз үйдің әртүрлі киіз үйлерін және гопураларын салды. Маратха билігі кезінде санскрит тілі кең таралғандықтан, киіз үй санскритте Брихадисварам деп, ал құдай Брихадисвара деп аталды. Бұл киіз үйдің қабырғаларында киіз үйдің күнделікті басқару және қаржылық процедураларына қатысты толық жазбалар сақталған. Жазулар сол заманның толық тарихын берумен қатар, киіз үйде орнатылған барлық металл мүсіндердің толық тізімін ұсынады. Шамамен алпыс алты мүсін, олардың мөлшері, пішіні және құрамы туралы ең ұсақ бөлшектері де сипатталған. Бұл өнер тарихшысы үшін құнды ақпараттардың қоймасы. Киіз үй 16 ғасырда Танджордың Найяктары салған қабырғалары бар бекініс ішінде орналасқан. Биік вимананың биіктігі 200 футқа жуық, ол Дакшина Меру (Оңтүстік тауы) деп аталады. Сегіз бұрышты Шихарам (оңба) 81 тонна салмақтағы гранит тасқа орналасқан. Гангэйконда Чолапурам киіз үйі Танджавурдың үлкен киіз үйінің жоспарына көп жағынан сәйкес болғанымен, өзіне тән ерекшеліктері де бар. Қалдықтардан оның тек бір қоршау қабырғасы және гопурасы болғанын көруге болады, ал Танджавур киіз үйінде екі гопура және қоршау бар. Оның жоспары үлкен болғанымен, биіктігі аз, вимананың негізі 100 фут шаршы, ал биіктігі 186 фут. 340 фут ұзындығы және 110 фут ені бар үлкен тіктөртбұрыш пішіндес киіз үй, негізінен қорғаныс мақсатында салынған орасан зор қабырғалы қоршаудың ортасында орналасқан. Вимананың құрылысы Танджавурдағыдай, бірақ пирамидалық дене құрайтын қабаттар саны Танджавурдағы 13-ке қарағанда сегіз. Ең маңызды айырмашылық - Танджавур виманасының берік түзу сызықтарының орнына қисықтардың енгізілуі. Пирамидалық дене бұрыштарында аздап иіліс байқалады, ал бүйірлері сәл дөңгелектелген контурды құрайды. Бұл қисықтар вимананың сұлулығын арттырғанымен, оның сәнділігі мен күшінен ажыратады.
Temple building received great impetus from the conquests and the genius of Rajaraja Chola and his son Rajendra Chola I. A number of smaller shrines were built during the early phase of this period. Notable amongst these is the Tiruvalisvaram temple near Tirunelveli. The temple is covered with exquisite well composed sculptures and friezes some containing comic figures. The entire cornice of the temple tower is embellished with designs of creepers and foliage. Other examples of such temples can be seen at the Vaidyanatha Temple at Tirumalavadi and the Uttara Kailasa Temple at Thanjavur. The maturity and grandeur to which the Chola architecture had evolved found expression in the two magnificent temples of Thanjavur and Gangaikondacholapuram. The magnificent Siva temple of Thanjavur, completed around 1009 is a fitting memorial to the material achievements of the time of Rajaraja. The largest and tallest of all Indian temples, it is a masterpiece constituting the high water mark of South Indian architecture. It is in this temple that one notices for the first time two gopuras (gateway towers, here oriented in the same direction). They are architecturally coeval with the main vimana and are referred to in inscriptions as Rajarajan tiruvasal and Keralantakan tiruvasal. In spite of the massive size of the gopuras, the vimana, rising majestically to a height of 190 feet, continues to dominate and it is only in the subsequent period that a change in the gradation of magnitude takes place. Epigraphic evidence reveals that Rajaraja started building this temple in his 19th regnal year and it was completed on 275th day of his 25th regnal year (1010), taking only 6 years. Rajaraja named this temple as Rajarajesvaram and the deity Shiva in Linga form as Peruvudaiyar, the temple is also known in the deity's name as Peruvudaiyarkovil. In later period Maratha and Nayaks rulers constructed various shrines and gopurams of the temple. In later period when the Sanskrit language was more popular during the Maratha rule the temple was named in Sanskrit as Brihadisvaram and the deity as Brihadisvara. This temple carries on its walls the engraved evidence of the elaborate administrative and financial procedures concerning the day to day administration of the temple. The inscriptions give, apart from a comprehensive history of the times, a full enumeration of all the metallic images set up in the temple. Numbering about sixty six, these icons are referred to with a description of the minutest details of size, shape and composition. This alone is a mine of information for the art historian. The temple stands within a fort, whose walls are later additions built in the 16th century by the Nayaks of Tanjore. The towering vimanam is about 200 feet in height and is referred to as Dakshina Meru (Southern Mountain). The octagonal Shikharam (crest) rests on a single block of granite weighing 81 tons. Though the temple of Gangaikonda Cholapuram follows the plan of the great temple of Thanjavur in most details it has characteristics of its own. From the remains it may be seen that it had only one enclosure wall and a gopura while the Thanjavur temple has two gopuras and enclosures. It is larger in plan though not as tall, the vimana being 100 feet square at the base and 186 feet high. The temple, which forms a large rectangle 340 feet long and 110 feet wide occupies the middle of an immense walled enclosure mainly built for defensive purposes. The vimana has the same construction as in Thanjavur, but the number of tiers making up the pyramidal body is only eight as against 13 in Thanjavur. The most important difference lies in the introduction of curves in the place of the strong straight lines of the Thanjavur vimana. The pyramidal body is slightly concave in its outline at its angles while the sides are curved to produce a somewhat convex outline. These curves enhance the beauty of form of the vimana though they distract from its stateliness and power.
