Макомб, Индустри және Литтлтон темір жолының тарихы
Macomb and Western Illinois Railway
Макомб және Батыс Иллинойс темір жолы: тарихы, құрылысы, мақсаты. 1904 жылы ашылған, Макомб, Индустри және Литтлтон қалаларын байланыстырған. Темір жол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макомбта орналасқан, Иллинойс штатындағы Индустрия және Литтлтон қалаларымен байланысқан теміржол. Макомб және Батыс Иллинойс темір жолы 1901 жылдың 26 қазанында тіркелді. Бұл теміржол Иллинойс штатының Макомб қаласындағы Джонсон көшесі бойымен салынып, жақын орналасқан Индустрия және Литтлтон қалаларына дейін созылды. Оны жергілікті қаржыгер Чарльз В. Чандлер салған. 1904 жылдың 1 қаңтарында жолға қойылды және шамамен жиырма бес жыл бойы қызмет етті.
Railroad based in Macomb, Illinois, linking to Industry and Littleton
The Macomb and Western Illinois Railway was chartered on October 26, 1901. The railroad was built south along Johnson Street in Macomb, Illinois, to nearby Industry and Littleton by local financier Charles V. Chandler. It was open for service on January 1, 1904. It ran for about twenty five years.
Тарих
Чарльз В. Чандлер, промоутер және құрылысшы, Маккомб және Батыс Иллинойс теміржолын (M&WI) Маккомб пен Литтлтон арасындағы аймақтарға жүк және жолаушылар тасымалын қамтамасыз ететін жергілікті жол ретінде жоспарлаған, фермерлерге астық пен мал өнімдерін Маккомбқа жеткізуге мүмкіндік беру және соңында Маккомбты ұлттық теміржол желісімен байланыстыру мақсатында салған. Электрлік қалааралық теміржол ретінде жоспарланғанымен, қажетті инфрақұрылымды салуға жеткілікті қаржы болмағандықтан, теміржол қызметін алғашқы және тиімділігі шектеулі газ-электр локомотивтерімен бастады. Теміржол бастапқыда көптеген қиындықтарға тап болды. Көптеген адамдар Чандлердің бизнес империясының кеңеюіне және қаланың жетекші республикашысы ретіндегі оның ықпалына қарсы болды. Бұрын осындай жобаларды қаржылағандардың көпшілігі қолдауын кері тартып алды. Теміржол президенті және Чандлердің серіктесі екі жыл ішінде өз үлесін Чандлерге сатты. Қызмет басталғаннан кейін бір жыл өткен соң теміржолдың депосы өртеніп, газ-электр локомотиві жойылды. Литтлтон маңындағы шахталардан алынған жергілікті Иллинойс битумды көмірінің күкірт құрамы жоғары болғандықтан, оны көптеген өнеркәсіптік және тұрмыстық мақсаттарда пайдалану мүмкін емес еді. Рельстер жеңіл салмақты, төсеме жағдайы нашар болды, нәтижесінде вагондардың жолдан шығуы жиі кездесті. Макомбтағы Джонсон көшесіндегі жер иелері теміржолды қалалық көшелерден шығару үшін бірнеше сотқа жүгінді, бұл әрекеттер ақырында сәтті аяқталды және инвесторларды қорқытып жіберді. 1910 жылы Чандлерге тиесілі Маккомб банкі банкротқа ұшырады, ал Чандлер кейіннен Индианаполистегі ұлымен бірге тұру үшін қаладан кетіп қалды. Банкроттық процедурасының аясында M&WI Чикаго үйін бұзу компаниясына сатылды, ол теміржолды тоқтатып, металл терісін сатуды жоспарлаған. 1913 жылы теміржолды аймақтың жергілікті фермерлер мен саудагерлері сатып алып, Маккомб, Индустри және Литтлтон теміржолы (MI&L) ретінде қайта ұйымдастырды. Бұл теміржол 1910 және 1920 жылдардың соңына дейін жұмыс істеді. Алайда, 1925 жылдан бастап теміржолдың жағдайы нашарлай бастады, себебі теміржол бойындағы жерлерге жаңа, асфальтталған жолдар салынды. Жүк айналымының төмендеуі және тозуға ұшыраған инфрақұрылымды күтіп ұстау шығындарының артуы 1930 жылы теміржолды тоқтатуға әкелді. Сол жылы теміржолдың активтері аукционда сатылды, рельстері бұзылды және бір бу локомотивін қоспағанда, барлық вагондар металл терісіне жіберілді.
