Хан Дэ Су: Корей рок-фолк әншісінің өмірі мен шығармашылығы
Hahn Dae-soo
Кәріс суретші Хан Дэ Су (1948 ж.т.), Корея фолк-рок әншісі, 60-жылдардың хиппи мәдениетінің пионері. Биографиясы, өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік Кореяның фольк-рок музыканты (1948 жылы туған)
South Korean folk rock musician (born 1948)
Хан Дэ Су (hangul=한대수; 1948 жылдың 12 наурызында туған) – Оңтүстік Кореяның фольк-рок әншісі және ән жазушы. Ол Оңтүстік Кореяның "фольк-рок шебері" және 1960-шы жылдардағы корей хиппи мәдениетінің негізін қалаушысы деп есептеледі.
Hahn Dae soo (hangul=한대수; born March 12, 1948) is a South Korean folk rock singer songwriter. He is considered South Korea's "master of folk rock" and a pioneer of 1960s Korean hippie culture.
Өмірбаян
Хан Дэ Су Пусанда дүниеге келді және он жасқа дейін бастауыш мектепте оқыды. 1958 жылы оның отбасы Нью-Йоркке көшіп келді, ал ол келесі төрт жылды Гарлемдегі П.С. 125 бастауыш мектебінде өткізді. Ол Пусанға үш жыл орта мектепте оқыды және АҚШ-қа оралғанға дейін орта мектептің бірінші жылында білім алды, содан кейін Лонг-Айлендтегі А.Г. Бернер орта мектебін бітірді. 1966 жылы ол ветеринарияны оқу үшін Нью-Гэмпшир университетіне қабылданды, бірақ бір жылдан кейін Нью-Йорк фотосурет институтына ауысты. Осы уақытта ол музыкалық дағдыларын жетілдіріп, 1968 жылы Оңтүстік Кореяның дамып келе жатқан фольклор сахнасында өнер көрсете бастады. Ол әсіресе 1969 жылы белсенді болды, Корея қарулы күштеріне шақырылмас бұрын университеттерде көптеген концерттер берді. Келесі үш жылды корейлік әскери кемесінде пулеметші болып өткізді. 1974 жылы ол музыкаға оралып, өзінің алғашқы альбомын шығарды. Осы жылдар ішінде Ян Хи ын және Ким Мин Ки сияқты көптеген әртістер оның әндерін өз альбомдарында орындады. Джон Леннон, Леонард Коэн және Боб Диланнан әсер алған оның алғашқы екі альбомы, "Long long road" (1974) және "Rubber Shoes" (Gomusin, 1975) тікелей үкіметке қарсы болмаса да, Пак Чун Хи үкіметінің назарын аударуға жеткілікті болды. Бұл екі альбомға кейіннен тыйым салынды, нәтижесінде Хан Дэ Су Нью-Йоркке жер аударылды. Бұл екі альбом K-pop тарихындағы шедеврлерге айналды. "Маған су беріңіз" ("물 좀 주소") және "Бақыт елі" ("행복의 나라") жастардың әнұранына айналды. Нью-Йоркте ол "Чингисхан" атты пост-панк-рок тобын құрды. Олар ешқашан альбом шығармағанмен, олардың кейбір жазбалары The Box (2005) жинағының он үшінші дискісіне енді. CBGB және Труда Хеллердегі өнер көрсетулерінен кейін олар аздап танымал болды, бірақ көп ұзамай тарады. Хан 1989 жылға дейін фотограф ретінде мансабын жалғастырды. 1989 жылы оның алғашқы альбомының продюсері онымен байланысып, "Infinity" (1989) альбомында жұмыс істеуді бастады. Альбом сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, бірақ корейлік хит-парадтарда сәттілікке жете алмады. 1990 жылы ол джаз гитарисі Джек Лимен бірігіп, төртінші альбомын шығарды. Альбомның A жағы еркін музыканың дыбыстық коллажынан тұрды, ал B жағында ол өзінің саяси фольклор тамырына оралды. Джак Лидің інісі, пианист Ли У Чанмен бірге Хан 1991 жылы "Angels' Talkin'" атты бесінші альбомын шығарды. 1990 жылдардың либералды саяси ахуалында ол корей фольклорының ардагері ретінде қайта оралды. Оның ерте жазбалары CD-ге қайта шығарылды және ол тікелей эфирде өнер көрсетті. 1997 жылы Жапонияның Фукуока қаласындағы өнер көрсетуі оның алтыншы дискісі ретінде жарық көрді. Оның жетінші альбомы "Age of Reason, Age of Treason" 1999 жылы Нью-Йоркте жазылды. 2000 жылы ол Ли У Чан және корей метал сахнасының жетекші гитарисі Ким До Гюнмен бірге топ құрып, "Eternal Sorrow" (2000), "Source of Trouble" (2002) және "The Hurt" (2004) альбомдарын шығарды. Оның музыкалық стилі қарапайым, бірақ күшті лириканы баса көрсетеді, тақырыптары әйеліне деген махаббаттан бастап үкіметпен болған қиындықтарға дейін жетеді және екі елде өскеннен кейін қалыптасқан жаһандық көзқарасын көрсетеді. Оны көбінесе "корей Джон Ленноны" деп атайды. 2007 жылы оның Мишель есімді қызы дүниеге келді.