Кейінгі кезең
Чола стилі тағы бір ғасыр бойы дамып, көптеген ғибадатханаларда өрнек тапты. Олардың ішінде екі ірі ғибадатхана Раджараджа мен Ражендраның ғибадатханаларымен салыстыруға лайық. II Раджараджаның билігі тұсында Таңжавурдың жанындағы Дарасурамда салынған Айраватасвара ғибадатханасы – 12-шы ғасырдағы сәулет өркендеуінің деңгейін көрсететін тамаша құрылыс. Бұл ғибадатханада көркем тас бағаналар мен қабырғалардағы әшекейлер, стильге жақын, созылған мүшелерге және тегіс өңделген ерекшеліктерге баса назар аударады. Олардың ең таңғажайыптары – Дакшинамуртидің ғибадатхана нишаларындағы қара базальттан жасалған мүсіндер, Шиваның оңтүстік жағындағы оқушылық позадағы бейнесі және батыста, Шиваның Брахма мен Вишнуды өзінің басымдығына көндіру үшін жарық бағанасынан атып шығуы. Алдыңғы мандапам – жылқылар жекеп-жеке сүйреп бара жатқан алып күйме нысанында. Осы кезеңнің соңғы мысалы – Кулотунга III салған Трибхуванамадағы Кампахесварар ғибадатханасы, ол жақсы сақталған күйде жетіп келді. Бұл ғибадатхананың сәулеті Танжоре, Гангякондачолапурам және Дарасурамдағы ғибадатханаларға ұқсас.
The Chola style continued to flourish for a century longer and expressed itself in a very large number of temples. Of these two large temples are worthy of comparison to those of Rajaraja and Rajendra. The Airavateswara temple at Darasuram near Thanjavur built during the reign of Rajaraja II is a magnificent structure typical of the stage of architectural development reached in the 12th century CE. This temple has artistic stone pillars and decorations on its walls, in a style bordering on mannerism, with an emphasis on elongated limbs and polished features. Best among them are the dark black basalt figures in the temple niches of Dakshinamurti, the image on the southern side of Shiva in a teaching attitude, and to the west, Shiva erupting out of the pillar of light to convince Brahma and Vishnu of his superiority. The front mandapam is in the form of a huge chariot drawn by horses. The final example of this period is the Kampaheswarar temple at Tribhuvanam near Kumbakonam which has survived in good repair as built by Kulothunga III. The architecture of this temple is similar to the temples at Tanjore, Gangaikondacholapuram and Darasuram.
Мүсіндер мен қола бұйымдар
Шола дәуірі мүсіндері мен қола бұйымдарымен де ерекшеленеді. Әлемнің түрлі мұражайларында және Оңтүстік Үндістан ғибадатханаларында сақталған экспонаттар арасында Шиваның әртүрлі бейнелері, оның жұбайы Парвати және басқа да құдайлар, жартылай құдайлар мен құдайшалар, Сайва пантеонының құдайлары, Вишну мен оның жұбайы Лакшми, Наянмарлар, басқа да Сайва қасиеттілері және тағы да басқалары бар. Бұл техника "Cire Perdue" деп аталады. Санскрит тіліндегі Шильпа мәтіндері оны Мадху Уччишта Видхана деп атайды. Ара шайы мен кунгилийді (камфордың бір түрі) аздап маймен араластырып, жақсылап иеді. Бұл қоспадан барлық ұсақ-түйек бөлшектерімен фигура жасалады. Бұл – бастапқы балауыз модель. Содан соң бүкіл фигура термит төбелерінен жасалған балшықпен қапталады, қалып қажетті қалыңдыққа жеткенше. Сосын оны құрғатып, пешке қойып, сиырдың қамырымен пісіреді. Балауыз модель еріп ағып шығады, ал бір бөлігі буланып кетеді. Қоладан жасалған металл қорытпасы ерітіліп, бос балшық қалыпқа құйылады. Бұл қола қорытпасы Панча Лохам деп аталады. Металл барлық жарықтарды толтырып, тұншығып, қатып, суығаннан кейін қалып бұзылады. Содан кейін қола мүсіні тазаланып, ұсақ бөлшектері қосылып, ақаулары жойылады, тегістеліп, жылтыратылады. Сондықтан әр қола икона бірегей болып табылады және қалыпты көшірме жасау үшін пайдалануға болмайды.