Promoter and builder Charles V. Chandler intended the Macomb and Western Illinois Railway (M&WI) as a local road to provide freight and passenger service to and from locations between Macomb and Littleton, to give farmers a way of transporting grain and livestock to Macomb, and to eventually connect Macomb with the national railway network. Planned as an electric interurban but lacking sufficient capital to construct the necessary infrastructure, the railroad began service with a primitive and marginally useful gas electric locomotive. The railroad encountered problems from the start. Many people were opposed to the expansion of Chandler's business empire and of his influence as the town's leading Republican. Many who before had helped fund similar projects pulled out. The railroad's president and C. V.'s business partner sold his interest in the business within two years to Chandler. A year after service began the railroad's engine house burned down, destroying its gas electric locomotive. The local Illinois bituminous coal hauled from mines near Littleton had a sulfur content that rendered it unmarketable for most industrial and domestic uses. The track was lightweight and roadbed was marginal at best, and consequently derailments were common. Property owners along Johnson Street in Macomb filed a series of lawsuits to evict the railroad from the city streets, efforts which were eventually successful and which also had the effect of scaring off investors. In 1910 the Bank of Macomb, owned by C. V. Chandler, went bankrupt and Chandler later left town to live with his son in Indianapolis. As part of the bankruptcy the M&WI was sold to the Chicago House Wrecking Company, which intended to abandon the railroad and sell it for scrap. In 1913, the railroad was bought back by a group of local farmers and merchants from the area and was reorganized as the Macomb, Industry & Littleton Railway (MI&L). This railroad operated through the remainder of the 1910s and 1920s. Starting in 1925, however, the railroad's fortunes began to decline due to the construction of hard (paved) roads paralleling the right of way. The decline in traffic, coupled with increased maintenance costs from a decaying infrastructure, led to the railroad's abandonment in 1930. In that year the railroad's assets were sold at auction, the tracks were torn up and all of the rolling stock except for one steam engine was scrapped.
Жол жүру құқығы
Бастапқыда M&WI темір жолының солтүстік ұшында, Макомб қаласындағы Джонсон көшесі CB&Q темір жолын кесіп өтетін жерде басталды. Сол жерде Бёрлингтонмен байланыс болды, одан жолдар Джонсон көшесінің ортасынан қала шетіне дейін созылды. Сент-Франциск ауруханасының оңтүстігінде темір жол жеке меншікке өткен жолға бұрылып, Оңтүстік Джонсон көшесінің батыс жағымен (кейін Сент-Франциск Блэктоп деп аталды) жүрді. Бомонт жолынан оңтүстікке қарай бұрылып, Индустрия қаласына солтүстік-батыстан ирек жолмен кірмес бұрын түзу шығысқа қарай бағытталды. Индустриядан оңтүстікке қарай темір жол шамамен түзу оңтүстікке қарай Картерс Крик өткеліне дейін созылды, одан кейін Литтлтон қаласындағы Майн-стрит көшесінің шығыс жағымен түзу солтүстік-оңтүстік бағытқа бұрылды. 1904 жылдың соңында темір жолға қарсы сот процесі оны Макомб қаласындағы Джексон көшесінің солтүстігіндегі бір жарым блоктан жолдарды бұзуға мәжбүр етті, осылайша CB&Q темір жолымен байланысын үзіп тастады. Макомбтың батыс жағында жабдықтарды алмастыру үшін қосымша желі салынды; бұл желі Сент-Франциск ауруханасының оңтүстігіндегі негізгі желіден бөлінді. Осы жерде үш жолдың тоғысқан жері, локомотив депосы және шағын аула салынды. 1908 жылы тағы бір сот ісінен кейін Джонсон көшесіндегі барлық жолдар бұзылды, содан кейін M&WI (кейін MI&L) пойыздары Бёрлингтонмен жасалған келісім арқылы Макомб қаласының орталық бөлігіне кірді. Темір жол бойында бірнеше қосымша жолдар болды. Олар Хендерсон, Эндрюс, Фур Майл, Индустрия (екі қосымша жол), Ранкл және Литтлтон қалаларында орналасқан. Литтлтонның оңтүстік жағында локомотив депосы бар үш жолдың тоғысқан жері де болды.