Hahn Dae soo was born in Busan and attended elementary school there until he was ten years old. In 1958, his family moved to New York City and he spent the next four years at P. S. 125 Elementary School in Harlem. He returned to Pusan for three years of junior high school and the first year of high school before returning to the US, where he eventually graduated from A. G. Berner high school in Long Island. In 1966 he was admitted to the University of New Hampshire to study veterinary medicine, but transferred after a year to the New York Institute of Photography. In the meantime, he continued to develop his musical talent and, in 1968, began performing in South Korea's burgeoning folk scene. He was particularly active in 1969, performing a number of concerts on the college circuit, before being conscripted to join Korea's armed forces. He spent the next three years as a gunner on board a Korean warship. He returned to music in 1974, releasing his first album. During the intervening years, a number of artists, including Yang Hee eun and Kim Min ki, covered his songs on their own releases. Drawing on influences from John Lennon, Leonard Cohen and Bob Dylan, his first two albums, Long long road (1974) and Rubber Shoes (Gomusin, 1975) were not overtly anti government, but sufficiently so to draw attention from the Park Chung Hee government. The two albums were subsequently banned, forcing Hahn Dae soo into exile in New York City. These two albums became masterpieces in K pop history. "Give me some water" ("물 좀 주소") and "The nation of Happiness" ("행복의 나라") became youth anthems. In New York, he formed a post punk rock band called Genghis Khan. Although they never released an album, some of their recordings are included in the thirteenth CD of The Box (2005). With gigs CBGB and Trude Heller, they got a little popularity but soon disbanded. Hahn continued his career as a photographer until 1989. In 1989 the producer from his first album contacted him and they began work on "Infinity" (1989). It was critically well received, but didn't produce a hit on the Korean charts. In 1990 he joined with jazz guitarist Jack Lee and released his fourth album Loss of Memory. Its A side was a sound collage of free music. He returned to his political folk roots on side B. With pianist Lee Woo chang, younger brother of Jack Lee, Hahn released his 5th album Angels' Talkin''' in 1991. During the more liberal political climate of the 1990s he re emerged as a veteran of Korean folk music. His early recordings were re issued on CD and he performed live. His 1997 performance in Fukuoka, Japan was released as his 6th CD. His 7th album Age of Reason, Age of Treason was recorded in New York in 1999. In 2000 he formed a band with Lee Woo chang & Kim Do gyun,a leading guitarist in the Korean metal scene, and released the albums Eternal Sorrow (2000), Source of Trouble (2002) and The Hurt'' (2004). His musical style stresses simple but powerful lyrics, with themes ranging from love for his wife to trouble with government, and reflects a global outlook gained from growing up in two countries. He is often referred to as "the Korean John Lennon". During the year of 2007, he had a daughter now named Michelle.