The Chola period is also remarkable for its sculptures and bronzes. Among the existing specimens in the various museums of the world and in the temples of South India, may be seen many fine figures of Siva in various forms accompanied by his consort Parvati and the other gods, demigods and goddesses of the Saivaite pantheon, Vishnu and his consort Lakshmi, the Nayanmars, other Saiva saints and many more. It is known in artistic terms as "Cire Perdue". The Sanskrit Shilpa texts call it the Madhu Uchchishtta Vidhana. Beeswax and kungilium (a type of camphor) are mixed with a little oil and kneaded well. The figure is sculpted from this mixture fashioning all the minute details. This is the original wax model. The entire figure is then coated with clay made from termite hills until the mould is of a necessary thickness. Then the whole thing is dried and fired in an oven with cow dung cakes. The wax model melts and flows out, while some of it vapourises. The metal alloy of bronze is melted and poured into the empty clay mould. This particular bronze alloy is known as Pancha Loham. When the metal has filled all crevices and has settled and hardened and cooled, the mould is broken off. The bronze figure thus obtained is then cleaned, finer details are added, blemishes are removed, smoothened, and polished well. Hence each bronze icon is unique and the mould cannot be used to create copies.
Стиль
Шола қолалары Виджаянагар және Наяка дәуірі қолаларымен салыстырғанда, әсемдікпен онша безендірілмеген. Оларда нәзік әдемілік, ұстамды және тыныш сәнділік, тұншықтырғандай, әлемнен тыс сұлулық және, ең бастысы, қола мүсінін жандандырып, соққымен дірдейтін өмір бар. Бет-әлпеттері, қимыл-қозғалыстары немесе мудралары, дененің жалпы жағдайы және басқа да қоса жасалған қолалар арқылы, біз құдай немесе құдайының айналасын және діни контекстін көзге елестете аламыз; ол қандай құрал немесе қару ұстап тұр; ол неге сүйеніп тұр; және ол не істеп жатыр немесе істемекші. Мысалы, Ришабандхика немесе Вришабавахана мүсінінде Шива бір аяғын екіншісіне жастықпен кесіп, қолын әдемі иіп, бір нәрсеге сүйеніп тұрғандай көтеріп тұрғанын көреміз. Осы көркем жағдайда, жас және денелі Шива өзінің иығына сүйеніп тұрған Нанди бұқасына сүйеніп тұрғанын болжауға болады. Бронзадан жасалған ең танымал бейне – Натараджа немесе Адаваллар. Символизм Шиваны жаратылыс пен жойылған ғаламдық бидің иесі ретінде көрсетеді. Ол белсенді, бірақ алыс, Парфенон фризіндегі құдайлар сияқты. Шиваны қоршаған от шеңбері – ғаламды білдіреді, оның оты Шиваның сол артқы алақанында сақталған. Сол жақ алдыңғы қолы кеудесімен қиылысады, қолы «пілдің түсі» (гая хаста) позында жоғары көтерілген сол аяғына бағытталған, ол бостандыққа шақыруды білдіреді. Оның оң аяғы білімсіздікті бейнелейтін Апасмараны басады. Шиваның оң қолы бата берудің «қорқудың қажеті жоқ» (абхая мудра) қимылымен көтерілген, ал оң артқы қолы бидің ырғағын соғатын барабанды ұстап тұр. Жылан – Шиваның белгісі, оның қолына оралған. Шашында ай, тағы бір белгі және Гангтың кішкентай бейнесі бар, бұл аспаннан жерге құлайтын өзен құдайы, Шиваның шашымен тоқтатылған. Шива Натараджа немесе Адаваллар ретінде әйелі Сивакамимен бірге келеді.