Originally the M&WI started at its north end where Johnson Street in Macomb crosses the CB&Q. There was an interchange with the Burlington at that location, from which the tracks proceeded down the center of Johnson Street to the edge of town. Just south of St. Francis Hospital the railroad crossed onto private right of way running along the west side of South Johnson Street (later known as St. Francis Blacktop). South of Beaumont Road the line curved and headed straight east before entering Industry from the northwest on a winding alignment. South of Industry the railroad headed more or less straight south until the Carters Creek crossing, after which it curved gently to the west before assuming a direct north south alignment down the east side of Main Street in Littleton. In late 1904 a lawsuit brought against the railroad compelled it to tear up the block and a half of tracks north of Jackson Street in Macomb, severing its link with the CB&Q. A belt line was constructed to enable interchange of equipment on the west side of Macomb; this line split off the main line just south of St. Francis Hospital. At this location a wye, engine house and small yard was constructed. In 1908 all trackage on Johnson Street was torn up following another lawsuit, and thereafter M&WI (and later MI&L) trains accessed downtown Macomb via a trackage rights agreement with the Burlington. There were several sidings along the railroad. These were located at Henderson, Andrews, Four Mile, Industry (two sidings), Runkle, and Littleton. There was also a wye with an engine house on the south side of Littleton.
Макомб
Макомбтағы алғашқы депо Джексон және Джонсон көшелерінің қиылысында, темір ұстасының шеберханасының алдыңғы бөлмесінде орналасқан. 1908 жылы Джонсон көшесіндегі рельстер алынып тасталғанда, бұл депо тасталып қалған деп саналады. Содан кейін Бёрлингтон депосы қолданылды, алайда 1920 жылдары MI&L жолдың солтүстік жағында жеке кеңсесі болған болуы мүмкін. Макомб депосының аумағында бір локомотивке арналған депо, су резервуары және құрал-саймандар сақталатын қойма болған. Алғашқы локомотив депосы 1904 жылғы желтоқсанда өртенген, бірақ қайтадан салынды.
The original depot at Macomb was located at the corner of Jackson and Johnson Streets and was located in the front room of a blacksmith shop. It is believed that this was abandoned when the tracks on Johnson were torn up in 1908. Thereafter the Burlington depot was used, although the MI&L may have had a separate office on the north side of the tracks during the 1920s. Structures at the Macomb Yards included a one stall engine house, a water tank and a tool shed. The original engine house burned down in December 1904 but it was rebuilt.
Өнеркәсіп
Индустрия қоймасы 1904 жылы тұрғызылған шағын ағаш құрылыс болатын. Индустриядағы басқа құрылыстарға сол жылы салынған су мұнарасы және құрал-саймандар сақтау қоймасы, мал айдау алаңы және астық көтеру қондырғысы кірді. Бұл құрылыстардың бәрі Бірінші көшенің батыс жағында тікелей орналасқан.
The Industry depot was a small frame structure erected in 1904. Other structures at Industry included a water tower and tool shed built the same year, a stock yard, and an elevator. These structures were all located directly to the west of First Street.
Литтлтон
Литтлтонның алғашқы депосы "Пагода" стилінде салынған ағаш құрылыс болды. 1914 жылы "Чикаго Хаус Врекинг" компаниясы оны бұзып тастады немесе басқа жерге көшірді, ал келесі жылы Бродвейдің оңтүстік жағында орналасқан бетон блоктан тұратын депомен ауыстырды. Литтлтонның теміржол инфрақұрылымына Бродвейдің солтүстігіндегі мал базары мен астық көтеру қондырғысы, сондай-ақ қаланың оңтүстік-батыс жағындағы үш жолдың тоғысқан жеріндегі бір локомотив депосы кірді. Теміржолдың алғашқы жылдарында үш жолдың тоғысқан жерінде көмір вагондарын тиеуге пайдаланылған шахтаның үстіне орнатылған құрылыс та болды.
The original Littleton depot was a frame structure built in the "Pagoda" style. It was torn down or relocated by Chicago House Wrecking in 1914, and was replaced the following year by a concrete block depot located on the south side of Broadway. Railroad facilities at Littleton also included a stock yard and elevator located north of Broadway as well as a one stall engine house located at the wye on the southwest side of town. During the railroad's early years there was also a mine superstructure located astride the wye that was used to load coal cars.
Орташа орындар
MI&L жылдары Эндрюс, Киркпатрик және Ранклде күту павильондары орналасқан. Киркпатриктегі павильон шындығында ескі вагонның корпусынан жасалған, ал қалғандары толқынды металлдан құралған құрылыстар болды. Эндрюс, Киркпатрик және Ранклде мал айдалатын алаңдар, сондай-ақ Киркпатрикте астық көтеру қондырғысы болды. Кейбір орындарда белгілі бір кезде басқа да құрылыстар болған болуы мүмкін.
During the MI&L years there were waiting shelters located at Andrews, Kirkpatrick and Runkle. The Kirkpatrick shelter actually consisted of an old coach body while the others were corrugated metal structures. There were stock yards at Andrews, Kirkpatrick and Runkle, as well as an elevator at Kirkpatrick. Other structures may have existed at some of these locations at certain times.
Қалған іздері
Бастапқы жол төсегінің, жол бойының және көпірге жақын жерлердің бөліктері әлі күнге дейін Оңтүстік Джонсон жолымен қатар (батыс жағы) табылады, жергілікті тұрғындар оны Сент-Франциск қара жолы деп те атайды (1970 жылы жабылып, оңтүстік-батыстағы бұрынғы католик ауруханасының атымен аталған). Ескі Сент-Франциск ауруханасының оңтүстік-батысындағы жол бойы мен төсегі әлі өз орнында сақталған. Осы жерде маршрут солтүстік-батысқа бұрылып, ақырында Бурлингтонмен (CB&Q) қосылған. Индустрияның солтүстік-батысындағы Гриндстоун ағысының екі жағындағы тағы бір жасанды төбелердің іздері бар. Литтлтонның солтүстік жағындағы Сугар-Крик үстінен салынған үлкен бетон құбыр әлі де тұр, ал осы жердегі төбеге кіру жолы ретінде қолданылады. Литтлтон депосы 1981 жылы болған дауылдан қирағанға дейін сақталған.
Portions of the original roadbed, right of way and bridge approaches can still be found parallel (west side) to South Johnson Road, also known locally as the St. Francis blacktop (named for a former Catholic hospital, which closed in 1970, in southwest Macomb). The grade embankment and roadbed just southwest of the old St. Francis Hospital property is still in place. This is where the route turned northwest for its eventual interchange with the Burlington (CB&Q). Another embankment on either side of Grindstone Creek on the northwest side of Industry is still in evidence. A sizeable concrete culvert over Sugar Creek on the north side of Littleton is still there, and the embankment at that location is used for an access road. The Littleton depot was intact until destroyed by a tornado in 1981.