Chola bronzes have little intricate ornamentation in comparison with the subsequent bronzes of the Vijayanagar and Nayaka period. There is gentle grace, a restrained and quiet elegance, an ethereal, out worldly beauty, and above all else a life that throbs and pulsates and thereby enlivens the bronze sculpture. By means of the facial expressions, the gestures or mudras the overall body posture and other accompanying bronzes we can imagine the surroundings and the religious context of the figure of the god or goddess; what instrument or weapon he or she is holding; what he or she is leaning on; and what he or she is doing or about to do. For example, in the Rishabaandhika or the Vrishabavahana murthy pose, we see Shiva standing with one leg youthfully crossed across the other and his arm elegantly flexed and raised as if resting or leaning on something. In this elegant posture, it can be surmised that the youthful and athletic Shiva is leaning on his bull vahana, Nandhi, on whose shoulders He is resting His arm. The most famous of all the bronze icons is that of Nataraja or Adavallar. The symbolism presents Shiva as lord of the cosmic dance of creation and destruction. He is active, yet aloof, like the gods on the Parthenon Frieze. Surrounding Shiva, a circle of flames represents the universe, whose fire is held in Shiva's left rear palm. His left front arm crosses his chest, the hand pointing in "elephant trunk" position (gaja hasta) to his upraised left foot, which signifies liberation. His right foot tramples the dwarf Apasmara, who represents ignorance. Shiva's right front hand is raised in the "fear not" gesture of benediction (abhaya mudra), while his right rear hand holds a drum with which he beats the measure of the dance. The snake, an emblem of Siva, curls around his arm. His hair holds the crescent moon another emblem and a small image of Ganges, the river goddess whose precipitous fall from heaven to earth is broken by Siva's matted locks. Shiva as Nataraja or Adavallar is also accompanied by his consort Sivakami.
Мұражай қоры
Бронзадан жасалған ерекше жинақтар Таңжавур Маратха сарайындағы музейде, Ченнайдағы Үкіметтік мұражайда, Пондичерри мұражайында және Калькуттадағы Үнді мұражайында сақталады. Үндістанның шегінен тыс, Чола қола мүсіндері Британ мұражайында, Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында, Пасаденадағы Нортон Саймон мұражайында, Сан-Францискодағы Азия өнер мұражайында және Амстердамдағы Рейксмюзейде орналасқан.
Notable collections of the bronzes are held by the museum inside the Thanjavur Maratha Palace, the Government Museum, Chennai, Pondicherry Museum, and Indian Museum, Kolkata. Outside India, Chola bronze sculptures are owned by the British Museum, New York's Metropolitan Museum of Art, the Norton Simon Museum, in Pasadena, the Asian Art Museum in San Francisco and Rijksmuseum in Amsterdam.
Чол фрескалары
1931 жылы Аннамалай университетінің профессоры С. К. Говиндасами Брихадишвара ғибадатханасының айналмалы дәлізінде Чола фрескаларын тапты. Бұл – Чола кезеңінің алғашқы суреттері. Дәліздің өту жолы қараңғы, екі жағындағы қабырғалар еденнен төбеге дейін екі қабат суреттермен жабылған. Зерттеушілер осы фрескаларда қолданылған техниканы анықтады. Тасқа тегіс әк қоспасынан жасалған қамыр жағылды, оның қатаюы екі-үш күнге созылды. Осы қысқа мерзім ішінде осындай үлкен суреттер табиғи органикалық пигменттермен салынды. Наяк кезеңінде Чола суреттері үстінен жабылды. Төменде жатқан Чола фрескаларында саивизмнің ынталы рухы бейнеленген. Олар, әдетте, Раджараджа Чоланың ғибадатхананы аяқтауымен бірге аяқталған болуы мүмкін.
In 1931, Chola frescoes were discovered within the circumambulatory corridor of the Brihadisvara Temple, by S. K. Govindasamy, a professor at the Annamalai University. These are the first Chola paintings discovered. The passage of the corridor is dark and the walls on either side are covered with two layers of paintings from floor to ceiling. Researchers have discovered the technique used in these frescoes. A smooth batter of limestone mixture is applied over the stones, which took two to three days to set. Within that short span, such large paintings were painted with natural organic pigments. During the Nayak period, the Chola paintings were painted over. The Chola frescos lying underneath have an ardent spirit of saivism expressed in them. They probably synchronised with the completion of the temple by Rajaraja Chola.
Басқа да қолөнер кемелер
Алтын мен құнды тастардан жасалған әшекейлерді дайындау өнері 11-шы ғасырдың басында жоғары деңгейге жеткен. Танжавур жазуларында көптеген әшекейлер туралы мәліметтер келтірілген.
The art of making ornaments of gold and precious stones had reached an advanced stage about the beginning of the 11th century. A large number of ornaments are mentioned in the Thanjavur inscriptions.